Κι όμως κυβερνούν ή ασελγούν σε βάρος της πατρίδας έχοντας ακαταδιωκτο

(Άρθρο 4 παρ. 1): Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Αυτό σημαίνει ότι κανένας πολίτης, κανένας κρατικός λειτουργός και κανένας δικαστής δεν εξαιρείται από την υποχρέωση να τηρεί τους νόμους.

Κι όμως, ακαταδίωκτο στην Ελλάδα λοιπόν έχουν:

1. Μέλη της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων / Εμπειρογνωμόνων Covid-19 (2021)

2. Τραπεζικά Στελέχη / Τραπεζίτες & Μέλη της Διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ (2023): Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το ταμείο διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας του Ελληνικού Κράτους —της περιουσίας μας, δηλαδή.

3. Στελέχη και Διοίκηση της ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων)

4. Μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για το δυστύχημα των Τεμπών (2023)

5. Ακαταδίωκτο για το πόθεν έσχες των καναλαρχών!

Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη ο Πρωθυπουργός. ΕΧΕΙ βρει όλους τους τρόπους να καλυφθεί από παντού! 

Ακαταδίωκτο στους ανθρώπους που έστελναν τον κόσμο να εμβολιαστεί. Στους τραπεζίτες —αλίμονο, τα φιλαράκια του θα άφηνε έτσι;

 Στην ΑΑΔΕ τη δημόσια υπηρεσία που μπορεί να ξεπουλήσει από ένα αγαθό της πατρίδας μας μέχρι ολόκληρη την περιουσία της. 

Στους εμπειρογνώμονες του δυστυχήματος των Τεμπών.

ΑΚΑΤΑΔΙΩΚΤΟ...

Της Εύης Βουλγαράκη 

Μια ανωμαλία των μνημονιακών καιρών ήταν η εισαγωγή του ακαταδίωκτου για κάθε λογής διοικητικές πράξεις μνημονιακού τύπου που έρχονταν σε προφανή αντίθεση με το Σύνταγμα και τους νόμους.

Επί Μητσοτάκη επεκτάθηκε και σε κάθε λογής εκλεκτούς, τραπεζίτες, διοικητές ανεξάρτητων αρχών, ένα ατέλειωτο πλυντήριο.

Τώρα μαθαίνω ότι ο Δαμιανός (δηλαδή η κυβερνητική ομάδα που τον περιβάλλει) παρεμβαίνει στην εκλογή του επόμενου ηγουμένου του Σινά, με όρους και προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων το ακαταδίωκτο του ηγουμένου.

Γιατί;  Τους έπιασε ο πόνος για το κύρος της Ορθοδοξίας ή για έναν γηραιό άνθρωπο του οποίου τυχόν δίωξη δεν θα έχει πια καμία επίπτωση στον ίδιο; 

Μήπως είναι ομολογία ότι στα έργα του Δαμιανού που ενδεχομένως υπόκεινται στη δίωξη του νόμου είναι και άλλοι αναμεμειγμένοι;  Πχ. κυβερνητικοί παράγοντες; 

Ή μήπως απλώς καλού κακού διευρύνεται ένα ακαταδίωκτο για κάθε ενδεχόμενο;

Και αν έχουμε ένα όλο και πιο ευρύ ακαταδίωκτο, έχει πια κάποια έννοια ο νόμος;