Πόσο ά-σχημοι γίναμε ... και ακόμη είμαστε στην αρχή της "Νύχτας μας"

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο .

Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τρία χρονών. 

Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια.

Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο.

Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.

Και τότε που πετούσανε πετρούλες στην παραλία επάνω σε μια κοπέλα και εκείνη σε στραβοκοίταξε και σκέφτηκες πως δεν έχει ιδέα από παιδιά, η κακομαθημένη!

Ίσως να φταίει και εκείνη η πρώτη φορά που ο μικρός άρπαξε το φτυαράκι από το χέρι ενός παιδιού, στο πάρκο κι εσύ έκανες ότι δεν είδες.

Και μεταξύ μας, καμάρωσες που το παιδί σου είναι διεκδικητικό.

Και όταν το παιδάκι αντέδρασε, το χτύπησε με το φτυάρι στο κεφάλι. 

Και κατά βάθος το ευχαριστήθηκες.

Φταίει που μετά, στο νηπιαγωγείο, εσύ ο περήφανος μπαμπάς, συμβούλεψες τα μικρά να ρίχνουν και από καμία ψιλή, αν χρειαστεί (αλλά μόνο αν χρειαστεί, δεν είσαι παράλογος), γιατί δεν είναι τίποτα φλώροι.

Να ξέραμε να ακούγαμε τους Δασκάλους ...

Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, τότε που λεφτά "υπήρχαν" και η Παπαρίζου δονούσε την Ευρώπη με την υποτιθέμενη λύρα της, φόρτωσα σε ένα πλοίο τα όνειρά μου, την αισιοδοξία μου, την αγάπη μου για τη δουλειά του εκπαιδευτικού και ένα κοντομάνικο που έγραφε "I love Marietta" (η Υπουργός Παιδείας τότε) και βρέθηκα στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Είχα τα όνειρα του νεοδιόριστου, στο μυαλό μου έμπαινα σε φρεσκοβαμμένες τάξεις, με καθαρές κουρτίνες και παιδιά να με κοιτάνε στα μάτια. Να είμαι ο μαέστρος της τάξης μου. Να (καθ)οδηγώ τις νεανικές ψυχές, να τις "πλάθω", να τις μάθω ιστορία, αρχαία, Λατινικά, φιλοσοφία. Να τους περάσω το αγαπημένο μου μότο "cogito ergo sum", να τους εξηγήσω το "in medias res". Άλλωστε τόσον Πλαύτο και τόσον Τερέντιο αποστήθιζα στο Πανεπιστήμιο. Τόσος Οράτιος έγραψε στην φοιτητική μου ψυχή! Τόσος Οβίδιος μού έκανε παρέα τα βράδια του Ιουνίου στις εξεταστικές. Έπρεπε να τους μεταλαμπαδεύσω. 

Τέτοια εξιδανικευμένα και ποιητικά σκεφτόμουν, ανεβαίνοντας στο πλοίο.  Ακόμα θυμάμαι την προσμονή μου στο κατάστρωμα. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει εκείνο το ταξίδι. Καθόμουν στο πολυτελές Blue Star Ferry και όταν δεν ονειρευόμουν το... μέλλον, κοιτούσα γύρω μου τους ανθρώπους. Προσπαθούσα να διακρίνω ποιος άλλος μπορεί να ήταν καθηγητής και ακόμα περισσότερο νεοδιόριστος. "Κι εσείς νεοδιόριστος;", ήθελα να ρωτήσω έναν τύπο που καθόταν δίπλα μου, που από την πολλή... συγκίνηση μισοκοιμόταν όρθιος. "Μπααααα!", σκέφτηκα μετά. "Αποκλείεται! Κουρασμένος μικροέμπορος θα 'ναι που γυρίζει από επαγγελματικό ταξίδι!", αποφάνθηκα με δικαστική σιγουριά, ψάχνοντας άλλου για συναδέρφους. 

Θάνατος καθηγήτριας: Το έγγραφο – ντοκουμέντο της καθηγήτριας προς το υπουργείο Παιδείας για όσα βίωνε μέσα στη τάξη

Το έγγραφο ντοκουμέντο για τα σημεία και τέρατα που συνέβαιναν την ώρα του μαθήματός της. Πρόκειται για την επίσημη αναφορά στο υπουργείο Παιδείας και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης και Κεντρικής Μακεδονίας είχε κάνει η 57χρονη καθηγήτρια Αγγλικών από τη Θεσσαλονίκη που πέθανε το περασμένο Σάββατο (7.3.26) από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.

Στην αναφορά της η καθηγήτρια από τη Θεσσαλονίκη, περιέγραφε περιστατικά ακραίου εκφοβισμου που, όπως υποστήριζε, βίωνε. Ένα από τα περιστατικά στο οποίο αναφέρεται, έγινε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2026 όταν μαθήτριά της πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα της.

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού Μέρος 3ο

Ανδρέας Δρυμιώτης

22.02.2026 •ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος 

Διαβάστε ΕΔΩ το 2ο μέρος 

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού που παραιτήθηκε γιατί δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση. Τα προηγούμενα δύο κείμενά μου είχαν τεράστια απήχηση, γιατί αποκαλύπτουν μια εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα.

Τελικά, ήρθε μαζί μου ένας μαθητής στην αίθουσα καθηγητών, έγραψε αυτός στο απουσιολόγιο ποιοι έλειπαν (έτσι κι αλλιώς όταν φωναζα τα ονόματα μιας και δεν τους ήξερα, μου λέγαν ό,τι ήθελαν, βάζαν άλλους μέσα στη θέση άλλων κ.λπ.), 3 άτομα δηλαδή, που δεν είχαν εμφανισθεί στο σχολείο καθόλου και μου λέει, «υπέγραψε εδώ και τελείωσες». «Καλά», είπα εγώ, αλλά δεν υπέγραψα διότι τη Δευτέρα στις 17/10/2022 το μάθημα της χημείας στο τμήμα Β΄ πληροφορικής όχι μόνο δεν έγινε, αλλά αντί αυτού πραγματοποιήθηκε ένας 45λεπτος διαρκής εκφοβισμός μου με απειλές για την περιουσία και τη σωματική ακεραιότητά μου και συνεχείς προσβολές και ύβρεις, ώστε να μου γίνει ξεκάθαρο πως τα καθήκοντά μου είναι: «Μπες, κάτσε, βούλωστο, μη βάζεις απουσίες και μην τολμήσεις να κόψεις κανέναν».

Αυτά που περιγράφω στο συγκεκριμένο τμήμα τα βιώνουν όλοι οι συνάδελφοι, αν και σε μένα μπορεί να υπερέβαλαν επειδή είμαι καινούργιος, ψηλός και κυρίως επειδή έδειξα «ευθαρσώς» την πρόθεσή μου να κάνω μάθημα. Ομως οι εκφοβισμοί, η ταπείνωση και ο εξευτελισμός είναι καθημερινότητα για όλους τους εκπαιδευτικούς εκεί μέσα. Ορια δεν υπάρχουν και μάθημα δεν γίνεται ποτέ σε συγκεκριμένα τμήματα.

Στην πραγματικά φιλική παρότρυνση κάποιων συναδέλφων, αλλά και του διευθυντή εκπαιδευτικών θεμάτων, για «υπομονή» με την αιτιολόγηση πως αυτά είναι «σημεία των καιρών και της κοινωνίας», πως «ΕΠΑΛ είμαστε», πως «έτσι είναι όλα τα ΕΠΑΛ στην Ελλάδα», δεν συμφωνώ.

Το ότι είναι μια συνήθης κατάσταση δεν σημαίνει πως είναι μια φυσιολογική κατάσταση και σίγουρα δεν μπορεί να είναι αποδεκτή.

Το να επικαλούμαστε τους «καιρούς» καταργεί καταρχήν την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης και ακόμα κι αν συνηθίσω στον διεβδομαδιαίο αυτό «βιασμό» δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να γίνω συνένοχος στην παραγωγή εγκληματιών.

Διότι αυτό συμβαίνει.

Οι ανήλικοι αυτοί μαθαίνουν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τη μέθοδο του ομαδικού «συμμοριτικού» τσαμπουκά.

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – Μέρος 1ο

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – το Μέρος 2ο σε αυριανή ανάρτηση

Ανδρέας Δρυμιώτης

11.01.2026 • Καθημερινή 

Το σημερινό σημείωμα δεν είναι δικό μου. Πριν από μερικούς μήνες ένας εκπαιδευτικός μού έστειλε μια μακροσκελή επιστολή 15 σελίδων, όπου παρουσιάζει τη σημερινή κατάσταση σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Ομολογώ ότι δεν την είχα διαβάσει και την καταχώρισα σε κάποιο αρχείο του υπολογιστή μου. Κατά καιρούς αναζητώ θέματα από τα αρχεία μου και έτσι βρήκα ξανά την επιστολή αυτή. Τη διάβασα και κυριολεκτικά έμεινα άφωνος.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει με τα σημερινά παιδιά. Στην εποχή μου σεβόμαστε τους δασκάλους και τους καθηγητές μας σε όλες τις βαθμίδες και η τάξη ήταν ένας ιερός χώρος. Λέγεται ότι κάποτε ρώτησαν έναν διάσημο επιστήμονα για το ποιο ήταν το καλύτερο πανεπιστήμιο που πέρασε και τους έδωσε μια μοναδική απάντηση: «Το νηπιαγωγείο! Στο νηπιαγωγείο έμαθα να σέβομαι τους δασκάλους μου, έμαθα πειθαρχία, αλλά προ παντός έμαθα να πιανόμαστε χεράκι χεράκι με τα άλλα παιδιά για να περνάμε με ασφάλεια τον δρόμο». Το σχολείο, πέρα από τη γνώση που παρέχει, διδάσκει και αγωγή. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε στη συνέχεια αναδεικνύουν μια ζοφερή κατάσταση η οποία θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

«Είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας. Παραιτήθηκα από τα καθήκοντά μου μη ανεχόμενος τον διαρκή εκφοβισμό μου από μαθητές του ΕΠΑΛ στο οποίο υπηρετούσα. Σας επισυνάπτω την παραίτησή μου σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει, όπου εξηγώ τα πάντα αναλυτικά και αναφέρομαι διεξοδικά στις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, στο κενό γράμμα της αξιολόγησης, στη στρέβλωση της έννοιας της συμπερίληψης κ.ά. Εχω αποκρύψει το όνομα του σχολείου και της δευτεροβάθμιας που υπηρετώ διότι θεωρώ πως δεν θα βοηθούσε σε τίποτα ο διασυρμός ενός σχολείου. Αλλωστε αυτά συμβαίνουν γενικότερα σε διάφορα ΕΠΑΛ της χώρας. Ετσι κι αλλιώς η παρούσα επιστολή έχει αποσταλεί εκτός από τη δευτεροβάθμια, όπου ανήκα, και στον εισαγγελέα της περιοχής και στο υπουργείο Παιδείας.

Ονομάζομαι […] είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός ΠΕ 04.04 και ανέλαβα καθήκοντα για τη σχολική χρονιά 2022-23 στις 6/10/22 στη Δευτεροβάθμια […]

Κραυγή αγωνίας ενός εκπαιδευτικού – Μέρος 2ο

Ακολουθεί το 3ο μέρος σε επόμενη δημοσίευση 

Ανδρέας Δρυμιώτης

25.01.2026 • Καθημερινή 

Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος 

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού, ο οποίος παραιτήθηκε γιατί δεν άντεχε αυτά που γίνονταν στο σχολείο. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε είναι πραγματικά ασύλληπτα και αναδεικνύουν το τεράστιο πρόβλημα που έχουμε με τη σημερινή νεολαία, την οποία συνεχώς κανακεύουμε. Μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό εξηγούν και την έντονη έκρηξη βίας από ανηλίκους, για την οποία διαβάζουμε καθημερινά περιστατικά. Συγκεκριμένα, σε 35.559 ανέρχονται οι υποθέσεις στις οποίες έχουν κατηγορηθεί ανήλικοι για εμπλοκή σε ποινικά αδικήματα την περίοδο από το 2021 έως και το α΄ εξάμηνο του 2024 και τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. «Και διηγώντας τα να κλαις».

[…] Τη 2η φορά που είχα μάθημα στο ΕΠΑΛ, δηλαδή την Τετάρτη 12/10/22, κατάφερα αρχικά να κάνω μάθημα σε δύο τμήματα της Γ΄ τάξης, ίσως επειδή ήταν πρώτες ώρες και νύσταζαν, ίσως και όχι. Στη συνέχεια όμως βρέθηκα πάλι στο ίδιο τμήμα της Α΄ όπου αντιμετώπισα μια παρόμοια κατάσταση με την 1η φορά, μόνο που τώρα υπήρχαν μέσα και μαθητές από άλλα τμήματα –ένας γνωστός ως ο πρόεδρος του Β΄ πληροφορικής– του κατά γενική ομολογία πιο παραβατικού τμήματος του σχολείου.

Ο συγκεκριμένος είχε διήμερη αποβολή και περιφερόταν όπου ήθελε, μου τον παρουσίασαν ως μαθητή της τάξης λέγοντάς μου άλλο επίθετο από κάποιον που πραγματικά έλειπε.

Σε κάποια στιγμή ζήτησα από μια μαθήτρια που βαφόταν να κρύψει το κινητό της και η μαθήτρια μου απάντησε «να τελειώσω το φρύδι μου πρώτα». Της είπα ότι δεν μπορώ να περιμένω και της το πήρα από εκεί που το είχε ακουμπημένο. Τότε σηκώθηκε και με ύφος απειλητικό μου είπε, «φέρε αμέσως πίσω το κινητό μου», της ζήτησα να αλλάξει ύφος και της είπα ότι αν το θέλει θα πρέπει να βγει έξω. Το πήρε και βγήκε έξω. Τα περιστατικά αυτά γίνονταν μέσα σε γενικευμένη βαβούρα. Σε κάποια στιγμή με παρότρυνση του «προέδρου του Β΄ πληροφορικής» άρχισαν να στριγγλίζουν όλοι μαζί και να χτυπάνε τις καρέκλες γελώντας. Τους είπα ότι εφόσον δεν θέλουν να γίνει μάθημα θα βάλω σε όλους απουσία και ζήτησα από την απουσιολόγο να το κάνει. Ξανακαταλήξαμε στον λυκειάρχη. Μάθημα πάλι δεν έγινε.

Η κατάσταση κορυφώθηκε στο διάλειμμα όταν ενώ καθόμουν στο γραφείο των καθηγητών ήρθε απειλητικός εξωσχολικός «νταής» και προσπάθησε να με εκφοβίσει. Φώναζε, «ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά» ή κάτι παρόμοιο. Του είπα, «εγώ είμαι». Μου λέει, «βγες έξω» και βγήκα. Μου λέει, «εσύ έβγαλες έξω την κοπέλα μου;» και ήρθε και κόλλησε στην κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου.

Παιδική βια

 

από τον ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

20 παιδιά, ανήλικα δηλαδή παρακολουθούσαν το σκληρό ξύλο που έριχναν άλλα δέκα ανήλικα σε μια συμμαθήτριά τους.

Δύο γονείς αυτών, δεν δέχτηκαν πως το παιδί τους συμμετείχε στα επεισόδια..."αποκλείεται το δικό μας το παιδί" είπαν.

Σε αυτούς τους δύο γονείς λοιπόν, στους υπόλοιπους και σε όλους εμάς...

Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο.

Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τριών χρόνων.

Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια.

Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο.

Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.

Η άγουρη βία και το φαινόμενο «μπούμερανγκ»

του Ηρακλή Κανακάκη

Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, πολιτισμικές, κοινωνικές, οικονομικές, αλλά και σε όσα βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, είναι εμφανή τα προβλήματα αγωγής και υποεκπαίδευσης του υπαρκτού ελληνικού σχολείου. Με πόνο και ανησυχία διαπιστώνει κανείς τα ζητήματα έκπτωσης της Παιδείας, αν βρεθεί έξω από σχολείο την ώρα της λήξεως των μαθημάτων ή σε χώρους που συχνάζουν οι νέοι και οι νέες ή σε μέσα μεταφοράς με νεανικές παρέες.

Με τις ευλογίες και των γονέων, που κυρίαρχη έγνοια τους είναι η ακαδημαϊκή καριέρα του παιδιού τους και η απόκτηση, όσο το δυνατόν, περισσοτέρων ψηφιακών δεξιοτήτων, ο βασικός ανθρωπιστικός κορμός της Παιδείας των περασμένων δεκαετιών έχει εκλείψει. Πού χρόνος για την καλλιέργεια της ψυχής και του πνεύματος με αρχές ηθικής συμπεριφοράς: συνεργασία, ενσυναίσθηση, ανθρωπιά, σεβασμός, ταπείνωση, υπαρξιακή αναζήτηση. Και μόνο ο όρος ηθικός θεωρείται παλιομοδίτικος και γι’ αυτό βρίσκεται σε αχρησία.

Αλλά και αυτό το σχολείο, το υλιστικό και χρησιμοθηρικό, επιτελεί το ρόλο του: Πετυχαίνει τη σκοποθεσία του; Σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνών εκπαιδευτικών οργανισμών και διαγωνισμών (PISA) οι μαθητές του ελληνικού σχολείου αδυνατούν να κατανοήσουν επαρκώς ένα γραπτό κείμενο, στα δε μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες κατατάσσονται στην κατώτερη βαθμίδα. Υστερούν δε και στις απλές δεξιότητες της καθημερινής ζωής.

6 Μαρτιου-Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.

''Τη Μεγάλη Παρασκευή, ο δάσκαλος, μας πήγε
στην εκκλησία να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.

Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό
να μας ξηγήσει τι είδαμε, ποιον προσκυνήσαμε
και τι θα πει Σταύρωση.

Αραδιαστήκαμε στα θρανία,
κουρασμένοι, βαριεστημένοι,
γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι
και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,
για να δοκιμάσουμε κι εμείς τον πόνο του Χριστού.

Άρχισε λοιπόν,
με βαριά επίσημη φωνή να μας ξηγάει
πως ο Θεός κατέβηκε στη γη και γίνηκε Χριστός,
κι έπαθε και σταυρώθηκε
για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ποια αμαρτία;
Δεν καταλάβαμε, μα καταλάβαμε καλά
πως είχε δώδεκα μαθητές
κι ένας, τον πρόδωσε. Ο Ιούδας.

- Κι ήταν ο Ιούδας, σαν ποιον; Σαν ποιον;
Είχε απλώσει το δείχτη του χεριού του
και τον μετακινούσε από τον έναν μας στον άλλο,
ζητώντας να βρει
με ποιον από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.

Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε, μην μπας
και σταθεί το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.

Κι άξαφνα ο δάσκαλος έσυρε φωνή,
και το δάχτυλό του στάθηκε
σ' ένα χλωμό φτωχοντυμένο παιδάκι
με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.
Ήταν το Νικολιό, που 'χε φωνάξει πέρυσι:
''Σώπα δάσκαλε, ν' ακούσουμε το πουλί''.

Να σαν το Νικολιό! φώναξε ο δάσκαλος.

Έτσι χλωμός, έτσι ντυμένος κι αυτός,
κι είχε κόκκινα μαλλιά,
κόκκινα σαν τις φλόγες της Κόλασης!

Βία ανηλίκων: Γιατί τα παιδιά μας δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου;

από

 Δημήτρης Τσιριγώτης

 

Αν δεχτούμε ως θεμελιώδη σκοπό της διαπαιδαγώγησης που προσφέρουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς στα παιδιά την τιθάσευση των ενστίκτων και των ορμών τους, τότε αυτή την περίοδο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Τα παιδιά θυμίζουν αγρίμια στα οποία κυριαρχούν οι παρορμήσεις τους. Η παραβατικότητα, η νεανική επιθετικότητα, οι εναντιωματικές συμπεριφορές και η έλλειψη σεβασμού παρουσιάζουν ανησυχητικά αυξητικές τάσεις. Και δεν είναι μόνο το bullying, η αγελαία συμπεριφορά, οι συμμορίες και η νεανική βία. Είναι ο αδιόρατος φόβος για εκείνο που πιθανόν έρχεται.

Η ενσυναίσθηση προϋποθέτει τη συναίσθηση

Ο Εμίλ Ντιρκέμ, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της κοινωνιολογίας, αναφέρει ότι η επιθετικότητα είναι ανάλογη με τη στέρηση. Τι στερούνται όμως τα σημερινά παιδιά τα οποία μοιάζουν να τα έχουν όλα; Αναμφίβολα αυτό που στερούνται είναι τα συναισθήματα. Και αν τα παιδιά έχουν έλλειμα δικών τους συναισθημάτων πώς περιμένουμε να έχουν ενσυναίσθηση, δηλαδή να αισθάνονται τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι δικά τους;

Τα παιδιά που ασκούν βία, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου, είναι ανίκανα να μπουν στη θέση του άλλου. Καθαρό έλλειμα ενσυναίσθησης δηλαδή. Είναι δε περίεργο πως ενώ σήμερα όλοι μιλάνε για ενσυναίσθηση εκείνη συνεχώς λιγοστεύει. Οι ειδικοί μιλάνε για τη σημασία της ενσυναίσθησης, το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί με τους γονείς. Το θέμα είναι πως στη θεωρία όλα είναι απλά αλλά στην πράξη τα πράγματα περιπλέκονται. Για την ακρίβεια σαμποτάρονται.

Για να έχει ένα παιδί ενσυναίσθηση για κάποιο άλλο πρόσωπο που είναι φοβισμένο ή στεναχωρημένο προϋποθέτει την συναίσθηση τού τι αισθάνεται κάποιος που είναι φοβισμένος ή στεναχωρημένος. Αν δεν γνωρίζεις την σφοδρότητα αυτών των συναισθημάτων εσύ ο ίδιος πως θα τα συναισθανθείς σε κάποιον τρίτο; Πως θα μπεις στη θέση του να καταλάβεις τον πόνο που πιθανόν να νιώθει αν αυτά τα συναισθήματα σού είναι άγνωστα; Αν δεν έχεις αυτο-αντίληψη πώς γίνεται να αποκτήσεις ετερο-αντίληψη;

Μη ενσυναισθητική δράση των γονέων

Η βία δεν είναι εκτροπή, αλλά λογικό αποτέλεσµα για τον έφηβο που παλεύει να βρει υπόσταση

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το βίντεο είναι σοκαριστικό. Ενα κορίτσι 14 χρόνων ξυλοκοπά άγρια µπροστά στην κάµερα, που έχει ανοίξει ακριβώς για να καταγράψει την πράξη, µια συνοµήλική της. Γύρω από την αρένα οι συµµαθητές-θεατές απολαµβάνουν το θέαµα και επευφηµούν. Πρόκειται για µεµονωµένο περιστατικό ή για το αµοντάριστο υλικό από την ταινία της ζωής των εφήβων, σε µια Ελλάδα που σκηνοθετούµε εµείς οι γονείς;

Μέσα σε µόλις µία βδοµάδα έχουν γίνει γνωστά µερικές δεκάδες περιστατικά µε µαθητές που βγάζουν µαχαίρια και φαλτσέτες για να επιβεβαιώσουν την κοφτερή πλευρά της εφηβείας. Μετά τα περιστατικά ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης µίλησε για φαινόµενο βίας και 9.000 προσαγωγές σε οκτώ µήνες (αλίµονο), ο Γιώργος Φλωρίδης για αυστηροποίηση των ποινών σε γονείς (ή θα δέρνουν ή θα βάζουν φυλακή) και οι ψυχολόγοι (αχ, οι ψυχολόγοι) για την αγάπη που τόση ανάγκη έχουν τα παιδιά. Οποτε ακούω την κοινοτοπία ότι στα παιδιά αρκεί η αγάπη θυµάµαι ένα πανέµορφο αλλά ερµητικά κλεισµένο σπίτι στο χωριό µου, όπου ζούσε φυλακισµένο ένα κορίτσι που δεν είδαµε ποτέ, ακριβώς επειδή το αγαπούσαν πολύ, όπως πίστευαν, οι γονείς του.

Τι είναι αυτό που συµβαίνει; ∆εν έχω καµιά επιστηµονική ιδιότητα για να γράψω κάτι που θα έχει τη βαρύτητα επιστηµονικής απόδειξης. Οι µόνες σχετικές ιδιότητες που έχω είναι του πατέρα τριών παιδιών, του παππού ενός εγγονιού και του δηµοσιογράφου-παρατηρητή περιστατικών που λίγο αργότερα γίνονται κοινωνικά φαινόµενα και αναζητούν αιτία και θεραπεία.

Η Ελλάδα εγκατέλειψε το επιβλαβές αυταρχικό µοντέλο ανατροφής των παιδιών την περίοδο που ανακάλυψε τη δηµοκρατία. Οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να έχουν δικαιώµατα, µαζί τους και τα παιδιά, και το ξύλο από τον γονιό ή τον δάσκαλο δεν προερχόταν από τον Παράδεισο αλλά κατευθείαν από την Κόλαση.

Οι ευθύνες των γονιών και της Πολιτείας για τις παραβατικές συμπεριφορές των ανηλίκων

από Αναδημοσιεύσεις 6 Δεκεμβρίου 2023

Η παραβατικότητα των ανηλίκων, η οποία μερικές φορές ξεπερνά ακόμα και την πιο νοσηρή φαντασία βρίσκεται σχεδόν σε καθημερινή βάση στο προσκήνιο

του Μιχάλη Στούκα από το Πρώτο Θέμα

Περιστατικά στα οποία εμπλέκονται ανήλικοι, 13, 14 και 15 χρονών, που συχνά πυκνά βιντεοσκοπούν τις βδελυρές πράξεις τους προκαλούν αποτροπιασμό στην κοινή γνώμη.

Ορισμένα μάλιστα από αυτά, όπως το πρόσφατο συμβάν στο Περιστέρι με τον ξυλοδαρμό μιας μαθήτριας από τρεις άλλες, υπό τα βλέμματα δεκάδων συμμαθητών τους, με αφορμή μια ζακέτα(!) προκαλούν, εκτός απ’ όλα τ’ άλλα και ερωτηματικά για την μη αντίδραση καμίας και κανενός. Το όλο σκηνικό μας θύμισε εικόνες από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τους μονομάχους στην αρένα να αγωνίζονται μέχρι θανάτου και το φιλοθεάμον κοινό να παραληρεί στις κερκίδες. Στο συμβάν στο Περιστέρι δεν θα μας προξενούσε έκπληξη αν κάποιοι την ώρα του ξυλοδαρμού της μαθήτριας στοιχημάτιζαν για την τελική έκβαση της «μάχης».

Από εκεί και πέρα έχουμε πολυμελείς συμμορίες ανηλίκων που ληστεύουν άλλες ανήλικες και ανήλικους για να τους πάρουν ένα κινητό και λίγα ευρώ, ανήλικα παιδιά που κάνουν χρήση ναρκωτικών εκούσια ή ακούσια, με τραγική κατάληξη κάποιες φορές, όπως της δεκαεξάχρονης στον Βύρωνα, υπερβολική κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, που οδηγεί συνήθως ανήλικα παιδιά στα επείγοντα των νοσοκομείων και άλλα.

Πρόσφατα, σε Δημοτικό Σχολείο της Δυτικής Αττικής (δεν αναφερόμαστε σε σχολείο των Άνω Λιοσίων, του Ζεφυρίου, του Ασπροπύργου κ.λπ.), έκπληκτη μία δασκάλα είδε να βγαίνουν από τις τουαλέτες του σχολείου καπνοί. Έτρεξε και είδε δύο μαθητές της Πέμπτης Δημοτικού (!) να προσπαθούν να φτιάξουν ένα αυτοσχέδιο καπνογόνο. Τα «σύνεργα» που είχαν φέρει από τα σπίτια τους; Αναπτήρας, οινόπνευμα και διορθωτικό υγρό, το γνωστό μπλάνκο. Πώς βρήκαν τα εντεκάχρονα παιδιά τη «συνταγή» για την κατασκευή καπνογόνου; Επειδή μάλλον δεν πρόκειται για μελλοντικούς νομπελίστες χημείας, σε κάποια από τα εκατομμύρια βίντεο που «κυκλοφορούν» στο διαδίκτυο, έψαξαν και βρήκαν τον τρόπο παρασκευής των καπνογόνων. Η δασκάλα κάλεσε τους γονείς των μαθητών για να τους ενημερώσει και αντί αυτοί να ζητήσουν συγγνώμη και να κάνουν κάποιες παρατηρήσεις στα παιδιά τους, τα έβαλαν μαζί της, λέγοντας ότι αυτή ευθύνεται για το γεγονός. Απρόσμενος συμπαραστάτης τους ο Διευθυντής του σχολείου που είπε στη δασκάλα ότι δεν θα έπρεπε να δώσει έκταση στο συμβάν. Προφανώς έπρεπε να πάρει φωτιά το σχολείο για να θεωρήσει σοβαρό το συμβάν…

Στα ΆκραΓιάννης Πανούσης - Δημήτριος Δημηνάς

Γιάννης Πανούσης - Δημήτριος Δημηνάς, συζήτηση για τη νεανική παραβατικότητα

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να παρακολουθήσετε την εκπομπή 

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΠΑΙΔΕΥΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΑΓΑΘΟ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ «ΑΓΑΠΟΥΛΙΣΜΟΣ» ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ

Σωτήρης Γιαννέλης 

  Ἔπεσε στὴν ἀντίληψή μου ἕνα σχόλιο στὸ φατσοβιβλίο τῆς (γνωστῆς) Δέσποινας Κουτσούμπα(ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν «ζεστασιὰ» τῆς Ἐφορίας Ἐναλίων Ἀρχαιοτήτων τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ μέμφεται τὸν ἀναπληρωτὴ ἐκπαιδευτικὸ τοῦ ΕΠΑΛ ποὺ ἔχει γίνει γνωστὸς γιὰ τὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολή τῆς παραιτήσεώς του μὴν μπορώντας ἄλλο νὰ ἀνεχθεῖ τὸν διαρκῆ ἐκβοφισμό του ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Τὴν ἐπιστολή του, μαζὶ μὲ τὰ δικά μας σχόλια, τὴν ἔχουμε παραθέσει σὲ σχετικὴ ἀνάρτησή μας, παρακάτω. 

Πρῶτα, παραθέτω αὐτούσιο, τὸ σχόλιο τῆς κυρίας Κουτσούμπα: 

«Όταν είσαι εκπαιδευτικος και δεν μπορείς να αγαπήσεις τους μαθητές και τα παιδια, να τα αγαπήσεις με τα προβλήματα τους, ακόμη και με την παραβατικοτητα τους, να τα κατανοήσεις και να προσπαθήσεις να τα βοηθήσεις -όπως μπορεις- σε αυτό που πραγματικά χρειάζονται, και στην αθλια κοινωνικη πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι -πολύ περισσότερο τα παιδιά στις πολιτικά σχεδιασμένες ζώνες αποκλεισμού για καθηγητές και μαθητές, τα ΕΠΑΛ- τότε ξεπεφτεις να μιλάς για Εισαγγελείς και αναμορφωτηρια. Εσύ είσαι ο αδιάφορος δάσκαλος σε αυτή την περίπτωση». 

Ὁ ρόλος τοῦ δασκάλου δὲν εἶναι νὰ δίνει ἀγάπη καὶ νὰ δείχνει κατανόηση στοὺς μαθητές του, ἀλλὰ νὰ τοὺς παιδεύει. Ἡ παιδεία εἶναι τὸ λειτούργημα ποὺ ἀσκεῖ καὶ ἡ παίδευσις εἶναι τὸ καθῆκον ποὺ καλεῖται νὰ ἐπιτελέσει.

Σύλληψη εκπαιδευτικού: Ο μαθητής περιφερόταν ημίγυμνος στο σχολείο αλλά συνέλαβαν την καθηγήτρια που πήγε να τον σταματήσει!

• ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΘΑ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ;

• ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΆ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ!

Αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς επιδειξιών μαθητών και οργάνων της πολιτείας φανερώνει την κοινωνική παρακμή μας!

Λυπάμαι!!!

Μήπως κάποια 24ωρη απεργία - διαμαρτυρία των εκπαιδευτικών να έχει ως μοναδικό αίτημα την επιστροφή του σχολείου στο βασικό του σκοπό;

Την παροχή Αληθινής Παιδείας και Υγιούς Κοινωνικοποίησης των μαθητών;

Μήπως τέτοιο σχολείο απαιτεί δικαιώματα, αλλά και καθήκοντα, υποχρεώσεις σε εκπαιδευτικούς και μαθητές;

ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ 

 

Σύλληψη εκπαιδευτικού: Ο μαθητής περιφερόταν ημίγυμνος στο σχολείο αλλά συνέλαβαν την καθηγήτρια που πήγε να τον σταματήσει!

Σχετικά με την σύλληψη εκπαιδευτικού στο 65 Γυμνάσιο

Πριν λίγες μόλις μέρες, μια 45χρονη καθηγήτρια Γυμνασίου στα Πατήσια, συνελήφθη με την κατηγορία ότι χτύπησε μαθητή.


Σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές που επικαλέστηκε το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η μητέρα του μαθητή κατήγγειλε στην ΕΛ.ΑΣ, ότι η καθηγήτρια χτύπησε τον γιό της, κατά τη διάρκεια διαπληκτισμού που είχε μαζί του στο σχολείο, την περασμένη Δευτέρα 16 Μαΐου.


Η 45χρονη αρχικά προσήχθη από αστυνομικούς και στη συνέχεια συνελήφθη με την κατηγορία της πρόκλησης σωματικής βλάβης.


Μάλιστα η αστυνομία εντός του σχολικού χώρου πέρασε χειροπέδες στην εκπαιδευτικό λες και είχε να κάνει με μια εγκληματία και όλα αυτά με μια απλή καταγγελία ενός γονέα.

Η αλήθεια για το περιστατικό

Νεανική εγκληματικότητα στα σχολεία – Μέχρι πότε θα τους νταντεύουμε;

 

Τα στόματα ανοίγουν για τον 14χρονο Μάκη που βρέθηκε απαγχονισμένος στο δωμάτιο του σπιτιού του στα Κάτω Πατήσια. Συμμαθητές και φίλοι του παιδιού μιλούν ότι ο 14χρονος οδηγήθηκε στην αυτοκτονία, όχι λόγω του επικίνδυνου διαδικτυακού “παιχνιδιού” Blackout Challenge, αλλά λόγω του άγριου bullying που δέχονταν από ομάδα συμμαθητών του. Αν και υπόθεση του 14χρονου είναι ακόμα προς διερεύνηση, την ίδια στιγμή η νεανική εγκληματικότητα έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας.

Λίγες μέρες μετά το τραγικό συμβάν, ομάδες μαθητών από το σχολείο του 14χρονου συνεπλάκησαν στο Άλσος Βεϊκου, κατά την διάρκεια σχολικής εκδρομής. Κάποιοι μάλιστα από τους μαθητές χρησιμοποίησαν ακόμα και μαχαίρια. Προχτές στην δημοσιότητα ήρθε μια παλαιότερη υπόθεση άγριου bullying με θύμα μία 14χρονη, συμμαθήτρια μάλιστα του 14χρονου Μάκη.

Από το 2021 η μαθήτρια δέχονταν συνεχιζόμενο και εξευτελιστικό bullying, ακόμα και από συμμαθήτριες της. Μία επίθεση, που είχε καταγραφεί σε βίντεο από τους ίδιους τους δράστες, είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Σε αυτό φαίνεται το κορίτσι να ξυλοκοπείται άγρια, υπό τις επευφημίες μάλιστα των συγκεντρωμένων που φωνάζουν «βάρη τη, βάρη τη»:

Το ΒΙΝΤΕΟ και η συνέχεια στον σύνδεσμο:

Νεανική εγκληματικότητα στα σχολεία – Μέχρι πότε θα τους νταντεύουμε;

Και θα ξεχαστεί το πράγμα, μέχρι την επόμενη φορά.

Τάσος Χατζηαναστασίου

Δε χρειάζεται και πολλή φαντασία για να αναπαραστήσει κανείς το σκηνικό. 

Δύο νεαροί κάθονται σε βαγόνι του μετρό, έχουν απλώσει και τα πόδια στο απέναντι κάθισμα (στο πλαστικό, λέει η μαμά, πάντως τα έχουν απλώσει) και πίνουν αναψυκτικό. Δε φορούν μάσκα. Ο σταθμάρχης τούς κάνει παρατήρηση και σύμφωνα με τα λεγόμενα της μαμάς τον ρωτούν ποιος είναι. "Και ποιος είσαι εσύ και τι σε νοιάζει;" για να δεχτούμε την πιο ήπια εκδοχή. Ας δεχτούμε επίσης ότι ο σταθμάχης δεν έχει υπομονή γαϊδουριού και είναι απότομος, ειρωνικός και προσβλητικός απέναντι τους: στο κάτω κάτω δύο παιδιά παραβιάζουν τουλάχιστον τρεις κανονισμούς που αφορούν κάθε επιβάτη του μετρό: να κάθεται κόσμια, να μην καταναλώνει τρόφιμα και ποτά και, το κυριότερο, να φοράει μάσκα και αντί να συμμορφωθούν αντιδρούν με αυθάδεια. Και τότε ο σταθμάχης ξεστόμισε την ...θανάσιμη προσβολή: "έτσι κάνετε στο σπίτι σας;" ή "αυτά σας μαθαίνουν στο σπίτι σας;" 

Σύμφωνα με τη μαμά, ο σταθμάρχης έριξε μπουνιά στον μεγάλο... Προφανώς αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί από τους συνεπιβάτες των νεαρών. Δεν φαίνεται όμως να άρχισε η χειροδικία εντός του συρμού. Γιατί όταν τρως μπουνιά κι είσαι, αποδεδειγμένα θερμόαιμος, αντιδράς αμέσως κι όχι σε μεταγενέστερο χρόνο. Τους κατέβασε; Κατέβηκαν μόνοι τους; Πάντως βγήκαν και οι τρεις από το τρένο. Τότε ο ένας πετάει με ορμή το κουτί του αναψυκτικού στο κεφάλι του σταθμάρχη κι αυτός κατευθύνεται προς αυτούς. Τα "παιδιά-διαμάντια" (κατά τον πατέρα) όμως, ανεβάζουν το επίπεδο της βίας και του ρίχνουν μια γερή μπουνιά. Πάει να αντιδράσει, του ορμούν και οι δύο, τον ρίχνουν κάτω και τον αρχίζουν στις κλωτσιές στο κεφάλι, στα γεννητικά όργανα, στα πλευρά, πού σε πονεί πού σε σφάζει. Πεσμένο άνθρωπο, 53 χρονών επειδή τους πρόσβαλε την τιμή. Επειδή δεν τους άφησε να αυθαιρετούν και να αυθαδιάζουν γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια κανονισμούς και κανόνες καλής συμπεριφοράς. Απέφυγαν το αυτόφωρο κρυπτόμενοι και σήμερα, απολογήθηκαν κι αφέθηκαν ελεύθεροι. Θα βρεθεί ένας τρόπος να πέσουν στα μαλακά αφού η υπεράσπιση θα βρει τρόπο να δείξει πως "προκλήθηκαν". Εξάλλου, δεν τον σκότωσαν κιόλας. 

Οι βιαστές & δολοφόνοι της 19χρονης Τοπαλουδη.

Του Χρήστου Κώτση

Οι βιαστές & δολοφόνοι της 19χρονης Τοπαλουδη.

Βλέπω τα χαμόγελα τους & μπορώ να φανταστώ την ζωή τους πριν & μετά απ' αυτό.

Στο δημοτικό έβαλαν μια συμμαθήτριά τους να γλύψει μια τουρκική τουαλέτα.

Στο σχολείο τραμπούκιζαν την καθηγήτρια τους για να τους σβήσει μια απουσία.

Στον στρατό έκαναν κόλαση την ζωή ενός ήρεμου παιδιού μέχρι που αυτό αυτοκτόνησε.

Στην σχολή Γαλακτοκομικών Ιωαννίνων που φοίτησαν σκότωσαν με τα καψόνια τους τον ευαίσθητο συμφοιτητή τους επειδή τον θεώρησαν gay.

Θα κάνουν φυλακή πέντε χρόνια για ότι συνέβη στην άτυχη φοιτήτρια.

Ως σωφρονισμένοι πολίτες πλέον κοντά στο γήπεδο θα σκοτώσουν με τα χτυπήματα τους έναν νεαρό που έπινε καφέ με τα αντίπαλα χρώματα.

Τις διάφορες σχέσεις τους θα τις ξυλοφορτώνουν υπό της υποψία της απιστίας.

Όταν θα βρεθεί η κατάλληλη, δηλαδή η πιο ανθεκτική στο ξύλο θα την παντρευτούν.

Όταν θα αρχίσουν να χτυπάνε & το παιδί εκτός από αυτήν θα τους ζητήσει διαζύγιο.

Οπότε θα την σκοτώσουν επειδή την αγαπούσαν.

Θα ξανακάνουν φυλακή για δέκα χρόνια.

Μόνοι & έρημοι πλέον θα ρίξουν φόλες στα σκυλιά της γειτονιάς επειδή τους ενοχλούν στον ύπνο.

Στα 77 τους θα σκοτώσουν από θυμό έναν δημοτικό υπάλληλο λόγω μιας διαρροής νερού στο σπίτι τους.

Λόγω ηλικίας δεν θα κάνουν φυλακή.

Ένα πρωί θα κοιτάξουν το είδωλο τους στον καθρέφτη & αυτό θα αποδειχθεί μοιραίο.

Μόλις τότε θα καταλάβουν πως δεν μίσησαν κανέναν από όσους πείραξαν στην ζωή τους περισσότερο από τον εαυτό τους.

Εκείνη τη μέρα θα αυτοκτονήσουν.

via:Christos Stauros Kotsis

Πικρές αλήθειες από μια καθηγήτρια για τον τραμπούκο μαθητή

Καθηγήτρια σχολιάζει το βίντεο του μαθητή που τραμπουκίζει τη δασκάλα- Τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς όρια.

Μια καθηγήτρια, η Αννα Τιρικανίδου, είδε το βίντεο με τον μαθητή που τραμπουκίζει την καθηγήτριά του σε ένα ΕΠΑΛ, και το σχολιάζει. Γράφει, ότι όλα αυτά τα χρόνια που έχει θητεύσει ως διευθύντρια στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, πολλές φορές έχει συμβουλεύσει γονείς να επισκεφθούν ειδικό κοινωνικό λειτουργό η ψυχολόγο για τα παιδιά τους. Οι περισσότεροι αδιαφόρησαν, άλλοι την έβρισαν…και μόνο δύο ακολούθησαν τη συμβουλή της.

Και φυσικά σχολιάζει και τους άλλους μαθητές που αντί να παρέμβουν στο επεισόδιο, το τράβηξαν βίντεο “χωρίς να αναλογιστούν οτι δημοσιοποιούν ένα περιστατικό τραγικής παραβατικότητας”

Και καταλήγει με μια μεγάλη αλήθεια: Τα ελληνόπουλα μεγαλώνουν χωρίς όρια

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΝΝΑ ΤΙΡΙΚΑΝΙΔΟΥ:

Στα 9 χρόνια που ασκώ καθήκοντα διευθύντριας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, έχω συμβουλέψει περίπου 50 γονείς μαθητών, να επισκεφθούν ειδικό(κοινωνικό λειτουργό ή ψυχολόγο), προκειμένου να βοηθηθούν τα παιδιά τους. Το έκανα, αφού εξήντλησα όλα τα περιθώρια παρέμβασης από την πλευρά του Συλλόγου Καθηγητών και με βαριά καρδιά. Αφιέρωσα αμέτρητες ώρες, εντός κι εκτός ωραρίου μου, ν’ ασχολούμαι με τους εν λόγω μαθητές, σε σημείο που ένιωθα ενοχές, γιατί δε μου περίσσευε ποιοτικός χρόνος για τους υπόλοιπους μαθητές.

 Είμαι φύσει και θέσει υπομονετικός άνθρωπος και δεν παραδίδω αμαχητί τα όπλα. Από τους 50 γονείς, μόνο δύο ακολούθησαν τη συμβουλή μου. Περίπου 30 γονείς με εξύβρισαν χυδαία και με απείλησαν με αναφορά στην προϊσταμένη αρχή μου. Οι υπόλοιποι 15 απλά διαφώνησαν, γέλασαν ή μου είπαν ότι χρειάζομαι εγώ ψυχολόγο, για την ακρίβεια ψυχίατρο. 

Όταν η χώρα αποκτήσει το νομικό εκείνο πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέπει στον Σύλλογο Καθηγητών, να παραπέμπει στις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες μαθητές, που χρήζουν αποδεδειγμένα εξατομικευμένης και εξειδικευμένης παρέμβασης, τότε δε θα συμβαίνουν θλιβερά περιστατικά, όπως αυτό που κυκλοφορεί σε βίντεο και δείχνει μαθητή να ουρλιάζει σε βάρος καθηγήτριάς του και να την απειλεί χυδαία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος σ’ ΕΠΑΛ της χώρας. 

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι συμμαθητές του γελούν αμέριμνοι, σπάζοντας πλάκα. Δεν αισθάνθηκε ούτε ΕΝΑΣ την ανάγκη και την ευθύνη, να τον σταματήσει, να παρέμβει πυροσβεστικά, νουθετώντας τον. Λογικά, κάποιος από αυτούς τράβηξε το βίντεο και στη συνέχεια το δημοσιοποίησε, για να εξευτελίσει την καθηγήτρια, χωρίς ν’ αναλογιστεί ότι δημοσιοποιεί ένα περιστατικό τραγικής παραβατικότητας. Τα ελληνόπουλα μεγαλώνουν δίχως όρια κι ωσάν να είναι κάτι ξεχωριστό, το οποίο προορίζεται να κατοικοεδρεύσει στο σβέρκο όλων ημών, οι οποίοι επιθυμούμε συνειδητά κι αγαπητικά, να εργαστούμε παρέχοντας εκπαίδευση υψηλού(ναι, υψηλού)επιπέδου κι όχι διεκπεραιωτική. Μερικές φορές η μοναξιά της αξιοπρέπειας είναι αποκαρδιωτική και συνθλίβει.

Κυρία Νίκη Κεραμέως, αυτός ο “μαθητής” είναι ακόμα στο σχολείο; (ΒΙΝΤΕΟ)

Τραγική στιγμή του σάπιου ελληνικού συστήματος παιδείας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό που καταγράφηκε στο παρακάτω βίντεο. Η ελληνική κοινωνία νοσεί άσχημα και τα άνω κλιμάκια οφείλουν να κινητοποιηθούν εκτός αν θέλουν φτάσουμε στο σημείο να ομιλούμε και στην Ελλάδα για τις προτάσεις Τραμπ περί κουμπουροφόρων καθηγητών.

Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν συμφωνούμε με την παθητική στάση της καθηγήτριας. Κακώς ανέχθηκε όλο αυτό το “bullying”, αυτή τη συμπεριφορά, κακώς έμεινε στην τάξη, κακώς δεν κλήθηκε η αστυνομία. Φυσικά γεννώνται και ερωτήματα. Η διεύθυνση του ΕΠΑΛ ενημερώθηκε; Κι αν ναι τι έπραξε; Ενημέρωσε το υπουργείο για τη συμπεριφορά του “κυρίου” αυτού και όχι μόνο, ενημερώθηκε εισαγγελέας; Αν ναι παρενέβη αυτεπάγγελτα; Αν όχι… είμαστε για τα πανηγύρια όλοι μαζί.

ΥΓ. Τελικά, όπως δημοσιεύθηκε το περιστατικό έγινε το 2019 και ο μαθητής αποβλήθηκε με απόφαση του Συλλόγου διδασκόντων για μία ημέρα!