Και όποιος ελέγχει τις λέξεις επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι αντιλαμβάνονται τον κόσμο.

📖🧠 Ο Τζορτζ Όργουελ είχε καταλάβει ότι δεν ήταν απαραίτητο να απαγορεύσει στους ανθρώπους να σκέφτονται για να ελέγξει τη σκέψη τους. Αρκούσε να ελέγξει τις λέξεις με τις οποίες σκέφτονται...

Το 1949, ο Τζορτζ Όργουελ εκδίδει το 1984. Ένα μυθιστόρημα στο οποίο περιγράφει μια κοινωνία όπου η εξουσία δεν επιδιώκει μόνο να ελέγξει αυτά που κάνουν οι άνθρωποι, αλλά και αυτά που σκέφτονται.

Και για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποιεί ένα τρομερό όπλο: τη γλώσσα.

Στο μυθιστόρημά του, το καθεστώς εφευρίσκει τη «νέο-λύσσα». Μια γλώσσα εσκεμμένα φτωχή, σχεδιασμένη να εξαλείφει σταδιακά τις λέξεις που επιτρέπουν την έκφραση ορισμένων ιδεών.

Ο στόχος είναι απλός: να κάνει ορισμένες σκέψεις αδύνατο να διατυπωθούν.

Γιατί οι λέξεις δεν χρησιμεύουν μόνο για να μιλάμε. Χρησιμεύουν επίσης για να σκεφτόμαστε, να αναλογιζόμαστε.

Και όποιος ελέγχει τις λέξεις επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι αντιλαμβάνονται τον κόσμο.

Κοιτάξτε πώς λειτουργεί σήμερα ο δημόσιος διάλογος.

Αρκεί να αμφισβητήσεις μια κυρίαρχη ιδέα για να σου κολλήσουν αμέσως μια ετικέτα.

Κριτικάρεις μια πολιτική; Σου αποδίδουν προθέσεις.

Τεχνικές Δημιουργίας Σύγχυσης

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η σύγχυση αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινής συμπεριφοράς. Κάποιοι τη δημιουργούν ασυνείδητα αλλά και κάποιοι άλλοι τη δημιουργούν σκόπιμα. Πριν μπούμε σε μία παρουσίαση ανάλυση της σύγχυσης ας δούμε ένα παράδειγμα που έχω προσέξει ότι χρησιμοποιείται από κάποιους κυρίως «επώνυμους» και αφορά τις σπουδές τους και τη χρήση αυτών.

Έχω παρατηρήσει ότι χρησιμοποιούν τον τίτλο σπουδών τους ως πιστοποίηση επαγγελματικής επάρκειας στο αντικείμενο σπουδών τους την οποία όμως δεν διαθέτουν. Για παράδειγμα, κάποιοι λένε ότι είναι δικηγόροι χωρίς όμως να έχουν ασκήσει ποτέ τη δικηγορία απλά είναι κάτοχοι πτυχίου νομικής. 

Το ίδιο ισχύει και για κάποιους που έχουν πτυχίο οικονομικών επιστημών χωρίς όμως να έχουν εργασθεί ποτέ ως οικονομολόγοι σε κάποια οικονομική διεύθυνση ενός οργανισμού ή σε μία τράπεζα ή σε ένα υπουργείο όπως είναι το Υπουργείο Οικονομικών ή το Υπουργείο Ανάπτυξης που χαράσσουν την οικονομική πολιτική της χώρας (συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία αυτοί και φορείς που ασχολούνται με θέματα οικονομικής πολιτικής). Δεν έχουν εργασθεί ούτε σε κλάδους των οικονομικών όπως είναι η Ελεγκτική, η Λογιστική ,τα Χρηματοοικονομικά, η Μακροοικονομία. Δεν διδάσκουν έστω τις Οικονομικές Επιστήμες και δεν έχουν γράψει τίποτα που να σχετίζονται με αυτές. Φυσικά, τα παραδείγματα δεν περιορίζονται μόνο στα παραπάνω επιστημονικά πεδία.

Κατασκευάζοντας τη Συναίνεση: o Νόαμ Τσόμσκι και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Ντοκιμαντέρ)

Ένα από τα πιο πολυβραβευμένα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του είδους, μια θεσμική ανάλυση για τα ΜΜΕ στις δυτικού τύπου δημοκρατίες και μια ανελέητη κριτική στην πλανητική πολιτική των ΗΠΑ. Περισσότερες πληροφορίες: http://tvxs.gr/node/17847

Ο Θάνατος του Ανθρωπάκου

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Οικονομολόγος, καθ. ΜΒΑ

«Τί συμβαίνει με τον δρόμο που ακολουθεί τώρα η εποχή μας; Δεν φαίνεται να τον γνωρίζει πολύ καλά ή να επιθυμεί να τον γνωρίσει και οι σπάνιοι διαβάτες που θέλουν όχι να φωτίσουν τα βήματά μας αλλά να εξιχνιάσουν το μυστικό της διαδρομής, συνήθως αποβάλλονται από τους άλλους οδοιπόρους».

Κώστας Αξελός – Σε αναζήτηση του α-διανόητου

Η ανθρωπότητα, θα λέγαμε, περιμένει με ανακούφιση την καταστροφή της. Οι διαβάτες που επιθυμούν να φωτίσουν τα βήματά μας, εάν και ελάχιστοι, αποβλήθηκαν. Δεν δημιουργήθηκε, η κατά Ράιχ, «σύνδεση της συνείδησης της επαναστατικής πρωτοπορίας με τη συνείδηση του μέσου πολίτη», δεν θα μπορούσε όμως να γίνει και διαφορετικά.

Ο μέσος άνθρωπος, καταπιεσμένος ιστορικά, οικογενειακά, σεξουαλικά, οικονομικά και κοινωνικά δεν μπορεί να δεχτεί κάποια διαφορετική πρόταση. Έχει εκπαιδευτεί να είναι υπόδουλος, να υπηρετεί την κάθε εξουσία ενώ παράλληλα επιζητεί με κάθε μέσο να αποκτήσει εξουσία. Ως μιμητικό ον αναπαράγει πιστά, με γκροτέσκο τρόπο, ότι κάνουν οι εξουσιαστές, αναπαράγοντας έτσι τον σαδισμό τους. Είναι φοβερή η χαρά του όταν βασανίζει τους άλλους, το πως θέλει να εκμεταλλευθεί τον συνάνθρωπό του όταν βρίσκεται σε ανάγκη, όπως ακριβώς κάνει και η εξουσία σε αυτόν.

«Η τάση να θαυμάζουμε, σχεδόν να λατρεύουμε, τον πλούσιο και τον ισχυρό, και να περιφρονούμε ή τουλάχιστον να παραμελούμε τους φτωχούς και τους άθλιους, συνιστά τη μεγαλύτερη και καθολικότερη αιτία της διαφθοράς των ηθικών μας αισθημάτων» είχε γράψει σοφά ο Ανταμ Σμιθ στη Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων.