Το κενό και η πλήρωσή του – του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους! Την προηγούμενη εβδομάδα δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια πήδησαν στο κενό, μη αντέχοντας την προοπτική μιας μελλοντικής απασχόλησης που δεν θα τους απέφερε πολλά «λεφτά», όπως εξηγεί το σπαραχτικά λιτό σημείωμα που άφησε στους γονείς της η μια εκ των δύο. Τα δύο κορίτσια έφυγαν διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα – μόνο δυό γδούποι προστέθηκαν στη φασαρία της πόλης. Τα δύο κορίτσια έφυγαν χωρίς κατηγόριες, χωρίς αιτήματα, χωρίς παράπονα, χωρίς υστερόγραφα. Έφυγαν με μια μόνο διαπίστωση: αυτός ο κόσμος δεν είναι, πλέον, γι’ αυτές.

Οι «ειδικοί» άδραξαν την ευκαιρία κι έκαναν περατζάδες στις οθόνες μας αναπαράγοντας κοινοτοπίες περί «άγχους επίδοσης», «πρόληψης», «έγκαιρης διάγνωσης» και «ενσυναίσθησης». Οι «ανειδίκευτοι», δηλαδή όλος ο υπόλοιπος κόσμος, συνταραγμένος από τις πτώσεις, πένθησε τα δύο κορίτσια, κατά τα ειωθότα του φεϊσμπουκικού ελλαδισμού. Ήτοι, δια βραχέων. Τα εικονικά πένθη, ξέρετε, δεν είναι σύντομα μόνο επειδή χρειάζονται συνεχή ανατροφοδότηση τα μέσα (αντι)κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε επειδή γαλουχηθήκαμε με ασυνάρτητες προτροπές να είμαστε, λέει, ο εαυτός μας «γιατί έτσι μας αρέσει». «Η ζωή είναι μικρή» και τα πένθη μας είναι μικρά, γιατί, αφού εξορίσαμε στις παρυφές των οικιστικών ιστών τα νεκροταφεία, αποφασίσαμε πως τη σκηνοθετημένη εικόνα μας δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Η ζωή (όπως κι ο κυνισμός) συνεχίζεται απρόσκοπτα σαν διαφημιστικό μήνυμα που όλοι καλοπερνάνε αυτοθαυμαζόμενοι, κι ας παραμονεύει να μας καταπιεί το κενό ενός τρόπου που μπερδεύει την προκοπή του με το πορτοφόλι του.

Η δική μας Eurovizion

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Επειδή προτιμάμε τα Ικαριώτικα,τα Αμόργιανα και τα Τηνιακα πανηγύρια.

Επειδή αγαπάμε τη Μαρίζα Κωχ που τα πολλά τελευταία χρόνια ζει στα μέρη μας(Καρδαμύλη Μεσσηνιακής Μάνης).

Γιατί η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος.

Γιατί δεν θελουμε να συνηθίζουμε σε "ανώδυνους" συμβιβασμούς με  αντίτιμο καθημερινό αισθητική, ήθος και  έθος.

Την συνηθίσαμε την έλλειψη ομορφιάς, μας αφήνει αδιάφορο ότι κάνει την ψυχή μας και φτερουγιζει. 

Και ασχημονουμε...

Bραδιά Eurovizion λοιπόν η σημερινή ...

Όπωs και 50 χρόνια πρίν.

Που μόλιs δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με τη χώρα να μετρά ακόμη τις πληγές και να προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια της, η Ελλάδα αποφασίζει να συμμετάσχει στο μουσικό διαγωνισμό στη Χάγη, με την Μαρίζα Κώχ και το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου».

Η ιδέα για το κομμάτι, ήταν του Μάνου Χατζιδάκι( τότε διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας), που θεώρησε ότι η Ελλάδα έπρεπε να χρησιμοποιήσει τον διαγωνισμό για να διαμαρτυρηθεί σε διεθνές επίπεδο γι’ αυτή την εισβολή της Τουρκίας(το 1975, οπότε συμμετείχε για πρώτη φορά και η Τουρκία, μετά την εισβολή της στην Κύπρο, η Ελλάδα αρνήθηκε να λάβει μέρος) . 

Κι ένα ανοιξιάτικο βράδυ,  τηλεφώνησε στην Μαρίζα Κωχ, ξαφνικά ζητώντας να του φέρει το επόμενο πρωί στις 10 ένα τραγούδι – διαμαρτυρία για την Κύπρο, για να λάβουν μέρος στη Eurovision μ’ αυτό.

H Μαρίζα χάρηκε τόσο, που δεν έφερε καμιά αντίρρηση.

Καθώς το τραγούδι θα ήταν θρήνος για την Κύπρο, και είχε γνώσεις πάνω στα παραδοσιακά μας τραγούδια, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τους στίχους από ηπειρώτικο τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου».

Μ’ αυτή την ιδέα, τηλεφώνησε στο στιχουργό Μιχάλη Φωτιάδη που βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, κι όλη νύχτα έγραφαν το τραγούδι διά τηλεφώνου.

ΑΦΟΠΛΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ! Το υπερόπλο ήπιας ισχύος που καταστρέφουμε . - Ειρήνη Σαρίογλου

Πόσες φορές έχετε ακούσει τις κυβερνώντες να μιλούν για την «ήπια ισχύ» της χώρας; Πολλές, πάρα πολλές…

Κάθε πότε ακούμε για το Καστελλόριζο; Πλέον μόνο , όταν η Τουρκία μας απειλεί ότι θα το καταλάβει «κολυμπώντας»…Ένα 24ωρο μετά από τις απειλές το ξεχνάμε…

Κι αυτά δεν είναι τα χειρότερα…

Στις ελληνικές κυβερνήσεις , έχει προσφερθεί τα τελευταία 11 χρόνια ένα απίστευτο «υπερόπλο» ήπιας ισχύος, το οποίο όχι μόνο δεν έχει εκμεταλλευθεί, αλλά φέτος κάνει ότι είναι δυνατόν για να το αφοπλίσει οριστικά!

Ηδεία, άναρχος και ποικίλη…

Του Ηρακλή Λογοθέτη 

Ηδεία, άναρχος και ποικίλη…

… μόνο αυτές τις τρεις λέξεις χρειάστηκε ο Πλάτων για να καρφώσει το φέρετρο της παρηκμασμένης αθηναϊκής δημοκρατίας των αρχών του 4ου π.Χ. αιώνα. 

Σήμερα βέβαια το κακέκτυπό της, η δυτική δημοκρατίλα, δεν είναι γλυκειά ούτε αναρχούμενη μα πικρή και αυταρχική, παραμένει όμως παρδαλή σε βαθμό που ακόμα και για την πλατωνική καταλαλιά θα ήταν αδιανόητος.

 Οι γιορτές της είναι τόσο ετοιμοθάνατες που βαφτίζονται επειγόντως σε απεγνωσμένη πολυχρωμία και το βλέφαρό της τόσο βαρύ ώστε να εκλιπαρεί την εκτυφλωτική φωταψία. Στα φεστιβαλικά της πανηγυράκια και ιδιαίτερα στους δημοφιλείς μουσικούς διαγωνισμούς, προέχει η σκηνογραφία της φανταχτερής ασημαντότητας.

 Οι διασκεδαστές παίζουν τα ρέστα τους όχι στη φωνή αλλά στην εμφάνιση που οφείλει απαραιτήτως να είναι βλακωδώς εξωφρενική και ψιμυθιωμένα αλλόκοτη, πρόσχαρα τερατομορφική και ασυνάρτητα εξαμβλωματική. 

Αγαπημένε μας Δημήτρη Γκιώνη, καλό ταξίδι στα άστρα.

Σωτήρης Χατζάκης Μάης 2026

Αγαπημένε μας Δημήτρη Γκιώνη, καλό ταξίδι στα άστρα. 

Δώσε την αγάπη μας στην Σούλα Αλεξανδροπούλου.

Θα γίνετε αστερισμοί και θα μας οδηγείτε...έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω...εμείς εδώ κάτω, ένα  ασυνάρτητο χωριό.

Ο Εθνικός μας κλόουν, θα χορέψει στην Γιουροβίζιον, πάνω στους τάφους των δολοφονημένων παιδιών της Γάζας.  Από την άλλη ο Κύριος ΛΕ ΠΑ θα ερμηνεύσει Βάκχες του Ευριπίδη στο φεστιβάλ Αθηνών και θα μας δείξει (μακριά από Παξινού, Κούν, Τσαρούχη, Βολονάκη, Φωτόπουλο και άλλα τέτοια αχρείαστα) τί πρέπει να κάνει ένας νέος άνθρωπος για να φτάσει στα μέγιστα επιτεύγματα της κακογουστιάς και του «διανοουμενίστικου» κίτς.  Όλα αυτά με χρήματα του Δημοσίου τα πληρώνουμε εμείς...ο εξαθλιωμένος λαουτζίκος...

Θυμάστε τις γιορτές  της Χούντας στο Καλλιμάρμαρο;

Η ίδια αισθητική και σήμερα στο πιό μεταμοντέρνο.

Χούντα λοιπόν με άρτο και θεάματα.

Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός των Τεμπών ,των υποκλοπών,του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε,της ακρίβειας ,των καρτέλ,της ευτελισμένης δικαιοσύνης τοποθετεί στον Πολιτισμό τα αντίστοιχα γιουσουφάκια.  

Η οδός Βουκουρεστίου μετονομάζεται σε οδό Τσαουσέσκου-  για όποιον επιμένει να εθελοτυφλεί-.

Ο Σωτήρης Χατζάκης δε διαθέτει λογαριασμό στο Facebook μου ζήτησε να αναρτήσω εγώ αυτές τις σκέψεις του.

Συμφωνώ καί προσυπογράφω.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1UHBGWeRER/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ειρήνη Σαρίογλου: Απαξιώντας θεσμικά η κυβέρνηση , κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό στο Καστελλόριζο

Σε μια συγκλονιστική της εξομολόγηση στον 98.4, η καλλιτεχνική διευθύντρια του άκρως επιτυχημένου με διεθνή αναγνώριση Φεστιβάλ ιστορικών ντοκιμαντέρ επί 11 χρόνια στο Καστελλόριζο , Ειρήνη Σαρίογλου, ερευνήτρια- ιστορικός, περιγράφει αποκαλυπτικά πως, ένας διεθνής πολιτιστικός θεσμός έντεκα ετών, με συνεπή παρουσία και αυξανόμενη αναγνώριση στον χώρο του ντοκιμαντέρ, βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη καμπή και πλήρη απαξίωση από τα αρμόδια υπουργεία πολιτισμού και τουρισμού, αλλά ακόμη και από το γραφείο του πρωθυπουργού, στο οποίο αποτάθηκαν επισταμένως .

Το Beyond Borders, που πραγματοποιείται στο ακριτικό Καστελλόριζο, έχει καταφέρει, μέσα από συνεχή προσπάθεια και με ίδιες δυνάμεις, να εξελιχθεί σε έναν από τους πλέον δυναμικούς και ανερχόμενους κινηματογραφικούς θεσμούς στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων στον τομέα του ντοκιμαντέρ. Αποτελεί μια ενεργή πλατφόρμα διεθνούς διαλόγου, δημιουργικής ανταλλαγής και επαγγελματικής δικτύωσης, συνδέοντας ουσιαστικά Έλληνες δημιουργούς με την παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία και συμβάλλοντας με συνέπεια στην πολιτιστική εξωστρέφεια της χώρας.

Ο θαυμαστός ηθικός μας κοσμος

Ο Κύριος Ευστρατίου ηταν κολλητός φίλος της Σακελλαροπουλου !!

Επειδή κατηγορούν την Κοβέσι ας θυμηθούμε μια υπόθεση στην Ελλάδα:

Το 2007, επί νέας δημοκρατίας, η δικαστής Γρεβενών Μαρία Μαργαρίτη αποκάλυψε οίκο ανοχής που λειτουργούσε στο χώρο των δικαστηρίων όπου ανήλικοι κακοποιούνταν σεξουαλικά και πολλές φορές έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθεί από το δικαστικό σώμα. Η κα Μαργαρίτη ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι που η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή την απομάκρυνε βίαια.

Μετά από δεκάδες απειλές, όπως την εισβολή από κακοποιούς στο σπίτι της που την ξύρισαν το κεφάλι, ποινικές κατηγορίες που κατέπεφταν στα δικαστήρια και άλλα πολλά, το 2008 μετά από νέα απεργία πείνας έξω από τον Άρειο Πάγο για 20 ημέρες λύγισε και εισήχθη στο Νοσοκομείο. Το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα σχεδόν ελληνικό ΜΜΕ παρά μόνο από το BBC.

Αντίθετα, η νέα δημοκρατία επέλεξε τον τότε κύριο κατηγορούμενο της Παναγιώτη Ευστρατίου, και τον προήγαγε σε σύμβουλο Επικρατείας τον Ιούλιο του 2004 και σε αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Δεκέμβριο του 2019.

Μαφίες - Οργανωμένο έγκλημα - Πολιτικό και Δικαστικό Σύστημα

Μαφιοποίηση της κοινωνίας
Τα εθνικά κράτη παρακμάζουν και αντικαθίστανται προοδευτικά από μαφιοποιημένες οικονομικές και πολιτικές ελίτ, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, σε άμεση αλληλεξάρτηση και ώσμωση με το οργανωμένο έγκλημα.
Εναγκαλισμός της μαφιοποιημένης κοινωνίας με τον πολιτικό κόσμο.
Ποια είναι η σχέση της μαφιοποίησης των νοοτροπιών με τη λαϊκή αδιαφορία;

Συνέντευξη στον κ. Ζάκη Πολυζωίδη, στο διαδικτυακό κανάλι ΙΣΟΝΟΜΙΑ, την Παρασκευή 30/05/25.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ στην περιφορά του Επιταφίου

Βίβιαν Στεργίου 

Καθημερινή 07.04.2025 

Περίμενα τη Μεγάλη Παρασκευή πώς και πώς. Ζαλισμένη από τη νηστεία (ούτε σοκολατένιο αυγό δεν έκανε να φάω!) θα πήγαινα στην εκκλησία και εκεί επιτέλους θα συνέβαινε κάτι. Οχι μόνο λόγια όπως τις άλλες ημέρες. Ο ίδιος ο θεός θα ερχόταν στη μέση της Εκκλησίας. Θα άπλωναν το σώμα του Χριστού πάνω σε τραπέζι, και μάλιστα θα μπορούσα να περάσω από κάτω. Δεν χρειαζόταν να φοβάμαι, όπως στις κανονικές κηδείες.

Το σώμα που φιλούσα δεν έμοιαζε με τα σώματα των ηλικιωμένων που είχα δει να αργοσβήνουν σε σπίτια συγγενών. Δεν χρειαζόταν υποστήριξη με καλώδια, σωληνάκια και υπολογιστές. Ηταν πολύ μίνιμαλ θάνατος. Μοβ πανί ή εικόνα πνιγμένη στα λουλούδια. Ολη η εκκλησία μύριζε λουλούδι. Εγώ, εντελώς ασήμαντη και μικρή, μπορούσα να πάρω ένα μαγικό μοβ άνθος και να το φέρω σπίτι. Αργότερα θα συνέβαιναν ακόμη περισσότερα μαγικά πράγματα. Θα περπατούσαμε σιωπηλά και θα κρατούσαμε λαμπάδες, θ’ ακουγόταν μια καμπανούλα. Θα επικοινωνούσα απευθείας με τον θεό και θα λέγαμε ένα σωρό πράγματα εμείς οι δύο. Η εκκλησία θα τραγουδούσε ένα πένθιμο ανοιξιάτικο τραγούδι που έκανε τις τρίχες στην πλάτη μου να σηκώνονται. Ηθελα να κλάψω όποτε το άκουγα, αλλά από χαρά και αγαλλίαση.

Εκμηδένιση

Το Υπουργείο Πολιτισμού με λογότυπο ιερό εβραϊκό συμβόλο

Του Μάνου Λαμπράκη 

Το Υπουργείο Πολιτισμού διαφημίζει ένα πρόγραμμα που το ίδιο ονομάζει «Πολιτιστική Συνταγογράφηση», ένα πιλοτικό σχήμα συνεργασίας δομών ψυχικής υγείας και πολιτιστικών φορέων, υπό την επιστημονική εποπτεία του ΕΠΙΨΥ, για την ένταξη της τέχνης ως συμπληρωματικής φροντίδας για ψυχικά ευάλωτους ανθρώπους. 

Και τι διαλέγει να βάλει στο κέντρο αυτής της τόσο τρυφερής, τόσο θεσμικά φωτισμένης καμπάνιας; Ένα λογότυπο όπου το ψ δεν μοιάζει απλώς λίγο, αλλά σχεδόν ξεδιάντροπα, με εβραϊκή μενόρα. 

Δηλαδή το Υπουργείο Πολιτισμού, εκεί όπου υποτίθεται πως η στοιχειώδης σημειολογική παιδεία θα έπρεπε να περισσεύει, μας παρουσιάζει ως σήμα της ψυχικής υγείας ένα υβρίδιο ιερού εβραϊκού συμβόλου, εταιρικού design ευεξίας και δημοσιοϋπαλληλικού λογοπαιγνίου. 

Δεν ξεκινάς από την τέχνη, δεν ξεκινάς από τη φροντίδα, δεν ξεκινάς από τον άνθρωπο.  Ξεκινάς από ένα γραφιστικό μπέρδεμα που θέλει να φανεί έξυπνο και καταλήγει να φωνάζει την αμηχανία του από χιλιόμετρα. 

Σαν να είπαν κάπου σε σύσκεψη: παιδιά, πώς θα κάνουμε το ψ πιο πνευματικό, πιο συμβολικό, πιο κάπως; Και κάποιος απάντησε: κάν’ το λίγο να θυμίζει μενόρα, αλλά με χρώματα ΕΣΠΑ και με ησυχία υπουργικής καλοσύνης.

Σήμερα ντρέπομαι... Πολύ όμως ντρέπομαι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο αγαπημένος Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε πως για να έχεις «σωστό» καπιταλισμό, πρέπει να έχεις «σωστή» αστική τάξη. 

Στην υποβαλκάνιά μας «κοινότητα», από τα χρόνια του Όθωνα -με τον νόμο των ετεροχθόνων- αποφασίστηκε η μη αποδοχή της μόνης αστικής τάξης που υπήρξε, αυτής των ελληνικών κοινοτήτων (Μ. Ασία, Αίγυπτοs, Mασσαλία, Τεργέστη, Μολδοβλαχία...) και βρισκόταν εκτός του Ελληνικού κράτους.

Ακόμη και στην συνέχεια, προς την κατά το δοκούν νομή εξουσίας και προνομίων η παρασιτική τάξη των Κοτζαμπάσηδων-Ολιγαρχών (αυτή που δολοφόνησε τον Καποδίστρια με την συναίνεση των επικυρίαρχων χωρών), που αντλούσαν ισχύ και κυριαρχία από την εξάρτηση της χώρας στις μεγάλες δυνάμεις και αντιλαμβανόντουσαν ως πρυτανείο το δημόσιο ταμείο, εξακολούθησε να λυμαίνεται την Πατρίδα .

Η αποδόμηση της Ελληνικής Γλώσσας | Μέρος B΄

Αφιέρωση στην Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας

Από δρόμος
- 8 Μαρτίου, 2026

Διαβάστε το Μέρος Α’

του Ερατοσθένη Γ. Καψωμένου

Θα προσπαθήσομε να δείξομε τον πραγματικό κίνδυνο που διατρέχει η ελληνική γλώσσα, μέσα από την αναλυτική έκθεση ενός θέματος που αφήσαμε τελευταίο, για να του αφιερώσομε το χρόνο που του αναλογεί. Φαινομενικά μοιάζει δευτερεύον, σύμπτωμα της γενικής κρίσης, αλλά όπως θα δούμε, αποτελεί παράγοντα στρατηγικής σημασίας. Μιλούμε για την ανατροπή του επικοινωνιακού κώδικα χαιρετισμών του εικοσιτετραώρου, που στην παρούσα φάση μοιάζει σα να παρακολουθούμε μια φαρσοκωμωδία. Και για λόγους που θα γίνουν φανεροί στη συνέχεια, θα επιλέξομε στο εξής την άνεση του αφηγηματικού λόγου:

Βρίσκομαι στο Αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, 2 Σεπτεμβρίου 2023, ώρα οχτώμισυ το πρωί, περιμένοντας να υποδεχτώ τους συνέδρους του Διεθνούς Συνεδρίου «Οι Νεοελληνικές Σπουδές στην Ευρώπη και τον Κόσμο», που είχαμε οργανώσει στα Χανιά η Εταιρεία Κρητικών Σπουδών και η Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, 1-3.09.2023. Το Συνέδριο είχε συγκεντρώσει επιφανείς Νεοελληνιστές από τρεις ηπείρους (1) – ανάμεσα στους οποίους οι αρχαιότεροι (Ομότιμοι καθηγητές σήμερα) συμβαίνει να είναι από τους θεμελιωτές των Νεοελληνικών Σπουδών στη χώρα τους. Σκοπός του Συνεδρίου ήτανε να εξετάσομε τις αιτίες και τους παράγοντες που οι Νεοελληνικές Σπουδές (και το βασικό τους αντικείμενο, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας), ύστερα από μια υπερτριακονταετή περίοδο μεγάλης άνθισης, οδηγήθηκαν αιφνίδια, από τη δεκαετία του 1990 και εξής, σε ραγδαία παρακμή.

Καθώς περίμενα, ακούω από την είσοδο του αμφιθεάτρου το χαιρετισμό του πρώτου Συνέδρου, που έφτασε νωρίς το πρωί για να προεδρεύσει στην πρώτη πρωινή Συνεδρία, ν’ αντηχεί περιπαιχτικά στον άδειο χώρο: ― «Καλησπέρα σας, κύριε Καψωμένε!»

Στράφηκα προς τη φωνή και είδα να έρχεται προς το μέρος μου φίλος βορειοευρωπαίος καθηγητής Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας, κατευθείαν από το αεροδρόμιο, όπως ήταν προφανές από τη σύγχυση που του είχαν προκαλέσει οι πρωινές «Καλησπέρες» με τις οποίες τον υποδέχτηκαν οι υπάλληλοι των ελληνικών αεροδρομίων ή των αεροπορικών Εταιρειών στην Αθήνα και στα Χανιά. Έσπευσα ν’ αγκαλιάσω μ’ ενθουσιασμό το συνάδελφο και να τον συγχαρώ για την υγιή αντίδρασή του:
– «Επιτέλους, νά κι ένας άνθρωπος που αντιδρά στην εκβαρβάρωση της ελληνικής γλώσσας!»

Τι ντροπή!!!!

Δημήτρης Τριάντος 

Η ντροπή που ένιωσα δεν αφορά την εμφάνιση, στην κορύφωση του καρναβαλιού είναι η πλέον κατάλληλη. 

Αυτό που με σόκαρε ήταν οι στίχοι που  βέβαια τους διάβασα γιατί αλλιώς χρειάζεσαι υπότιτλους!

Κυνηγάω τα πάντα µέχρι να τα φτάσω

Θέλω ένα στέµµα κι έναν θρόνο να κάτσω

Ένα µπλοκ επιταγών και check σε όλους να γράψω

Χρυσό ρολόι, γυαλί designer, Leather παλτό, και escargot, 

Rally cars, yacht µε stars, σου είπα φέρτο

Ακόµη κι όλα δεν είναι αρκετά

Θέλω τόσα πολλά που δεν είναι απτά

Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά

Ρούχα επιλεγµένα που ‘ναι τόσο ακριβά

Να φωνάζουν το όνοµά µου τόσο δυνατά

Να λένε «φέρτο μας, Ακύλα, φέρτο»

Κοίτα, µαµά, Όσα στερηθήκαµε παλιά

Νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω

Μη µας λείψει κάτι ξανά

Δες µε, µαµά

Αγοράζω να κλείσω κενά

Θα σου πάρω και σένα πολλά

Σπίτια, αµάξια και εξοχικά !!!!!!!!

Το σοκαριστικό είναι ότι  "με την νίκη του επιβραβεύτηκε το κοινωνικό μήνυμα που κουβαλά το τραγούδι και η προσωπική του ιστορία. Οτι με πατέρα ανάπηρο που δυσκολευόταν να στηρίξει την οικογένεια οικονομικά στοχεύει να εκφράσει μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε με στερήσεις, αλλά δεν έπαψε ποτέ να ονειρεύεται". 

Και τα όνειρα του δεν είναι η κοινωνική προσφορά, η επιστήμη ο αθλητισμός, αλλά αυτά που περιγράφονται! ( εδώ κολλάει η  Ferrari  του ΟΠΕΚΕΠΕ)

Θυμάμαι το πρώτο μου ιδιωτικό ραντεβού με ασθενή είχα αλλάξει 100 χρώματα από την αμηχανία την στιγμή της πληρωμής, θεωρώντας το λειτούργημα, όσα περιγράφουν οι στίχοι  είναι άγνωστες λέξεις  όχι τα όνειρα μου 

Πόσο να ντραπούμε πια...

Σε ένα από τα πλέον εμβληματικά  αλλά και από τα πλέον προστατευόμενα μέρη της Ευρώπης, στο Εθνικό Πάρκο της Σαμαριάς.

Του μοναδικού φυσικού τοπίου και της παγκόσμιας φήμης, που φιλοξενεί στις άγριες πλαγιές της, ένα μεγάλο αριθμό από περήφανα ζώα και σπάνια φυτά, πήγαν και έστησαν το ψηλότερο δέντρο της Ευρώπης ύψους 45 μέτρων. 

Μόνο που το δέντρο είναι ψεύτικο!

Πήγαν και έστησαν στο προστατευόμενο τοπίο, υπό τους ήχους δυνατής μουσικής ένα ψεύτικο δέντρο δηλώνοντας υπερήφανοι γιατί είναι το....μακρύτερο της Ευρώπης.

Στο Εθνικό Πάρκο της Σαμαριάς, εκεί όπου φιλοξενούνται περήφανα ζώα και σπάνια φυτά.

Ένα ψεύτικο δέντρο!

Εκεί, όπου από τα 500 έως τα 1.400 μέτρα επικρατούν τα κυπαρίσσια τα οποία στα χαμηλά αναμειγνύονται με δάση τραχείας πεύκης.

Εκεί όπου επικρατούν τα πουρνάρια, τα θαμνοκυπάρισσα, οι αγριελιές, οι χαρουπιές, τα φυλίκια, τα ρείκια, τα σχίνα, οι μυρτιές και τα σφενδάμια.

Εκεί όπου στις ρεματιές υπάρχουν πλατάνια, λυγαριές και πικροδάφνες.

Εκεί όπου από τη θάλασσα μέχρι τα 1.100 μέτρα συναντάμε την χαρακτηριστική φρυγανική βλάστηση της Κρήτης με τα θυμάρια, τις λαδανιές και τις αστοιβίδες. 

Οι Αμερικάνοι, έχουν ένα “δόγμα” απόλυτης κοινωνικής χειραγώγησης.

Του Κώστα Καλδάρα 

Οι Αμερικάνοι, έχουν ένα “δόγμα” απόλυτης κοινωνικής χειραγώγησης.

 Αφορά την πολιτική της επικοινωνίας και της επιρροής της κοινής γνώμης. Ο κανόνας (που θυμίζει Γκέμπελς) είναι: “Φτιάξε κάτι άσχημο και απωθητικό. Δώσ’ το στον κόσμο. Αυτός στην αρχή αντιδράσει, μετά θα το ανεχτεί και στο τέλος θα το αποζητάει”. Αυτό το “δόγμα” έχει πετύχει και εφαρμόζεται πλέον όχι μόνο στην προώθηση καθημερινών προϊόντων κατανάλωσης, αλλά πρώτα και κύρια, στην προώθηση πολιτικής πρακτικής. 

Απτό παράδειγμα είναι και η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Έχει έναν ολόκληρο λαό απέναντι που τον βομβαρδίζει με σκάνδαλα, διαφθορά, διαπλοκή, αδικία, ξεφτιλίζοντας Κοινωνία, την Δικαιοσύνη, την Δημοκρατία, τους Θεσμούς, την Οικονομία, καθημερινά. 

Έναν λαό που πλέον δεν μπορεί να ξεχωρίσει το ένα σκάνδαλο από το άλλο, αφού είναι αμέτρητα και προέρχονται από την ίδια πηγή.  

Έναν λαό που τον διαμορφώνουν σε άβουλο παθητικό ψηφοφόρο, ή καλύτερα σε έναν αδιάφορο πολίτη που σιχαίνεται την πολιτική και τα κόμματα, που αμφιβάλει και για την αξία της ίδιας της Δημοκρατίας, που έχει σαν δικαιολογία – κάλυψη, το “έλα μωρέ...όλοι ίδιοι είναι”. Επειδή αυτό τους συμφαίρει.

Έναν λαό που τον κλέβουν καθημερινά, ζει την ακρίβεια και την ανέχεια και δεν του επιτρέπουν να αντιδρά, που τον αδικούν καθημερινά και δεν διαμαρτύρεται, που τον κοροϊδεύουν κατάμουτρα και το ανέχεται. Φτάνουν να σκοτώνουν τα παιδιά του και να μην δικάζεται κανείς και όσα ζουν τα στέλνουν στην ξενιτειά για να βρουν μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. 

Ο ΣΑΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ

Ναρκοθετώντας την Πολιτική Συνείδηση των Ελλήνων.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Υπάρχει μια Ελλάδα που πεινά. Και υπάρχει μια Ελλάδα που καταναλώνει.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα του χώματος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, άνθρωποι που παράγουν. Η δεύτερη είναι η Ελλάδα των επιδοτούμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων, των χορηγιών, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των curated events, των think tanks και των PR αφηγήσεων.

Και μεταξύ τους υπάρχει ένα χάσμα που δεν γεφυρώνεται με installations, podcasts ή ινστα story.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό. Είναι πολιτικό

και μάλιστα συστημικό.

Το πραγματικό εμπόρευμα που παράγουν οι ελίτ δεν είναι πολιτισμός. Είναι υ π ν ω τ ι σ μ ό ς.

Η Στέγη Ωνάση, το ΚΠΙΣΝ, η Lifo, οι δεκάδες άλλοι “εκσυγχρονισμένοι” γραφιάδες του κέντρου, χρόνια τώρα, παίζουν έναν ρόλο. 

Παράγουν το αφήγημα της “προόδου”, ενώ η χώρα διαλύεται στα θεμέλιά της.

Παρουσιάζουν την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό success story την ώρα που η διατροφική μας αυτάρκεια σβήνει και η εξάρτηση από ξένα κέντρα βαθαίνει. 

Καλλιεργούν ένα lifestyle “εκλεπτυσμένης ανησυχίας” που δεν θίγει ποτέ την εξουσία, ούτε ελληνική ούτε ευρωπαϊκή, και αφήνουν πάντα στην απέξω τις ελίτ που διαγουμίζουν το μεδούλι του τόπου.

Ντύνουν την πολιτική με αισθητική για να φαίνεται λιγότερο σάπια.

Και το κοινό της πόλης καταπίνει τον σανό, γιατί είναι πασπαλισμένος με τέχνη και αγγλικά.

Την ώρα που σου μιλάνε για “έξυπνες πόλεις”, η ελληνική ύπαιθρος πεθαίνει. Η ίδια η Ελλάδα πεθαίνει. 

Να η πραγματικότητα. 

Ένας κτηνοτρόφος βλέπει 450 πρόβατα να εκτελούνται.

Μια ολόκληρη ράτσα εξαφανίζεται.

Ο άνθρωπος ουρλιάζει σαν αρχαίος τραγικός ήρωας:

«Μου σκοτώνετε τα παιδιά μου!»

Και στην Αθήνα τελετές βιβλίων με face-contol, συζητήσεις για το “μέλλον της Ευρώπης”, άρθρα για την “κουλτούρα του brunch”, event “πράσινης ανάπτυξης” με χορηγούς τις ίδιες εταιρείες που ρημάζουν το περιβάλλον.

Ακαθοδήγητη νεολαία που θαυμάζει την παρακμή

Νεαροί μαχαίρωσαν 14χρονο στον Χολαργό. Ο ένας εκ των δραστών αφενός δήλωσε ότι έριξαν «μόνο τρεις» μαχαιριές στο θύμα, αφετέρου καμάρωνε για την πράξη του, αναρτώντας βίντεο στο διαδίκτυο, το οποίο είχε ως μουσική επένδυση «τραγούδι» τραπ με τους ακόλουθους στίχους: «Δεν ξεχνάω για όλα αυτά που είπες, σ’ το ορκίζομαι στη μάνα μου, θα σου ανοίξουμε τρύπες».

Αυτού του περιστατικού έχουν προηγηθεί εκατοντάδες παρόμοια, που δείχνουν πόσο έχει αυξηθεί η εφηβική και νεανική παραβατικότητα μέσα σε ένα περιβάλλον αξιακής κατάρρευσης και απουσίας ουσιαστικών προτύπων.

Οι οικογενειακές σχέσεις είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να εξεταστεί για να εξηγηθεί το φαινόμενο. Πολλοί γονείς, εξαντλημένοι από τον οικονομικό αγώνα, πιεσμένοι από χρέη και εργασιακή ανασφάλεια ή απορροφημένοι στη δική τους ψηφιακή καθημερινότητα, αδυνατούν να διατηρήσουν σταθερή και ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά τους. Απλώς απουσιάζουν. Κι αυτή η απουσία συνοδεύεται από αδυναμία οριοθέτησης των συμπεριφορών των ανηλίκων. Σε αυτό το κενό, η διαμόρφωση αξιών μετατίθεται από το σπίτι σε εξωτερικές επιρροές. Αντί για τον γονιό, αναλαμβάνει να «διαπαιδαγωγήσει» τα παιδιά μια καρικατούρα, εκείνη του τραπ «καλλιτέχνη», ο οποίος εξυμνεί τη βία, το εμπόριο ναρκωτικών και λευκής σαρκός και τη μαφιόζικη ζωή.

Για έναν αποπροσανατολισμένο έφηβο, που αναζητά ταυτότητα, το πρότυπο αυτό λειτουργεί σαν γρήγορη, εύκολη απάντηση στο ερώτημα «ποιος θέλω να είμαι;». Το αποτέλεσμα είναι η κανονικοποίηση συμπεριφορών που μέχρι πρόσφατα ήταν περιθωριακές.

Παραδείγματα Αποβλάκωσης και Ηλιθιοποίησης της Κοινωνίας

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

Συζήτηση της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη με τη δημοσιογράφο Γεωργία Μπιτάκου για την αποβλάκωση και αποχαύνωση της κοινωνίας μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα της καθημερινής ζωής:

 Από το ChatGPT και την AI έως την ποινικοποίηση της σάτιρας και του σαρκασμού.

 Πως η αποσπασματικότητα της πληροφόρησης καλλιεργεί τη διάσπαση της προσοχής; 

Ποια η σχέση της φτωχοποίησης της γλώσσας με την ηλιθιοποίηση της κοινωνίας; 

Η μαζικότητα και ο καταναλωτισμός «προβατοποιούν» τις συμπεριφορές και τις νοοτροπίες των ανθρώπων με στόχο την ομογενοποίησή τους. Βιοχημική και Φαρμακευτική Λοβοτομή μέσω ναρκωτικών ουσιών και ψυχοφαρμάκων.

Ζακ Ελλύλ – Εξομολόγηση ενός πρώην επαναστάτη

• ResPublica, διαδικτυακό περιοδικό
(21/09/2020)

Από το βιβλίο, La foi au prix de dout, La Table Ronde, Paris 2006, σσ. 270-275. Α’ έκδοση 1980.

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπριασούλης

Ο κόσμος που θα αφήσω πίσω μου με αρρωσταίνει. Με αρρωσταίνει στην ψυχή, στο σώμα και στο πνεύμα. Ήμουν γεμάτος ελπίδα όταν στρατευόμουν, στα είκοσί μου χρόνια, για να αλλάξω την πορεία του κόσμου. Γιατί στα 1930 είχαμε ήδη δει να προβάλλει αυτός ο κόσμος της αταξίας και της καταπίεσης. Κι ελπίσαμε ότι θα μπορούσαμε να τον κάνουμε να αλλάξει κατεύθυνση, να κινηθεί προς τον άνθρωπο, την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την αληθινή δημοκρατία… Προσπάθησα τα πάντα. Κυνήγησα όλες τις ευκαιρίες που μου φάνηκαν κατάλληλες. Σκέφτηκα πολύ. Το μόνο που κατάφερα ήταν να κατανοήσω τι συμβαίνει. Κατάλαβα. Μίλησα. Προειδοποίησα. Κι όλα αυτά δεν ωφέλησαν σε τίποτα. Τα λόγια μου δεν ακούστηκαν τη στιγμή που έπρεπε, αλλά κι όταν ακούστηκαν ήταν ήδη αργά, ο κόσμος είχε πάρει την κατηφόρα και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω για να πάρει έναν άλλο δρόμο. Όλα άχρηστα. Αναπότρεπτα, ο κόσμος έγινε ο χειρότερος δυνατός. Αλλά εμείς δεν θελήσαμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους καπιταλιστές, τους ιμπεριαλιστές, τους αποικιοκράτες. Τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που επιθυμούσαν. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους κομμουνιστές: ποτέ τους δεν θέλησαν τη δικτατορία, τις σφαγές του Πολ Ποτ, τα γκούλαγκ, την ιμπεριαλιστική ισχύ του κομμουνισμού. Μπορώ να το βεβαιώσω: οι κομμουνιστές που γνώρισα ποτέ τους δεν φαντάστηκαν ότι τα υπέροχα ιδεώδη τους θα κατέληγαν σε μια από τις ισχυρότερες αστυνομοκρατίες του κόσμου. Ποτέ ο Αϊνστάιν δεν θέλησε την ατομική βόμβα. Ποτέ κανείς καλόπιστος άνθρωπος δεν επιθύμησε όλο αυτό το κακό που συσσωρεύτηκε στις επιστήμες, στην πολιτική, στην οικονομία, στην τεχνική. Γιατί τίποτε άλλο δεν συσσωρεύτηκε παρά κακό. Είναι σαν, μ’ έναν τρόπο ακατανόητο, όλα εκείνα τα υπέροχα άνθη της προόδου να μην έδωσαν παρά καρπούς πικρούς και δηλητηριώδεις και πέραν αυτών, τίποτε. Πλέον, δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια πεποίθηση και το κώνειο.

Η γενιά μου ήταν η γενιά που μεγάλωσε μετά το 1914 και είχε ορκιστεί: «ποτέ ξανά»! Αγωνιστήκαμε λοιπόν για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, για μια ανάλυση πιο βαθύτερη και μια τακτική ακριβέστερη και είχαμε ήδη προαισθανθεί, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄30 τον χιτλερισμό και τον σταλινισμό. Η οπτική μας ήταν ορθή. Την ίδια στιγμή, τόσο ο καπιταλισμός όσο και ο φιλελευθερισμός ήταν για μας καταδικασμένοι. Αναζητήσαμε κάτι άλλο, δεν θελήσαμε να πιστέψουμε ούτε στη μοίρα μιας ιστορίας προδιαγεγραμμένης ούτε στη νίκη των δαιμόνων. Είχαμε ένα ιδεώδες, τη θέληση ενός κόσμου ελεύθερου και αδελφωμένου και προσπαθήσαμε να τον φτιάξουμε όσο καλύτερο μπορούσαμε. Αναζητήσαμε την ευτυχία και την ισότητα για όλους. Και να τι φτιάξαμε! Έναν κόσμο όπου δεν αναγνωρίζουμε κανένα από τα ιδανικά της νιότης μας. Ποτέ δεν υπήρξαμε άπληστοι για χρήμα, εξουσία, ισχύ και κατανάλωση. Και παρόλα αυτά, όλες μας οι προσπάθειες κατέληξαν αναπότρεπτα στο ακριβώς αντίθετο, μεταμορφωμένες και διαστρεβλωμένες. Αυτό δεν μπορέσαμε να το προβλέψουμε και όσοι από μας το κατάφεραν, δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Δεν θελήσαμε τίποτε απ΄όλα αυτά. Ξέρω βέβαια ότι αυτή η δικαιολογία, η δικαιολογία των αδύναμων και των ιδεαλιστών, δεν φτάνει. Αλλά είναι το μόνο που μπορώ να πω σήμερα, μπροστά στο βάραθρο. Και δεν υπάρχει ένας κακός που είναι ο ένοχος, ένας δικτάτορας ή μια κοινωνική τάξη. Πρέπει να βγούμε επιτέλους από αυτή την ψευδή και απλοϊκή εξήγηση της «πάλης των τάξεων« και της ευθύνης της «άρχουσας τάξης». Η «άρχουσα τάξη» χειραγωγείται και αυτή από κάποιον ισχυρότερο και όχι από τα συμφέροντά της. Όλοι παίξανε το ρόλο τους και ο καθένας το έκανε με καθαρή τη συνείδηση.

Η Ελλάδα της πελατειακότητας, του νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στην Ελλάδα της πελατειακότητας, του νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας μια ξεχασμένη διάταξη του ποινικού κώδικα θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά το φαινόμενο, εάν εφαρμοζόταν με επιμονή και συνέπεια. 

Είναι το άρθρο 254 ΠΚ περί αποσιώπησης λόγου εξαίρεσης. Το άρθρο έχει ως εξής:

"Υπάλληλος για τον οποίο υπάρχει νόμιμος λόγος να εξαιρεθεί σε κάποια υπόθεση και που εν γνώσει του αποσιωπά το περιστατικό αυτό και ενεργεί σ’ αυτήν την υπόθεση, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή, αν η αποσιώπηση έγινε με σκοπό την αθέμιτη ωφέλεια του ίδιου ή άλλου ή τη βλάβη άλλου. 

Επιβάλλεται φυλάκιση ή χρηματική ποινή, όταν η πράξη τελείται από δικαστικό λειτουργό ή διαιτητή.".

Χθες λοιπόν η Καθημερινή (βλ. πρώτο σχόλιο) δημοσίευσε μια υπόθεση για την οποία ήδη ψιθυρίζονταν διάφορα, τα οποία νόμιζε κανείς ότι είναι απλά στο πλαίσιο της συνήθους αναξιοκρατίας στον πανεπιστημιακό χώρο. 

Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα τελικά, αν αληθεύουν τα όσα γράφει η έγκριτη εφημερίδα.

Σε θέση λοιπόν επίκουρου καθηγητή Εγκληματολογίας στη Νομική ΑΠΘ υποψήφιος ήταν ο 59 ετών και πρώην βουλευτής ΝΔ, Άγγελος Τσιγκρής, σύζυγος της αναπληρώτριας καθηγήτριας φορολογικού δικαίου στην ίδια σχολή, Νομική ΑΠΘ, Κατερίνας Σαββαΐδου.

Η κα. Σαββαΐδου ήταν μέλος της Γενικής Συνέλευσης Τμήματος, στο πλαίσιο της οποίας συνεδρίαζε το εκλεκτορικό όπου ήταν υποψήφιος ο σύζυγός της. 

Παρά τον προφανέστατο λόγο εξαίρεσης από τη ΓΣ, τον οποίο είχε, η κα. Σαββαΐδου δεν ζήτησε να αυτο-εξαιρεθεί, αλλά παρέμεινε στη ΓΣ μέχρι να ξεκινήσει η διαδικασία εκλογής, οπότε, αντί για εξαίρεση, απλώς της ζητήθηκε "να αποσυνδεθεί". 

Στη διαδικασία που ακολουθεί εκλέγεται άλλος υποψηφίος (ο 35 ετών Ιωάννης Παπαδόπουλος), που κατά το άρθρο άφησε μάλιστα τη θέση του στην Αγγλία για να εργαστεί στο Α.Π.Θ.