Του Βασίλη Λαμπόγλου
Ο αγαπημένος Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε πως για να έχεις «σωστό» καπιταλισμό, πρέπει να έχεις «σωστή» αστική τάξη.
Στην υποβαλκάνιά μας «κοινότητα», από τα χρόνια του Όθωνα -με τον νόμο των ετεροχθόνων- αποφασίστηκε η μη αποδοχή της μόνης αστικής τάξης που υπήρξε, αυτής των ελληνικών κοινοτήτων (Μ. Ασία, Αίγυπτοs, Mασσαλία, Τεργέστη, Μολδοβλαχία...) και βρισκόταν εκτός του Ελληνικού κράτους.
Ακόμη και στην συνέχεια, προς την κατά το δοκούν νομή εξουσίας και προνομίων η παρασιτική τάξη των Κοτζαμπάσηδων-Ολιγαρχών (αυτή που δολοφόνησε τον Καποδίστρια με την συναίνεση των επικυρίαρχων χωρών), που αντλούσαν ισχύ και κυριαρχία από την εξάρτηση της χώρας στις μεγάλες δυνάμεις και αντιλαμβανόντουσαν ως πρυτανείο το δημόσιο ταμείο, εξακολούθησε να λυμαίνεται την Πατρίδα .
Τους διαδέχτηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λαδέμποροι, δοσίλογοι, μαυραγορίτες, εργολάβοι και κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που το καθεστωτικό γκόβερνο τους έχρισε συνεργάτες του.
Και «καπάρωσαν» διευθυντήρια αποφάσεων (οικονομικά, πολιτικά, μέσα ενημέρωσης, Δικαιοσύνη) με αποτέλεσμα την εθνική αλλά και ατομική μας τελμάτωση.
Και είτε στο σχέδιο Μάρσαλ, στις δουλειές με την Χούντα, στα πακέτα Ντελόρ, στα ΕΣΠΑ, στο χρηματιστήριο του 1999, ακόμη και στα μνημόνια αυτή η εγχώρια «ελίτ» αγορεύτηκε από θεσμούς, μέσα ενημέρωσης (καθώς τα αλλοτρίωσαν), ως η «αστική τάξη του τόπου».
Χωρίς βέβαια καμία αστική κουλτούρα, αστικούς τρόπους, αστική παιδεία.
Γι'αυτό το ολιγαρχικό λόμπι, που λυμαίνεται τη χώρα με τα δεκανίκια πολιτικών οίκων , έγραφε στην από 14 – 2 – 1947 επιστολή προς το Κογκρέσο, ο τότε πρεσβευτής και επικεφαλής της Αμερικανικής Οικονομικής Αποστολής των ΗΠΑ στην χώρα μας, κ. Πωλ Α. Πόρτερ (Paul A Porter) με τίτλο «Πολιτικοί»-υπηρέτες των ελίτ»... και θα εξηγηθούν πολλά (πως διδάσκουν σε σχολές, πως διευθύνουν εθνικά θέατρα, πως παίρνουν επιδοτήσεις, πως καλύπτουν εγκλήματα, και πως αλληλοξεπλένονται...) οι της «αστικής τάξης» τιμητές.
Και πέρα από τα ιστορικά της στοιχεία, η έκθεση Πόρτερ φανερώνει και στηλιτεύει εξόφθαλμα ιδιοτελείς – απαράδεκτες συμπεριφορές πλήθους ντόπιων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, που και τότε υποκρίνονταν ότι υπηρετούσαν το συμφέρον λαού και χώρας.
Και αυτή η ετερόνομη - εξαρτώμενη ολιγαρχία, είναι που νομιμοποίησε την κατοχή και εξάρτηση της χώρας με αντάλλαγμα την καταλήστευση του δημοσίου πλούτου της και αναλογικά στα μνημόνια-η μόνη τάξη που έμεινε άθικτη-, ήταν αυτή η ολιγαρχική τάξη (πολιτική - οικονομική) που νέμεται και απομυζεί την χώρα 200 χρόνια τώρα.
Αυτά, τα σημερινά τρωκτικά της χώρας «ομνύουν» στο όνομά της και εφαρμόζουν αγόγγυστα την ιδιότυπη «αλληλεγγύη» τους.
Μέχρι να τους εξοβελίσουμε από τις ζωές μας, έως ότου πάψουμε να «συνηθίζουμε» την χλεύη τους...
οφείλουμε να μην ξεχνάμε....
5 χρονια πριν...
Σήμερα ντρέπομαι... Πολύ όμως ντρέπομαι.
Στα άγια χώματα της Μάνης(μου) .
Τσαντάκι - τσαρούχι ,"φολκ" αισθητικη και αέρας Φιλοθέης.
Η φιλαυτία ,η ματαιοδοξία, η ιδιοτέλεια ο κοτζαμπασισμόs εμαγαρισανε την πλατεία τηs 17ηs Μαρτίου,τηs Αρεόποληs.
Γι'αυτό μωρέ μιά δράκα ωραίοι ''παλαβοί'' με την τρέλα τουs ανάκατα με την λαχτάρα τηs λευτεριάs ,με πρωταρχή τουs την αυτοθυσία υπέγραψαν με το αίμα τουs το όνομα τηs Πατρίδαs?
Για να ευτελίζεται η θυσία τουs και η μνήμη των γεννητορων μαs, από φτιασιδωμένεs ''πομφόλυγεs'' και εκμαυλισμένεs οδαλισκεs του Μαμωνά?
Ανάθεμα την "Πατρίδα" σαs ''Υπερκομψεs'' αυτού του βασανισμένου τόπου...
Γιατί σίγουρα δεν έχουμε την ίδια.
Στηs Πατρίδαs μου τα κορίτσια ...
Συγνώμη Δόμνα Βισβίζη, συγνώμη Ασήμω Λιδωρίκη, συγνώμη Μαργαρίτα Μπαστεκη, συγνώμη Μαργαρώ Ζαραφοπουλα(κορίτσια άγνωστα στουs πολλούs μαs).
Σήμερα ντρέπομαι... Πολύ όμως ντρέπομαι.
-Η τρίτη φωτό είναι από το μνημείο τηs μάχηs των γυναικών τηs Μάνηs πρόs θύμηση τηs μάχηs του Δυρού (23-24 Ιουνίου 1826).
Eκεί που η κόρη τού γέρο Βοζίκη, Πανώρια (Πανωραία),
η γυναίκα τού Γεωργούλια Γερακαράκου ,η γριά Θερασερή και πλήθοs γυναικών απέτρεψε την αποβίβαση Τουρκοαιγυπτιωτών του ''Ιμπραχήμη'' με μόνα όπλα τα δρεπάνια και την Ψυχή τουs.
Aυτήν την Ψυχή ,που εσείs οι βολεμένοι ,οι ιταμοί απόγονοι του Βουλπιώτη,του Νενέκου,του Ζαίμη,του Κωλέττη και του εσμού προδοτών , 200 χρόνια τώρα παλεύετε να ξεριζώσετε.
-Στο πρώτο σχόλιο, κάποια σημεία της επιστολής που απορείς για το αν γράφτηκαν για όσα συνέβαιναν πριν 79 χρόνια ή για τα τεκταινόμενα του σήμερα...
Σχόλιο:
"Απ’ όσο βλέπω, η ελληνική κυβέρνηση δεν ασκεί καμία αποτελεσματική πολιτική εκτός από του να ζητεί ξένη βοήθεια ώστε να κρατιέται στην εξουσία, εκθειάζοντας έντονα τις πολεμικές θυσίες της Ελλάδας και τον κυβερνητικό της υπέρμετρο (king – size) αντίκομμουνισμό, ως λόγους χορηγίας εξωτερικής βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες.
Η κυβέρνηση θέλει, κατά την κρίση μου, να χρησιμοποιεί την ξένη βοήθεια ως μέσο διαιώνισης των προνομίων μιας μικρής τραπεζικής και εμπορικής κλίκας που αποτελεί την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.»
Πισω από την κυβέρνηση, είναι μια μικρή εμπορική και τραπεζική ομάδα συνωμοτών, με επικεφαλής τον Πεσμαζόγλου, διοικητή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, έξυπνο και αποτελεσματικό χειραγωγό.
Αυτή η ομάδα είναι αποφασισμένη πάνω απ’ όλα να προστατέψει τα οικονομικά της προνόμια, υπό οιοδήποτε κόστος για την οικονομική υγεία της χώρας.
Τα μέλη της επιθυμούν να διατηρήσουν ένα φορολογικό σύστημα στημένο καταπληκτικά υπέρ αυτών.
Αντιτίθενται στους ελέγχους συναλλάγματος, διότι μπορεί να τους εμποδίσει να διοχετεύουν τα κέρδη τους σε τράπεζες στο Κάιρο ή την Αργεντινή. Αυτοί ούτε θα ονειρευτούν ποτέ να επενδύσουν αυτά τα κέρδη στην ανάκαμψη της χώρας τους.».
Υπήρξαν επτά αλλαγές στην ελληνική κυβέρνηση από την απελευθέρωση, αλλά ο Τσαλδάρης και η Λαϊκή του ακροδεξιά ομάδα (extreme right) παραμένουν κυρίαρχοι.
Μια άλλη, πιο ύπουλη μορφή πίεσης, θα ασκηθεί κατά των μελών της αποστολής. Το κοινωνικό λόμπι – το έξυπνο διεθνές γκρουπ, με έδρες τους στις Κάννες, το St. Moritz και την πλατεία Κολωνακίου των Αθηνών – θα μπει σε λειτουργία.
Πολλοί τους είναι γοητευτικοί άνθρωποι, μιλούν άπταιστα αγγλικά, θα προσπαθήσουν αυθεντικά να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή, αλλά, πάνω απ ‘όλα, θα επιδιώξουν να μετατρέψουν την αποστολή σε ένα ακόμα μέσο διαφύλαξης των δικών τους προνομίων.
Θυμάμαι ακόμα ένα περίτεχνο δείπνο,
όταν ένας κορυφαίος τραπεζίτης με διασκέδασε στο πολυτελές διαμέρισμά του στην Αθήνα.
Υπήρχαν τρεις μπάτλερ με ποδιές, αρκετά υπέροχα κρασιά, εκπληκτικά καλό φαγητό.
Ένας των επισκεπτών κατά τη διάρκεια του δείπνου τραγούδησε τις ομορφιές της θαλασσινής ζωής και του υψηλού σπορ του ψαρέματος με ψαροντούφεκο και γυαλιά.
Η αντίθεση ανάμεσα στο υπέροχο πάρτυ στο διαμέρισμα και τα υποσιτισμένα παιδιά στους δρόμους, ήταν απλά πάρα πολύ χτυπητή και σκληρή.»
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.