«Άκρως επικίνδυνος»: Η ρητορική του Χέγκσεθ για το μακελειό στο Ιράν προκαλεί φόβο

8 Μαρτίου 2026

Θρασύς και πολεμοχαρής, ακουγόταν περισσότερο σαν καρικατούρα κάποιου νταή παρά σαν σοβαρός πολιτικός άνδρας. «Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχιόταν ο Πιτ Χέγκσεθ, φορώντας γραβάτα και μαντιλάκι στο πέτο στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, καθώς μιλούσε σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο. «Αυτή δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι πεσμένοι κάτω, κι έτσι ακριβώς πρέπει».

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην τηλεπαρουσιαστής του Fox News και νυν επικεφαλής του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, έχει αναδειχθεί αυτή την εβδομάδα το πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους επικριτές του, που προειδοποιούν ότι ο υπουργός Άμυνας -ο οποίος εύστοχα μετονομάστηκε σε «υπουργός Πολέμου»- μετέτρεψε ταχύτατα το Πεντάγωνο σε ορμητήριο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας, όπως γράφει ο Guardian.

Επιδεικνύοντας αντριλίκι, χριστιανικό εθνικισμό και κυνική αδιαφορία για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών, υποστηρίζουν, η παιδαριώδης τηλεοπτική συμπεριφορά του Χέγκσεθ έχει στόχο να ικανοποιήσει την επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοκάπηλο αντάξιο της «ανδρόσφαιρας». Εικόνα που ενίσχυσε το ανατριχιαστικό βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που παρεμβάλλει αποσπάσματα από χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ όπως τα Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του Χέγκσεθ και πραγματικό οπτικό υλικό από θανατηφόρα πλήγματα των επιθέσεων κατά του Ιράν.

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Ένας λευκός χριστιανός εθνικιστής που έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και λευκή επιταγή από τον πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύει σφαγή όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει», σχολιάζει δεικτικά η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης υπεράσπισης δικαιωμάτων Vet Voice Foundation.

Τι συμβαίνει στον κόσμο;

*

του ΣΩΤΗΡΗ ΓΟΥΝΕΛΑ

~.~

Τι συμβαίνει στον κόσμο; Παραφορά ή παράνοια;

Πως ν’ αρχίσει κανείς ένα τέτοιο γραπτό; Πως να διατυπώσει απορίες, ερωτήματα και απαντήσεις;

Μια σκοτεινιά απλώνεται στον κόσμο. Δεν θέλουν να τη βλέπουν. Ζουν οι περισσότεροι στη φαντασία τους. Πιο πολύ απ’ όλους, οι Έλληνες. Οι άλλοι είναι πολύ πιο ρεαλιστές. Προσγειωμένοι, σχεδόν κολλημένοι στα επίγεια, επαγγελματιστές, χρηματοκεντρικοί, ζουν εν μέσω και διαμέσου της Αγοράς. Μα έτσι δεν γίνονται εκτός των άλλων αγοραίοι;

Λόγια, πράξεις, επιθυμίες, σκέψεις, ορμές, πάθη, φλυαρίες, κατάθλιψη, μοναξιά, περιδινούνται αενάως, κυκλοφορούν συχνά σε ρυθμούς ματαιότητας, περιφέρονται σχεδόν ασκόπως. Κάτι βασανίζει τους ανθρώπους και προσπαθούν άλλοτε να το απωθήσουν, άλλοτε να κρεμαστούν πάνω του και άλλοτε να το κάνουν καλλιτεχνία. Άλλες φορές πάλι πασχίζουν να αναπτύξουν θεωρητικά σχήματα, να κάνουν ερμηνείες των φαινομένων ή των γεγονότων και αφοσιώνονται σε απέραντες αναλύσεις; Που τις πιο πολλές φορές ενδιαφέρουν μονάχα τους επινοητές τους.

Κατά βάθος οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη να μιλήσουν. Νομίζουν ότι αυτό είναι εύκολο. Δεν τους απασχολεί ότι η ομιλία είναι κάτι σπουδαίο, είναι το ιδιαίτερο χάρισμα του ανθρώπου, είναι κάτι σαν ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα είναι πιο σημαντική από την αστυνομική ταυτότητα!

Ομιλία δεν είναι εκφορά λέξεων και φράσεων που κάπως φτάνουν στη γλώσσα μας καλεσμένες ή ακάλεστες. Η ομιλία μας είναι συνυφασμένη με τη φωνή μας, αλλά η φωνή μας με τη σειρά της αγγίζει την υψηλή διάσταση του Λόγου. Τον άνθρωπο τον κατοικεί ο Λόγος. Δεν υπάρχει άνθρωπος κενός Λόγου παρεκτός να είναι πάσχων. Μα από τη στιγμή που θα πω ότι τον κατοικεί ο Λόγος, αμέσως βγήκα από τα κλειστά γήινα περιγράμματα και ανοίχτηκα σε άλλες διαστάσεις. Παλιότερα τις έλεγαν ουράνιες ή μεταφυσικές. Τώρα οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτά. Χρησιμοποιούν τη λέξη αγνωστικιστής και ξεμπερδεύουν.

Δεν αρκεί αυτό, είναι πολύ πρόχειρη λύση. Το ίδιο πρόχειρο είναι να περνάς τη ζωή σου ομολογώντας ξανά και ξανά ότι δεν έχεις απαντήσεις, ότι δεν έχεις καταλήξει τι και πώς, ότι δεν έχεις βρει «η ζωή να έχει νόημα», (μπορεί να είσαι ανίκανος να το βρεις, αποκλείεται;), ότι δεν μπορείς να αναμετρηθείς με το γεγονός του θανάτου κ.ά.

Ένας κόσμος σε πορεία και ένας σάπιος

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Gianni Petrosillo

Πηγή: Gianni Petrosillo

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, παρά τις λίγες μόνο πληροφορίες, ο κόσμος έχει αλλάξει. Το Ιράν είναι ένας σημαντικός γεωπολιτικός παράγοντας, οπλισμένος μέχρι τα δόντια και εξοπλισμένος με προηγμένη τεχνολογία, ειδικά επειδή η Ρωσία και η Κίνα το υποστηρίζουν σε αυτό το εξελισσόμενο γεωπολιτικό τοπίο. Το γνωρίζαμε αυτό, το νιώσαμε, γράψαμε γι' αυτό και τώρα το βλέπουμε. 

Ο μονομερής πόλεμος τελείωσε, όπου ο ένας έδινε και ο άλλος έπαιρνε. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ ελπίζουν να καλύψουν τα παγκόσμια εγκλήματά τους με προπαγάνδα, οι αντιδράσεις αυτών των κρατών γκρεμίζουν το τείχος των ψεμάτων τους. Ακούσαμε τον Υπουργό Εξωτερικών μας και ολόκληρη την ευρωπαϊκή ελίτ να δηλώνει ότι το Ιράν είναι ο επιτιθέμενος. Αυτό θα πρέπει επίσης να μας ανοίξει τα μάτια και στα άλλα ψέματα πάνω στα οποία η Δύση έχει χτίσει το χάος των τελευταίων ετών.

Οι πληροφορίες μας είναι διεφθαρμένες, όπως και τα τηλεοπτικά κανάλια, οι ειδικοί, τα πανεπιστήμια και όποιος αρνείται τα στοιχεία δείχνοντας με το δάχτυλο τους άλλους για να κρύψει τις δικές μας φρικαλεότητες. Το Ιράν δεν θα πέσει επειδή ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ένας μεγάλος πολιτικός όπως τον όρισε ο Πούτιν και όπως συμμεριζόμαστε κι εμείς, έχει σκοτωθεί. Δεν μπορούμε να επιλέξουμε τους ήρωες άλλων λαών, ακόμα κι αν είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τη συλλογική μνήμη λαών και χωρών.

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

23/02/2026

Γιάννης Παπαμιχαήλ, 

τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. 

Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού.

 Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπερ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες.

 Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πεί περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Νεοσυντηρητισμός και η κρίση του δυτικού οικουμενισμού

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Tiberio Graziani

Πηγή: The Slingshot

Φιλολογική γενεαλογία, ευρωπαϊκές περιφέρειες και προσαρμογές της ηγεμονίας των ΗΠΑ

Αυτό το άρθρο επιχειρεί μια γενεαλογική και φιλολογική ανασύνθεση του νεοσυντηρητισμού ως προσαρμοστικής μορφής της Δυτικής ηγεμονίας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του φιλελεύθερου-δημοκρατικού οικουμενισμού. Αντί να ερμηνεύεται ως μια απλή ενδεχόμενη ιδεολογία ή μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση, ο νεοσυντηρητισμός αναλύεται εδώ ως ένας τρόπος αναδιοργάνωσης της εξουσίας όταν η ικανότητα της Δύσης να παράγει συναίνεση μέσω οικουμενιστικών αξιών μειώνεται προοδευτικά. Αναλύοντας την αμερικανική του προέλευση, τον μετασχηματισμό του σε κυβερνητικό δόγμα και τις επακόλουθες διαλογικές αναδιατυπώσεις του, το δοκίμιο ανασυνθέτει την ακολουθία που οδηγεί από τον αποφασιστικό οικουμενισμό της εποχής Μπους στις προσπάθειες μιας φιλελεύθερης-διεθνιστικής αποκατάστασης και, τέλος, στην εμφάνιση μορφών μετα-οικουμενιστικής ηγεμονίας. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη δομή κέντρου-περιφέρειας εντός της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας πώς ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια αυτόνομη παράδοση, αλλά ένα διαλογικό και στρατηγικό παρακλάδι, νομιμοποιημένο μέσω διατλαντικών δικτύων και επιλεκτικών πολιτισμικών αναφορών. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτονομίας δεν πρέπει να νοείται ως έλλειψη πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον ως η προοδευτική διοχέτευσή της μέσα σε έναν ολοένα και πιο περιορισμένο πολιτικά νόμιμο χώρο λόγου. Συμπερασματικά, η κρίση της Δύσης ερμηνεύεται όχι ως κρίση αξιών καθαυτών, αλλά ως κρίση της σημασιολογικής τους δύναμης: όταν ο οικουμενισμός χάνει την ενσωματωτική του ικανότητα, η ηγεμονία τείνει να αναδιοργανωθεί μέσω ηθικών, στρατηγικών και μηχανισμών λήψης αποφάσεων που περιορίζουν τον χώρο για εσωτερικό πολιτικό πλουραλισμό.

Η δαιμονική ελίτ που κυριαρχεί στον κόσμο

Antonio Terrenzio - 12 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Αντόνιο Τερέντσιο

Τελικά, οι συνωμοσιολόγοι είχαν δίκιο. Η θεωρία ότι το Ισραήλ κρατάει τους μοχλούς της δυτικής πολιτικής είναι αληθινή. Τρία εκατομμύρια σελίδες email και συνομιλιών αποκαλύπτουν την εκμετάλλευση της παιδικής πορνείας ως την κορυφή του παγόβουνου ενός συστήματος που βασίζεται σε κάθε είδους παρέκκλιση. Τελετουργικές θυσίες, βιασμοί με ακρωτηριασμούς, κοπροφαγία, κανιβαλισμός, παιδιά που υποβάλλονται σε θυσιαστικές τελετές όπου η ανθρώπινη εξαχρείωση ξεπερνά την τρέλα. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ αποκάλυψε την ύπαρξη άλλων 2,5 εκατομμυρίων σελίδων που δεν έχουν ακόμη αποχαρακτηριστεί, όπου λέγεται ότι κρύβονται οι χειρότερες από αυτές τις πρακτικές.

Η πιο ανησυχητική πτυχή αυτής της υπόθεσης είναι το λουσιφεριανό αποτύπωμα αυτών των ελίτ και η μεταφυσική τους σύνδεση με δαιμονικές δυνάμεις.

Επιπλέον, η σύνδεση του Τζέφρι Έπσταϊν και της συντρόφου του Ζισλίν Μάξγουελ με την ισραηλινή Μοσάντ είναι βέβαιη και ενισχύει την πεποίθηση ότι η σιωνιστική οντότητα βρίσκεται στην καρδιά αυτής της αλυσίδας εγκλημάτων. Τα αρχεία αποκαλύπτουν ότι ο σεξουαλικός εκβιασμός ήταν ένας μοχλός που χρησιμοποιούσε η ισραηλινή Μοσάντ εναντίον πολιτικών και πρωθυπουργών διαφόρων εθνικοτήτων. Ένα email περιέχει σαφώς τα λόγια του Έπσταϊν, τα οποία βλέπουν τους γκόιμ (εθνικούς) ως υπηρέτες του Ισραήλ. Η πιο κλασική θεωρία συνωμοσίας διαμορφώνεται σε αυτές τις σελίδες, οι οποίες φαίνεται να επανεξετάζουν τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ή τους Βαυαρούς «Ιλλουμινάτι».

Η Γαλλία, διαβάζουμε, θα αλλάξει τον νόμο ώστε το σεξ να μη θεωρείται συζυγικό καθήκον στον γάμο.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η Γαλλία, διαβάζουμε, θα αλλάξει τον νόμο ώστε το σεξ να μη θεωρείται συζυγικό καθήκον στον γάμο.

Μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν σημαίνει ότι μέχρι τώρα ο/η σύζυγος ήταν υποχρεωμένη από τον νόμο να κάνει σεξ με τον έταιρο σύζυγο και αν αρνιόταν μπορούσε να καλέσει την αστυνομία να τη "συνετίσει". 

Αυτά μονό στις ταινίες του Λάνθιμου συμβαίνουν. Απλώς ήταν λόγος διαζυγίου και το διαζύγιο έβγαινε με υπαιτιότητα του συζύγου - αρνητή σεξ.

Πολλοί θα βρουν το μέτρο απελευθερωτικό – το κράτος δεν έχει καμία δουλειά στο κρεβάτι των ανθρώπων. Αναμφίβολα.

Στην πραγματικότητα, το κράτος έρχεται να επικυρώσει μια αλλαγή που έχει συμβεί στην κοινωνία προ πολλού.

Αν αφήσουμε κατά μέρος τις φαντασιακές επενδύσεις, ο γάμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια συμφωνία αμοιβαίας, συναινετικής «χρησιμοποίησης» του σώματος του άλλου, επικυρωμένη από το κράτος, με σφραγίδες και πρωτόκολλα. 

Αν αυτό εκλείψει, τότε ο γάμος γίνεται απλώς μια συγκατοίκηση χωρίς benefits - μένουμε μαζί για το ενοίκιο.

Παιδόφιλοι Πρόεδροι και τα Αρχεία Epstein

Ο Alexander Dugin για την κατάρρευση της Δυτικής νομιμότητας και την γεωπολιτική καταιγίδα που τώρα συγκεντρώνεται.

2 Φεβρουαρίου 2026

Η δημοσίευση τριών εκατομμυρίων αρχείων Epstein είναι ένα θεμελιώδες γεγονός τέτοιου μεγέθους που προκαλεί πραγματική αμηχανία: γιατί τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης δεν του δίνουν την προσοχή που του αξίζει; Πρόκειται για ένα πραγματικό γεγονός - αν θέλετε, ένας αναμενόμενος αλλά και σοκαριστικός «μαύρος κύκνος» ή αυτό που η πολιτική ανάλυση αποκαλεί «αλλαγή του παιχνιδιού», μια μεταμόρφωση των συνθηκών του παιχνιδιού.

Ας προχωρήσουμε με τη σειρά. Πρώτον, η δημοσίευση των αρχείων Epstein ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία της προεκλογικής εκστρατείας του Trump. Υποσχέθηκε να τα δημοσιεύσει προκειμένου να αποκαλύψει ένα δίκτυο παιδόφιλων εντός της ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών που εμπλέκεται σε άγρια ​​εγκλήματα. Μέχρι μια συγκεκριμένη στιγμή, το θέμα του νησιού του Epstein - με τα τερατώδη όργια, τις σατανικές μάζες, την κακοποίηση ανηλίκων, τον κανιβαλισμό και τα ανθρώπινα πειράματα - ανήκε μόνο σε συνωμοτικούς κύκλους. Αντιμετωπίστηκε αδιάφορα, ως θεωρία συνωμοσίας, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου έγινε σαφές ότι το θέμα ήταν πολύ πιο σοβαρό.

Κάποια στιγμή, το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων έγινε τόσο σημαντικό που ο ίδιος ο Τζέφρι Έπσταϊν συνελήφθη, μαζί με την στενότερη συνεργάτιδά του Γκισλέιν Μάξγουελ - την κόρη ενός από τους επικεφαλής του σταθμού της Μοσάντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το γεγονός ότι ο Έπσταϊν φέρεται να αυτοκτόνησε στο κελί του υπό ασαφείς συνθήκες (αν και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εξοντώθηκε) μόνο ενέτεινε τις υποψίες.

Έγινε σαφές ότι εξαιρετικά επιδραστικοί κύκλοι - οι οποίοι είχαν εδραιώσει τον έλεγχο όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στις παγκόσμιες ελίτ - παρασύρθηκαν στο σκοτεινό του δίκτυο πλήρους εκφυλισμού, που κατοικούνταν από μανιακούς, δολοφόνους, βιαστές και κατασκόπους.

Το τέλος της Δύσης

<Αυτό είναι ουσιαστικά το τέλος της Δύσης. Δημοσιεύοντας τα αρχεία Epstein, αυτός ο πολιτισμός έχει σφραγίσει τη δική του καταστροφή. Αλλά αν εμείς, όλη η λογική ανθρωπότητα, δεν νικήσουμε αυτή τη σατανική ελίτ τώρα, θα συνεχίσει να μας κυβερνά.>

........

Πυρηνική μονομαχία ή εμφύλιος πόλεμος: Οι παιδόφιλοι πρόεδροι δεν θα σταματήσουν πουθενά για τα αρχεία Epstein. 

Μια πρόβλεψη για «ιδεολόγο του Κρεμλίνου».

Alexandr Dugin

Η δημοσίευση τριών εκατομμυρίων αρχείων του Έπσταϊν είναι ένα θεμελιώδες γεγονός τέτοιου μεγέθους που πραγματικά προκαλεί σύγχυση: γιατί τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης δεν του δίνουν την προσοχή που του αξίζει; Είναι ένα πραγματικό γεγονός, αν θέλετε, ένας αναμενόμενος αλλά όχι λιγότερο σοκαριστικός «μαύρος κύκνος» ή αυτό που οι πολιτικοί αναλυτές αποκαλούν «αλλαγή των γεγονότων».

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Καταρχάς, η δημοσιοποίηση των αρχείων του Έπσταϊν ήταν ένα βασικό μέρος της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ. Υποσχέθηκε να τα δημοσιοποιήσει για να αποκαλύψει ένα κύκλωμα παιδεραστών εντός της ηγεσίας των ΗΠΑ, το οποίο εμπλέκεται σε εξωφρενικά εγκλήματα. Μέχρι ένα σημείο, το θέμα του νησιού του Έπσταϊν - με τα τερατώδη όργια, τις σατανικές μάζες, την κακοποίηση παιδιών, τον κανιβαλισμό και τα ανθρώπινα πειράματα - ήταν αποκλειστικό δικαίωμα των θεωρητικών συνωμοσίας. Απορρίφθηκε ως απλές θεωρίες συνωμοσίας, αλλά σταδιακά έγινε σαφές ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από αυτό.

Κάποια στιγμή, τα στοιχεία έγιναν τόσο πειστικά που ο ίδιος ο Τζέφρι Έπσταϊν συνελήφθη, μαζί με τη στενή συνεργάτιδά του, Γκισλέιν Μάξγουελ, κόρη ενός από τους Αμερικανούς πράκτορες της Μοσάντ. Το γεγονός ότι ο Έπσταϊν φέρεται να αυτοκτόνησε στο κελί του υπό ασαφείς συνθήκες (αν και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σκοτώθηκε) μόνο αύξησε τις υποψίες.

Έγινε σαφές ότι το σκοτεινό του δίκτυο ολοκληρωτικής εκφύλισης (μανιακοί, δολοφόνοι, βιαστές και κατάσκοποι) περιλάμβανε εξαιρετικά ισχυρούς κύκλους που είχαν εδραιώσει τον έλεγχο όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στις παγκόσμιες ελίτ.

Αρχικά, αυτός ήταν μόνο ο ισχυρισμός των θεωρητικών συνωμοσίας, στους οποίους στη συνέχεια προσχώρησαν και οι ψηφοφόροι του Τραμπ που πίστευαν ότι η πλήρης αλήθεια θα αποκαλυπτόταν μόλις ανελάμβανε τα καθήκοντά του. Αλλά πέρυσι, μετά τη δημοσίευση ενός μικροσκοπικού μέρους του φακέλου, το οποίο ουσιαστικά δεν περιείχε τίποτα, ξεκίνησε η απογοήτευση. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ προσπάθησε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των υποστηρικτών του Τραμπ με μια «ψεύτικη» ιστορία. Όταν όλοι δήλωσαν ότι αυτό ήταν ανεπαρκές, ο Τραμπ προχώρησε στο επόμενο στάδιο: άρχισε να ισχυρίζεται ότι ο φάκελος του Έπσταϊν δεν υπήρχε, υποσχέθηκε χάρη για την Γκισλέιν Μάξγουελ και ουσιαστικά προσπάθησε να αποσιωπήσει την υπόθεση.

Η ΣΑΠΙΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το πρόταγμα της Ισχύος και το έλλειμμα της Σχέσης

 Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η υπόθεση Jeffrey Epstein δεν αποκαλύπτει κάτι καινούργιο.

Αποκαλύπτει κάτι που η Δύση γνωρίζει εδώ και αιώνες, αλλά φροντίζει να βλέπει μόνο όταν τη βολεύει.

Ότι ο κόσμος της δεν οργανώνεται γύρω από τη Σχέση, αλλά γύρω από την Ισχύ.

Η λίστα Epstein δεν είναι ανωμαλία. Είναι σύμπτωμα.

Επειδή το σύστημα μέσα στο οποίο έδρασε έχει μάθει να ανέχεται την καταστροφή του ανυπεράσπιστου όταν αυτή δεν απειλεί τον πυρήνα της ισχύος.

Ο δυτικός τρόπος οργάνωσης του κόσμου -πολιτικός, οικονομικός, στρατιωτικός- θεμελιώνεται στην Ισχύ. Ποιος ελέγχει, ποιος επιβάλλει, ποιος αποφασίζει, ποιος επιβιώνει, "ποιος ζει, ποιος πεθαίνει".

Αυτό είναι το κοσμολογικό πρόταγμα της Δύσης.

Αντίθετα, η Σχέση -φροντίδα, εξάρτηση, ευθραυστότητα, εγγύτητα- αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση, συναισθηματική πολυτέλεια, μη πολιτική κατηγορία και μάλλον ατομική "αδυναμία χαρακτήρος". 

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτισμική επιλογή. Είναι ιεράρχηση των ουσιωδών του βίου. Είναι αυτή η ιεράρχηση που καθστιά το ανυπεράσπιστο αναλώσιμο. 

Το παιδί είναι το μόνιμο θύμα του προτάγματος της Ισχύος

Γι' αυτό και η κακοποίηση παιδιών δεν είναι περιθωριακό φαινόμενο του δυτικού κόσμου. Είναι δομικά επαναλαμβανόμενη.

Στην Παλαιστίνη, η μαζική δολοφονία παιδιών βαφτίζεται «παράπλευρη απώλεια». Στην Ταϊλάνδη, ο σεξοτουρισμός ανθεί επί δεκαετίες με δυτική ζήτηση και δυτική σιωπή. Στην αποικιοκρατία, η παιδική ζωή υπήρξε για αιώνες φθηνό υλικό εργασίας, πειραματισμού και εξαγωγής.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΤΡΩ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Στο Γκραν Παλαί του Παρισιού, η καλλιτέχνιδα Claire Tabouret εκθέτει από τις 9 Δεκεμβρίου τα μνημειώδη μοντέλα των έξι βιτρώ που θα αντικαταστήσουν τα περίφημα γκριζάιγ παράθυρα του Βιολέτ-λε-Ντικ στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων σε έναν χρόνο από τώρα. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα τέτοιας σημασίας μνημείο, αυτά τα μοντέρνα βιτρώ έχουν προκαλέσει ήδη σάλο. 

Η ιδέα προέκυψε το 2023 από την επιθυμία του Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, με την υποστήριξη του Αρχιεπισκόπου Παρισίων, Mgr. Laurent Ulrich, να αφήσει το δικό του στίγμα στον ιστορικό ναό. Η πρόταση προκάλεσε αμέσως έντονη συζήτηση: θα έπρεπε η Παναγία των Παρισίων να ανακαινιστεί ή να ξαναχτιστεί ακριβώς όπως ήταν -ιδιαίτερα το κωδωνοστάσιό της- ή θα έπρεπε να αξιοποιηθεί η ευκαιρία για καινοτομίες;

Η διαμάχη γύρω από τα βιτρώ δεν περιορίζεται στην εισαγωγή ενός καλλιτεχνικά «αναχρονιστικού» έργου σε ένα μνημείο αιώνων. Εντείνεται με την αντικατάσταση των έξι από τα επτά βιτρώ του Eugène Viollet-le-Duc, τα οποία κοσμούν το νότιο κλίτος του κυρίως ναού της Notre-Dame (στην πλευρά του Σηκουάνα), με δημιουργίες της Claire Tabouret. Τα παράθυρα «grisaille» του Viollet-le-Duc, που εγκαταστάθηκαν τον 19ο αιώνα, επέζησαν από την καταστροφική πυρκαγιά του 2019 και θα μπορούσαν να παραμείνουν στις αρχικές τους θέσεις. Τελικά θα αφαιρεθούν, θα αποκατασταθούν και θα αποθηκευτούν αλλού.

 Μόνο ένα θα παραμείνει στον καθεδρικό ναό.

Μια επίθεση στην κληρονομιά του Viollet-le-Duc; «Ένα ολοκληρωμένο έργο, που περιλαμβάνει ολόκληρο το διακοσμητικό σχέδιο, τροποποιείται. Και θέτω το ερώτημα: γιατί αυτή η επίθεση στον Viollet-le-Duc;» αναρωτήθηκε η Maryvonne de Saint-Pulgent, πρώην διευθύντρια κληρονομιάς στο Υπουργείο Πολιτισμού, το 2023. 

Το 2024, οι εμπειρογνώμονες της Εθνικής Επιτροπής για την Κληρονομιά και την Αρχιτεκτονική (CNPA) τάχθηκαν ομόφωνα κατά της εγκατάστασης σύγχρονων βιτρώ. Μια αναφορά που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια από την La Tribune de l'art - «Ας κρατήσουμε τα βιτρώ του Viollet-le-Duc στην Notre-Dame de Paris» - έχει συγκεντρώσει πάνω από 325.000 υπογραφές μέχρι σήμερα (αύξηση 25.000 από τις 10 Δεκεμβρίου). Ο σύλλογος Μνημείων και Χώρων, του οποίου η έφεση απορρίφθηκε στα τέλη Νοεμβρίου από το Διοικητικό Δικαστήριο του Παρισιού, άσκησε εκ νέου έφεση και διερευνά άλλες λύσεις για να σώσει τα βιτρώ του Viollet-le-Duc, τα οποία έχουν προγραμματιστεί να απομακρυνθούν τον επόμενο Μάρτιο.

ΚΑΘΩΣ Η ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

ΚΑΘΩΣ Η ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ 

να αποχωρήσει από ένα φλεγόμενο σπίτι με την ηρεμία του εμπρηστή που απλώς βιάζεται να γράψει μια έκθεση για το περιστατικό (με το άλλοθι πως άλλη διοίκηση - τι κι αν είναι ο ίδιος προστάτης - ώθησε την Ευρώπη σε μία καταστροφική αντιπαράθεση), οι ευρωπαϊκές ελίτ νομίζουν ακόμη πως η κατάρρευση της Ευρώπης ήταν ένα ατύχημα και όχι η προβλέψιμη συνέπεια πολιτικών που ενθαρρύνθηκαν από αυτές τις ίδιες και εφαρμόζονται με ιεραποστολικό ζήλο στις Βρυξέλλες. 

Η Ευρώπη μέσα σε μία γενιά έχει περάσει από το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ στο 14% και θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια. Πρόκειται για μια τραγωδία που δεν προέκυψε επειδή ηττήθηκε από μια εξωτερική δύναμη. Η τραγωδία της Ευρώπης είναι ότι ξεκίνησε η ίδια, οικειοθελώς, την κατάρρευσή της, συγχέοντας την ευημερία με την ανάπτυξη, την ηθικολογική ματαιοδοξία με την στρατηγική, τον αυτοτραυματισμό με τις αρχές, τα νεοφιλελεύθερα χειροκροτήματα με την κυριαρχία. 

Η παρακμή της Ευρώπης

Του Δημήτρη Τσίρκα 

O Τραμπ χαρακτήρισε την Ευρώπη ένα παρηκμασμένο σύνολο κρατών με αδύναμους ηγέτες. Για να του απαντήσει λίγο μετά η επικεφαλής εκπρόσωπος της Κομισιόν. Πάουλα Πίνιο, ως εξής:

«Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι και ευγνώμονες που έχουμε εξαιρετικούς ηγέτες, ξεκινώντας από την ηγέτιδα αυτού του θεσμού, την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για την οποία είμαστε πραγματικά περήφανοι, γιατί μπορεί να μας οδηγήσει μέσα από τις πολλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος».

Δεν είναι αστείο, ετσι ακριβώς απάντησε!

Και δεν τους πέρασε καν από το μυαλό ότι όταν βάζεις την υπάλληλό σου να δηλώσει πόσο εξαιρετική ηγέτης είναι το αφεντικό της, το μόνο που καταφέρνεις είναι να δικαιώσεις τον… Τραμπ.

Ένας πραγματικά ικανός ηγέτης δεν χρειάζεται να διαλαλήσει πόσο ικανός είναι - πόσο μάλλον δια των υφιστάμενών του.

Οι πάντες - εχθροί και φίλοι - τον αναγνωρίζουν ως τέτοιον από τις πράξεις και τις αποφάσεις του. 

Όταν αισθάνεται την ανάγκη να επιστρατεύσει τους υποτακτικούς του να το φωνάξουν, αποδεικνύει το εντελώς αντίθετο – ότι είναι αδύναμος, ανασφαλής και… γελοίος.

Η φάτνη χωρίς πρόσωπα και το μάθημα Ηθικής είναι σαν καθρέφτες που δείχνουν μόνο αυτό που έχει απομείνει: μια Ευρώπη που φοβάται πλέον να κατοικήσει το ίδιο της το βάθος.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Ξεκινά κανείς από δύο φαινομενικά άσχετες ειδήσεις: μια φάτνη στις Βρυξέλλες όπου ο Χριστός, η Παναγία και ο Ιωσήφ εμφανίζονται χωρίς πρόσωπα, και ένα νέο μάθημα Ηθικής που εγκαθίσταται στα ελληνικά σχολεία ως υποκατάστατο των Θρησκευτικών για όσους επιθυμούν «απαλλαγή». Κι όμως, αυτά τα δύο σημεία, αποσπασμένα από διαφορετικές γεωγραφίες, συναρμόζονται σε μια κοινή, βαθιά τομή: δεν είναι απλώς ενδείξεις πολιτισμικών ρωγμών, αλλά τα συμπτώματα ενός ευρύτερου προτάγματος, όπου η Ευρώπη, σε μια στιγμή εξόφθαλμης κούρασης, επιχειρεί να αποσυναρμολογήσει ό,τι θεωρούσε για αιώνες πηγή μορφής, νοήματος και συλλογικού πάθους. Η αφαίρεση του προσώπου από τη φάτνη και η αφαίρεση της θεολογικής μνήμης από την εκπαίδευση είναι, κατά παράδοξο τρόπο, πράξεις της ίδιας λογικής: της λογικής που θεωρεί ότι η υποκατάσταση του μυστηρίου από μια ηθικολογική ουδετερότητα, ή η αντικατάσταση του προσώπου από ένα ύφασμα, συνιστούν δήθεν λύσεις σε προβλήματα συμπερίληψης και πλουραλισμού. 

Δεν είναι λύσεις· είναι ενσυνείδητες δηλώσεις εξάντλησης.

Γιατί τι άλλο είναι μια φάτνη χωρίς πρόσωπα; Το πρόσωπο στη χριστιανική θεολογία δεν είναι διακοσμητικό αξεσουάρ· είναι πηγή υπάρξεως. Το «πρόσωπο» δεν είναι η μάσκα· είναι το αποκαλυπτικό βάθος, αυτό που κατοικεί, αυτό που φέρει τη μοναδικότητα, αυτό που κάνει τον Υιό να μην είναι μια αφαίρεση αλλά κάποιος. Η απουσία του προσώπου από το Βρέφος της Βηθλεέμ δεν είναι καλλιτεχνική επιλογή· είναι ένα είδος πολιτισμικού ευνουχισμού, ένας ευνουχισμός που δεν τολμά να παραδεχτεί ότι φοβάται την ίδια του την κληρονομιά. Γιατί η Δύση σήμερα δεν μπορεί να αντέξει ένα πρόσωπο· προτιμά μια επιφάνεια υφασμάτων, ένα ουδέτερο σχήμα, έναν άμορφο πυρήνα, ώστε κανείς να μην θιχτεί από την ίδια τη δυνατότητα της ενσάρκωσης. Η ενσάρκωση άλλωστε είναι πάντα σκανδαλώδης: απαιτεί σώμα, μορφή, σάρκα, ιστορική εγγραφή. Αντιθέτως, μια φάτνη χωρίς πρόσωπα δεν απαιτεί τίποτε—ούτε ιστορία, ούτε μνήμη, ούτε ταυτότητα. Είναι μια φάτνη φτιαγμένη για εκείνους που δεν αντέχουν να δουν.

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΚΟΣ... ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΌΡΙΖΟ

Υπάρχει μια δημοφιλής αναπόδεικτη υπόθεση ότι ο πόλεμος, ή ακόμα και οι αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες, τονώνουν την οικονομία ενός κράτους. 

Είναι αλήθεια ότι όταν ένα κράτος πηγαίνει σε πόλεμο, η αύξηση των κρατικών επενδύσεων σε βιομηχανίες που σχετίζονται με τον πόλεμο μπορεί να οδηγήσει σε κάποια βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη. Ωστόσο, αυτά τα κέρδη είναι βραχύβια, επηρεάζουν μόνο ορισμένες, συνήθως απομονωμένες, βιομηχανίες («βιομηχανία συγκρούσεων», «κερδοσκόποι πολέμου») με ελάχιστες θετικές επιπτώσεις στην υπόλοιπη οικονομία. Σε αυτή την φάση οφείλονται περισσότερο  καποια Lockheed και μια Palantir κυρίως, και οι δύο "μαγαζιά" υπό τον έλεγχο  της πανταχού παρούσας Blackrock.

Μια μελέτη έξι μεγάλων πολέμων των ΗΠΑ (Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος, Πόλεμος της Κορέας, Πόλεμος του Βιετνάμ, Ψυχρός Πόλεμος και πόλεμοι στο Αφγανιστάν και το Ιράκ) διαπιστώνει ότι το κόστος του πολέμου επηρεάζει αρνητικά την εθνική οικονομία των άμεσα εμπλεκόμενων κρατών, στους φόρους, στο χρέος τους, τις θέσεις εργασίας, τις επενδύσεις και τον πληθωρισμό. 

 Τα βασικά ευρήματα δείχνουν ότι στους περισσότερους μεχρι τώρα πολέμους το δημόσιο χρέος, ο πληθωρισμός και οι φορολογικοί συντελεστές αυξάνονται, η κατανάλωση και οι επενδύσεις μειώνονται και οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοπίζουν τις πιο παραγωγικές κρατικές επενδύσεις σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, την εκπαίδευση, τις υποδομές και το κοινωνικό κράτος,  επηρεάζοντας σοβαρά τους μακροπρόθεσμους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. 

Ενώ οι στρατιωτικές δαπάνες μπορεί να προσφέρουν κάποιο βραχυπρόθεσμο οικονομικό όφελος, μετά την έναρξη των μαχών και ειδικά μετά το τέλος τους, οι ακούσιες συνέπειες των στρατιωτικών δαπανών στην οικονομία είναι πάντα πολύ σοβαρές και πολυάριθμες. Αυτά τα ευρήματα (η τυπική επιστημονική τους τεκμηρίωση στο σχόλιο #1) συνοψίζονται στα εξής:

Κινεζοφοβική εκστρατεία στην Ε.Ε.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Σύντομα, όσοι αποφασίσουν να αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο από αντιπροσωπίες μεγάλων ευρωπαϊκών ή ιαπωνικών ομίλων, όπως η Volkswagen Group (VW, Audi, Seat, Skoda), η Stellantis (Peugeot, Fiat, Opel), η Renault, η Nissan ή η Μitsubishi, θα βρεθούν μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη. Όπως ακριβώς τους πρώτους μήνες της πανδημίας, οι αμήχανοι υπάλληλοι θα δηλώνουν πλήρη άγνοια για την ημερομηνία παραλαβής των οχημάτων «λόγω έλλειψης ημιαγωγών». 

Μόνο που αυτή τη φορά η κρίση στην εφοδιαστική αλυσίδα δεν θα οφείλεται σε κάποιον μεταδοτικό ιό, αλλά στη μεταδοτική ανοησία των Ευρωπαίων, που νομίζουν ότι μπορούν να εκβιάζουν «εχθρούς» και «ανταγωνιστές» με μεθόδους νεοαποικιακής πειρατείας.

Το λάθος, που μπορεί να αποβεί μοιραίο, το έκαναν οι Ολλανδοί, βάζοντας στο στόχαστρο τους Κινέζους, οι οποίοι όμως έχουν αποδείξει ότι δεν… μασάνε από τέτοιου είδους φοβέρες. 

Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Η απίθανη ιστορία, που παραπέμπει ευθέως σε καταχρηστικές πρακτικές υφαρπαγής ξένων περιουσιακών στοιχείων, όπως αυτή που επιχειρείται σήμερα εις βάρος της Ρωσίας, ξεκινά το 2017, όταν μια ταχέως αναπτυσσόμενη κινεζική εταιρία ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, η Wingtech Technology αποφασίζει να αγοράσει μια θυγατρική του πολυεθνικού κολοσσού NXP Semiconductors, με έδρα το Αϊντχόβεν, ονόματι Nexperia, εξειδικευμένη στην κατασκευή διακριτών ημιαγωγών (δηλαδή, απλών chips, τρανζίστορ, διόδων, ρυθμιστών τάσης κ.λπ.). 

Η συναλλαγή εγκρίνεται μετά βαΐων και κλάδων από τις ολλανδικές εποπτικές Αρχές, καθώς εκείνη την περίοδο δεν είχε ξεκινήσει η κινεζοφοβική εκστρατεία στην Ευρώπη, που -σημειωτέον- «μεταδόθηκε» από την άλλη ακτή του Ατλαντικού, επί Μπάιντεν και Δημοκρατικών, και απλώς συνεχίζεται επί Τραμπ.

Bill Gates...

Ο Bill Gates προωθεί για άλλη μια φορά την ψηφιακή ταυτότητα και το ψηφιακό χρήμα, χαρακτηρίζοντάς τα βασικά εργαλεία για να «μεταμορφώσουν την πρόσβαση» σε τραπεζικές, υγειονομικές περίθαλψη, ψηφοφορία και εκπαίδευση...

Ποιος είναι ο Bill Gates; Ξέρετε;;;

Ο Bill Gates είναι ένας από τους πιο γνωστούς επιχειρηματίες και φιλάνθρωπους στον κόσμο. Γεννήθηκε το 1955 και έγινε διάσημος ως συνιδρυτής της Microsoft, της εταιρείας λογισμικού που έφερε την επανάσταση στους προσωπικούς υπολογιστές. 

Ήταν επί σειρά ετών Διευθύνων Σύμβουλος (CEO) και στη συνέχεια Πρόεδρος της Microsoft, θέση που του απέφερε τεράστια περιουσία. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Gates βρέθηκε μεταξύ των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο, για πολλά χρόνια κατέχοντας την πρώτη ή δεύτερη θέση στον παγκόσμιο κατάλογο δισεκατομμυριούχων. Η περιουσία του ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια (ανάλογα με τις διακυμάνσεις της αγοράς). 

Τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί κυρίως στο  Ίδρυμα Bill & Melinda Gates Foundation, το οποίο χρηματοδοτεί προγράμματα υγείας, εκπαίδευσης και βιώσιμης ανάπτυξης παγκοσμίως.

Κάποια από τα πιο ακραία έργα και πρωτοβουλίες του Bill Gates που ίσως δεν γνωρίζετε είναι τα παρακάτω....

Μαζική αγορά αγροτικής γης στις ΗΠΑ

Ο Gates είναι πλέον ο μεγαλύτερος ιδιώτης κάτοχος αγροτικής γης στην Αμερική, με περισσότερα από 275.000 στρέμματα. Υποστηρίζει πως η γη χρησιμοποιείται για βιώσιμη γεωργία, αλλά η μαζική συγκέντρωση γης έχει προκαλέσει φόβους για έλεγχο της διατροφής, προώθηση γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών και περιορισμό των μικρών αγροτών.

Γενετικά τροποποιημένα κουνούπια κατά της ελονοσίας

Μέσω του project Target Malaria, η Foundation χρηματοδότησε απελευθέρωση γενετικά τροποποιημένων κουνουπιών στην Αφρική, για να περιορίσει τη μετάδοση της ελονοσίας. Το έργο όμως διεκόπη από την κυβέρνηση της Burkina Faso λόγω ανησυχιών για περιβαλλοντικές συνέπειες και έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης.

ΝΕΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝΤ «Η ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»

ΝΕΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝΤ «Η ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»
(σε μετάφραση και σχόλιο Γερβάσιου Καψάλα)

Σημειώσεις και παραπομπές του Βασίλη Ξυδιά 

«Βρισκόμαστε μόνο στην αρχή της καταστροφής. Πλησιάζει ένα σημείο καμπής, πέρα από το οποίο θα εκδηλωθούν οι τελικές συνέπειες της ήττας.»

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα από τον νέο πρόλογο που συνέγραψε ο Emmanuel Todd (Εμανουέλ Τοντ) μετά από αίτημα του Σλοβένου εκδότη του, για το κλασικό πλέον βιβλίο του «La Défaite de l’Occident» («Η ήττα της Δύσης»). Ο πρόλογος μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον γνωστό/άγνωστο Γερβάσιο Καψάλα και δημοσιεύθηκε άρτι στο Κοσμοδρόμιο, παρέχοντάς μας, όπως λέει ο μεταφραστής, «μια σχηματική και προσωρινή, αλλά επίκαιρη ερμηνεία της εξέλιξης της κρίσης που βιώνουμε».


👉Βλ. ολόκληρο το κείμενο του νέου προλόγου εδώ:
https://kosmodromio.gr/2025/10/11/εμάνουελ-τοντ-η-αποδιοργάνωση-της-δύσ/

Εμανουέλ Τοντ: Η αποδιοργάνωση της Δύσης σε ζωντανή μετάδοση

Emmanuel Todd

Κατόπιν αιτήματος του Σλοβένου εκδότη του, ο Εμανουέλ Τοντ (Emmanuel Todd) έγραψε ένα νέο πρόλογο για το La Défaite de l’Occident (Η ήττα της Δύσης), το οποίο αξίζει την προσοχή μας. Η απειλή κλιμάκωσης όλων των συγκρούσεων γίνεται όλο και πιο εμφανής. Το κείμενο αυτό παρέχει μια σχηματική και προσωρινή, αλλά επίκαιρη ερμηνεία της εξέλιξης της κρίσης που βιώνουμε. (μετάφραση:

  Γερβάσιος Καψάλας)

Από την ήττα στην αποδιοργάνωση

Λιγότερο από δύο χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου La Défaite de l’Occident (Η ήττα της Δύσης) στη Γαλλία τον Ιανουάριο του 2024, οι κύριες προβλέψεις του βιβλίου έχουν γίνει πραγματικότητα. Η Ρωσία έχει προσπεράσει τη θύελλα στρατιωτικά και οικονομικά. Η αμερικανική στρατιωτική βιομηχανία είναι εξαντλημένη. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες και κοινωνίες βρίσκονται στο χείλος της κατάρρευσης. Ο ουκρανικός στρατός δεν έχει ακόμη καταρρεύσει, αλλά το στάδιο της αποσύνθεσης της Δύσης έχει ήδη επιτευχθεί.

Επιτροπή Νόμπελ: Ούτε αξιοπρέπεια, ούτε χιούμορ

Θέμης Τζήμας

Η Επιτροπή θέλησε να μας δείξει ότι δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο με τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο της Βενεζουέλας.

Αν η Επιτροπή Νόμπελ είχε αξιοπρέπεια θα έδινε το Νόμπελ Ειρήνης σε κάποιον που να το αξίζει. Θα το έδινε είτε σε ακτιβιστές υπέρ της ειρήνης για την Παλαιστίνη ή στην ίδια την παλαιστινιακή αντίσταση. Αν είχε χιούμορ θα το έδινε στον Τραμπ, ο οποίος αν μη τι άλλο έχει εμπλακεί σε πραγματικούς και σε φανταστικούς πολέμους ως (φανταστικός) ειρηνοποιός.

Η Επιτροπή όμως θέλησε να μας δείξει ότι δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο, εξ ου και το Νόμπελ δόθηκε στην κα Μαρία Κορίνα Ματσάδο, της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα.

Είναι πολύ ενδιαφέρον πρώτον, ότι το Νόμπελ Ειρήνης δόθηκε για λόγους οι οποίοι δεν σχετίζονται καν με την ειρήνη. Όπως η ίδια η Επιτροπή αναφέρει:


Της απονέμεται το Νόμπελ Ειρήνης για το ακάματο έργο της στην προώθηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού της Βενεζουέλας και για τον αγώνα της για μια δίκαιη και ειρηνική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία.

Από τον Αυγουστίνο στην Τζούντιθ Μπάτλερ – Το εσωτερικό ρήγμα του δυτικού πνεύματος

26/09/2025

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Η Δύση συνηθίζει να βλέπει τον εαυτό της ως φορέα της ελευθερίας, της προόδου και της ορθολογικότητας. Ωστόσο, πίσω από αυτό το αφήγημα κρύβεται μια βαθιά κρίση ταυτότητας, η οποία δεν είναι προϊόν της σημερινής εποχής αλλά έχει ρίζες που φτάνουν πολύ πίσω. Στον χριστιανισμό της Ύστερης Αρχαιότητας, οι κοσμοαντιλήψεις του οποίου διαμόρφωσαν εν πολλοίς τον δυτικό πολιτισμό.

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη σημερινή σύγχυση – από την πολιτική πόλωση μέχρι τη διαμάχη γύρω από την ταυτότητα φύλου – οφείλουμε να επιστρέψουμε στις απαρχές και να δούμε πώς συγκροτήθηκε οντολογικά ο δυτικός άνθρωπος. Αναλυτικότερα, η αρχαία ελληνική παράδοση αντιμετώπισε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική ενότητα. Από τον Όμηρο μέχρι τους Πατέρες της Εκκλησίας, η ψυχή χωρίς το σώμα δεν ήταν πλήρης. Στην Οδύσσεια, οι ψυχές των νεκρών είναι σκιές, ένα “υπόλειμμα” ζωής. Ο άνθρωπος όφειλε να αναζητήσει την αλήθεια και την ελευθερία, όχι αποκομμένος από το σώμα του αλλά μέσα στην ενότητά του. Στη Δύση, όμως, με τον Αυγουστίνο, άρχισε να προκύπτει ένας άλλος δρόμος.

Υπό την επίδραση φιλοσόφων σαν τον Πλωτίνο και πνευματικών ρευμάτων όπως ο γνωστικισμός, ο άνθρωπος ορίζεται ως ένα ιεραρχικό και ανταγωνιστικό δίπολο. Ψυχή / πνεύμα εναντίον σώματος. Η δε ανώτερη ψυχή οφείλει να κυριαρχήσει πάνω στο κατώτερο σώμα και στα πάθη του, απαλλάσσοντας τον άνθρωπο από το βάρος του και οδηγώντας τον στην τελειότητα. Έτσι, το σώμα αντιμετωπίζεται ως πεδίο αδυναμίας και υποταγής, ενώ η σωτηρία συνδέεται με την υπέρβαση ή ακόμη και με την περιφρόνησή του.

Αυτό το σχήμα δεν έμεινε μια θεολογική λεπτομέρεια αλλά διαμόρφωσε τον τρόπο που η Δύση αντιλαμβάνεται τον εαυτό της μέχρι σήμερα. Το σώμα προβάλει αντιστάσεις, οι οποίες πρέπει να κατανικηθούν. Το ανώτερο πνεύμα πρέπει να νικήσει το κατώτερο σώμα δια της ισχύος. Η ισχύς και η βούληση λοιπόν τοποθετούνται στον πυρήνα της οντολογίας του ανθρώπου, έχοντας ήδη πριν τοποθετηθεί στην οντολογία του Θεού.

Συγκεκριμένα, ο Καθηγητής π. Νικόλαος Λουδοβίκος, είναι αυτός που έχει πρώτος μιλήσει για τη “θεολογία της δύναμης”, η οποία χαρακτήρισε μεγάλο μέρος της δυτικής χριστιανικής παράδοσης. Σύμφωνα με αυτήν, ο Θεός νοείται πρωτίστως ως απόλυτη βούληση και ισχύς και ο άνθρωπος καλείται να μιμηθεί αυτήν την κυριαρχία. Αυτή η πρόσληψη ενίσχυσε την πολιτισμική έμφαση στη βούληση, στην υπέρβαση των ορίων, στην κατάκτηση της φύσης. Αντιθέτως, η ορθόδοξη παράδοση προβάλλει τον Θεό ως σχέση αγάπης, ως κοινωνία προσώπων, και τον άνθρωπο ως μέτοχο αυτής της κοινωνίας.

Ο Αυγουστίνος συναντά τη Τζούντιθ Μπάτλερ