Το πρόταγμα της Ισχύος και το έλλειμμα της Σχέσης
Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Η υπόθεση Jeffrey Epstein δεν αποκαλύπτει κάτι καινούργιο.
Αποκαλύπτει κάτι που η Δύση γνωρίζει εδώ και αιώνες, αλλά φροντίζει να βλέπει μόνο όταν τη βολεύει.
Ότι ο κόσμος της δεν οργανώνεται γύρω από τη Σχέση, αλλά γύρω από την Ισχύ.
Η λίστα Epstein δεν είναι ανωμαλία. Είναι σύμπτωμα.
Επειδή το σύστημα μέσα στο οποίο έδρασε έχει μάθει να ανέχεται την καταστροφή του ανυπεράσπιστου όταν αυτή δεν απειλεί τον πυρήνα της ισχύος.
Ο δυτικός τρόπος οργάνωσης του κόσμου -πολιτικός, οικονομικός, στρατιωτικός- θεμελιώνεται στην Ισχύ. Ποιος ελέγχει, ποιος επιβάλλει, ποιος αποφασίζει, ποιος επιβιώνει, "ποιος ζει, ποιος πεθαίνει".
Αυτό είναι το κοσμολογικό πρόταγμα της Δύσης.
Αντίθετα, η Σχέση -φροντίδα, εξάρτηση, ευθραυστότητα, εγγύτητα- αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση, συναισθηματική πολυτέλεια, μη πολιτική κατηγορία και μάλλον ατομική "αδυναμία χαρακτήρος".
Αυτό δεν είναι απλώς πολιτισμική επιλογή. Είναι ιεράρχηση των ουσιωδών του βίου. Είναι αυτή η ιεράρχηση που καθστιά το ανυπεράσπιστο αναλώσιμο.
Το παιδί είναι το μόνιμο θύμα του προτάγματος της Ισχύος
Γι' αυτό και η κακοποίηση παιδιών δεν είναι περιθωριακό φαινόμενο του δυτικού κόσμου. Είναι δομικά επαναλαμβανόμενη.
Στην Παλαιστίνη, η μαζική δολοφονία παιδιών βαφτίζεται «παράπλευρη απώλεια». Στην Ταϊλάνδη, ο σεξοτουρισμός ανθεί επί δεκαετίες με δυτική ζήτηση και δυτική σιωπή. Στην αποικιοκρατία, η παιδική ζωή υπήρξε για αιώνες φθηνό υλικό εργασίας, πειραματισμού και εξαγωγής.
Αυτά δεν είναι «αποτυχίες εφαρμογής αξιών».
Είναι συνεπείς εφαρμογές ενός προτάγματος που βάζει την ισχύ πάνω από τη σχέση.
Ο Epstein είναι καθρέφτης, όχι η εξαίρεση. Απλά, η υπόθεση Epstein σόκαρε τη Δύση όχι επειδή συνέβη, αλλά επειδή συνέβη στο κέντρο της.
Ό,τι ανεχόταν στην περιφέρεια, στον Νότο, στους αποικιοκρατούμενους, στους φτωχούς, στους αόρατους,
επέστρεψε στον πυρήνα των ελίτ.
Και τώρα δεν μπορεί πια να βαφτιστεί «πολιτισμική ιδιαιτερότητα», «αναπτυξιακό πρόβλημα» ή «παράπλευρη απώλεια».
Το ανυπεράσπιστο παιδί μπήκε στο σαλόνι της Δύσης.
Και αυτό ήταν αβάσταχτο.
Το τραύμα που βιώνει σήμερα η Δύση δεν είναι η αποκάλυψη της φρίκης. Είναι η αναγνώριση της συνέχειας. Ότι το ίδιο πρόταγμα που βομβαρδίζει παιδιά στο όνομα της ασφάλειας, που
εκμεταλλεύεται παιδιά στο όνομα της αγοράς, που κακοποιεί παιδιά στο όνομα της αέναης μεγιστοποίησης της ηδονιστικής απόλαυσης, είναι εκείνο που συγκροτεί την κανονικότητα της ισχύος.
Η Δύση δεν έμαθε ότι όταν η Ισχύς δεν οριοθετείται από τη Σχέση, όλα επιτρέπονται, αρκεί να υπάρχει αφήγημα, αρκεί να υπάρχει απόσταση, αρκεί τα θύματα να μην «μοιάζουν με εμάς».
Η υπόθεση Epstein δεν είναι σκάνδαλο. Είναι καθρέφτης.
Μας δείχνει ότι αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, στην Ταϊλάνδη, στην Αφρική, στις ζώνες εξαίρεσης, στην αποικιοκρατούμενη περιφέρεια της δυστικής Μητρόπολης, δεν είναι παρέκκλιση από τον δυτικό τρόπο.
Είναι συστατικό στοιχείο ενός πολιτισμού που διάλεξε την Ισχύ αντί της Σχέσης.
Και έτσι, όσο η Ισχύς παραμένει υπέρτατη αξία, το ανυπεράσπιστο θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα- είτε στο σκοτάδι της περιφέρειας είτε στο φως του κέντρου.
Και αυτό δεν είναι σκάνδαλο. Είναι πολιτισμική επιλογή, που πρέπει να τελειώνουμε μαζί της.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.