Η επιβεβαίωση των συμφερόντων ή το «πλυντήριο» της Τουρκίας. Στη συνέντευξή του στην ΑΛΦΑ τηλεόραση Θράκης και στο κεντρικό δελτίο, ο ΘεοφάνηςΜαλκίδης σχολιάζει τον απόηχο της Συνόδου του ΝΑΤΟ και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα βασικά ζητήματα που αναπτύσσει συνοψίζονται στα εξής:
Η στάση των ΗΠΑ και η πολιτική του Trump:
Επισημαίνει ότι η πολιτική των ΗΠΑ (υπό την ηγεσία Trump) δεν βασίζεται σε συμμαχίες ή φιλίες αλλά αποκλειστικά σε κυνικά επιχειρηματικά, οικονομικά που αποκαλούνται στρατηγικά συμφέροντα.
Το «ξέπλυμα» και η ενίσχυση της Τουρκίας:
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης ασκεί έντονη κριτική στη στάση του ΝΑΤΟ, τονίζοντας ότι επιχειρείται ένα «ξέπλυμα» της Τουρκίας, η οποία παρουσιάζεται ως πιστή σύμμαχος παρά τις αντιφάσεις της (π.χ. η στάση της στη σύρραξη Ρωσίας- Ουκρανίας και στον πόλεμο του Ιράν, κατοχή της Κύπρου, casus belli, υπόθεση Halkbank, κ.ά). Παράλληλα, σημειώνει με ανησυχία ότι η Τουρκία αποκτά αναβαθμισμένο ρόλο στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Άμυνας.
Ελληνοτουρκικός διάλογος – Διμερή vs Διεθνή ζητήματα:
Υπογραμμίζει τον κίνδυνο η Ελλάδα να συρθεί σε έναν αυστηρά διμερή διάλογο, όπως επιδιώκει ο Ερντογάν. Εξηγεί ότι αν τα ζητήματα αντιμετωπιστούν ως διμερή και όχι στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί κυριαρχικά της δικαιώματα (όπως τα 12 μίλια, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ στο Αιγαίο και το Καστελόριζο).
Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει ξανά! Ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας Documento, Κώστας Βαξεβάνης ξεκίνησε ήδη την παραγωγή της εκπομπής που αποτέλεσε σταθμό στην ερευνητική δημοσιογραφία!
Ο σκιώδης ρόλος της Integrity Initiative. Ποιοι αποτελούσαν το «δίκτυο» της εταιρείας στην Ελλάδα; Στο «Κουτί της Πανδώρας».
Δεν είναι κατασκοπευτική ταινία του Netflix αλλά πραγματικότητα στην Ελλάδα.
Πώς μια βρετανική οργάνωση που χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και το Foreign Office, δημιούργησε δίκτυο στην Ευρώπη για να διαμορφώνει πολιτικές εξελίξεις.
Επιθέσεις στα social media, δολοφονία χαρακτήρα ανεπιθύμητων προσώπων, προπαγάνδα που καθόριζαν Υπηρεσίες και πρώην πράκτορες στη Βρετανία.
Ο ρόλος του λεγόμενου εργολάβου της CIA στην αξιολόγηση και στρατολόγηση μελών στην Ελλάδα. Ποιοι δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί ήταν σε επαφή με το δίκτυο, τι πληροφορίες έδιναν και τι ρόλο αναλάμβαναν.
Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: πίσω από τη στήριξη στην Τουρκία κρύβονται τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα.
«Η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της απέναντι στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες» δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό CRETAONE 102,3 και στην εκπομπή του Γιάννη Ραψωμανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης.
Παράλληλα εκτίμησε ότι οι τελευταίες εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και η αναβάθμιση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας δημιουργούν νέα δεδομένα με σοβαρές επιπτώσεις για τα ελληνικά συμφέροντα. Στο επίκεντρο της συνέντευξης βρέθηκαν η στάση της Νατοϊκής Συμμαχίας απέναντι στην Άγκυρα, οι αμερικανικές επιλογές στην Ανατολική Μεσόγειο, η ευρωπαϊκή άμυνα και οι κινήσεις που, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλει να εξετάσει η Ελλάδα.
Ο κ. Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υποστήριξε ότι η διεθνής αντιμετώπιση της Τουρκίας χαρακτηρίζεται από εμφανείς αντιφάσεις, καθώς μία χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί ανοικτά ζητήματα απέναντι στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία εξακολουθεί να επιβραβεύεται πολιτικά και στρατηγικά. Όπως ανέφερε, η Άγκυρα όχι μόνο δεν έχει υποστεί ουσιαστικό κόστος από τη στάση της τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει αποκομίσει σημαντικά οφέλη από τις διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία.
Στην ίδια κατεύθυνση, υπενθύμισε ότι η Κύπρος εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατοχή για πενηνταδύο χρόνια, ενώ παραμένει σε ισχύ το Casus Belli, δηλαδή η απειλή πολέμου που έχει διατυπώσει η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα. Παράλληλα, έκανε λόγο για διαρκείς αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας, οι οποίες όπως σημείωσε, δεν περιορίζονται μόνο σε νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου, αλλά επεκτείνονται ακόμη και στην Κρήτη μέσω της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής.
Η εικόνα αυτή, όπως υπογράμμισε, αποδεικνύει ότι η σημερινή λειτουργία της Συμμαχίας δεν υπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, ενώ αντίθετα ενισχύει τις πιέσεις που δέχεται η χώρα τόσο σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας όσο και οικονομίας.
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης χαρακτήρισε υποκριτική τη στάση που τηρείται απέναντι στην Τουρκία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι οι αποφάσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν λαμβάνονται με βάση ηθικά ή πολιτικά κριτήρια, αλλά εξυπηρετούν συγκεκριμένα οικονομικά, επιχειρηματικά, διπλωματικά και στρατιωτικά συμφέροντα.
Η σύνοδος κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα θα δώσει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μια πλατφόρμα για να προβάλει τα επιτεύγματά του στον τομέα της ασφάλειας και της διπλωματίας, καθώς και τη φιλοδοξία του να τοποθετήσει την Τουρκία ως περιφερειακή και διεθνή δύναμη. Από την αμυντική βιομηχανία μέχρι την επιρροή από την Αφρική έως τον Καύκασο: αυτοί είναι οι στόχοι του Τούρκου προέδρου.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία: AP, Getty
Η σύνοδος του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται αυτή την εβδομάδα στην Άγκυρα αποτελεί μια κορυφαία στιγμή για την Τουρκία γενικά και για τον πρόεδρό της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ειδικότερα. Ενώ πολλοί έχουν ασκήσει κριτική στην καταναγκαστική και επιθετική εξωτερική πολιτική του ανθρώπου που επιδίωξε να αποκαταστήσει τις ημέρες δόξας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας ότι αυτή απομόνωνε την Τουρκία και της προκαλούσε οικονομική ζημιά, τώρα φαίνεται ότι η χώρα απλώς εδραιώνει τη θέση της ως περιφερειακή δύναμη.
Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο τις εξελίξεις στη χώρα τον τελευταίο χρόνο μπορεί εύκολα να πει ότι η Τουρκία βρίσκεται εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου διαδικασίας στρατιωτικής ενίσχυσης και εξοπλισμού, με αιχμή την τουρκική στρατιωτική βιομηχανία. Υπό αυτή την έννοια, η σύναξη του ΝΑΤΟ στην τουρκική πρωτεύουσα προσφέρει μια πρωτοφανή ευκαιρία στις τουρκικές αμυντικές εταιρείες να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.
«Είναι αδιανόητο να οικοδομηθεί ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς την Τουρκία», δήλωσε ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς πίεζε συνεχώς για την «ένταξη» της Τουρκίας σε όλες τις ευρωπαϊκές δομές άμυνας και ασφάλειας, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα SAFE της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ — δηλαδή 171 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Ερντογάν και ο Τραμπ περνούν μπροστά από τιμητικό άγημα Γενιτσάρων. Φωτογραφία: AP
Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, με 355.000 στρατιώτες και άλλους 378.000 εφέδρους, ενώ η αμυντική της βιομηχανία έχει γνωρίσει αξιοσημείωτη άνθηση την τελευταία δεκαετία. Όμως η Άγκυρα θέλει να ξεπεράσει τον ρόλο του απλού προμηθευτή και να γίνει στρατηγικός εταίρος ικανός να υπαγορεύει πολιτική.
Ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος σχολιάζει στη Ναυτεμπορική τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία, τη φωτογραφία Ρούτε–Ερντογάν, τα F-35, τους S-400 και το νέο νατοϊκό στρατηγείο στον Βόσπορο.
Σκληρή παρέμβαση για τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία, τη συμπεριφορά του Μαρκ Ρούτε προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά και τα μεγάλα ανοιχτά ζητήματα της Συμμαχίας έκανε ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος στη Ναυτεμπορική.
Σχολιάζοντας τη φωτογραφία του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ με τον Τούρκο πρόεδρο, ο κ. Εγκολφόπουλος χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για εικόνα «δουλικότητας» απέναντι στον Ερντογάν. Όπως ανέφερε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο μια χώρα που, κατά την άποψή του, έχει παραβιάσει κάθε έννοια δικαίου, υποστηρίζει τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, δεν εφαρμόζει κυρώσεις κατά της Ρωσίας και ταυτόχρονα ζητά αναβαθμισμένο ρόλο εντός της Συμμαχίας.
Ο αντιναύαρχος ε.α. επισήμανε ότι η Ευρώπη έχει επιλέξει σε μεγάλο βαθμό να μην αντιδρά στις τουρκικές κινήσεις, είτε λόγω οικονομικών συμφερόντων είτε λόγω τραπεζικής έκθεσης στην Τουρκία είτε λόγω βιομηχανικών και αμυντικών σχέσεων, όπως συμβαίνει με τη Γερμανία. Ωστόσο, διαχώρισε την ευρωπαϊκή στάση από εκείνη του Μαρκ Ρούτε, τονίζοντας ότι ο γ.γ. του ΝΑΤΟ δεν φαίνεται να έχει αντίστοιχο εθνικό ή οικονομικό λόγο για να εμφανίζεται τόσο κοντά στον Ερντογάν.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο νέο νατοϊκό στρατηγείο που σχεδιάζεται στην περιοχή του Βοσπόρου, προς τη Μαύρη Θάλασσα. Σύμφωνα με τον κ. Εγκολφόπουλο, το συγκεκριμένο στρατηγείο θα έχει ναυτικό χαρακτήρα και θα συνδέεται με τον μελλοντικό έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία. Όπως εξήγησε, η εξέλιξη αυτή μπορεί να φαίνεται ως αναβάθμιση της Τουρκίας, αλλά στην πράξη φέρνει την Άγκυρα σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Ο ίδιος υπογράμμισε ότι υπάρχει αντίδραση ακόμη και στο εσωτερικό της Τουρκίας, καθώς η εγκατάσταση νατοϊκού στρατηγείου κοντά στα Στενά αγγίζει ευαίσθητα ζητήματα κυριαρχίας και τη Συνθήκη του Μοντρέ. Η Τουρκία, κατά την ανάλυσή του, βάζει το ΝΑΤΟ να παρακολουθεί τη Μαύρη Θάλασσα και κατ’ επέκταση τη ρωσική δραστηριότητα, γεγονός που περιορίζει το περιθώριο της Άγκυρας να πατά ταυτόχρονα σε δύο βάρκες.
Η σύνοδος στην Τουρκία ανοίγει τη συζήτηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, με το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το Κυπριακό να παραμένουν κρίσιμες παράμετροι για την ελληνική στάση.
Εν μέσω ρευστών διεθνών εξελίξεων και καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων η σύνοδος της Ατλαντικής Συμμαχίας στην Τουρκία αποτελεί συνάντηση εν δυνάμει μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει και για τυπικές συνόδους, συνδιασκέψεις ή άτυπες συναντήσεις στο πλαίσιο άλλων διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά. Μεταξύ άλλων
Ποιος είναι ο προσανατολισμός και τα πιθανά χρονοδιαγράμματα σταθεροποίησης νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων πλανητικά και περιφερειακά;
Ποιες είναι οι τάσεις και ποιες οι υπό διαμόρφωση θεσμικές δομές στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;
Είναι η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ εφήμερο φαινόμενο, οφείλεται σε ηγετικά πρόσωπα ή οφείλεται σε βαθύτερα γεωπολιτικά κριτήρια, και ως προς αυτό ποιοι είναι οι προσανατολισμοί των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων εάν όπως όλα δείχνουν επιθυμούν να προσεγγίσουν την Άγκυρα;
Πως θα εξελιχθεί το καθεστώς στο Ιράν, πως και πότε θα σταθεροποιηθούν νέες σχέσεις των ΗΠΑ με άλλα περιφερειακά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Ισραήλ
Μια γεωπολιτική ανάγνωση των στρατηγικών επιλογών της Μόσχας στην ουκρανική σύγκρουση.
«Η Ρωσία και η μοίρα της Ουκρανίας»
Για τη Ρωσία, ο πόλεμος δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το τοπίο ασφαλείας της Ανατολικής Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.
Το Simplicissimus
Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει πλέον ξεπεράσει την εδαφική της διάσταση και έχει λάβει τον χαρακτήρα ενός υπαρξιακού ζητήματος που συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια της Μόσχας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η ρωσική ηγεσία θεωρεί αναξιόπιστη οποιαδήποτε συμφωνία που βασίζεται στην απλή ουδετερότητα της Ουκρανίας, πιστεύοντας ότι αποτελεί προτεραιότητα να αποτρέψει τη χρήση του ουκρανικού εδάφους ως στρατιωτικής ή πολιτικής πλατφόρμας εχθρικής προς τα συμφέροντά της.
Από αυτή την οπτική γωνία, οι πιθανές τελικές λύσεις στη σύγκρουση θα περιορίζονταν σε σενάρια ικανά να διασφαλίσουν σταθερό έλεγχο της περιοχής: αποτελεσματική εξουδετέρωση, φιλική κυβέρνηση, πολιτική υποταγή ή άμεση ρωσική παρουσία. Αυτή η ανάλυση προσκαλεί σε προβληματισμό σχετικά με τη στρατηγική λογική που καθοδηγεί το Κρεμλίνο και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ο πόλεμος για τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο . (NR)
Είναι πλέον σαφές ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει το κόκκαλο, και έτσι η Ρωσία έχει μόνο δύο επιλογές: είτε να δώσει ένα αυστηρό μάθημα στις ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν πόλεμο με κάθε κόστος, είτε να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία, ώστε να μην μπορεί πλέον να χρησιμεύει ως φυλάκιο τρομοκρατών. Οποιαδήποτε συνθήκη ή συμφωνία για μια ουδέτερη Ουκρανία θα ήταν ουσιαστικά άχρηστη, ενώ η απόλυτη προτεραιότητα της Μόσχας είναι να αποτρέψει τη χρήση του υπόλοιπου τμήματος της Ουκρανίας από τη Δύση για επιθέσεις κατά του εδάφους της, των αμάχων της και των υποδομών της. Επομένως, ο ζωτικός στόχος της Ομοσπονδίας είναι να επιτύχει μια οριστική λύση σε αυτή τη σύγκρουση που θα εξαλείψει οριστικά και πλήρως οποιαδήποτε τέτοια απειλή για τα δυτικά σύνορά της από ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία. Έτσι, η τελική κατάσταση για το υπόλοιπο τμήμα της Ουκρανίας θα είναι αναπόφευκτα αυτή ενός φιλικού κράτους, ενός ουδέτερου κράτους, ενός κράτους-μαριονέτας ή ρωσικής κατοχής. Κάθε ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα αποκλείσει την εχθρική χρήση του εδάφους από τη Δύση. Και ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα είναι αυτό που θα δούμε στο τέλος αυτού του πολέμου.
Τη δεκαετία του 1960, η CIA προμόταρε στο εξωτερικό τον αμερικάνικο αφηρημένο εξπρεσσιονισμό, τη δεκαετία του 1980 επιδοτούσε τη γαλλική μετάφραση της Θεωρίας της δικαιοσύνης του Ρωλς, η USAID αλώνιζε σε όλο τον κόσμο προωθώντας τις "δυτικές αξίες, τώρα μαθαίνουμε ότι και το ΝΑΤΟ δασκαλεύει παραγωγούς και σεναριογράφους του σινεμά και της τηλεόρασης, υπέρ της ειρήνης φυσικά.
Αντιγράφω από τον Γκάρντιαν (σύνδεσμος στα σχόλια):
«Το ΝΑΤΟ πραγματοποιεί κλειστές συναντήσεις με σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς του κινηματογράφου και της τηλεόρασης σε ολόκληρη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όπως αποκαλύπτει η Guardian, προκαλώντας κατηγορίες ότι η συμμαχία επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τις τέχνες για την παραγωγή προπαγάνδας υπέρ του δυτικού μπλοκ.
Η συμμαχία έχει ήδη οργανώσει τρεις συναντήσεις με επαγγελματίες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης — στο Λος Άντζελες, στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι — και σκοπεύει να συνεχίσει τον "κύκλο ιδιωτικών συζητήσεων" τον επόμενο μήνα στο Λονδίνο, όπου θα συναντηθεί με μέλη της Ένωσης Σεναριογράφων της Μεγάλης Βρετανίας (Writers’ Guild of Great Britain, WGGB), που εκπροσωπεί επαγγελματίες συγγραφείς στο Ηνωμένο Βασίλειο.
ΤΙ "ΛΑΔΩΣΕ" Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕ ΤΑ 10δισ ΓΙΑ ΤΑ 20 EUROFIGHTERS AΠΟ ΤΗΝ Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ & ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Συγκριτικά, τα ίδιας τεχνολογίας και περίπου ιδιων δυνατοτήτων 24 μαχητικά αεροσκαφη Rafale, που αγοράστηκαν από την Γαλλία, μας κόστισαν (με καπέλο, συγκριτικά με την τιμή πώλησης τους στην Ινδία και Αίγυπτο) συνολικά περίπου 3,3 δισεκατομμύρια ευρώ.
🔺️Η αρχική παρτίδα των 18 αεροσκαφών κόστισε γύρω στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ και περιλάμβανε όπλα, εκπαίδευση και υποστήριξη, ενώ για τα έξι επιπλέον αεροσκάφη πληρώθηκαν 1,07 δισεκατομμύρια ευρώ. Συγκεκριμένα:
✔️Η πρώτη παρτίδα (18 αεροσκάφη): Περίπου €2,5 δισεκατομμύρια για 12 καινούργια αεροσκάφη και 6 μεταχειρισμένα, τα οποία κάλυψαν και συστήματα όπλων, την εκπαίδευση και τα κόστη υποστήριξης.
✔️Η δεύτερη παρτίδα (6 καινούργια αεροσκάφη): Περίπου €1,07 δισεκατομμύρια, tut compri.
Οπότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα τι "ψώνισε" επιπρόσθετα με τα 7,5 περιπου δισ€ που "φεσώθηκε" ο πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος από τους παραδοσιακούς υποστηρικτές της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος σε σχέση με το:
✔️Πρόγραμμα ReArm και το πρόγραμμα SAFE της ΕΕ (το πώς "τρύπωσε" ή Τουρκία στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα, αναλύθηκε στο https://www.facebook.com/share/p/1FQaFMyNdo/ (με τις δικές μας ευλογίες δια της αδράνειας και των παλινωδιών της κυβέρνησης ΚυΜ):
✔️Στο παζάρι κρίσιμων ενεργειακών πόρων, που εκτυλίσσεται περί μια 5μερη διακυβερνητική για τις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου, το Κυπριακό και τα ενεργειακά deals που μεταφέρει στις αποσκευές της η νέα μας τοποτηρήτρια των business plans της οικογένειας Τραμπ στην ευρύτερη περιοχή.
Όποιος/α βρει την απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, κερδίζει μια θέση στην εξέδρα επισήμων μιας επόμενης παρέλασης τους στην Σαλονίκη.
(Η λύση του quiz, που εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση του ΚυΜ, στα σχόλια #1 και #2 πιο κάτω)
Σε μια δραματική κλιμάκωση των μυστικών εχθροπραξιών, οι ρωσικές ειδικές δυνάμεις φέρονται να πραγματοποίησαν μια αστραπιαία επιχείρηση στην ουκρανική παράκτια πόλη Οτσάκοφ, συλλαμβάνοντας τρία ανώτερα Βρετανικά στρατιωτικά στελέχη που φέρονται να εμπλέκονταν στον συντονισμό επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους εναντίον ρωσικών θέσεων.
Σύμφωνα με τα κανάλια Telegram που συνδέονται με τον ρωσικό στρατό και επιβεβαιωτικές αναφορές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η επίλεκτη μονάδα γνωστή ως «Skat-12» προσγειώθηκε στο Οτσάκοφ υπό την κάλυψη του σκότους, διεισδύοντας σε ένα κέντρο διοίκησης που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείται από πράκτορες που συνδέονται με το ΝΑΤΟ. Η επιχείρηση, η οποία διήρκεσε περίπου 15 λεπτά, είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη:
Ο Συνταγματάρχης ΈντουαρντΜπλέικ, ειδικός ψυχολογικών επιχειρήσεων·
Αντισυνταγματάρχης ΡίτσαρντΚάρολ, αξιωματούχος του Υπουργείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου με προηγούμενες αποστολές στη Μέση Ανατολή·
Ένα άγνωστο άτομο, που εικάζεται ότι είναι σύμβουλος κυβερνοασφάλειας της MI6.
Σε όλους του πολέμους που ξεκίνησε το βαθύ δυτικό σύστημα, με μπροστινούς είτε τις ΗΠΑ μόνες τους, είτε όλο το ΝΑΤΟικό κλαμπ του θανάτου, ΠΟΤΈ δεν είχαν την ειλικρίνεια να ομολογήσουν τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ λόγους για τους οποίους οδηγούσαν τόσες χιλιάδες ανθρώπους στην σφαγή.
Αν το κάνανε, ξέρανε ότι θα έχαναν την "ηθική" νομιμοποίηση, που τόσο έχει ανάγκη η δυτική ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Γι αυτό πάντα φροντίζουν να επικαλούνται
- κάτι άλλο,
- κάτι που τους καθιστά "ΤΙΜΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ",
- κάτι σαν Τζάκ Νόρις ενάντια σε "κλέφτες",
- κάτι σαν "Θεούς" που τιμωρούν τους …"αμαρτωλούς".
Διέλυσαν την Γιουγκοσλαβία, η Σερβία δεν υποτάσσονταν στην δύση, ΣΤΗΣΑΝΕ μία απάτη περί Σερβικών "εγκλημάτων πολέμου", και με αυτό ως δικαιολογία βομβάρδιζαν την Σερβία με 1.000 !!! αεροπλάνα του ΝΑΤΟ επί 3 μήνες!!
ΠΟΙΟΣ έμαθε ότι χρόνια μετά, και αφού σκότωσαν τον καρδιοπαθή Μιλόσεβιτς βάζοντάς τον στην απομόνωση της φυλακής του, το Διεθνές Δικαστήριο ΑΘΩΩΣΕ τον Μιλόσεβιτς, και άρα το μόνο πραγματικό ΕΓΚΛΗΜΑ ήταν οι αναίτιοι Δυτικοί βομβαρδισμοί κατά μιας κυρίαρχης Ευρωπαϊκής χώρας;;
Σύμφωνα με το «ΕΚΤΑΚΤΟ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ, Τεύχος 27, της 6ης Δεκεμβρίου 2004», περί της Γεωστρατηγικής Ανάλυσης περί του Ουκρανικού ζητήματος, του Δρ. Ηλία Ηλιόπουλου, στο Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων, διαβάζουμε (για τις σημερινές) εξελίξεις, από το 2004.
Γράφει ο Δρ. Ηλιόπουλος Ηλίας:
«Για την Ρωσία, η ενδεχόμενη απώλεια της ειδικής σχέσεως της με την Ουκρανία (δια της αλώσεως της τελευταίας και της εν συνεχεία εντάξεώς της στο ΝΑΤΟ) θα αποτελέσει δεινή ήττα, απείρως βαρύτερη από την απώλεια των χωρών της Δυτικής Μεσευρώπης (Τσεχία, Ουγγαρία) ή της ΝΑ. Ευρώπης (Βουλγαρία, Σερβία).
• Ενδεχόμενη επέκταση του ΝΑΤΟ προς την Ουκρανία θα σημάνει πλέον την οριστική (και ασφυκτική) περικύκλωση της Ρωσίας από ένα στρατιωτικό συνασπισμό κρατών που καθηγεμονεύεται από την Παγκόσμιο Δύναμη, δρα αναθεωρητικώς στο διεθνές σύστημα και επανειλημμένως έχει δώσει απτά δείγματα αθετήσεως συγκεκριμένου τύπου υποσχέσεων και διακηρύξεών του».
Η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, φαίνεται ότι είναι (και έτσι το εκλαμβάνει και η Ρωσία) μία «επικαιροποιημένη» επανέκδοση της κλασσικής Γερμανικής Γεωστρατηγικής περί Μεσευρώπης, όπως είχε εκτεθεί ήδη το 1914, ενώπιον της Γερμανικής Βουλής, από τον τότε Καγκελάριο κατά την ανάγνωση των Πολεμικών Αντικειμενικών Σκοπών έναντι της Ρωσίας και η οποία προέβλεπε τον διαμελισμό της (Τσαρικής τότε) Ρωσίας σε τέσσερα τουλάχιστον τμήματα:
α) Ουκρανία, η απόσπαση της οποίας εθεωρείτο conditio sine qua non. (απαραίτητη προϋπόθεση).
Η εφημερίδα Ριζοσπάστης με εκτενές ρεπορτάζ της αποκαλύπτει τα επικίνδυνα στρατιωτικά φορτία που μεταφέρονται στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Φορτία που έχουν να κάνουν με τις αμερικανικές και νατοϊκές δυνάμεις. Η εφημερίδα παρουσιάζει ντοκουμέντα και το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση θα απαντήσει στα ερωτήματα που δημιουργούνται. Το ρεπορτάζ έχει δημοσιευθεί εδώ και 24 ώρες κι ακόμη ουδείς έχει αντιδράσει.
Διαβάστε όλο το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ:
Ο «Ριζοσπάστης» φέρνει στη δημοσιότητα υλικό που αποκαλύπτει ότι στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο έχουν δοθεί (και συνεχίζουννα δίνονται) άδειες για πολλαπλές αποστολές στρατιωτικού υλικού του αμερικανικού στρατού.
Μόνο το διάστημα Νοέμβρης 2022- Απρίλης 2023 καταγράφονται τουλάχιστον 19 άδειες για μεταφορές στρατιωτικού υλικού, που χαρακτηρίζονται «Εξαιρετικές Στρατιωτικές Μεταφορές». Δηλαδή μεταφορές με υπερβάσεις του «περιτυπώματος φόρτωσης» (είναι οι μέγιστες διαστάσεις του φορτίου που επιτρέπεται να μεταφέρει ένας συρμός), καθώς οι διαστάσεις των στρατιωτικών οχημάτων υπερβαίνουν τις τυπικές διαστάσεις των βαγονιών που τα μεταφέρουν.
Τα νέα αυτά στοιχεία, σε συνδυασμό με ήδη γνωστές πληροφορίες, συμπληρώνουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο «παζλ», όπου τρένα με πολεμικό υλικό διατρέχουν ασταμάττητα το σιδηροδρομικό δίκτυο, με ελάχιστες πληροφορίες να γίνονται γνωστές. Όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για τα iδια τα δρομολόγια, που μπορεί να είναι άγνωστα ακόμα και για τους εργαζόμενους του σιδηρόδρομου.
Στις. 11 Μαρτίου 2006. πέθανε ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης – όπως έγραφε τότε – μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης…).
Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.
Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.
Φυσικά η είδηση της αθώωσης του Μιλόσεβιτς πέρασε στα «ψιλά». Τα βαποράκια του ΝΑΤΟ, που μετά έγιναν βαποράκια του ΔΝΤ, όσοι τότε έγραφαν λιβέλους διεκδικώντας ρόλο νεκροθάφτη στο γουέστερν της Νέας Τάξης, όσοι ελεεινολογούσαν πάνω στο φέρετρο του Μιλόσεβιτς, τα «κοράκια» και οι «αντικειμενικοί» αναλυτές, τα αθύρματα που εκτόξευαν μύδρους κατά του «χασάπη» με ταυτόχρονους επαίνους για την… κακομοίρα τη Δύση που ήθελε (!) αλλά «δεν κατάφερε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας» (!), δεν ψέλλισαν λέξη.
«Και συ πρόστυχη πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα», που έλεγε ο Βάρναλης.
Το παλαιό όνειρο κάθε αριστερού για τη διάλυση του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ φαίνεται να γίνεται πραγματικότητα. Αυτουργοί της διάλυσης, ένας «ακροδεξιός – ρατσιστής» στην Ουάσινγκτον και μια γκλομπαλιστική «Συμμαχία των Προθύμων» στην Ευρώπης που στηρίζει ένα «νεοναζί» στο Κίεβο. Όλες οι σταθερές στη διεθνή σκηνή καταρρέουν. Οι παλιοί εχθροί γίνονται φίλοι και οι παλιοί σύμμαχοι αντίπαλοι. Το απόλυτο μπάχαλο και όλοι «χαμένοι στη μετάφραση» προσπαθούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει.
Ο Τραμπ θέλει να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και να έλθει σε συνδιαλλαγή με τον Πούτιν για να ομαλοποιηθούν οι διακρατικές σχέσεις των δύο μεγάλων δυνάμεων. Γι’ αυτό πάγωσε τη στρατιωτική, πληροφοριακή (δορυφορική) και οικονομική συνδρομή προς το Κίεβο.
Αντίθετα, οι ηγέτες των περισσότερων κρατών της Ευρώπης θεωρούν τη Ρωσία ως τη μέγιστη απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και επιδιώκουν, μέσω της συνέχισης του πολέμου, να αποκατασταθεί η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, δηλαδή, να ηττηθούν επί του πεδίου οι ρωσικές δυνάμεις. Θέλουν να διατηρηθεί η απομόνωση της Ρωσίας. Γι’ αυτό αποφάσισαν να εντείνουν τη βοήθεια που χορηγούν στο Κίεβο προκειμένου να υποκαταστήσουν την αμερικανική. Μόνο εφέτος, αποφασίστηκε θα δοθούν στην Ουκρανία 30,6 δις ευρώ ως οικονομική βοήθεια, πέραν της στρατιωτικής.
Παράλληλα αποφάσισαν να αυξήσουν τους εξοπλισμούς τους ώστε, ως Ευρώπη, να αποκτήσουν αποτρεπτική ισχύ ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ. Να αποκτήσουν, δηλαδή, στρατηγική αυτονομία. Ο Εμμανουέλ Μακρόν μάλιστα εγγυήθηκε την πυρηνική αποτροπή της Ευρώπης με τα, περιορισμένου αριθμού, πυρηνικά της Γαλλίας. Έτσι, η Βορειοατλαντική Συμμαχία διχάστηκε πάνω στο μείζον θέμα του πολέμου στην Ουκρανία. Ένα μικρότερο και αδύναμο ευρωπαϊκό «ΝΑΤΟ Β΄» είναι υπό εκκόλαψη χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.
Η ομιλία του καθηγητή Τζέφρι Σακς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε εκδήλωση με τίτλο «Η γεωπολιτική της ειρήνης», που διοργάνωσε ο πρώην Βοηθός Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και νυν ευρωβουλευτής του γερμανικού κόμματος BSW, Michael von der Schulenburg, στις 19 Φεβρουαρίου 2025.
Το βίντεο με ολόκληρη την ομιλία:
Μεταγραφή και μετάφραση της ομιλίας του:
Αυτή είναι πράγματι μια περίπλοκη και ταχέως μεταβαλλόμενη εποχή και πολύ επικίνδυνη. Χρειαζόμαστε λοιπόν πραγματικά σαφήνεια σκέψης. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η συζήτησή μας, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο σύντομος και σαφής μπορώ. Παρακολουθώ από πολύ κοντά τα γεγονότα στην Ανατολική Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, τη Ρωσία, τα τελευταία 36 χρόνια. Ήμουν σύμβουλος της πολωνικής κυβέρνησης το 1989, του προέδρου Γκορμπατσόφ το 1990 και το 1991, του προέδρου Γέλτσιν το 1991 έως το 1993, του προέδρου Κούτσμα της Ουκρανίας το 1993, 1994. Βοήθησα στην εισαγωγή του εσθονικού νομίσματος. Βοήθησα αρκετές χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ιδίως τη Σλοβενία. Παρακολούθησα τα γεγονότα από πολύ κοντά επί 36 χρόνια. Μετά το Maidan [σ.τ.μ. ουκρανικές διαδηλώσεις 2013], μου ζητήθηκε από τη νέα κυβέρνηση να έρθω στο Κίεβο και με ξενάγησαν στο Maidan και έμαθα πολλά πράγματα από πρώτο χέρι. Είμαι σε επαφή με τους Ρώσους ηγέτες για περισσότερα από 30 χρόνια.
Γνωρίζω την αμερικανική πολιτική ηγεσία από κοντά. Ο προηγούμενος Υπουργός Οικονομικών ήταν ο καθηγητής μου στα μακροοικονομικά πριν από 51 χρόνια. Ορίστε για να σας δώσω μια ιδέα. Έτσι, ήμασταν πολύ στενοί φίλοι για μισό αιώνα. Γνωρίζω όλους αυτούς τους ανθρώπους. Θέλω να τα πω αυτά, γιατί αυτό που θέλω να εξηγήσω από τη δική μου οπτική γωνία, δεν είναι από δεύτερο χέρι. Δεν είναι ιδεολογία. Είναι αυτό που είδα με τα μάτια μου και έζησα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Με την κατανόηση των γεγονότων που έχουν συμβεί στην Ευρώπη σε πολλά πλαίσια, και θα συμπεριλάβω όχι μόνο την κρίση στην Ουκρανία, αλλά και τη Σερβία το 1999, τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Ιράκ, της Συρίας, τους πολέμους στην Αφρική, συμπεριλαμβανομένου του Σουδάν, της Σομαλίας, της Λιβύης. Αυτά είναι σε πολύ σημαντικό βαθμό, που θα σας εξέπλητταν, ίσως, και θα καταγγέλλονταν για αυτά που θα πω.
Ο Αμερικανός πρέσβης αποκαλύπτει το έγκλημα Σημίτη και ΗΠΑ για τα Ίμια. Τι θα κάνει τώρα η Κυβέρνηση; Θα συνεχίσει να τα θεωρεί γκρίζα ζώνη μετά την παραδοχή ΗΠΑ ότι είναι ελληνικά;
ΠΡΕΣΒΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ 1996:
«ΠΗΡΑΜΕ ΘΕΣΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΙΟ»
O Tόμας Νάιλς, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα κατά την κρίση των Ιμίων του 1996, σε μια άγνωστη και αποκαλυπτική συνομιλία του είχε αποκαλύψει το παρασκήνιο των χειρισμών!
«Πήραμε τη θέση ότι δεν θα παίρναμε θέση για το ζήτημα της κυριαρχίας, αλλά ότι θα ενθαρρύναμε τα κράτη - Ελλάδα και Τουρκία - να το λύσουν. Είπαμε ότι συμφωνούμε γενικώς με την ελληνική θέση πως αυτό ήταν κάτι που πρέπει να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Ξέραμε από τη στιγμή που πήραμε αυτή τη θέση ότι οι Έλληνες είχαν δίκιο στο επιχείρημα της κυριαρχίας. Οι Τούρκοι γνώριζαν ότι ξέραμε πως η θέση τους ήταν πολύ αδύναμη»
«Όταν αρνηθήκαμε να πάρουμε θέση, στείλαμε ένα μήνυμα στους Τούρκους ότι ετοιμαζόμασταν να επιτρέψουμε ή να μην κάνουμε τίποτα για την επιθετική τουρκική συμπεριφορά προς τους Έλληνες στα εδαφικά ζητήματα στο Αιγαίο. Δεν θέλαμε να προσβάλουμε έναν σημαντικό σύμμαχο, την Τουρκία, αλλά αυτό στο οποίο οδήγησε ήταν μια σειρά τουρκικών αξιώσεων και δηλώσεων για εδαφικά ζητήματα του Αιγαίου που δηλητηρίασαν ακόμη περισσότερο τη σχέση με την Ελλάδα»
«Θέλαμε η Ελλάδα και η Τουρκία να πουν σε κοινή δήλωση ότι θα στείλουν το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο. Υπήρχε πάντα κάποιο πρόβλημα από την ελληνική πλευρά ή πιο συχνά από την τουρκική πλευρά. Οι Τούρκοι κάποια στιγμή μάς είπαν ανοιχτά ότι ήξεραν πως θα έχαναν μια υπόθεση για τα Ίμια στο Διεθνές Δικαστήριο, αλλά θα ήταν έτοιμοι να το επιτρέψουν να συμβεί, αρκεί να μπορούσαν να εξισορροπήσουν την ήττα με μια νίκη. Αν ήταν να επιτρέψουν να πάει το θέμα των Ιμίων στο δικαστήριο, ήθελαν να επιληφθεί το Διεθνές Δικαστήριο ταυτόχρονα και του θέματος της στρατιωτικοποίησης των Δωδεκανήσων»
«Η σύναψη ενός τουρκοσυριακού συμφώνου, η οποία ήδη έχει προαναγγελθεί, ως συνέχεια του απαράδεκτου τουρκολιβυκού, δεν θα έχει μόνο την υπογραφή της κυβέρνησης των τζιχαντιστών και της τουρκικής πλευράς που την στήριξε, θα έχει ουσιαστικά και την “υπογραφή” της κυβέρνησης της ΝΔ και των άλλων κομμάτων, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, που χαιρέτισαν την επέμβαση στη Συρία και την ανατροπή του ‘Ασαντ.
Άλλη μια απόδειξη ότι ο ρόλος του ΝΑΤΟϊκού σημαιοφόρου, που υπηρετεί με συνέπεια η κυβέρνηση της ΝΔ με τη σύμφωνη γνώμη και των άλλων αστικών κομμάτων, όχι μόνο δεν υπηρετεί αλλά στρέφεται εναντίον των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου, αλλά και εναντίον των λαών της περιοχής» επισημαίνει σε σχόλιό του, το ΚΚΕ.
Είναι ασφαλώς κατανοητό ότι οι συνθήκες διεθνώς έχουν διαφοροποιηθεί στον μεταδιπολικό κόσμο. Και ότι δεν μπορούμε να ζούμε και να ενεργούμε ως να συνεχίζεται ο ψυχρός πόλεμος. Και ασφαλώς ότι θα πρέπει να ενδυναμώνουμε σε όλα τα επίπεδα τις σχέσεις μας με τις Η.Π.Α και τους Ευρωπαίους Εταίρους μας.
Ωστόσο από αυτή την παραδοχή μέχρι την αιφνιδιαστική εξαγγελία πρόθεσης ένταξης στο ΝΑΤΟ υπάρχει μεγάλη διαφορά. Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία τουλάχιστον ξενίζει. Πρώτον, διότι όσο το Κυπριακό παραμένει άλυτο ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι αδύνατο. Είναι γνωστό ότι μια εκ των ισχυρότερων χωρών – μελών του ΝΑΤΟ, η Τουρκία, διαθέτει βέτο και συνεπώς είναι βέβαιο ότι θα το ασκήσει για να εμποδίσει την αποδοχή μιας τυχόν αίτησης της Κύπρου για ένταξη στη Βορειατλαντική Συμμαχία. Όμως, πέραν αυτής της διαδικαστικής πτυχής, τι έχουν να απαντήσουν οι θιασώτες της Νατοϊκής ενσωμάτωσης της Κύπρου, για τη διαχρονική στάση του ΝΑΤΟ απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο;
Πρώτον, ο διακεκριμένος Έλληνας δημοσιογράφος Άγγελος Αλ.Αθανασόπουλος, αποκάλυψε προ μερικών μηνών σε κείμενο του στο Αθηναϊκό «Βήμα», ότι από το 1957 η Τουρκία κινήθηκε εντός του ΝΑΤΟ για να προωθήσει τις έωλες αξιώσεις της και τους ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς για την αποστρατικοποίηση των νήσων του Αιγαίου.
Πέντε μόλις χρόνια μετά την ένταξη Ελλάδας και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, η τελευταία ήγειρε θέμα αποστρατικοποίησης επικαλούμενη τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.
Το αίτημα της Τουρκίας έγινε αποδεκτό από τον τότε Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Λόρδο Χάστινγκς Ισμεϊ. Σε επιστολή του προς τους μονίμους αντιπροσώπους, ο Βρετανός Γ.Γ του ΝΑΤΟ επισύρει την προσοχή τους στην αποφυγή στρατιωτικοποίησης της νήσου Λέρου. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη υιοθέτησης από το ΝΑΤΟ των αβάσιμων αιτιάσεων της Τουρκίας με αναφορά στη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, επί της οποίας η Τουρκία ουδεμίαν σχέσιν έχει και συνεπώς ούτε λόγον κατά την πάγιαν νομικήν αρχήν, «Res inter alios acta». Που σημαίνει ότι μία σύμβαση δεν μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα κάποιου που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος.
Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Λονδίνου Βασίλης Κ. Φούσκας στο πρόσφατο βιβλίο του «Το Μελάνωμα της Κύπρου.
Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την κυπριακή τραγωδία» απορρίπτει δυο καθιερωμένες θέσεις στην κοινή γνώμη της Κύπρου και της Ελλάδας.
Η πρώτη θέση που απορρίπτει είναι αυτή που υποστηρίζει πως η πολιτική της διχοτόμησης της Κύπρου προωθήθηκε από την Τουρκία και τη Βρετανία χωρίς να την επιδιώκει η Ελλάδα.
Η δεύτερη θέση που δεν αποδέχεται είναι το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση στις 24 του Ιούλη 1974 , δεν είχε τη δύναμη μέχρι τον δεύτερο γύρο της εισβολής να βοηθήσει στρατιωτικά την Κύπρο.
