Η ομιλία εκφωνήθηκε στα πλαίσια του 2ου συνεδρίου "Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα - Η Ελλάδα που χάνεται - Η Ελλάδα που θέλουμε!"
«Τα μεγάλα ζητήματα της εκπαίδευσης» - Σάββατο 22 Νοεμβρίου
Η παρακμή του δημόσιου σχολείου. Μεταπρατισμός ιδεών και αποδόμηση.
Τασιόπουλος Γιώργος
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
Πρέπει κατ΄ αρχάς να θυμηθούμε ότι μαζί
με το 1ο Μνημόνιο - ΔΝΤ (23-04-10) για την οικονομία, με την κ. Διαμαντοπούλου στην ηγεσία του ΥΠΠΘ,
ήρθε το εκπαιδευτικό μνημόνιο, η Έκθεση του ΟΟΣΑ
για την Ελληνική Εκπαίδευση (OECD, 2011).
Είχαν προηγηθεί τα ΔΕΠΣ-ΑΠΣ και
τα νέα βιβλία με
το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ δημοτικού της κ. Ρεπούση.
Τα Αγγλικά δεν έγιναν επίσημη γλώσσα της χώρας όπως θα ήθελε η κ.
Διαμαντοπούλου, αλλά η κ. Κεραμέως τα
εισήγαγε στην εκπ/ση από το νηπιαγωγείο.
Το φιλόδοξο σχέδιο να
εξοπλιστούν όλα τα σχολεία με
διαδραστικούς πίνακες ώστε το μάθημα
να γίνεται με τα νέα αναλυτικά προγράμματα μέσω ηλεκτρονικών συνδέσμων και
χωρίς βιβλία έμεινε και αυτό ανεκπλήρωτο
καθώς η οικονομική χρεοκοπία δεν
το επέτρεψε λόγω κόστους. Ήταν τη χρονιά που έγιναν τα μαθήματα από φωτοτυπίες, χωρίς βιβλία.
Στην έκθεση - μνημόνιο
του ΟΟΣΑ πειθάρχησαν όλοι οι υπουργοί που ακολούθησαν με τρεις από αυτούς θαμώνες του φόρουμ του Νταβός.
Δεν πήραν τα funds τα σχολεία μα, αλλά εκατοντάδες σχολεία έκλεισαν και οι μαθητές στοιβάχτηκαν στις αίθουσας διδασκαλίας.
Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
Μπορεί
όπως και πριν 40 χρόνια, όταν εισήλθα στην δημόσια εκπαίδευση, τα αιτήματα των γονέων
(Α.Σ.Γ.Μ.Ε.) στις ανακοινώσεις τους να μιλούν
για τη χρόνια υποχρηματοδότηση, τα
παλιά και κακοσυντηρημένα σχολικά κτίρια,
τις ελλείψεις εκπαιδευτικών και η ΔΟΕ να συνεχίζει τον αγώνα της ενάντια στην αξιολόγηση.
Όμως
με μια πιο προσεκτική ματιά θα διαπιστώσουμε ότι το σχολείο έχει αλλάξει.
Και
ο πιο ανυποψίαστος παρατηρητής των πολιτικών που εφαρμόζονται στη δημόσια
εκπαίδευση θα συμφωνούσε σε τρεις βασικές κατευθύνσεις της κυρίαρχης
εκπαιδευτικής πολιτικής.
·
Πρώτον,
στον ριζικό μετασχηματισμό του αξιακού,
παραδοσιακού και ιδεολογικού προσανατολισμού του δημόσιου σχολείου.
·
Δεύτερον,
στην αμφισβήτηση του δημόσιου σχολείου
ως αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα των πολιτών.
·
Τρίτον,
στην είσοδο του ψηφιακού κόσμου και της
Τεχνικής
Όμως
η ίδια η κοινωνία έχει μεταμορφωθεί και είναι φυσικό αυτό να έχει συμπαρασύρει μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς. Οι μαθητές που έρχονται στο σχολείο του
διευρυμένου ωραρίου είναι τα παιδιά των εργαζόμενων γονέων του 13ώρου. Όταν
επιστρέφουν στο σπίτι τους για να συναντήσουν τους γονείς τους μετά το ολοήμερο
ή και το μελετητήριο, αν δεν ακολουθεί και κάποια σχολική δραστηριότητα, ξένες
γλώσσες, γυμναστήριο κ.λ.π. θα συναντηθούν με τους κατάκοπους γονείς τους.
Λογικό για την εποχή μας, η διαφυγή για γονείς και μαθητές να γίνει μέσω των Μέσων
Κοινωνικής Δικτύωσης.
Αυτή
είναι η νέα «ευτυχιοκρατία», το νέο
σύστημα που μας έχει επιβληθεί. Έτσι παιδιά και γονείς είμαστε εθισμένοι στην ευτυχία της ντοπαμίνης των like. Ο θαυμαστός νέος ψηφιακός κόσμος της
απόλυτης απομόνωσης που ποτέ δεν σε
ακυρώνει, η διαφυγή στον εικονικό κόσμο
της άμεσης επιβράβευσης. (ΜΙΣΕΑ -
ΧΑΞΛΕΥ)
Παραγνωρίζουμε
βέβαια, ότι ο άνθρωπος μέχρι την εποχή μας ήταν κοινωνικό - σχεσιακό ον και μέσω της σχέσης του κατακτούσε την αυτοεκτίμηση, την ντοπαμίνη που σήμερα
αναζητούμε ολημερίς στο διαδίκτυο.
Οι
περισσότεροι μαθητές μας έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο με αποτέλεσμα, όχι μόνο ο
εγκέφαλός να υπερφορτώνεται και να
οδηγούνται σε νευρική κόπωση, αλλά
και να προγραμματίζονται έτσι ώστε να μην εκτιμούν τις καθημερινές ανθρώπινες
εμπειρίες με τον τρόπο που συνέβαινε στο παρελθόν. Εκπαιδεύονται, να ψάχνουν
την γρήγορη ευχαρίστηση, να μην σκέπτονται, να μην αντέχουν τη “βαρεμάρα”!
Το
μάθημα στην αίθουσα διδασκαλίας την επόμενη ημέρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πώς
να ανταγωνιστεί ο δάσκαλος την επιβράβευση των like;
