Η ξενομανία είναι μία κατάρα που κατατρέχει τον ελληνισμό εδώ και πολλούς αιώνες.

Δημήτρης Τσίγκος

Στη διάρκεια του ξεσηκωμού χωριστήκαμε σε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα. Αποτέλεσμα ήταν επί της ουσίας η επανάσταση να αποτύχει και αντί για αυτοδύναμο και ανεξάρτητο κράτος να δημιουργηθεί ένα μικρό προτεκτοράτο.

Η πολιτική αυτή ανέτρεψε την δυναμική της ιστορίας και μας οδήγησε στην ανείπωτη τραγωδία της μικρασιατικής καταστροφής και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ελλήνων από τις εστίες τους. τόπους όπου κατοικούσαν για πάνω από 20 αιώνες.

Στη συνέχεια οι Άγγλοι αντικαταστάθηκαν από τους Αμερικανούς, οι Γάλλοι ξεθώριασαν και οι Ρώσοι αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς. 

Ο νέος χωρισμός αυτός μας οδήγησε σε μία ακόμα ανείπωτη τραγωδία, εκείνη του εμφυλίου πολέμου και των μαύρων δεκαετιών 1944 - 1974. 

Όπως έλεγε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αποτελεί μοναδικό γεγονός στην ιστορία ότι και στους δύο μεγάλους πολέμους του 20ού αιώνα πολεμήσαμε με την πλευρά των νικητών και εν τέλει τις δύο φορές βρεθήκαμε ηττημένοι, μάλιστα πολύ οδυνηρά.

Αυτό δεν είναι συνέπεια παρά μόνο της ξενομανίας και της υποδούλωσης σε ξένα συμφέροντα. 

Σήμερα βλέπω μία τέτοια νέα ξενομανία να κυριαρχεί στο ελληνικό διαδίκτυο, φοβάμαι και στην κοινωνία ευρύτερα. 

Αναφέρομαι στην υποτιθέμενη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Υπάρχει υποτίθεται η προσδοκία ότι θα πλευρίσουμε ένα πανίσχυρο κράτος και εκείνο θα πολεμήσει για λογαριασμό μας εναντίον του εχθρού εξ ανατολών, εάν και όποτε αυτό χρειαστεί.

Μόνο που η ανάλυση αυτή αγνοεί πλήρως την ιστορία και την πολιτική πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων. Η σύγκρουση Τουρκίας - Ισραήλ ξεκίνησε μόλις το 2010, ενώ παλιότερα είχαν μια στρατηγική συνεργασία πολλών δεκαετιών. Θα τα ξαναβρούν πολύ εύκολα μόλις οι γεωπολιτικές συνθήκες το επιτάξουν και μόλις οι χαράσσοντες πολιτική πέραν του ατλαντικού κρίνουν ότι αυτό οφείλει να γίνει. 

Γιώργος Κασιμάτης: H συνταγματικότητα του 3ου "Μνημονίου"

Δημοσίευση 27.11.2017

ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ ΓΝΩΜΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ» 

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Το άρθρο 44 § 2 Σ προβλέπει τη διεξαγωγή δύο ειδών δημοψηφίσματος: Το “δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα” και το “δημοψήφισμα για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά”. Και τα δύο είδη δημοψηφισμάτων είναι δεσμευτικά με την εξής έννοια:

Η δεσμευτικότητα και των δύο κατηγοριών είναι επιπέδου κυβερνητικής πράξης και κοινού νόμου αντίστοιχα -δεν είναι συντακτικού ή αναθεωρητικού επιπέδου. Το πρώτο δεσμεύει την άσκηση της κυβερνητικής λειτουργίας μόνο ως προς το βασικό ουσιαστικό περιεχόμενο του ερωτήματος και το δεύτερο δεσμεύει την άσκηση της νομοθετικής λειτοργίας ως προς το περεχόμενο του ψηφισμένου νομοσχεδίου και μόνο, εφόσον πρόκειται για κοινωνικό θέμα και εφόσον το κοινωνικό θέμα δεν επηρέαζει τα δημόσια έσοδα ή έξοδα. Το ότι η δεσμευτικότητα των προβλεπόμενων δημοψηφισμάτων δεν είναι αυξημένης τυπικής δύναμης, αλλά επιπέδου ισχύος πράξεων των συντεταγμένων εξουσιών -εδώ κυβερνητικής και νομοθετικής πράξης αντίστοιχα- έχει ως συνέπεια ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η νομοθετική εξουσία δεν μπορεί αντίστοιχα να τροποποιήσει ως προς τη βασική του ουσία το περιεχόμενο της απόφασης του δημοψηφίσματος, παρά μόνο εφόσον αιτιολογήσει και θεμελιώσει την τροποποίηση με νέα δεδομένα ή κριτήρια της διακριτικής της ευχέρειας. Μπορεί, με άλλες λέξεις, η κυβέρνηση (το Υπουργικό Συμβούλιο) να πάρει μια νέα απόφαση για το ίδιο εθνικό θέμα με βάση νέα κριτήρια και δεδομένα και η νομθετική εξουσία, μετά από άσκηση νέας νομοθετικής πρωτοβουλίας, να ψηφίσει νέο νομοσχέδιο για το ίδιο κοινωνικό θέμα.

Υποχρεωτικός ο Νεοφιλελευθερισμός

ΜΝΗΜOΝΙΑ: ΒΑΝΑYΣOΣ ΠΕΡΙOΡΙΣΜOΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ

Ἡ ἐπιβολὴ τῶν Μνημονίων συνδέεται μὲ τὸν βάναυσο περιορισμὸ τῆς κυριαρχίας τῆς πατρίδας μας, θεμέλιου τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας μας. Ἡ ὁποία ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τοὺς προπάτορές μας τὸ 1453 καὶ ἀνακτήθηκε μὲ αἱματηροὺς ἀγῶνες καὶ θυσίες, ποὺ προκάλεσαν ἀνατροπὴ τῶν δυσμενῶν διεθνῶν συσχετισμῶν τοῦ 1821, ὅταν ἡ «Ἱερὰ Συμμαχία» κατέστελλε κάθε ἐπαναστατικὸ κίνημα.

Μὲ ὁρόσημο τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου τῆς 3ης Φεβρουαρίου 1830, μὲ τὸ ὁποῖο γιὰ πρώτη φορὰ ἀναγνωρίζεται διεθνῶς ἡ Ἑλλάδα ὡς ἀνεξάρτητο κράτος. Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 1: «Ἡ Ἑλλὰς θέλει σχηματίσει ἓν Κράτος ἀνεξάρτητον, καὶ θέλει χαίρει ὅλα τὰ δίκαια, πολιτικά, διοικητικὰ καὶ ἐμπορικά, τὰ προσπεφυκότα εἰς ἐντελῆ ἀνεξαρτησίαν». Ὅπως ἐπισήμανε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μιλώντας στὴν Πνύκα μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, ἂν ἦταν «ρεαλιστὲς» οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ ὑπῆρχε σήμερα ὡς ἀνεξάρτητο κράτος.

Δυστυχῶς, αὐτὴ ἡ κυριαρχία, ποὺ μὲ τόσους ἀγῶνες κατακτήθηκε καὶ διασφαλίστηκε στὴ συνέχεια, μπορεῖ νὰ ἐκχωρηθεῖ, ἔστω καὶ ἐν μέρει, μὲ βάση τὸ ἄρθρο 28 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «Ἡ Ἑλλάδα προβαίνει ἐλεύθερα, μὲ νόμο ποὺ ψηφίζεται ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη πλειοψηφία τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν, σὲ περιορισμοὺς ὡς πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας της, ἐφόσον αὐτὸ ὑπαγορεύεται ἀπὸ σπουδαῖο ἐθνικὸ συμφέρον, δὲν θίγει τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὶς βάσεις τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καὶ γίνεται μὲ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς ἰσότητας καὶ μὲ τὸν ὅρο τῆς ἀμοιβαιότητας». 

Προστέθηκε καὶ «ἑρμηνευτικὴ δήλωση»: «Τὸ ἄρθρο 28 ἀποτελεῖ θεμέλιο γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς Χώρας στὶς διαδικασίες τῆς εὐρωπαϊκῆς ὁλοκλήρωσης».

Τὸ πρῶτο ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι κατὰ πόσο ὑπάρχει ἐθνικὸ συμφέρον τόσο σπουδαῖο, ποὺ νὰ δικαιολογεῖ ἐκχώρηση ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ κατ’ ἐπέκταση αὐτοκατάργηση τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους. Θὰ μποροῦσε, τουλάχιστον, νὰ γίνεται λόγος ἀποκλειστικὰ γιὰ μεταβίβαση ἁρμοδιοτήτων στὴ βάση ἐξουσιοδότησης ἡ ὁποία θὰ μπορεῖ ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ ἀνακληθεῖ. Ὁ ὅρος «ἐκχώρηση κυριαρχίας» ἀποτελεῖ ὁμολογία ἑκούσιας ὑποτέλειας.

Υπάρχουν 6 βασικά θέματα που κανένα απολύτως κόμμα της Βουλής δεν τα αγγίζει

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Τα κόμματα που ζητούν να κυβερνήσουν τι θα κάνουν με όλα αυτά που μας έχουν δέσει; 

Στη συνθηματολογία των κομμάτων στην πορεία προς τις εκλογές ακούγονται και στοιχεία των προγραμμάτων τους , που πολλοί βέβαια αναρωτούνται,  γιατί δεν τα έκαναν τον καιρό που κυβερνούσαν  και  πως ακριβώς θα τα κάνουν τώρα όταν τους δοθεί η εξουσία; Εύλογα τα ερωτήματα.

Για το πρώτο ερώτημα συνήθως προβάλλουν τη δικαιολογία ότι δεν μπορούσαν γιατί τους δέσμευαν τα Μνημόνια, λες και αυτά τα υπόγραψαν κάποιοι τρίτοι και αυτοί δεν έχουν ευθύνη για αυτά. Για το δεύτερο ερώτημα επικαλούνται το γεγονός ότι τώρα δεν έχουν αυτές τις υποχρεώσεις των Μνημονίων. 

Μπορεί πολύς κόσμος να πιστευτεί ότι έτσι είναι τα πράγματα και ότι όλα θα είναι καλύτερα, αρκεί να κυβερνήσει  το κόμμα του. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι απλά και αν τα Μνημόνια τέλειωσαν, αν και η αλήθεια είναι ότι η αποδέσμευση είναι πλασματική, έχουν αφήσει πίσω τους υποχρεώσεις  που πάνε σε βάθος χρόνου. Όμως  και η Ελλάδα δεν είναι όπως ήταν πριν ξεκινήσει ο δρόμος της υποταγής  και όσων έχουν περιέλθει σε χέρια τρίτων.

Συγκεκριμένα υπάρχουν 6 βασικά θέματα που κανένα απολύτως κόμμα της Βουλής  δεν τα αγγίζει και να εξηγήσει με ποιον τρόπο θα τα αντιμετωπίσει. Αυτά είναι:

1. Οι ΤΡΑΠΕΖΕΣ: που έχουν περιέλθει σε διορισμένα Διοικητικά Συμβούλια που ελέγχονται από ξένα χέρια. Οι κάποτε Ελληνικές Τράπεζες δεν υπάρχουν. Ούτε και αυτή που κατ΄ όνομα μόνο λέγεται  Τράπεζα της Ελλάδος.

2. ΤΟ ΥΠΕΡΑΤΜΕΙΟ: που  ελέγχεται από τις Βρυξέλες και σε αυτό έχουν περιέλθει τα «ασημικά» της χώρας και αποφασίζεται τι θα εκποιηθεί (ξεπουληθεί)και πότε,  άσχετα αν αυτό το λένε αξιοποίηση.

Η αποστράτευση του Μίκη Θεοδωράκη - Αθήνα, 18.9.2013

Τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι σχολιάζει με άρθρο του ο Μίκης Θεοδωράκης, ανακοινώνοντας παράλληλα την "ολοκληρωτική αποστράτευσή" του "ως μαχόμενου πολίτη.

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης αναφέρεται στη συνάντηση που είχε με τον Αλέξη Τσίπρα, τον Φώτη Κουβέλη και τον Δημήτρη Κουτσούμπα στο Ηρώδειο, η οποία συμπτωματικά, έγινε την επόμενη μέρα που έβαλε τη λέξη «ΤΕΛΟΣ» κάτω από το έμβλημα της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών στην Ιστοσελίδα της. "Φυσικά «ΤΕΛΟΣ» όχι για την Σπίθα αλλά για τη δική μου ολοκληρωτική αποστράτευση ως μαχόμενου πολίτη, έπειτα από αγώνες 70 χρόνων, μιας και οι απόψεις μου δεν έγιναν τελικά γνωστές στον Λαό ούτε αποδεκτές από τις συγγενέστερες πολιτικές ηγεσίες", επισημαίνει στο άρθρο του με τίτλο "Οι εκλογές και τα Ρόπαλα". 

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΠΑΛΑ

Βρεθήκαμε στο Ηρώδειο για τα 50 χρόνια της Μαρίας Φαραντούρη. Καθισμένοι πλάι-πλάι παλιοί σύντροφοι όπως ο Κουτσούμπας, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας και η αφεντιά μου. «Είμαστε εδώ τέσσερις γενιές αριστερών», τους είπα. «Εμείς προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να χτυπήσουμε την πόρτα της Εξουσίας. Δεν τα καταφέραμε. Τώρα την χτυπά ο νεότερος…». «Και ;;;», ρώτησε κάποιος από το πηγαδάκι που είχε σχηματιστεί γύρω μας. «Άκου φίλε», του είπα, «μπορεί όλοι εσείς να σκέφτεστε (και με το δίκιο σας) ένα σωρό πράγματα για μας, όμως η Ελληνική Αριστερά είναι ένα ποτάμι. Το ίδιο. Βρεθήκαμε μπροστά σε βράχους. Χωριστήκαμε σε διχάλες. Εν πάση περιπτώσει. Τώρα την πόρτα χτυπά ο νεότερος…». «Και τι να ψηφίσουμε;» μπήκε κάποιος στο ψητό. «Τσίπρα», του λέω, «τι άλλο;». Ο Κουτσούμπας χαμογέλασε αμήχανα. «Και ΚΚΕ βέβαια…». Κάποια κυρία με κοίταξε επιτιμητικά. «Το ΚΚΕ είναι ο βράχος μας», της είπα. Αυτή είναι η ολοκληρωμένη μου απάντηση. Δηλαδή και Τσίπρα και ΚΚΕ.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στους σκλαβωμένους λαούς όλου του κόσμου!

Καλή Ανάσταση! 

Κάποτε λαοί σαν το δικό μας είχαν ταυτίσει την Ανάσταση του Χριστού με την Ανάσταση του Έθνους τους!!! 

Σήμερα μόνο ο ατομικός δικαιωματισμός έχει θέση στην ατζέντα της πολιτικής ορθότητας.

Στη φωτογραφία: 

Δυτική Σαχάρα, 1982, Εθνικοαπελευθερωτικό Κίνημα Polisario που εκπροσωπούσε τον Λαό των Σαχράουι της Δυτικής Σαχάρας. 

Σε θέση πρηνηδόν ο Μανώλης Γλέζος δοκιμάζει όπλο. 

Όρθιοι : Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Αργύρης Χατζηπέτρος, Σπύρος Κατωπόδης. 

(Στοιχεία και φωτογραφία από Γωγώ Αργυρου)

Για τους νεώτερους:

Ο αντιαποικιακός αγώνας του λαού της Δυτικής Σαχάρας δεν έχει τελειώσει.

Η Δυτική Σαχάρα αγωνίστηκε εναντίον κατ' αρχήν των Ισπανών κατακτητών και των Tropas Nomadas (στρατιωτικό σώμα του Ισπανικού Στρατού αποτελούμενο από Βεδουΐνους) για μια περιοχή που εκτείνεται στο Δυτικό μέρος της Σαχάρας μεταξύ Μαρόκου και Μαυριτανίας.

Οι Ισπανοί με τη σταδιακή αυτομόληση των Tropas Nomadas προς το Πολισάριο αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να υποχωρήσουν αναγνωρίζοντας και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των κατοίκων της Σαχάρας.

Παράλληλα όμως το Μαρόκο και η Μαυριτανία βρήκαν την ευκαιρία να εισβάλλουν στην περιοχή και πατώντας σε ερμηνείες (ανάλογες της Τουρκίας στην Κύπρο) να κατακτήσουν και να μοιράσουν αρχικά την Σαγκουΐα Ελ Χάμρα και το Ρίο ντελ Όρο μεταξύ τους. 

Σήμερα Ε.Ε. και κυρίως ΗΠΑ αρνούνται την αυτοδιάθεση του λαού της περιοχής, ταυτιζόμενοι με τα συμφέροντα του Μαρόκου.

Βαθμοί κυριαρχίας και υποτέλεια

Διλήμματα και επιλογές σε έναν ταραγμένο κόσμο

Από Ρούντι Ρινάλντι

Ο

ι πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του συστήματος (ή κατεστημένου) στην Ελλάδα, έχουν επίγνωση ότι πιθανόν να αντιμετωπίσουν δύο μεγάλα προβλήματα. Το πρώτο αφορά στα εθνικά θέματα, με κυρίαρχο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την πιθανότητα σύγκρουσης ή παραχώρησης χωρίς σύγκρουση τμημάτων της κυριαρχίας της χώρας. Θέμα που προφανώς συνεπάγεται και σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Το δεύτερο σχετίζεται με την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις επιπτώσεις που θα έχει μια κρίση για την εγχώρια οικονομική ζωή. Το πρόβλημα αυτό, υπολογίζεται ότι μπορεί πιο εύκολα να αποδοθεί στη γενικότερη κατάσταση, ώστε να αποφευχθούν μεγάλα τραντάγματα στο πολιτικό σκηνικό.

Ο τρόπος αντιμετώπισης και των δύο προβλημάτων, δεν έχει καμία πρωτοτυπία. Ως πανάκεια επιλέγεται η εθελοντική παραχώρηση βαθμών κυριαρχίας, τόσο σε διεθνείς οργανισμούς και συνασπισμούς (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ), όσο και η επιδίωξη μέσω της «ελληνοτουρκικής φιλίας» να παραχωρηθούν αρκετά από όσα ζητά η Τουρκία «για να ησυχάσουμε επιτέλους». Σημαία του πολιτικού συστήματος είναι η διαχειριστική υποτέλεια και η παρασιτική πρόσδεση της χώρας και της οικονομίας της στους δυτικούς «εταίρους».

Προσαρμοστικότητα των ελίτ

Στην εποχή της γεωπολιτικής που έχουμε εισέλθει, δηλαδή σε μια περίοδο επίλυσης διαφορών δια της ισχύος και νέων περιχαρακώσεων, αποτελεί ουτοπία η αναζήτηση «ησυχίας» ή χώρου κίνησης μέσα στην αγκαλιά μεγάλων παικτών ή ανερχόμενων επεκτατικών δυνάμεων. Η Ελλάδα ως μικρή χώρα –έκταση, οικονομία, πληθυσμός κ.λπ.– ενδιαφέρει ισχυρούς και επεκτατιστές, όχι για την αγορά της, αλλά για τη γεωπολιτική της θέση. Πέρασμα και διαμετακομιστικός κόμβος (κλασικά), στρατηγικό σημείο βάσεων και ηλεκτρονικός κόμβος (Κρήτη κ.λπ.), και βασικό φράγμα σήμερα των προσφυγικών ροών προς τη Δύση. Το Αιγαίο, και η Μεσόγειος γενικά, έχουν μετατραπεί σε υγρό τάφο για χιλιάδες ανθρώπους στον βωμό των γεωπολιτικών σχεδίων για τη Μέση Ανατολή και τη Β. Αφρική. Το Προσφυγικό έχει μετατραπεί σε όπλο στα χέρια αδίστακτων και επεκτατικών δυνάμεων.

Αντιδεξιά πολιτική – Κομματική ρητορική και (μετα)μνημονιακή πραγματικότητα - Λαοκράτης Βάσσης

 

Το ανελαστικά αδυσώπητο δίλημμα για την Ελλάδα ήταν και είναι: διαχειριστική υποτέλεια ή εθνική αξιοπρέπεια. Αυτό ορίζει το μέγα πρόταγμα της κατεπειγόντως ζητούμενης εθνικής μας στρατηγικής. Που, για μια ακόμη φορά στη δύσκολη ιστορία μας, είναι η ανάκτηση της χαμένης εθνικής μας αυτεξουσιότητας και της συνακόλουθης εθνικής μας ανεξαρτησίας κι όχι η καλλιεργούμενη μνημονιακή και μεταμνημονιακή ειμαρμένη.

Ως έχει η κατάστασή μας, κάθε τι άλλο εντάσσεται στην ανηλεή στρατηγική της νεοαποικιακής υποτέλειάς μας. Όπου πια, όχι όπως στις παλιές αποικίες, διεκπεραιώνουμε οι ίδιοι τους όρους της δια των διαμεσολαβητικών μεταξύ των επικυρίαρχων και του λαού μας θεσμών αντιπροσώπευσής μας. Με προεξάρχουσα σ’ αυτό τον ρόλο όλη την ηγεσία του τόπου μας, περίπου κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουμε ή και παριστάνοντας πως ζούμε σε συνθήκες κανονικότητας. Επειδή, όμως, δεν ζούμε σε συνθήκες κανονικότητας, δεν έχουμε άλλο δρόμο πέραν αυτού της ανάκτησής της.

Γιατί, ό,τι κι αν λέγεται, το πολύ τονισμένο μέγα δίλημμα της συντελεσθείσας χρεοκοπίας δεν χωράει σε μεταμφιέσεις και δεν ετεροχρονίζεται. Που σημαίνει, εντέλει, πως αυτό ορίζει την πραγματική αντίθεση και το συνακόλουθο πραγματικό δίπολο: εμείς, οι επικυριαρχούμενοι απ’ τη μια μεριά και οι επικυρίαρχοί μας, μαζί με τους ‘νεο-κοτσαμπάσηδες’, απ’ την άλλη. Προδιαγράφοντας αμείλικτα την ανεξαρτησιακή λογική της ακολουθητέας εθνικής μας πολιτικής.

Διευκρινίζω πως οι κρίσιμες αναλύσεις περί των διπόλων δεν συνιστούν, αλίμονο, κλείσιμο του ματιού σε απλοϊκούς και ανιστόρητους εξισωτισμούς του είδους: «τι Παπάγος τι Πλαστήρας». Που τώρα μεταφράζεται, τηρουμένων των αναλογιών, σε «τι Τσίπρας τι Μητσοτάκης«.

Δύο ερωτήματα

Παναγιώτης Ήφαιστος,Οι δηλώσεις Λαβρόφ ή η Ελλάδα στις συμπληγάδες

Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Λαβρόφ για τη Συμφωνία των Πρεσπών δίνουν μια σαφέστερη εικόνα για το πώς εξελίσσονται οι βαλκανικές σχέσεις και το πώς κινούνται οι ηγεμονικές δυνάμεις. Κρίνεται ως πολύ σημαντική και αποκαλυπτική, καθότι για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνει πάγιες τυπολογίες της στρατηγικής ανάλυσης για τις τακτικές και στρατηγικές προσεγγίσεις των ηγεμονικών δυνάμεων. Σε πολλά σχόλια για αυτές τις δηλώσεις του Λαβρόφ, επίσης, επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι ουκ ολίγοι συνεχίζουν να λειτουργούν και να σκέφτονται για τη διεθνή πολιτική συναισθηματικά και στη βάση κριτηρίων παρωχημένων ιδεολογιών και ιδεολογημάτων.

Δεν χρειαζόταν, βέβαια, η συνέντευξη του Λαβρόφ, για να καταλάβουμε το γεγονός πως οι ηγεμονικές δυνάμεις ανταγωνίζονται η μια την άλλη στις περιφέρειες. Σε πάρα πολλά κείμενά μας σταθήκαμε σε αυτό το γεγονός, επειδή ολοφάνερα η Συμφωνία των Πρεσπών, αφενός αφύπνισε ένα περιφερειακό ζήτημα που βρισκόταν σε νάρκωση και αφετέρου δόμησε τις προϋποθέσεις ακόμη μιας έντονης περιφερειακής διένεξης, κατατριβής των περιφερειακών κρατών-στόχων και μεταφοράς βαρών.

Οι ηγεμονικές δυνάμεις δεν βλέπουν φίλους και εχθρούς αλλά εν δυνάμει πιόνια και αναλώσιμα κρατίδια ιθαγενών. Αντίστροφα, όσα περιφερειακά κράτη πεισματικά και συχνά αξιόπιστα και επιδέξια επιδιώκουν συναλλαγές, ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις, οι ηγεμονικές δυνάμεις συναλλάσσονται μαζί τους. Για το λιγότερο ισχυρό κράτος, ο αγώνας για συμμετρικές και ισόρροπες σχέσεις είναι ένα αέναο άθλημα συχνά επικίνδυνο, αλλά ακόμη πιο επικίνδυνο εάν γονυπετείς οι ηγέτες του υπακούν τυφλά τα ηγεμονικά κελεύσματα.

Οι ηγεμονικές δυνάμεις από καταβολής κόσμου βρίσκονται σε έναν διαρκή ανταγωνισμό στις περιφέρειες του πλανήτη για γεωπολιτικό έλεγχο, κατοχή πλουτοπαραγωγικών πόρων και παρεμπόδιση άλλων μεγάλων δυνάμεων να καταστούν περιφερειακοί ηγεμόνες και έτσι μελλοντικά ενδεχομένως και πλανητικοί ηγεμόνες.

Πάντα, υπό αυτό το πρίσμα, κανείς μπορεί να σταθεί στη συνέντευξη του Λαβρόφ και να διερωτηθεί γιατί «η Ρωσία δεν έχει πρόβλημα με το όνομα που συμφωνήθηκε;». Γιατί οι Ρώσοι να διαφωνούν, αφού ό,τι συμφωνήθηκε και κυρίως το «Βόρεια Μακεδονία» αφυπνίζει αλυτρωτισμούς, υποκινεί εσωτερικές διαφορές στα περιβάλλοντα κράτη και ελκύει αναθεωρητισμούς που θα ανοίξει και σε αυτούς ευκαιρίες να αμφισβητήσουν, όπως λέει, την ερμηνεία της Δύσης για τη σχέση διεθνούς τάξης και Διεθνούς Δικαίου;

Μεθοδικές κινήσεις κρατών

Για να το πούμε διαφορετικά, ό,τι βλέπει η μια μεγάλη δύναμη ως κατατριβή των κρατών των περιφερειών και μεταφορά βαρών με διενέξεις, το βλέπει και η απέναντι μεγάλη δύναμη. Έλεος δεν υπάρχει και το λιγότερο ισχυρό κράτος θα πρέπει να κινείται έξυπνα και μεθοδικά, για να μην εισέρχεται σε μορφικά πανομοιότυπες προσεγγίσεις των αδιάλειπτων ηγεμονικών διενέξεων. Μιλώντας καθαρά περιγραφικά κανείς, θα πρέπει να βλέπει ότι η Ρωσία, όπως και κάθε άλλη ηγεμονική δύναμη, έχει σταθερές θέσεις για το πώς οι αντίπαλοί της βλέπει πως κινούνται όσον αφορά τους περιφερειακούς οργανισμούς, τις συμμαχίες και τις συμφωνίες.

ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ – ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ - Είναι πραγματικά ανάγκη να αποκαλυφθούν τα πραγματικά σχέδια των ΗΠΑ και της ΕΕ, για τους λαούς

Του Αχιλλέα Ομήρου

ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ – ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, έλεγε κάποτε ο Μάο. Φυσικά δεν είναι πάντοτε η κατάσταση θαυμάσια όταν υπάρχει μεγάλη αναταραχή όπως αυτή της εποχής μας. Αλλά είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική. Να ένα παράδειγμα: υπάρχει μεγάλος αναβρασμός στα κόμματα - ιδίως τα θεωρούμενα μικρά – που οδηγούν σε αποχωρήσεις βουλευτών τους και προσχώρηση τους σε μεγαλύτερα που μέχρι χτες τα πολεμούσαν ή και πολλές φορές τα «έβριζαν», τα «έλουζαν» με διάφορους σκληρούς χαρακτηρισμούς. Θα μου πείτε βέβαια ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας απαξιωτικά αναφερότανε πάντοτε κατά πολιτικών που τώρα μπροστά τους στέκεται με τη μέση σκυμμένη (όπως π.χ. την Μέρκελ ¨η ακόμα και τον Τράμπ), ή κατάγγελλε διαρκώς τους «Αμερικάνους φονιάδες των λαών» ή φώναζε κι αυτός ως εξεγερμένος νέος το γνωστό «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». 

Αλλά όλα και όλοι αλλάζουν μόλις «καβαλήσουν» την εξουσία. Είναι μακρά παράδοση του πολιτικού και κομματικού βίου. Μάλιστα έχουμε πρωτοτυπήσει σε αυτό: είχαμε κόμμα – παράταξη «αγγλική», «γαλλική», «ρωσική» από τις αρχές του «ελεύθερου βίου» μας. Ήδη είχαν σχηματιστεί μέσα στην διάρκεια της «ανολοκλήρωτης επανάστασης» - όπως την χαρακτήρισε ο μακαρίτης Βασίλης Φίλιας – του 1821. Άλλωστε η επανάσταση, εξ αυτού του λόγου, κατέληξε στο περιβόητο «ψήφισμα της υποτέλειας προς την εξοχότητα του Βασιλέας της Μεγάλης Βρετανίας». 

Από τότε που αποκτήσαμε την Ελευθερία μας είχαμε το δικαίωμα η άρχουσα τάξη μας να αποφασίζει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει από τους Μεγάλους της κάθε εποχής, που θα εγγυάται την ασφάλεια και μακροημέρευση της και προπαντός τα κέρδη της. Κι ο πολιτικός κόσμος και βίος μας γύρω από αυτή την επιλογή περιστρεφότανε. 

Υπήρξανε και προσπάθειες της κυρίαρχης οικονομικο-πολιτικής μερίδας της ελληνικής άρχουσας τάξης – πάντοτε αστικής εννοείται – θα προσπαθήσει να κινηθεί λίγο πιο ανεξάρτητα από το μπλοκ των Μεγάλων (Προστάτιδων της) Δυνάμεων, αλλά πάντοτε μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού| ιμπεριαλιστικού συστήματος και να διεκδικήσει καλύτερη θέση μέσα σε αυτό, όπως π.χ. η Μικρασιατική εκστρατεία που την οδήγησε σε ήττα – καταστροφή πρώτα και κύρια των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μια δεύτερη προσπάθεια εξίσου ανεπιτυχής η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας, Ένωσης της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα. Και οι δύο προσπάθειες από πλευράς αποκατάστασης Εθνικών δικαίων μας ήτανε απόλυτα σωστές. Μόνο που προϋπέθεταν η ηγεμονία τους να μην ανήκει στην πολλαπλά «εξαρτημένη» αστική τάξη της χώρας. «Ιστορικά» θα λέγαμε ότι ήτανε «αποστολή» του προλεταριάτου. Βέβαια η Ιστορία δεν αναθέτει καμιά «ιστορική αποστολή». Ούτε υπάρχουν ιστορικές «νομοτέλειες». Τα αποτελέσματα των προσπαθειών αυτών υπήρξανε συνδυασμός διεθνών συσχετισμών συμφερόντων και δυνάμεων και ελληνικών, ντόπιων.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΑΡΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΑΡΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ

ο Αμερικανός Πρέσβης στην Ελλάδα Τζέφρι Πάιατ μιλώντας στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ) ανέφερε: «Θεωρούμε ότι η θέση της Ελλάδας είναι κρίσιμη και μοναδική στον κόσμο, και ειδικότερα κατά μήκος του νότιου μέρους της Ευρώπης»

Για να το πετύχει αυτό σε μόλις 3 χρόνια οι ΗΠΑ σε συνεργασία με την αμερικανόδουλη κυβέρνηση κατόρθωσε ότι δεν έγινε τα τελευταία 70 χρόνια, να πιστοποιηθεί ότι τα Ελληνικά συμφέροντα είναι κοινά μόνο με αυτά των Αμερικανών.

Ο αριστερός Τσίπρας απο το ''έξω οι βάσεις του θανάτου και φονιάδες των λαών'' περνάει στην αμερικανοποίηση ελληνικών ναυπηγείων (Σκαραμαγκα, Σύρου, κλπ), λιμανιών (Θεσσαλονίκης, Αλεξανδρούπολης), αγωγοί φυσικού αερίου, νέες βάσεις (Κάρπαθος)...κλπ. Αντιλαμβάνεται και ο πιο αδαής πολίτης, ότι το ξεπούλημα της Μακεδονίας δεν έγινε τυχαία και δεν είναι ασυνάρτητο με την εκχώρηση στρατηγικών ελληνικών asset σε αμερικανικά συμφέροντα...

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ: ΓΙΑΤΙ;

BREXIT ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

του ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ*

Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική ενάντια σε αυτή, οδηγεί σε σοβαρές παρεξηγήσεις όταν αποσπάται από τηστρατηγική των κοινωνικών τάξεων στην οποία η εθνική κυριαρχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Το κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες θεωρεί την εθνική κυριαρχία ως ένααπαραίτητο μέσο για την προώθηση των δικών του συμφερόντων με βάση τόσο την καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και την εδραίωση των διεθνών του σχέσεων.

Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχείται από τα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία), οι πολιτικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση του συστήματος προς αποκλειστικό όφελος των μονοπωλίων, θεωρούν την εθνική κυριαρχία ως το μέσο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν την «ανταγωνιστική» τους θέση στο παγκόσμιο σύστημα.

Τα οικονομικά και κοινωνικά μέσα του Κράτους (υπακοή των εργαζόμενων στις απαιτήσεις του εργοδότη, οργάνωση της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας, κατακερματισμός της αγοράς εργασίας) και οι πολιτικές παρεμβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών επεμβάσεων) συνδέονται και συνδυάζονται για την επίτευξη ενός και μοναδικού στόχου: τη μεγιστοποίηση των εσόδων με την προστασία των «εθνών».

Ο νεο-φιλελεύθερος ιδεολογικός λόγος υποστηρίζει τη δημιουργία μιας τάξης που βασίζεται αποκλειστικά στην γενικευμένη ελεύθερη αγορά, όπου οι μηχανισμοί θα είναι αυτορρυθμιζόμενοι και θα παράγουν το κοινωνικά βέλτιστο (κάτι το οποίο είναι προφανώς ψευδές), υπό την προϋπόθεση ότι ο ανταγωνισμός είναι ελεύθερος και διαφανής (δηλαδή κάτι που δεν είναι και δεν μπορεί να είναι στην εποχή των μονοπωλίων), και ισχυρίζεται ότι το κράτος δεν έχει κανένα ρόλο παρά να εγγυάται τηλειτουργία του εν λόγω ανταγωνισμού (που είναι σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζει: απαιτεί τηνενεργό παρέμβαση του κράτους υπέρ του, άρα ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια πολιτική του κράτους). Αυτή η έκφραση της ιδεολογίας του «νεοφιλελεύθερου ιού»- απαγορεύει την κατανόηση της πραγματικής λειτουργίας του συστήματος, όπως είναι οι λειτουργίες που το κράτος και η εθνική κυριαρχία εκπληρώνουν.

Οι ΗΠΑ αποτελούν το παράδειγμα μιας πρακτικής εφαρμογής της «αστικής» έννοιας της εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή μία κυριαρχία που βρίσκεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου των χρηματιστικώνμονοπωλίων. Το «εθνικό» δικαίωμα ωφελεί τις Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνοντας την υπεροχή του «διεθνούς δικαίου». Το ίδιο δικαίωμα ίσχυε στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης του δέκατου ένατου και εικοστού αιώνα.

Έχουν αλλάξει τα πράγματα με την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ο ευρωπαϊκός λόγος εντάσσει, μέσω της υποταγής, την εθνική κυριαρχία στο "ευρωπαϊκό δίκαιο", κάτι που εκφράζεται μέσα από τις αποφάσεις των οργάνων των Βρυξελλών και της ΕΚΤ, σύμφωνα με τις Συνθήκες τουΜάαστριχτ και της Λισσαβόνας. Η ελευθερία της επιλογής των ψηφοφόρων περιορίζεται από τηνυπερεθνική ύπαρξη που είναι σύμφωνη με τις επιταγές του νεο-φιλελευθερισμού. Όπως δήλωσε ηΜέρκελ: «Αυτή η επιλογή πρέπει να είναι συμβατή με τις απαιτήσεις της αγοράς» πέρα από αυτή χάνει τη νομιμότητά της. Ωστόσο, σε αντίστιξη με αυτό το λόγο, η Γερμανία υποστηρίζει με πολιτικές πράξεις την εθνική της κυριαρχία και επιδιώκει να υποτάξει τους Ευρωπαίους εταίρους της στις απαιτήσεις της. Η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει τον ευρωπαϊκό νεο-φιλελευθερισμό για να καθιερώσει την ηγεμονία της, ιδιαίτερα στη ζώνη του ευρώ. Η Μεγάλη Βρετανία – με την επιλογή του Brexit – επέλεξε με τη σειρά της να εφαρμόσει τα οφέλη της άσκησης της δικής της εθνικής κυριαρχίας.

Από τους «ξενοκίνητους Κομμουνιστές» στους «ξενοκίνητους Εθνικιστές»: Πίσω στον Πιουριφόι!

Από τους «ξενοκίνητους Κομμουνιστές» στους «ξενοκίνητους Εθνικιστές»: Πίσω στον Πιουριφόι!

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν μπορούμε φυσικά να ξέρουμε τι αληθεύει και τι όχι από τα όσα «διαρρέονται» εντέχνως γύρω από την πολύκροτη πλέον υπόθεση των απελασθέντων Ρώσων διπλωματών, που εξελίσσεται ήδη στη χειρότερη κρίση στην ιστορία των ελληνορωσικών σχέσεων.

Πληροφορίες για μια τέτοια υπόθεση έχουν μόνο οι μυστικές υπηρεσίες της Ελλάδας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Τη στιγμή ακριβώς που ένας δημοσιογράφος γράφει ότι έχει «ασφαλείς πληροφορίες» για ένα τέτοιο θέμα, την ίδια στιγμή μετατρέπεται από δημοσιογράφο σε όργανο κάποιας ή περισσότερων από αυτές τις υπηρεσίες. Αν δεν είναι προ πολλού.

Τίτλοι όπως “«Μακεδονομάχοι», Κατάσκοποι και Ρούβλια” με υπότιτλο «Έγινε απόπειρα εξαγοράς από Ρώσους πράκτορες», που διαβάσαμε π.χ. στις εφημερίδες, θυμίζουν αναπότρεπτα τις χειρότερες στιγμές του ελληνικού μετεμφυλιακού καθεστώτος και της Χούντας, των τριών μαύρων δεκαετιών που ακολούθησαν τον πόλεμο.

Τότε που εκτελούσαν τον άνθρωπο με το τριαντάφυλλο, τον Νικο Μπελογιάννη, και χιλιάδες άλλους Έλληνες, για κατασκοπεία υπέρ των Ρώσων, καθ’ υπόδειξην της αμερικανικής πρεσβείας, που διοικούσε τη χώρα.

Τότε που κάθε πρωί “την καρδιά μου στην Ελλάδα ντουφεκάγανε”.

Τότε που όποιος διαφωνούσε ή διαμαρτυρόταν για κάτι, χαρακτηριζόταν «μίσθαρνο όργανο του διεθνούς κομμουνισμού» και δεν μπορούσε να βγάλει ούτε δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου.

Ούτε ο πιο διεστραμμένος όμως εγκέφαλος δεν θα μπορούσε τότε να φανταστεί ότι θα ερχόταν μια στιγμή που αυτά θα ξαναγίνονταν στην Ελλάδα, με μια κυβέρνηση της δήθεν Αριστεράς, παραδομένη απολύτως στους Αμερικανούς, τους Γερμανούς και όλους τους Διεθνείς Νταβατζήδες, αρκεί βέβαια να είναι Δυτικοί και όχι Ρώσοι.

‘Οτι θα φτάναμε από τους «ξενοκίνητους κομμουνιστές» στους «ξενοκίνητους εθνικιστές»!

Μογκερίνι: Δικό σας θέμα αν δεχθείτε τουρκική επίθεση! Πηγή: reporter.gr

«Οι ευρωπαϊκές συνθήκες, δεν προβλέπουν ειδική διαδικασία, που θα πρέπει ν’ ακολουθήσουν κράτη-μέλη της ΕΕ, όταν δεχθούν ένοπλη επίθεση και είναι δική τους αρμοδιότητα να επιλέξουν την διαδικασία που θ’ ακολουθήσουν»!

Με τον …αφοπλιστικό, αυτό, τρόπο απάντησε γραπτώς, χθες, η Υπατη Εκπρόσωπος Εξωτερικών της ΕΕ Φεντερίκα Μογκερίνι, σε ερώτηση που είχε υποβάλλει, από τις 30 Μαρτίου 2018, η κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους, με την οποία ερώτηση έθετε ευθέως το θέμα, τι μπορούν να πράξουν Ελλάδα ή Κύπρος, αν δεχθούν ένοπλη επίθεση από την Τουρκία.

Η κύπρια ευρωβουλευτής ανέφερε ότι, οι πρόσφατες πρωτοφανείς και προκλητικές κινήσεις αμφισβήτησης από την Τουρκία κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, δημιουργούν εύλογες ανησυχίες για το ενδεχόμενο περαιτέρω ενεργειών από πλευράς της χώρας αυτής, συμπεριλαμβανομένης και της ένοπλης επίθεσης και σημείωνε ότι:

«Σε μια τέτοια περίπτωση τίθενται σε εφαρμογή οι πρόνοιες της Συνθήκης της Λισαβόνας, όπως το άρθρο 42.7.

Ωστόσο, τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 42.2 της ίδιας Συνθήκης δημιουργούν ασάφειες ως προς την ορθή εφαρμογή του άρθρου 42.7.»

…και ερωτούσε την Κομισιόν:

1)Ποια διαδικασία οφείλει να ακολουθήσει ένα κράτος μέλος σε περίπτωση που δεχθεί ένοπλη επίθεση από τρίτο — συνδεδεμένο με την ΕΕ — κράτος;

Ο Θεος να βαλει το χερι του: Σε ρολο εκτελουντος χρεη Προεδου και Πρωθυπουργου ο Αμερικανος Πρεσβης

Της Δέσποινας Χαραλαμπίδου

Τι μπορεί να λένε ένας περιφερειάρχης και ένας πρέσβης ξένης χώρας σε 12 συναντήσεις μέσα σε ένα χρόνο; Τι έκανε ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας με άλλους αυτοδιοικητικούς παράγοντες στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες; Πώς εξηγεί ο ίδιος ο Απ. Τζιτζικώστας την πλούσια αυτή δραστηριότητα; Μια απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δίνει η περιφερειακή σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας και επικεφαλής της παράταξης Ριζοσπαστική Αριστερή Ενότητα Δέσποινα Χαραλαμπίδου στο κείμενο που ακολουθεί.

Άκρως αποκαλυπτική ήταν η τακτική συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου της Κεντρικής Μακεδονίας τη Δευτέρα 19/3/2018. Σε αυτήν, τέθηκε από περιφερειακούς συμβούλους των παρατάξεων Λαϊκή Συσπείρωση και Ριζοσπαστική Αριστερή Ενότητα, το θέμα των επίσημων συναντήσεων του περιφερειάρχη με τον Αμερικανό πρέσβη, ο οποίος περιοδεύει σε περιοχές και πόλεις της χώρας μας, στις οποίες ήδη υλοποιούνται σχεδιασμοί των ΗΠΑ. Τέθηκε ακόμα, το θέμα της παρουσίας του κ. Τζιτζικώστα και άλλων στελεχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως οι περιφερειάρχες Βορείου Αιγαίου και Έβρου, ο δήμαρχος Χανίων και ο πρόεδρος της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας, στην έδρα του ΝΑΤΟ, κάτω από τον συντονισμό της αμερικάνικης πρεσβείας.

Σε ερώτηση που τέθηκε στον περιφερειάρχη κ. Τζιτζικώστα περί του τι συζήτησε στις 3 συναντήσεις του με τον αμερικάνο πρέσβη, εκείνος απάντησε ότι μέσα στο 2017 έχει συναντηθεί με τον κ. πρέσβη επίσημα ή ανεπίσημα(;), όχι 3 αλλά 12 φορές. Για το τι συζητήθηκε, απάντησε: «Είναι ειλημμένη απόφασή μου να ενισχύσουμε τις σχέσεις της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας με χώρες και περιφέρειες του εξωτερικού. Αυτές οι προσπάθειες έχουν αποδώσει καρπούς γιατί η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας είναι ξανά στο χάρτη, έχει αποκτήσει μια πολύ σημαντική και σύγχρονη εικόνα στο εξωτερικό και αυτό μας βοηθά και σε μια σειρά άλλων θεμάτων οικονομικής και αναπτυξιακής φύσεως αλλά και εθνικών ενδιαφερόντων. Μόνο με την προσέλκυση επενδυτικού επιχειρηματικού ενδιαφέροντος θα βγει η περιοχή μας και η χώρα από την κρίση». Και πρόσθεσε: «Επιζητούμε ως διοίκηση ενισχυμένη επιχειρηματική παρουσία των ΗΠΑ και θεωρούμε ότι επειδή η φετινή χρονιά λόγω του ότι τιμώμενη χώρα στην ΔΕΘ είναι το 2018 η ΗΠΑ είναι μια χρυσή ευκαιρία για να τονωθεί η σχέση συνεργασίας της ΠΚΜ με τις ΗΠΑ».

Ο διανοητικός αποικισμός των Ελλήνων

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Με εξαίρεση τις δύο εντυπωσιακές διαδηλώσεις για το Σκοπιανό που δεν γνωρίζουμε εάν συνεχιστούν με μαζικές διαμαρτυρίες εναντίον των μνημονίων, οι Έλληνες Πολίτες έχουν σκύψει μοιρολατρικά το κεφάλι – αποδεχόμενοι σιωπηλά και στωικά τη μοίρα τους για να αποφύγουν τα χειρότερα.

«Για να επιτύχουν τα ξένα κέντρα επιβολής την πλήρη υποταγή του ελληνικού λαού, εφάρμοσαν και εξακολουθούν να εφαρμόζουν όλες τις μεθόδους άσκησης οικονομικής και πολιτικής βίας, που ασκούσαν παγίως τα κέντρα υπερεθνικής εξουσίας στον τρίτο κόσμο: την πεποίθηση ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στον γκρεμό της οικονομικής κατάρρευσης και στην αδυναμία εξεύρεσης σωτηρίας άλλης εκτός από τη δική τους «λύση» – το διαρκή φόβο ότι οι Έλληνες θα χάσουν τα χρήματά τους και θα περιέλθουν σε πλήρη ένδεια, αν δεν εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους.

Για να ενισχυθεί το αίσθημα ενοχής των Ελλήνων ως λαού η γερμανίδα καγκελάριος, καθώς επίσης πολλοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι από τις χώρες της κεντρικής και της βόρειας Ευρώπης, επιδόθηκαν  σε καθημερινές ύβρεις και λοιδορίες κατά των Ελλήνων. Δεν έμαθαν φαίνεται ποτέ ότι, οι λαοί ούτε συκοφαντούνται, ούτε λοιδορούνται, ούτε κατηγορούνται, ούτε καταδικάζονται. Μόνο οι κυβερνήσεις τους κατηγορούνται και καταδικάζονται. Αν αυτό δεν ίσχυε, θα υπήρχαν λαοί για πάντα κατάδικοι – όπως οι Γερμανοί που αιματοκύλισαν την Ευρώπη δύο φορές.

Η Γερμανία και οι υποτελείς της ακόλουθοι της Ευρωζώνης, άρχισαν από την Ελλάδα τη γερμανική επιβολή – η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια νέα μορφή «γερμανικής κατοχής», με άλλες μπότες και άλλο ένδυμα από εκείνα των δεκαετιών του 1910 και του 1940. Σήμερα λέγεται «διαρκής επιτήρηση» με τους παράνομους όρους που ξέρουμε. Αν ο γερμανικός λαός και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης δεν ανοίξουν έγκαιρα τα μάτια, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και η αξία του ανθρώπου απειλούνται άμεσα να ποδοπατηθούν άλλη μια φορά με άλλα μέσα, αλλά από τα ίδια πόδια» (Γ.Κ.)

Ανάλυση

Όλοι γνωρίζουμε πως η Ελλάδα δέχθηκε μία μαζική οικονομική επίθεση – ότι αποτέλεσε το στόχο ενός οικονομικού πολέμου, με όπλα της τρίτης και της τέταρτης γενιάς (=ψυχολογικά). Υπενθυμίζουμε δε τα εξής, όσον αφορά τη διαφορά ενός στρατιωτικού, από έναν οικονομικό πόλεμο:

«Σε γενικές γραμμές, κατά τη διάρκεια ενός στρατιωτικού πολέμου η ηττημένη χώρα έχει οικονομικές απώλειες, έμψυχες, καθώς επίσης υλικές – αφού το κόστος διεξαγωγής είναι μεγάλο, σκοτώνονται άνθρωποι, ενώ καταστρέφονται τα κτίρια και οι λοιπές υποδομές της. Στη συνέχεια εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής, ορίζεται μία κυβέρνηση δωσίλογων, λεηλατούνται οι πόροι της, φορολογείται από τους ξένους εισβολείς, βασανίζονται οι Πολίτες της, επικρατούν συνθήκες υπογεννητικότητας, μετανάστευσης κοκ.

Η λαϊκή ενότητα προϋπόθεση της Εθνικής κυριαρχίας έναντι στη Νέα Διεθνή Τάξη – Μια απάντηση στις απόψεις τύπου Θεοδωρίδη

View Larger Image

• 

Ασχοληθήκαμε σε αυτό το κείμενο με το γνωστό άρθρο του Νάσου Θεοδωρίδη (ο οποίος αφού πέρασε από τον ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε στη… ΛΑΕ) που αναφέρει τη νίκη και αντίσταση του ελληνικού λαού κατά την ιταλική εισβολή ως «μύθο», ένα κείμενο το οποίο αναπαράγεται στην «Αυγή». Και αυτό γιατί είναι χρήσιμο να εξάγουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα και να αντιληφθούμε πώς ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) λειτουργεί ώστε να διαβρώνει τον πολιτισμικό χαρακτήρα του λαού. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η διαστρέβλωση της ιστορικής μνήμης των Ελλήνων, αυτή τη φορά από «αριστερή» μεριά, όπως αντίστοιχα με «αριστερή» κυβέρνηση επετεύχθη η πλήρης οικονομική κατοχή.

Το άρθρο δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ανιστόρητο σύνολο συμπερασμάτων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα των επιδιώξεων των υπερεθνικών χασάπηδων, που προωθούν την απάθεια, την αποχαύνωση των μαζών απέναντι στην απώλεια της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας των λαών. Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε ότι μέσα από παρόμοια κείμενα που παρουσιάζονται πολλές φορές ως «προσωπικές απόψεις», τα «επιχειρήματα» και ο λόγος που χρησιμοποιείται είναι ουσιαστικά ο λόγος της Υ/Ε και των μηχανισμών της, ο οποίος ανακυκλώνεται από τους κατά τόπους πεμπτοφαλλαγγίτες.

Το κεντρικό μήνυμα του κειμένου στην «Αυγή» είναι το εξής:

Α) Ότι δεν ήταν ο ελληνικός λαός – και συγκεκριμένα τα λαϊκά στρώματα – που ενωμένα πέρα από ιδεολογίες πολέμησαν κατά των εισβολέων και  ούτε η νίκη τους οφείλεται στην αποφασιστικότητά τους για την υπεράσπιση  της εδαφικής και πολιτιστικής ακεραιότητας, αλλά μια «προετοιμασμένη» και «πολύ ισχυρή στρατιωτική μηχανή» κλπ.

Β) Σε άμεση σχέση με το παραπάνω, η εισβολή ενός ξένου στρατού δεν συνιστά κατοχή αλλά «απλή διέλευση»… που κακώς εμποδίστηκε και η Ελλάδα μπήκε σε ένα «ιμπεριαλιστικό πόλεμο».