● Αυτό που έρχεται...

του Νικόλα Σεβαστάκη* 

Η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στο πολιτικό σύστημα έφερε μια ακόμα εστία σύγχυσης και εντάσεων μέσα στις πολλές του τελευταίου διαστήματος. Τώρα, η δήλωσή της για τις αμβλώσεις και την ανάγκη «διαβούλευσης» γι’ αυτό το θεσπισμένο δικαίωμα γέννησε πλήθος αντιδράσεων σε όλο σχεδόν το φάσμα, κι ίσως περισσότερο στα αριστερά.

Η αποκωδικοποίηση της ταυτότητας της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι εύκολη. Βγήκε από τη χοάνη του συλλογικού πένθους γύρω από την τραγωδία των Τεμπών. Σε μια συγκυρία διασκορπισμού και αναδίπλωσης στην αυτοσυντήρηση, όπου οι πολιτικές φωνές της αντιπολίτευσης δεν έφταναν στη «λαϊκή ψυχή», ενώ η κυβέρνηση προκαλούσε θυμό, ήρθε να συμβολίσει ένα μη διασαφηνισμένο αλλά πάντως ηχηρό αίτημα δικαιοσύνης. Η ρητορική της δεν είχε εξαρχής κάτι το αριστερό. Πολύ πρoτού ειπωθεί ρητά, η Μαρία Καρυστιανού αναδυόταν ως σημείο αναφοράς σε έναν κόσμο «πέραν της δεξιάς και της αριστεράς». Ως προσωπικότητα, φυσικά, μοιάζει να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην κοινωνική βάση της ελληνικής δεξιάς: ελεύθερη επαγγελματίας, πιστή χριστιανή, με βασικές αναφορές στον Έλληνα πολίτη και στην πατρίδα, πέρα και πάνω από ταξικές διαιρέσεις.

 

Το ερώτημα όμως εδώ και καιρό δεν είναι τι φέρει μαζί της η Μαρία Καρυστιανού, διεκδικώντας δημόσιο πολιτικό βήμα. Το ζήτημα είναι ποιες ταυτίσεις και προσδοκίες προσελκύει η παρουσία της. Η πολιτική επιστήμονας Μάργκαρετ Κάνοβαν έχει μιλήσει από χρόνια για τις δυο όψεις-διαστάσεις της δημοκρατίας, τη λυτρωτική και την πραγματιστική.

Ένας κανονικός αφελληνισμός

Στη θέση εκείνων των ξένων που καλλιεργούσαν μια αληθινή σχέση με την Ελλάδα, πολλαπλασιάζονται τα φιμέ τζάμια των υπερπολυτελών τζιπ, αόρατοι και αδιάφοροι μεσάζοντες, αγοραστές επαύλεων που υπενοικιάζονται ή έχουν γίνει φρούρια με μικρούς ιδιωτικούς στρατούς τραμπούκων.

Τα ελληνικά θέρετρα δεν υποδέχονται απλώς επισκέπτες ή «επενδυτές», έχουν περάσει στη δικαιοδοσία ατόμων με δάφνες στο οργανωμένο έγκλημα των χωρών τους, σε απόμαχους ή ανακυκλωμένους Μυστικών Υπηρεσιών, σε οικογένειες κλεπτοκρατών και μαφιόζων.

Του Νικόλα Σεβαστάκη

ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ του προηγούμενου αιώνα, αφού πρώτα περιπλανήθηκαν κάποια καλοκαίρια στη χώρα κολλώντας τελικά σε έναν τόπο, τουρίστες από τη δυτική Ευρώπη και πολύ λιγότερο από τις ΗΠΑ, αποφάσιζαν την αγορά κάποιου σπιτιού. Κατά κανόνα ήταν σπίτια που χρειαζόταν σοβαρές επισκευές ή το χωριό όπου βρισκόταν είχε μισοερημώσει σαν αποτέλεσμα της μαζικής φυγής των νεότερων προς τα αστικά κέντρα.

Εμφανίστηκε και στο δικό μου νησί αυτός ο ανθρωπότυπος αρχικών επισκεπτών και στη συνέχεια μαγεμένων, καλλιτέχνες μιας μποεμίας που έφθινε ή γινόταν όλο και πιο ανασφαλής στην τότε γιάπικη Δύση, νεαρότερους ή μεγαλύτερους μύστες του ελληνικού τοπίου, περιπατητές των ορεινών περασμάτων και γνώστες της χλωρίδας και των βοτάνων για τα οποία εμείς, προσανατολισμένοι στις μεγαλουπόλεις και στα γκάζια, επιφυλάσσαμε μονάχα κάποιες γκριμάτσες περιφρόνησης. Αυτός ο αλλοδαπός κόσμος αναδυόταν από τον μετα-χιπισμό της του ΄60, είχε όμως και καταβολές από παλαιότερες γενιές, λόγιους, δασκάλους ή και συνταξιούχους από κάποια πόλη της Γερμανίας ή της Σουηδίας.

Τμήματα του αστικού ιστού αλλά και περισσότεροι ειδυλλιακοί θύλακες στη νησιωτική και ηπειρωτική χώρα δεν υποδέχονται απλώς επισκέπτες ή «επενδυτές» έχουν περάσει στη δικαιοδοσία ατόμων με δάφνες στο οργανωμένο έγκλημα των χωρών τους, σε οικογένειες κλεπτοκρατών και μαφιόζων

Πάντως δεν εκπροσωπούσαν κάποια «ξένη εισβολή». Υψώθηκαν φυσικά κατά καιρούς λίγες ντόπιες φωνές διεκτραγωδώντας τον αφελληνισμό χωριών ή τόπων, ιδίως στη Μάνη, στην Κρήτη και σε κάποια άλλα σημεία της χώρας. Εντάσσονταν κυρίως σε ιδιοτελείς στρατηγικές, σε πρώιμες τουριστικές αψιμαχίες ή σε καχυποψίες σχετικές με το κλίμα της εποχής- πολλοί από τους ξένους είχαν θεωρηθεί πράκτορες και κατάσκοποι εχθρικών δυνάμεων.

Η μνημονιακή πολιτική στη γλώσσα της κ. Ρεπούση

Το αναδημοσιεύουμε ως άκρως επίκαιρο στη διαμάχη για τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών!!! Ο Δημήτρης Σεβαστάκης βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να ανακοινοποιήσει τις απόψεις του στον Υπουργό Παιδείας κ. Φίλη ως κυβερνητικός βουλευτής.  Σήμερα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πιο χρήσιμες.


Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 14-9-2013

«Οι λογαριασμοί μετά τη λήξη τους μπορούν να εξοφλούνται στα ταμεία της ΔΕΗ...», «Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο αλατισμένο νερό που βράζει. Αφήνουμε να βράσει 6-8 λεπτά ανακατεύοντας κάθε τόσο». Μια από τις λιτές εντολές στο οπισθόφυλλο του λογαριασμού της ΔΕΗ ή οι οδηγίες σε πακέτο με μακαρόνια. Λειτουργική γλώσσα, που καταλαβαίνεις αμέσως τι εννοεί.

Μπορεί κανείς να θεωρεί ότι αυτή η γλώσσα είναι η πραγματική, η εμπορικά ανταποδοτική, η εγκεκριμένη από το ρεαλισμό. Οι μεταφορές, οι ελιγμοί και οι ήχοι της ποίησης, της λογοτεχνίας, του αρχαίου δράματος, ανήκουν στο βαθύ χώρο της περιττολογίας, είναι ένας πλεονασμός που η κρίση οφείλει να εγχειρήσει.

Η κρίση παραγγέλνει το δικό της στοχασμό, συστήνει το δικό της πολιτισμικό μνημόνιο. Σαν αυτό που εκφράζει με την εγωλατρία της η κ. Ρεπούση, σερφάροντας στο λαϊκιστικό κύμα ενός τελειωμένου και επαρχιώτικου γλωσσικού λειτουργισμού. «Τα Αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα». Η γλώσσα του λογαριασμού της ΔΕΗ, οι οδηγίες χρήσης του μίξερ, τα καθοδηγητικά σκίτσα του ΙΚΕΑ, είναι η γλώσσα που επιταχύνει τα πράγματα ακριβολογώντας και συντομεύοντας. Ναι, πρέπει να διευκολύνουμε τη ζωή των ανθρώπων σε μια συντριπτική κυριολεξία, χωρίς μεταφορές , παρομοιώσεις, αλληγορίες. Είναι σίγουρο.

Τα Αρχαία Ελληνικά δεν μαθαίνονται, τουλάχιστον στο συνήθη βίο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δημιουργούν όμως μια γλωσσική ώση, που καθοδηγεί και σχηματίζει την έννοια, ξανασχεδιάζει το φθόγγο, το αίσθημα. Γιατί γλώσσα είναι αυτή η έκτη αίσθηση που σε ειδοποιεί για το ψέμα, την εκφραστική αστοχία, την ακυρολεξία που κρύβει ανεντιμότητα και όχι απλώς αδεξιότητα. Γλώσσα είναι η ταλάντωση πάνω στο θέμα, αλλά είναι και η επίμονη διιστορική ρίζα, που χαράσσεται στην ευαισθησία αιώνων και βουνών και βλεμμάτων και ήχων.

Η μνημονιακή πολιτική στη γλώσσα της κ. Ρεπούση

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 14-9-2013

«Οι λογαριασμοί μετά τη λήξη τους μπορούν να εξοφλούνται στα ταμεία της ΔΕΗ...», «Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο αλατισμένο νερό που βράζει. Αφήνουμε να βράσει 6-8 λεπτά ανακατεύοντας κάθε τόσο». Μια από τις λιτές εντολές στο οπισθόφυλλο του λογαριασμού της ΔΕΗ ή οι οδηγίες σε πακέτο με μακαρόνια. Λειτουργική γλώσσα, που καταλαβαίνεις αμέσως τι εννοεί.

Μπορεί κανείς να θεωρεί ότι αυτή η γλώσσα είναι η πραγματική, η εμπορικά ανταποδοτική, η εγκεκριμένη από το ρεαλισμό. Οι μεταφορές, οι ελιγμοί και οι ήχοι της ποίησης, της λογοτεχνίας, του αρχαίου δράματος, ανήκουν στο βαθύ χώρο της περιττολογίας, είναι ένας πλεονασμός που η κρίση οφείλει να εγχειρήσει.

Η κρίση παραγγέλνει το δικό της στοχασμό, συστήνει το δικό της πολιτισμικό μνημόνιο. Σαν αυτό που εκφράζει με την εγωλατρία της η κ. Ρεπούση, σερφάροντας στο λαϊκιστικό κύμα ενός τελειωμένου και επαρχιώτικου γλωσσικού λειτουργισμού. «Τα Αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα». Η γλώσσα του λογαριασμού της ΔΕΗ, οι οδηγίες χρήσης του μίξερ, τα καθοδηγητικά σκίτσα του ΙΚΕΑ, είναι η γλώσσα που επιταχύνει τα πράγματα ακριβολογώντας και συντομεύοντας. Ναι, πρέπει να διευκολύνουμε τη ζωή των ανθρώπων σε μια συντριπτική κυριολεξία, χωρίς μεταφορές , παρομοιώσεις, αλληγορίες. Είναι σίγουρο.

Τα Αρχαία Ελληνικά δεν μαθαίνονται, τουλάχιστον στο συνήθη βίο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δημιουργούν όμως μια γλωσσική ώση, που καθοδηγεί και σχηματίζει την έννοια, ξανασχεδιάζει το φθόγγο, το αίσθημα. Γιατί γλώσσα είναι αυτή η έκτη αίσθηση που σε ειδοποιεί για το ψέμα, την εκφραστική αστοχία, την ακυρολεξία που κρύβει ανεντιμότητα και όχι απλώς αδεξιότητα. Γλώσσα είναι η ταλάντωση πάνω στο θέμα, αλλά είναι και η επίμονη διιστορική ρίζα, που χαράσσεται στην ευαισθησία αιώνων και βουνών και βλεμμάτων και ήχων.