Ναι στο διάλογο με όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας.

Άρθρο του κ. Φουρνάρου Ιωάννη

Στην μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

“Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως τις μέρες μας οι εξωελληνικές δυνάμεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελληνισμού, όχι μόνο στην εθνική του ολοκλήρωση, αλλά και στην εσωτερική του πολιτική της Ελλάδας να δίνει συχνά την εντύπωση ότι ανελίσσεται εν απουσία των Ελλήνων”. 

(Νίκος Γ. Σβορώνος “Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας 1975.”)

Το Τουρκικό Πρόβλημα

Στη Μικρά Ασία τον προηγούμενο αιώνα, υπήρξε έντονο το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων προκαλώντας στο εσωτερικό τους τις χριστιανικές , φιλελεύθερες, πολιτισμένες συνειδήσεις για το κύμα βίας, τις σφαγές, τις εξορίες , τα βασανιστήρια μέχρι και τις γενοκτονίες των αυτόχθονων εθνοτήτων των Ποντίων, Ασσυρίων, Αρμενίων της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βέβαια, αυτό το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων εξελισσόταν σε συναλλαγή για παράδειγμα η παραχώρηση της Κύπρου στους

Άγγλους.

Από αυτό το πέρασμα φτάσαμε στη Συνθήκη της Λοζάνης. Για την Ελλάδα η Συνθήκη της Λοζάνης σήμαινε μια συμφωνία “έντιμου συμβιβασμού” με την Τουρκία. Για τα συμφέροντα των μεγάλων
δυνάμεων σήμαινε την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και το πέρασμα από τη λογική των δικαιωμάτων των εθνών στη λογική των δικαιωμάτων των κρατών.

Όπως επίσης δε διαφέρει και πολύ η αλλαγή του ρατσιστικού, βίαιου οθωμανικού μοντέλου εξουσίας από τη σημερινή κρατικοστρατιωτική γραφειοκρατία και ισλαμοφαστική γραφειοκρατία. Οι πιέσεις των λαών, των εθνών και των διαφορετικών θρησκειών συνεχίζονται. Οι μεταστάσεις του Τουρκικού προβλήματος διαχέονται στις χώρες και έθνη της ευρύτερης περιοχής στη Συρία, στην Κουρδία, στη Σομαλία, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στο Αρτσάχ. Αλλά και εντός του Τουρκικού κράτους, στα έθνη και στις θρησκευτικές εθνότητες, αλλά και στους ομοεθνείς πολίτες της, με φυλακές, διώξεις και δολοφονίες.

Η Τουρκία διεκδικεί ελληνικά, βουλγαρικά, ιρακινά και συριακά εδάφη και αντιμετωπίζει τη Βόρεια Κύπρο σαν δικιά της περιφέρεια. Τον Μάρτιο του 2024 ο Τούρκος πρόεδρος όχι μόνο
υπερασπίστηκε την τουρκική εισβολή αλλά προχώρησε ακόμη παραπέρα υποστηρίζοντας ότι εάν οι τουρκικές δυνάμεις είχαν κινηθεί νοτιότερα το 1974, τότε η Κύπρος μπορεί να ήταν σήμερα ολόκληρη τουρκική.  Πιο συγκεκριμένα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε: Στην πραγματικότητα, ίσως αν είχαμε πιέσει προς τα
νότια, και το λέω σαν ένα σημερινό παιδί, να μην υπήρχε πια νότος και βορράς και η Κύπρος να ήταν εντελώς δική μας.»

“Στον Ερντογάν αρέσει να περιγράφει τον εαυτό του ως ειρηνοποιό, ως ανθρωπιστή. Στον ΟΗΕ είπε: «Όπως η Ανθρωπιστική Συμμαχία σταμάτησε τον Χίτλερ πριν από εβδομήντα χρόνια, η Ανθρωπιστική Συμμαχία πρέπει να
σταματήσει τον Νετανιάχου και το δίκτυο δολοφόνων του», δήλωσε ο Ερντογάν.

 Ο Ερντογάν κάνει λάθος στο να θυμάται
επιλεκτικά την ιστορία. Η Τουρκία παρέμεινε ουδέτερη στη μάχη του Χίτλερ και των Ναζί μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου 1945, πολύ μετά τη συμμαχική απελευθέρωση του Παρισιού και λίγες
εβδομάδες πριν τη συμμαχική εισβολή στη Γερμανία. Εάν η Τουρκία δεν είχε προμηθεύσει τη γερμανική πολεμική μηχανή με χρωμίτη και άλλα στρατιωτικά βιομηχανικά υλικά, το τέλος του Χίτλερ μπορεί να είχε έρθει νωρίτερα.

Και μην ξεχνάμε ότι ο Κεμάλ και ο Κεμαλοφασισμός που γεννήθηκε και ανδρώθηκε μέσα από σφαγές και η μη αντιμετώπιση των θυριωδιών και των πρακτικών του, που
χρησιμοποίησε στη Μικρά Ασία, δημιούργησε τον Χίτλερ και τον Ναζισμό στην Ευρώπη.

Ίσως, ήρθε η ώρα η διεθνής κοινότητα να τον πιστέψει και να εφαρμόσει τα προηγούμενα που έχει υιοθετήσει ο Ερντογάν στην αντιμετώπιση συγκρούσεων που εμπλέκεται η Τουρκία. Μπορεί
λοιπόν η Ανθρωπιστική Συμμαχία να δώσει τη λύση στους λαούς της Μικράς Ασίας.

«Αν η Τουρκία μπορεί να αναγνωρίσει τα σύνορα της οιΠαλαιστίνης με αναδρομική ισχύ, τότε η διεθνής κοινότητα μπορεί να αναγνωρίσει το Κουρδιστάν» (Μάικλ Ρούμπιν*).

Επίσης, για την Ελλάδα η πίστη ότι η Συνθήκη της Λοζάνης με την εγγύηση των διεθνών δυνάμεων αλλά και η ελληνοτουρκική
συμφωνία της 29ης Οκτωβρίου 1930 στην Άγκυρα (μεταξύ του Ελευθέριου Βενιζέλου και του τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας
Ισμέτ Ινονού) θα ήταν ένας έντιμος συμβιβασμός, μια έντιμη συμφωνία για “ήρεμα νερά” και ειρήνη στην περιοχή μετά από μια ταραχώδη περίοδο μεταξύ των εθνών διαψεύστηκε.

Η Τουρκία δε σταμάτησε στην Ποντιακή γενοκτονία και την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 αλλά συνέχισε και μετά από τη διεθνή συνθήκη, με τη διαρκή καταπάτηση της συνθήκης της Λοζάνης στην Ίμβρο και στην Τένεδο. 

Συνέχισε το σχέδιο εξάλειψης του Ελληνισμού στην περιοχή. Εφάρμοσαν την επιβολή “Εφάπαξ Φόρου Πλούτου” το 1942 στις μειονότητες της Τουρκίας, το πογκρόμ του ελληνισμού της Πόλης το 1955 και τον διωγμό του 1964-1965.

 Διαψεύστηκε η πεποίθηση της ειρηνικής συνύπαρξης μέσω των διεθνών συμφωνιών, στην τραγωδία της Κύπρου το 1974. Η Τουρκία συνεχίζει να μιλά για τουρκική μειονότητα στη

Θράκη, στη Θεσσαλονίκη, στην Κω και στη Ρόδο 

Συνεχίζει την ίδια στρατηγική και στο Αιγαίο με το casus beli και στη μη αναγνώρισή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και δεν αφήνει ούτε πόντιση καλωδίου, γκριζάροντας με το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας το Αιγαίο. Συνεχίζει στην άρνηση της για τη μη Απόσυρση του Τουρκικού στρατού στην Κύπρο. Με το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο. Συνεχίζοντας στη στρατηγική της μετατρέποντας την
Αγία Σοφία σε Τζαμί όπως και το μη σεβασμό της
οικουμενικότητας του Πατριαρχείου και των μνημείων.

 Συνεχίζει στις δηλώσεις και κινήσεις μίσους και φόβου αλλά και τις υβριδικές απειλές μέχρι σήμερα ενάντια του ελληνισμού σε μορφωτικό και ηθικό επίπεδο.

Ποιος παγκοσμίως πιστεύει ότι θα σταματήσει ακόμη και μετά από μια διεθνή συμφωνία με την Ελλάδα; 

Νατοϊκό Δόγμα

Το Νατοϊκό δόγμα που πήρε τη σκυτάλη από το Αγγλικό δόγμα περί της ακεραιότητας της Τουρκίας και εφαρμόζεται πιστά από τη
χώρα μας πληρώνοντας το μάλιστα με εθνικούς ακρωτηριασμούς, μεταφράζεται για μας ως “ελληνοτουρκική φιλία στα πλαίσια του
ΝΑΤΟ.
“Υπάρχει μια ευρεία παραδοχή ότι οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν τον ρόλο διαιτητή για την ειρηνική επίλυση των ελληνοτουρκικών
διαφορών. Η παραδοχή αυτή δεν είναι σωστή. Τα ελληνοτουρκικά αποτελούν κατάλοιπα του ψυχρού πολέμου και απαιτούν τη λύση
τους εκεί που αυτά παραβιάσθηκαν στην Ίμβρο, στην Τένεδο, στο Πατριαρχείο και στον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης όπως και
στην Κύπρο λόγω των ψυχροπολεμικών συνθηκών και του Νατοϊκού δόγματος ασφάλειας της Τουρκίας.

Η Ελλάδα πλήρωσε περισσότερο την παραμονή της στο ΝΑΤΟ από ότι πλήρωσαν άλλοι την παραμονή τους στο " Σύμφωνο της
Βαρσοβίας.” ((Μιχάλης Χαραλαμπίδης-Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα).

Το Τουρκικό Πρόβλημα 2020).

Παρόλο που ήταν στη "σωστή πλευρά της Ιστορίας” στον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο.
Μπορεί τα τελευταία χρόνια μέσα από τις ανακατατάξεις σε παγκόσμια κλίμακα και ειδικά μετά την 11 Σεπτεμβρίου και την ανάδειξη νέων δυνάμεων παγκοσμίως οι ΗΠΑ να θέλουν μια νέα
στρατηγική αρχιτεκτονική για τις σφαίρες επιρροής μέσα από τον επανακαθορισμό των ενεργειακών και θαλάσσιων δρόμων όμως η
χώρα μας δεν μπορεί να την ακολουθήσει χωρίς αυτόχθονη στρατηγική.

Οι ΗΠΑ μπορεί να θέλουν να εντάξουν την Ελλάδα στη νέα στρατηγική για το δόγμα σωτηρίας του Τούρκου ασθενούς μέσα από το πρίσμα παροχής ασφάλειας αλλά ταυτόχρονα και
κατανόησης του Τουρκικού αναθεωρητισμού. Ίσως, ο διάλογος μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδος να είναι σε αυτό το πλαίσιο.
Όμως η Ελλάδα εάν ακολουθήσει τη στρατηγική αυτή τότε θα χάσει και την όποια δραστηριοποίηση της στην ανατολική Μεσόγειο. Που και εκεί θα πρέπει να προσανατολιστεί στη δύναμη της θαλάσσιας ισχύς εάν θέλει να έχει λόγο στο μέλλον.
Εάν ακολουθήσει μια πολιτική της πίσω πόρτας της Ευρώπης με την Τουρκία και τη λογική του "χαϊδέματος" του Τούρκου ασθενούς
στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Μεσόγειο μέσα στο Νατοϊκό πλαίσιο τότε μελλοντικά θα υπάρξουν πολύ σοβαρές συνέπειες για τον ελληνισμό.
Ο Ελληνισμός θα πρέπει να εφαρμόσει τη δική του στρατηγική χωρίς να αποκλείει τους συμμάχους του. Κανείς θεωρώ δε θα ήθελε να συνομιλεί με μια ιδιοόμορφη τύπου
Υψηλή Πύλη, με τον Τουρκικό Αναθεωρητισμό στην πόρτα του,

Μούτε με το αυταρχικό καθεστώς. Ούτε στην Ευρώπη, ούτε στις ΗΠΑ αλλά ούτε στη Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο. Κανείς
δε θα ήθελε σε έναν πολυπολικό κόσμο να δυναμώσει περαιτέρω
τον Τούρκο απρόβλεπτο – ασθενή αλλά και να λερώσει τα χέρια του στηρίζοντας ένα ισλαμοφασιστικό καθεστώς, που γεννά
πολέμους και συγκρούσεις στην περιοχή και απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια ισορροπία.
Υπάρχει έντονη δραστηριότητα στα ΜΜΕ αλλά και στις πολιτικές συζητήσεις με μια και μόνη παραδοχή.

Επικρατεί η άποψη ότι εάν δεν έχουμε διάλογο θα έχουμε πόλεμο με την Τουρκία. Η άποψη αυτή τη θεωρώ ότι είναι πολύ επιφανειακή και λανθασμένη. Επίσης, ο διάλογος με την Τουρκία
ως εθνικό δόγμα – στρατηγική επιλογή και αυτή κατά τη γνώμη μου ιίναι λανθασμένη γιατί δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα αλλά τα βάζει κάτω από το “χαλί” ώσπου να “σκάσουν” καιουσιαστικά παρατείνει το Τουρκικό πρόβλημα εξυπηρεώντας ξένα σχέδια κάθε φορά. Πρέπει και οι ΗΠΑ να κατανοήσουν την σφαιρική αντίληψη για την περιοχή.

Προφανώς και το ερώτημα είναι τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα απέναντι στην Τουρκία; Είναι καλό να μιλάμε με την Τουρκία αλλά επίσης να συνομιλούμε με όλους τους λαούς,

θρησκευτικές μειονότητες και ανθρώπους της Μικράς Ασίας.

Ταυτόχρονα να καταγγέλλουμε το αυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας στην ΕΕ και παντού, υπερασπιζόμενοι τις πανανθρώπινες αξίες, δυναμώνοντας την εθνική μας άμυνα.
Η διπλωματική μας γραμμή θα πρέπει να βρίσκεται στον Πόντο, στην Πόλη, στην Ιμβρο και Τένεδο, στο Καστελόριζο- Αιγαίο, στην Κερύνεια-Κύπρο, αλλά και στο Ντιγιάρμπακιρ,
στην Αλεξανδρέτα, στο Αρτσάχ.

Η στρατηγική επιλογή της λύσης του Τουρκικού προβλήματος θα πρέπει να είναι με τις δυνάμεις εκείνες που θέλουν τον εκδημοκρατισμό και της ειρηνική επίλυση καιεντός της Τουρκίας με βάση τις αξίες και τις μηαρχές και τα ιδανικά που
αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών.Θα πρέπει και η Τουρκία να κατανοήσει σε αυτό το ρευστό τοπίο ότι η καλή
λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους και γείτονες. Δεν μπορείβνα εθελοτυφλεί στην Ποντιακή γενοκτονία, στην καταστροφή της
Σμύρνης και στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των
Και θρησκευτικών μειονοτήτων. Δεν μπορεί να πηγαίνει αντίθετα από τον εκδημοκρατισμό του κράτους και σε μια διαφορετική αντίληψη

για τις σχέσεις των λαών και των εθνών της περιοχής.

Η Μικρά Ασία και ο ρόλος της Ελλάδας ως ηθική και πολιτιστική δύναμη – Ο Διάλογος με την Ανατολία

“Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι πολυεπίπεδη. Δεν περιορίζεται μόνο σε μια τυπική διπλωματία των κρατών παλαιού
τύπου. Οι συνομιλητές είναι πολλοί. Είναι περισσότεροι όταν είσαι ένα ιστορικό έθνος, ιδρυτικό του παγκόσμιου πολιτισμού. Η
εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι πολυθεματική, πολυθεσμική, πολυτοπική, πολυεδαφική.”(Μιχάλης Χαραλαμπίδης-Το Νέο
Ανατολικό Ζήτημα, Το Τουρκικό Πρόβλημα 2020).

Η Ελλάδα θα πρέπει να συνδεθεί ξανά με την ιστορία της αλλά και με την ιστορία, των λαών και των πολιτισμών της γύρω περιοχής.
Η ξεχασμένη πολιτικά από το κράτος της χώρας γεωγραφική περιοχή της Μικράς Ασίας, δεν τιμά την ιστορία και τον πολιτισμό του Ελληνισμού της Ιωνίας, της Πόλης και του Πόντου. Επίσης δεν
τιμά την Ελλάδα, να μην συνομιλεί με όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας, με όλα τα ιστορικά έθνη και θρησκείες της περιοχής και σε όσασυμβαίνουν χρόνια τώρα στην περιοχή της Ανατολίας.
Η ιστορική και πολιτιστική παρακαταθήκη του Ελληνισμού, οι πολιτιστικές και ιστορικές δομές αιώνων, είναι ο οδηγός αλλά και ο δρόμος προς την αναπτυξιακή αλλά και τη γεωπολιτική, γεωοικονομική ευημερία της χώρα μας.
Ο πολιτιστικός – πολιτισμικός πλούτος της περιοχής προσδιορίζει και τη δυναμική που υπάρχει και μπορεί να αναπτυχθεί, ώστε η
χώρα να αναδυθεί, ως η ηθική και πολιτιστική δύναμη της περιοχής, βοηθώντας στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών, των θρησκειών, των εθνών, ενός πολυπολιτισμικού, πολυμορφικού μωσαϊκού που πρέπει να εκφραστεί και να αναδειχθεί στον 21ο αιώνα, με τον ελληνικό οικουμενικό
πολιτισμό να καταστεί ως δίοδος.
Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι η σταθερά εκείνη, που έχει την ιστορική παράδοση και διαδρομή της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών. Ένας πολιτισμός που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο, και ναθέσει σε κίνηση στη δημιουργία και στην ευημερία των ιστορικών εθνών, και θρησκειών της περιοχής στον τόπο που γεννήθηκαν.

Η πρόταση μου πρός την Τουρκική πλευρά αλλά και σε όλους τους λαούς, θρησκευτικές μειονότητες και ανθρώπους στη Μικρά Ασία είναι η δημιουργία μιας Διάσκεψης για τη Μικρασιατική Συνεννόηση και Πολιτιστική Ένωση των λαών της Μικράς Ασίας και ενός Ινστιτούτου που θα εργάζεται γιατη μεγέθυνση αυτής της ιδέας.

Μιας ένωσης που ξεπερνά τις θρησκευτικές και φυλετικές διαφορές. Μιας ένωσης που θα επιτρέπει και θα διευκολύνει τη συζήτηση με πνεύμα αμοιβαίας κατανόησης, συνεννόησης και συνεργασίας σε θέματα, προβλήματα και αντιθέσεις των ιστορικών εθνών και λαών, των διαφορετικών θρησκειών της περιοχής.

Μια πρόταση που βάζει ξανά στο πεδίο του δημόσιου λόγου τα στορικά έθνη της Μικράς Ασίας, τις ανάγκες τους, της ανάδειξης της πολιτισμικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, των θρησκευτικώνξ αντιθέσεων όχι υπό το πρίσμα μιας συγκρουσιακής αντιπαράθεσης αλλά μιας σχέσης ειρηνικής, ισότιμης και ισομερής ως προς την υλοποίηση του ιστορικού και γεωγραφικού τους ρόλου, ο οποίος ήταν και είναι ο ασφαλής διάδρομος αλλά και ο συνδετικός κρίκος των λαών και των πολιτισμών της Δύσης και τηςΑνατολής.
Το σύνθημα «η Μικρά Ασία στους λαούς της Μικράς Ασίας» έχει το νόημα, ότι οι λαοί της Μικράς Ασίας μπορούν να λύσουν τα προβλήματα, τις διαφορές τους, να οργανώσουν τις συνεργασίες τους, ώστε να καταστεί περιττή η παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων.
Προφανώς, και η ιδέα αυτή δεν έρχεται ως μια κίνηση επιθετικού χαρακτήρα αλλά μια χειρονομία ειρήνης, αναγνώρισης της διαφορετικότητας των θρησκειών και των λαών, αναγνώρισης της

ιστορικής συνέχειας, των ιστορικών δεσμών. Σεβόμενοι τις ιστορικές πατρίδες των εθνών και των διαφορετικών θρησκειών αποβλέποντας στη σύνδεσης τους, σε μια δημιουργική πορεία προς το μέλλον.
Η ιδέα αυτή μπορεί να δώσει τη λύση για την ειρήνη, τη συνεργασία, τη συνύπαρξη και την ευημερία των λαών. Μπορεί να επαναφέρει τα ιστορικά υποκείμενα της περιοχής, τις δυνάμεις
εκείνες που θέλουν την πρόοδο, τον σεβασμό, την ειρηνική συνύπαρξη, την ανάπτυξη, την ανάδειξη των πολιτισμών, την ελευθερία των λαών, θρησκειών και κοινωνιών χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς τα κατάλοιπα του παρελθόντος, γκρεμίζοντας το μίσος και επαναφέροντας τον λόγο της ιστορικής αλήθειας, ως τη βάση για την ευημερία της περιοχής 

ΠΗΓΗ:https://radiome.gr/nai-sto-dialogo-me-olous-tous-laous-tis-mikras-asias/?fbclid=IwdGRjcASfgTdjbGNrBJ-BK2V4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHs9KsgfSwgJ2GftAGxBnXNGGJp7oJ91OjHbPfnxXnAe0uDM2QXYCOqpWnqq7_aem_QTjhjIoEzcvx8nW7Oppihw
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com