Η Μέση Ανατολή που δεν γνωρίζεις - Οι τελευταίοι Χριστιανοί! Μαρία Θωμά

Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά. Η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά αναλύει τον διωγμό, την εγκατάλειψη, και τι σημαίνει για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

📌 Θεματικές Ενότητες:
00:00​ - πώς ζούνε οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής ;
08:55​ - οι Χριστιανοί της Συρίας και της Αιγύπτου
15:09​ - τι γίνεται στην Συρία από το 2011 ;
20:29​ - τι ακριβώς γίνεται στον Λίβανο ;
24:00​ - η εγκατάλειψη των Ελλήνων του Λιβάνου από το Ελληνικό Κράτος
26:42​ - οι χριστιανοί της Βηθλεέμ
28:53​ - τι κάνει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ;
29:47​ - η στάση του Ισραήλ προς τους χριστιανούς

📸Έλληνορθόδοξοι Ρωμιοί του Αντιοχειανού Λεβάντε εορτάζουν την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού στον Λίβανο ✝️🇱🇧🇬🇷

✍ Στυλ. Καβάζης

Στα χώματα της  Ανατολικής Μεσογείου  εκεί όπου η ιστορία δεν γράφεται απλώς αλλά αναπνέει μέσα στους αιώνες, στέκουν ακόμη άγρυπνοι φρουροί της μνήμης. Ρωμιοί. Όχι ως όνομα, αλλά ως βίωμα,όχι ως εθνικός τίτλος, αλλά ως ιερή παρακαταθήκη που διασχίζει τον χρόνο από τη δόξα της  μέχρι το σήμερα.

Η παρουσία τους δεν είναι τυχαία ούτε πρόσφατη. Ριζώνει βαθιά από την ελληνιστική εποχή, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του έσπειραν τον ελληνικό λόγο και τον πολιτισμό στην Ανατολή. Στις πόλεις της Συρίας και της Παλαιστίνης άνθισε ένας κόσμος ελληνόψυχος, όπου η φιλοσοφία, η παιδεία και η διοίκηση είχαν ελληνικό χαρακτήρα. Αυτός ο κόσμος δεν χάθηκε με το πέρασμα των αιώνων, αλλά μετασχηματίστηκε μέσα στη μεγάλη αγκαλιά της , όπου ο όρος «Ρωμαίος» έγινε συνώνυμος του Έλληνα της Ανατολής.

Μετά τις αραβικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα, οι πληθυσμοί αυτοί δεν εξαφανίστηκαν. Διατήρησαν την πίστη τους, ενταγμένοι κυρίως στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, συνεχίζοντας μια παράδοση που ένωνε την ελληνική θεολογία με την τοπική γλώσσα και πραγματικότητα. Σταδιακά, η ελληνική γλώσσα υποχώρησε στην καθημερινότητα, δίνοντας τη θέση της στα αραβικά, όμως η εκκλησιαστική και πνευματική ταυτότητα παρέμεινε βαθιά ρωμαίικη.

Καταστροφή, εκτοπισμός, διάλυση: Το δόγμα του Ισραήλ για τη Γάζα έρχεται στον Λίβανο

Αλ Τζαζίρα

Η στρατηγική που κατέστρεψε τη Γάζα αναπαράγεται στον Λίβανο: Εκτοπισμός αμάχων, καταστροφή υποδομών και κατακερματισμός της διακυβέρνησης.

Καπνός υψώνεται μετά από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή σε κτίριο στη γειτονιά Bashoura της Βηρυτού, στον Λίβανο, στις 12 Μαρτίου 2026 [Wael Hamzeh/EPA]

Από τον Τζόναθαν Γουίταλ

Ηγέτης ανθρωπιστικής δράσης και πολιτικός αναλυτής από τη Νότια Αφρική.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει σχεδόν 600 ανθρώπους στον Λίβανο και έχει εκτοπίσει περισσότερους από 750.000 σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Αυτή είναι η εναρκτήρια πράξη του δόγματος του Ισραήλ για τη Γάζα που εφαρμόζεται σε ένα νέο μέτωπο. Η φόρμουλα είναι συνεπής: Εκτοπισμός – είτε διατάσσοντας τους ανθρώπους να φύγουν είτε καταστρέφοντας τα μέσα επιβίωσής τους. Κατεδάφιση πολιτικών υποδομών για την αποτροπή της επιστροφής και επέκταση εδαφών μέσω των λεγόμενων «ζωνών ασφαλείας». Κατακερματισμός οποιασδήποτε συνεκτικής διακυβέρνησης διασπώντας την επικράτεια σε ασύνδετους θύλακες όπου η στρατιωτική δράση συνεχίζεται με χαμηλότερη ένταση.

Πέρασα τρία χρόνια εργαζόμενος στην Παλαιστίνη πριν απελαθώ από τις ισραηλινές αρχές. Παρακολούθησα αυτό το δόγμα να αναπτύσσεται σε πραγματικό χρόνο. Τώρα, από τη Βηρυτό, είμαι μάρτυρας της αναπαραγωγής του.

Στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ έχει περάσει δεκαετίες κατακερματίζοντας εδάφη και στερώντας από τους Παλαιστίνιους οποιαδήποτε συνεχόμενη γεωγραφία. Πηγάδια νερού σφραγισμένα με τσιμέντο, σπίτια κατεδαφισμένα λόγω αδειών που ήταν αδύνατο να ληφθούν, κτηνοτρόφοι εκδιωγμένοι από τη γη τους από παράνομα φυλάκια οικισμών. Στη Γάζα, η ίδια λογική εφαρμόστηκε με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και μανία.

Τον Οκτώβριο του 2023, το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι κάθε Παλαιστίνιος βόρεια του Wadi της Γάζας έπρεπε να φύγει αμέσως. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ είχε κηρύξει πλήρη πολιορκία: Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό. Χαρακτηρίζοντας έναν ολόκληρο πληθυσμό ως εχθρό, το Ισραήλ δημιούργησε μια κατηγορία αναλώσιμων ανθρώπων. Ο στρατός δημοσίευσε χάρτες με τη Γάζα χωρισμένη σε αριθμημένα τετράγωνα. Όταν καλούνταν ο αριθμός σου, αναγκαζόσουν να φύγεις. Οι εντολές εκκένωσης έγιναν το άλλοθι για τα εγκλήματα που ακολούθησαν. Οι άνθρωποι διατάχθηκαν να εισέλθουν στο al-Mawasi, ένα τμήμα της ακτογραμμής που το Ισραήλ όρισε ως «ασφαλή ζώνη», μια περιοχή συγκέντρωσης για εκατοντάδες χιλιάδες που ζούσαν σε σκηνές, όπου συνεχίστηκαν οι αεροπορικές επιθέσεις. Οι λεγόμενες ζώνες εκκένωσης ερημώθηκαν και καταστράφηκαν.
Διαφήμιση


Η κλασική λογική της αντιεξέγερσης θα συνεπαγόταν «εκκαθάριση, διατήρηση και ανοικοδόμηση». Η προσέγγιση του Ισραήλ ήταν ριζικά διαφορετική: Καταστροφή, εκτοπισμός, διάλυση. Ο στόχος δεν ήταν η ειρήνευση της περιοχής, αλλά η εκκένωσή της. Τόσο στη Γάζα όσο και στον νότιο Λίβανο, το Ισραήλ αντιμετώπισε τους άμαχους πληθυσμούς ως αδιάκριτους από την αντίσταση που υποστηρίζει. Ο εκτοπισμός τους είναι ο στόχος. Η κατάρρευση της πολιτικής τους εκπροσώπησης είναι μια προϋπόθεση που το Ισραήλ επιδιώκει να καταστήσει μόνιμη. Αυτή είναι η λογική των εποίκων-αποικιών στη σύγχρονη στρατιωτική μορφή.

Σταύρος Λυγερός - Το μεγάλο δίλημμα για Χεζμπολάχ - Ιράν

Ενα πρόσωπο, δύο γενιές Αντίσταση

της Λαμπρινής Θωμά

«Είμαι περήφανος για το λαό μας, για την εξέγερση. Δύο φορές έχω νοιώσει έτσι, έχω νοιώσει ότι η ζωή μου δεν πήγε χαμένη. Το 2000, που απελευθερώσαμε τη χώρα μας απο την Ισραηλινή κατοχή, και αυτές τις δύο εβδομάδες που απελευθερώσαμε την κοινωνία μας από τις σεκταριστικές συγκρούσεις».

«Εδώ, στο χώρο που βρίσκεσαι, πριν 32 χρόνια, το 1987, μεσούντος του πολέμου, οργανώθηκε η σημαντικότερη κίνηση για την Ειρήνη. Από δω ξεκίνησαν πολλές δράσεις κατά του πολέμου, γιατί εδώ συγκεντρωνόμασταν Λιβανέζοι από όλες τις πλευρές, όλες τις σέχτες, κομμουνιστές και κονφεξοναλιστές, άντρες, γυναίκες, διανοούμενοι, ηγέτες και μέλη των εργατικών συνδικάτων, εδώ βρισκόμασταν για να οργανωθούμε, να τελειώσει ο πόλεμος.

Και ήμασταν εμείς πίσω από μία από τις σημαντικότερες διαδηλώσεις του πολέμου, το 1987. Όταν, Λιβανέζοι κι από τις δύο πλευρές της Βηρυτού, γιατί στον πόλεμο, όπως ξέρετε, υπήρχαν δύο Βηρυτοί, η Ανατολική (Χριστιανική κυρίως) και η Δυτική Βηρυτός (Μουσουλμανική κυρίως), συναντηθήκαμε στην Πράσινη Γραμμή. Ήταν πολλά τα σακιά άμμου εκεί, με τα νύχια μας τα σκίσαμε… Μου έλεγε ο Λαχντάρ Μπραχίμι [Lakhdar Brahimi – κορυφαίος Άραβας διπλωμάτης], που είναι πια φίλος μου, μου έλεγε πως «πριν την διαδήλωση, όταν μιλούσαμε για το Λίβανο, όλοι οι Άραβες ηγέτες έλεγαν, δεν γίνεται τίποτε στο Λίβανο, οι Λιβανέζοι θέλουν να σφάζονται μεταξύ τους, ξεχάστε τους. Μετά τη διαδήλωση, (που εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζοι συναντηθήκαμε στην Πράσινη Γραμμή), όλοι μιλούσαμε για το Λίβανο και τι μπορούμε να κάνουμε”. Από αυτό ξεκίνησε η διαδικασία επίτευξης της συμφωνίας της Ταϊφ [για τη λήξη του εμφυλίου], που επιτεύχθηκε δύο χρόνια αργότερα».

Ο Μααν Μπασούρ μιλάει για την μεγάλη κινητοποίηση και απεργία του 1987, αργά και χαμογελαστά. Ο παππούς της εξέγερσης, μιλά λες, στα εγγόνια του, σώζει προφορικά την παράδοση της αντίστασης. Νέστορας. Η σκέψη του οργανωμένη και η θέση του ξεκάθαρη: είναι με το λαό, με τους εξεγερμένους. Και το χρωστάει και στην Ελλάδα λέει – η ταινία “Ζ” κι ο Λαμπράκης καθόρισαν τη στάση του στη ζωή.

«Είμαι περήφανος για το λαό μας, για την τωρινή εξέγερση. Δύο φορες έχω νοιώσει έτσι, έχω νοιώσει ότι η ζωή μου δεν πήγε χαμένη. Το 2000, που απελευθερώσαμε τη χώρα μας απο την Ισραηλινή κατοχή, και αυτές τις δύο εβδομάδες που απελευθερώσαμε την κοινωνία μας από τις σεκταριστικές συγκρούσεις».

Πίνει αργά τον καφέ του και σε κοιτάει στα μάτια. Οι ερωτήσεις σχεδόν δεν χρειάζονται. Η εμπειρία του είναι εμφανής, όπως και η ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζει τα γεγονότα. Χωρίς να κρύβει τα αισθήματά του.

«Όλα είναι στα χέρια του λαού»

Αναζητώντας τη μεγάλη εικόνα και όσα περιμένουν στο αύριο, με το Μααν Μπασούρ, από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων που οδήγησαν στη λήξη του εμφυλίου του Λιβάνου, παναραβιστή σοσιαλιστή και διανοούμενο, και με τον εκτελεστικό Διευθυντή του Διεθνούς Φόρουμ για Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη, Ναμπίλ Χαλάκ. Συνεντεύξεις στη Λαμπρινή Θωμά. Ανταπόκριση από τη Βηρυττό.

Λαμπρινή Θωμά

Δείχνει κουρασμένος, πιο γερασμένος. Ο κλιματισμός δε δουλεύει, συναντιόμαστε σε μπλακ άουτ, μες στην κάψα του μεσημεριού. Πριν αρχίσουμε να μιλάμε, δίνει, στα αραβικά, οδηγίες σε πέντε άνδρες, σαραντάρηδες με εξηντάρηδες. Φεύγουν και μου λέει πως πάνε να δούνε τον υπουργό Εσωτερικών. «Θέλουμε να τον δούμε, μπορούμε να προσφέρουμε χρήματα για τη στέγαση οικογενειών που έχουν μείνει άστεγες. Έχει άδεια επιπλωμένα διαμερίσματα, δωμάτια ξενοδοχείων άδεια… Υπάρχουν. Από την επομένη της έκρηξης ζητάμε να δούμε κάποιον γι’ αυτό, στείλαμε μηνύματα στον πρωθυπουργό, στον υπουργό Εσωτερικών. Δεν μας μιλούσαν μέχρι σήμερα.».

Ολα ον δε ρεκορντ. «Δεν έχω να κρύψω κάτι». Ο Μααν Μπασούρ, από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων που οδήγησαν στη λήξη του εμφυλίου του Λιβάνου, γνωστός παναραβιστής σοσιαλιστής, διανοούμενος και ακτιβιστής, πρώην γραμματέας του Αραβικού Εθνικού Κογκρέσσου, σήμερα συντονιστής λαϊκής οργάνωσης. Επεδίωξα με κάθε τρόπο να του μιλήσω γιατί πέρισυ, με όλη τη νεολαία στους δρόμους, περήφανος και γελαστός μου είχε πει μια φράση που την έβλεπα αυτές τις τελευταίες τρεις μέρες παντού. Μου είχε πει, «φυσικά, υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα συνειδητοποίησης στους δρόμους, αλλά, κι αυτό είναι ξεκάθαρο, όσα συμβαίνουν αποτελούν έκφραση όλου του λαού του Λιβάνου. Βεβαίως υπάρχουν εχθρότητες μεταξύ σεχτών, αλλά όλοι οι λιβανέζοι είναι εκεί. Άντρες, γυναίκες, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, σιίτες, σουνίτες, δρούζοι, άθεοι… όλοι. Πολλοί, όταν κοιτούν το Λίβανό μας, βλέπουν χριστιανούς, μουσουλμάνους.. Εμείς βλέπουμε τους Λιβανέζους σαν ένα λαό, έναν ενωμένο λαό, και αυτό που συμβαίνει τώρα το αποδεικνύει».

Τότε, το είπε για τις διαδηλώσεις. Τώρα αυτή η κουβέντα ταίριαζε γάντι πάλι, σε όσα έβλεπα στους δρόμους, που δεν τους γεμίζουν φωνές και γροθιές και χοροί, αλλά συντρίμμια. Τον ρωτάω ξανά για αυτό το λαό, για αυτά τα παιδιά με τις σκούπες, με τα φτυάρια, που γράφουν χιλιόμετρα για να ξανακάνουν την πόλη να είναι η Βηρυττός τους.

«Έχουμε υπέροχο λαό και άθλιες κυβερνήσεις. Αυτές έχουν και την ευθύνη για την αποθήκευση του νιτρικού αμμωνίου στο λιμάνι τόσα χρόνια. Ομως, κάποιος το χρησιμοποίησε και προκάλεσε την καταστροφή, δεν ήταν κάτι έτσι στα ξαφνικά αυτό που έγινε. Όχι, δεν είναι μόνο η εγκληματική αμέλεια των κυβερνήσεων, δεν αρκεί για να το εξηγήσει αυτό. Στο Λίβανο πάντα πρέπει να ρωτάς παραπέρα. Μας έχουν σε εμπάργκο και καταστρέφεται το λιμάνι. Καταστρέφεται η μεγαλύτερη αρτηρία μας, και βεβαίως και η βασική αρτηρία της Συρίας. Γιατί, και για τη Συρία πρόκειται για καταστροφή, και μη ξεχνάμε το Νόμο του Καίσαρα [που προβλέπει αποκοπή της Συρίας από κάθε βοήθεια].. Ομως, τον τελικό λόγο τον έχει η έρευνα που διεξάγεται. Νομίζω ότι, αν φανεί ότι πίσω κρύβεται το Ισραήλ, το Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα».

Το Βυζαντινό Κόμμα του Λιβάνου – Αποκλειστική Συνέντευξη του Rodrigue Khoury στο Olympia.gr !

Αναρτήθηκε από τον/την macedoniahub στο Ιουνίου 23, 2013

Το Levant Party (Ελληνικά: Κόμμα της Εγγύς Ανατολής, Αράβικα: Mashreq Party) ξεκίνησε την δημιουργία του ως ένα γκρουπ νέων ανθρώπων με όραμα ένα καλύτερο αύριο. Μόλις το 2012 αναγνωρίστηκε από την Κυβέρνηση του Λιβάνου και πλέον είναι και επίσημα καταχωρημένο κόμμα. Στο Λίβανο δια του συντάγματος οι Ελληνορθόδοξοι δικαιούνται 14 θέσεις στη Βουλή. Μέχρι σήμερα αυτές οι θέσεις καλύπτονταν από Ελληνορθόδοξους μέσω διαφόρων κομμάτων που συνήθως δεν αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα της Ελληνορθόδοξης κοινότητας. Αυτό γέννησε και την ανάγκη για ένα τέτοιο κόμμα. Ολες οι πληθυσμιακές ομάδες που αποτελούν το Λίβανο έχουν δικό τους κόμμα, όπως ακόμα και δικό τους τηλεοπτικό δίκτυο. Τώρα πολλοί πολιτικοί και άλλοι Ελληνορθόδοξοι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για να ενταχθούν στο νέο κόμμα από όλες τις μεριές της χώρας. Εντύπωση προκαλεί ή ευρεία αποδοχή όλων των κομμάτων, πραγματοποιώντας συναντήσεις, όπως το ίδιο ισχύει και με τους πρέσβεις διαφόρων χωρών.