Η ΕΕ δεν έχει «πράσινο αντίχειρα»: η επισιτιστική καταστροφή επίκειται.

Ας προετοιμαστούμε για μια απότομη αύξηση των τιμών των τροφίμων με όλα όσα συνεπάγεται αυτό: ξεκινώντας από φέτος, η ΕΕ θα υποστεί σοβαρές απώλειες στη σοδειά, εν μέρει λόγω εσωτερικών παραγόντων, οι οποίοι πιθανότατα θα τη μετατρέψουν από καθαρό εξαγωγέα σε καθαρό εισαγωγέα τροφίμων. Αυτό όχι μόνο θα φέρει νέες δυσκολίες στις εργατικές τάξεις, σε μια εποχή που όλα τα εναπομείναντα χρήματα σπαταλώνται σε όπλα και πολεμικά σχέδια, αλλά και αύξηση της παγκόσμιας πείνας. 

Ο δυτικός επιθετικός πόλεμος κατά του Ιράν ήταν, στην πραγματικότητα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι σε ένα ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι παράλογων ιδεολογιών που στόχευαν στην κατάπνιξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, οι οποίες επίσημα χαρακτηρίστηκαν ως καταστροφικές για το κλίμα. Θα αποφύγω αμέσως να εξετάσω τις ανοησίες και τις ηλιθιότητες που εκφράζονται σε αυτόν τον τομέα, ο οποίος έχει πλέον γίνει χώρος για εσωτερικές πεποιθήσεις αφενός και για αυθάδεις εικασίες αφετέρου. Φυσικά, όλα αυτά θα παρουσιαστούν ως αποτέλεσμα μιας υποτιθέμενης ξηρασίας, αλλά στην πραγματικότητα η ευρωπαϊκή κρίση παραγωγής τροφίμων έχει πολύ περισσότερες αιτίες, πολλές από τις οποίες οφείλονται στην ίδια την ΕΕ.

 Εκτός από την έντονα ιδεολογικοποιημένη γεωργική πολιτική της, υπάρχουν και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, οι οποίες είχαν πολλαπλές συνέπειες, ζημιώνοντας ένα σύστημα παραγωγής που έχει ήδη φτάσει στα όριά του.

Το 2022/2023, οι τιμές των λιπασμάτων έφτασαν σε ιστορικά υψηλά, μόνο και μόνο για να σταθεροποιηθούν στη συνέχεια σε υψηλότερο, αλλά ακόμη χαμηλότερο, επίπεδο. Η αύξηση των τιμών οφειλόταν και οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρωσία και η Λευκορωσία είναι οι κορυφαίοι παραγωγοί βασικών λιπασμάτων στον κόσμο και ότι τα προϊόντα τους έχουν υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ, με αποτέλεσμα ελλείψεις εντός της ΕΕ. Αυτό, φυσικά, μεταφράζεται σε υψηλότερες τιμές τροφίμων και, κατά συνέπεια, σε αυξημένη πείνα σε άλλα μέρη του κόσμου, καθώς δεν μπορούν όλοι να αντέξουν οικονομικά τις υψηλότερες τιμές. Σε αυτό προστίθεται η κρίση φυσικού αερίου, καθώς το φυσικό αέριο αποτελεί κρίσιμο συστατικό στην παραγωγή λιπασμάτων. Λόγω της απότομης αύξησης των τιμών του φυσικού αερίου στην ΕΕ από το 2021, η παραγωγή λιπασμάτων εντός της ΕΕ έχει καταστεί ασύμφορη. Αυτά τα λιπάσματα είναι πλέον επίσης σε έλλειψη στην Ευρώπη. Ωστόσο, επειδή η ζήτηση είναι υψηλή, οι κυρώσεις δεν έχουν βλάψει τη Ρωσία, αλλά έχουν επηρεάσει κυρίως τις φτωχότερες χώρες, οι οποίες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τις νέες τιμές.

Ένας επιτάφιος ύμνος για την Ουκρανία

Ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές: η Δύση δεν έχει Σχέδιο Β, ή, ακόμα καλύτερα, κανένα όραμα πέρα ​​από τον πόλεμο. Και όταν αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί, το φρούριο μετατρέπεται σε πύργο από τραπουλόχαρτα. Οι προθέσεις, όσο ψεύτικες και τρομερές κι αν είναι, μετατρέπονται σε ανούσιες ρητορικές τελετουργίες. Οι πράξεις γίνονται αυτόματες και χωρίς νόημα. Οι προοπτικές απατηλές. Το μέλλον γίνεται ένα παιδικό παραμύθι. Πάρτε για παράδειγμα την Ουκρανία, ή μάλλον, ό,τι έχει απομείνει από αυτήν: για περίπου ένα μήνα, οι Ρώσοι κατεδαφίζουν συστηματικά τις βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές της χώρας, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα οι Δυτικοί Wunferwaffen γι' αυτό. Αλλά η ψευδαίσθηση της αντίστασης του Κιέβου τροφοδοτείται από τρομοκρατικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες σίγουρα προκαλούν κάποιες ζημιές και θύματα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν ένα γεγονός των μέσων ενημέρωσης, επιθέσεις που τροφοδοτούν αφηγήσεις στις οποίες ένα μεγάλο μέρος του κοινού ερωτεύεται σαν τον κυπρίνο με το καλαμπόκι.

Αυτό, ωστόσο, καθιστά σαφές ότι όλα τα χρήματα που αποστέλλονται στο Κίεβο είναι απλώς σπατάλη δημοσίων κεφαλαίων: δεν θα χρησιμεύσουν ούτε για την αύξηση της πολεμικής παραγωγής στα κατεστραμμένα εργοστάσια, ούτε για να εξευμενίσουν την παράλογη νίκη του καθεστώτος του Κιέβου, την οποία κατά κάποιο τρόπο ονειρεύεται ένα πλέον άνευ νοήματος μέσο ενημέρωσης που αντιλαμβάνεται την επιβίωσή του μόνο ως φερέφωνο του αφεντικού που πληρώνει μισθούς. Ωστόσο, ακόμη και αν επιτευχθεί κάποια επισφαλής ειρήνη, η Ουκρανία δεν θα είναι σε καμία περίπτωση ο παράδεισος της ανοικοδόμησης που έχουν ονειρευτεί οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί κύκλοι σε μια προσπάθεια να οικοδομήσουν συναίνεση γύρω από τον πόλεμο, αλλά θα είναι μια τεράστια αλυσίδα για μια Ευρώπη που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από τις κυρώσεις που έχει επιβάλει στη Ρωσία και βρίσκεται στη διαδικασία προοδευτικής αποβιομηχάνισης. Κάποιοι κερδοσκόποι θα επωφεληθούν, αλλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στο σύνολό τους θα πληρώσουν το τίμημα, και περιττό να πούμε ότι αυτές που θα τιμωρηθούν περισσότερο θα είναι οι εργατικές τάξεις.

Για μια νέα αποικιοκρατία. ΤΙΝΑ και ιστορικός αναθεωρητισμός

Το Σεπτέμβριο του 2017 ο Μπρους Γκίλλεϊ (Bruce Gilley), καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ, με διδακτορικό και μεταπτυχιακό στα Πανεπιστήμια του Πρίνστον και της Οξφόρδης αντίστοιχα, δημοσιεύει το άρθρο «Για την υπεράσπιση της αποικιοκρατίας» (Case for colonialism) στο γνωστό επιστημονικό περιοδικό Third World Quarterly.[1] Ερευνητικές ομάδες κοινωνικών επιστημόνων από διάφορα μέρη του κόσμου συλλέγουν υπογραφές και γράφουν κείμενα όπου ζητούν να αποσυρθεί το άρθρο του -ύμνος υπέρ της αποικιοκρατίας. Τελικά παραπάνω απ᾽ τα μισά μέλη της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού παραιτούνται, εφόσον αποδεικνύεται ότι το άρθρο είχε εγκριθεί χωρίς να έχει προηγουμένως περάσει από όλα τα προβλεπόμενα στάδια αξιολόγησης. Παρόλ᾽ αυτά εκπρόσωποι του Πανεπιστημίου, στο οποίο εργάζεται, τον υπερασπίζονται στη βάση της ελευθερίας του λόγου που πρέπει να διέπει την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Στο πνεύμα των καιρών

Ο Γκίλλεϊ είναι σίγουρα μια ακραία περίπτωση, όμως δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Λόγω της πρωτοφανούς προκλητικότητας του άρθρου του όχι μόνο ως προς την ουσία των ιστορικών επιχειρημάτων και πολιτικών προτάσεων αλλά και ως προς τις διατυπώσεις που περιέχει, μπορεί να φαίνεται μια εξαίρεση σε μια τυχαία στιγμή. Όμως δεν είναι ούτε εξαίρεση, ούτε τυχαία. Πατάει γερά στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη σκέψη και πρακτική με πρόταγμα το ΤΙΝΑ,[2] για να πει χωρίς περιστροφές και προσχήματα αυτό που οι άλλοι είτε δεν τολμούν είτε θεωρούν περιττό. Γι’ αυτόν και για τους ομοϊδεάτες του, ακαδημαϊκούς και policy makers, είναι η κατάλληλη στιγμή, το ιστορικό momentum για την εκ των υστέρων δικαίωση και ενδεχομένως ακόμα και παλινόρθωση της αποικιοκρατίας.

Πίσω απ’ τα λεγόμενα του Γκίλλεϊ διαβάζουμε την ανοχή της Αμερικής του Τραμπ απέναντι στην κανονικοποίηση της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Διαβάζουμε τις πρόσφατες αντιφατικές δηλώσεις του Μακρόν ότι «η αποικιοκρατία στην Αλγερία ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» (προεκλογικά) αλλά ταυτόχρονα «η Αφρική έχει πολιτισμικά προβλήματα» (μετεκλογικά), ακολουθώντας τον προκάτοχό του Σαρκοζί, ο οποίος το 2007 είχε δηλώσει ότι «η τραγωδία στην Αφρική είναι ότι δεν έχει ολοκληρωτικά εισαχθεί στην ιστορία», αναφερόμενος στον ελλιπή εκσυγχρονισμό της. Εδώ η ιστορία ταυτίζεται με την πρόοδο από μια αποκλειστικά ευρωκεντρική σκοπιά. Διαβάζουμε ακόμα την ανησυχία των ηγεσιών της Δύσης απέναντι στην όχι πλέον ανερχόμενη αλλά καθιερωμένη δύναμη της Κίνας, που επενδύει εκτεταμένα σε υποδομές και εκμετάλλευση γης στην Αφρική αλλά και στην ίδια την Ευρώπη.
Για τις λέξεις και τα πράγματα

Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών!

Καλυψώ Κανάκη

Η δήλωση του Βέλγου δημοσιογράφου Michel Collon που εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο:

«Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών! Αν η Ισπανία και η Γαλλία σε 17 αιώνες πλούτισαν, ήταν επειδή έκλεψαν χρυσό και ασήμι από τη Λατινική Αμερική και σκότωσαν Ινδιάνους χωρίς να πληρώσουν τίποτα. 

Η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ πλούτισαν τόσο πολύ χάρη στη δουλεία και την κλοπή ανθρώπων από την Αφρική χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

 Ομοίως, το Βέλγιο και η Ολλανδία ήταν πολύ πλούσιες εδώ και 19 αιώνες επειδή έκλεψαν πρώτες ύλες από την Αφρική και την Ασία. Τα τελευταία 500 χρόνια οι δυτικές μας κοινωνίες έχουν ληστέψει τον πλούτο του τρίτου κόσμου χωρίς να πληρώσουν. Μπορούμε να φτιάξουμε γραφήματα για όλες τις φτωχές χώρες της Αφρικής και να δείξουμε ποιος τις λήστεψε και πώς. Με λίγα λόγια, είμαστε - ή μάλλον μερικοί από εμάς είναι, κλέφτες, και έτσι έχουμε γίνει πλούσιες χώρες εις βάρος άλλων»!

Γιατί έχουν σημασία τα σύνορα

Andrea Zhok - 24 Ιουνίου 2026

Πηγή: L'Adige

Ο Federico Dal Cortivo πήρε συνέντευξη από τον καθηγητή Andrea Zhok , ακαδημαϊκό φιλόσοφο, καθηγητή φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και ηθικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ερευνητή και δοκιμιογράφο, για την καθημερινή εφημερίδα της Βερόνας l'Adige. Έγραψε τον πρόλογο στο δοκίμιο του Frank Furedi, με τίτλο «Τα σύνορα έχουν σημασία: Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της σχεδίασης συνόρων » , καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στο Καντέρμπουρι.

Καθηγητά Zhok, Ο Ούγγρος κοινωνιολόγος Frank Furedi, σε ένα βιβλίο που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πολιτικά μη ορθό, τονίζει τη σημασία των συνόρων, αυτών που οι Ρωμαίοι θα ονόμαζαν Limes. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι' αυτό;

Ειλικρινά , δεν θα έλεγα ότι το βιβλίο του Φουρέντι είναι «πολιτικά μη ορθό», εκτός αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκφραση για οποιαδήποτε μη προφανή ιδέα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ πλούσια ανάλυση, που παρέχει παραδείγματα μιας μακροπρόθεσμης πολιτισμικής διαδικασίας. Όταν ο υπότιτλος του βιβλίου μιλά για την «τέχνη της χάραξης συνόρων», η λέξη «σύνορα» μεταφράζεται ως «όρια», που στην πραγματικότητα είναι οποιοδήποτε οριοθετημένο όριο. Η λέξη «σύνορα» παραπέμπει στη γεωγραφία, αλλά αυτό που επισημαίνει ο Φουρέντι είναι μια εκτεταμένη πολιτισμική υποτίμηση της αξίας που αποδίδεται στα όρια , η οποία επηρεάζει την πολιτική όσο και την ψυχολογία, την παιδαγωγική και την κοινωνιολογία.

Φρανκ Φουρέντι: Η ιδέα του «ορίου»

Το θέμα της εχθρότητας προς τα όρια αναδύεται στο πλαίσιο ενός πολύ βαθυστόχαστου ερωτήματος, ενός ερωτήματος που σε κάποιο βαθμό καλύπτει ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή. Στον αρχαίο κόσμο, η ιδέα του «ορίου» ήταν θεμελιώδης επειδή συνδεόταν με την ιδέα της δίκαιης αναλογίας, της φυσικής ισορροπίας, του μέτρου και της ομορφιάς. Το άπειρο αναδύθηκε ως μια διάσταση που γενικά θεωρούνταν θετική μόνο στη σύγχρονη εποχή, και μάλιστα μόνο τον 19ο αιώνα. Και μόνο πολύ πρόσφατα - ας πούμε τα τελευταία πενήντα χρόνια - έχει αναδυθεί η ιδέα ότι η «υπέρβαση των ορίων» θα μπορούσε να έχει μια θετική χροιά ως τέτοια.

Η ιδέα του «ορίου» δεν συνδέεται πλέον με την ισορροπία, την αρμονία ή τη φύση, αλλά με ένα κλουβί, μια επιβολή ή μια καταπίεση. Αυτή η προοπτική έχει τροφοδοτηθεί ιδιαίτερα από το όραμα που είναι γνωστό ως «προοδευτισμός», το οποίο προσδιορίζει κάθε «υπέρβαση» ως εγγενώς καλό.

Το βιβλίο του Furedi δεν ασχολείται μόνο με τα εδαφικά όρια, αλλά συζητά επίσης κάθε μορφή ορίου , ορίου ή περιγράμματος, και επομένως και με την αναλογία, την ισορροπία και τη φύση.

Αυτό που παρατηρεί, κατά την άποψή μου άψογα, είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία βαθιάς παρανόησης της έννοιας των ορίων και των συνόρων, η οποία συμβαδίζει με διαδικασίες διάλυσης κάθε προσδιορισμού, κάθε σταθερότητας, κάθε νοήματος.

Η σκοτεινή Ευρώπη, μια ιστορία εγκλημάτων! Ηλίας Παπαναστασίου

«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Γι΄ αυτή την Ευρώπη μας είπαν πολλά , τα ακούσαμε και τα πιστέψαμε… 

Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια άλλη Ευρώπη που τελικά είναι και η πραγματική: η σκοτεινή Ευρώπη!

 Αυτήν την Ευρώπη μας αποκαλύπτει μέσα από την ιστορία κι όχι μόνο, ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου. Την Ευρώπη που διέπραξε και εξακολουθεί να διαπράττει εγκλήματα κατά λαών. Μεταξύ αυτού και του ελληνικού…

Για να γίνουμε Ευρώπη, πρέπει να ξεπεράσουμε την ιδέα της Δύσης

Marcello Veneziani - 12 Ιουνίου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

«Για να γίνουμε Ευρώπη, πρέπει να ξεπεράσουμε την ιδέα της Δύσης». Αυτή είναι η συνταγή με την οποία πρέπει να ξεκινήσει η Ήπειρος, σύμφωνα με τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι, δημοσιογράφο, συγγραφέα και μία από τις πιο πρωτότυπες φωνές στο ιταλικό συντηρητικό στρατόπεδο.

Συνέντευξη για τό Radici(Ρίζες) από τον Alessio Schiesari

Γίνεται πολλή συζήτηση αυτές τις μέρες για την κρίση της Ευρώπης. Πιστεύετε ότι είναι μια προσωρινή κρίση ή μια βαθύτερη, σχεδόν υπαρξιακή, που συνδέεται με την ατελή φύση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος;

Η κρίση της Ευρώπης είναι ενδημική, εγγενής στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξαρχής, επειδή δεν αναγνώρισε τις ιστορικές και ιδανικές ρίζες της - ελληνικές, ρωμαϊκές και χριστιανικές - και δεν κατάφερε να κατανοήσει τον γεωπολιτικό της ρόλο στον κόσμο. Όταν αποφασίστηκε να δοθεί στην Ευρώπη Σύνταγμα - ένα έργο που ξεκίνησε και στη συνέχεια ματαιώθηκε - ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' το ανέφερε επίσης. Προσέξτε: μιλάμε για ρίζες, όχι για ομολογία. Αυτή είναι η προπατορική αμαρτία για την οποία πρέπει να εξιλεωθούμε. Όταν δεν ξέρεις από πού προέρχεσαι, καταλήγεις να χάνεις ακόμη και την αίσθηση του ποιος είσαι. Αυτή είναι η κατάσταση της Ευρώπης σήμερα.

Επιλέχθηκε διαφορετική ρίζα;

Όχι, ούτε καν αυτό. Δεν επιλέχθηκε καμία εναλλακτική λύση. Έγινε λόγος για Διαφωτισμό, αλλά αυτό, αν μη τι άλλο, είναι μια εξέλιξη, όχι μια ρίζα. Η μήτρα είναι κάτι άλλο. Σκέφτομαι μέρη όπως η Ρώμη και η Αθήνα, που για αιώνες έχουν φωτίσει τον κόσμο με τον πολιτισμό τους. Μόνο αν ανακαλύψουμε ξανά τον πολιτισμό μας μπορούμε να είμαστε το κέντρο του πλανήτη, ο τόπος διαμεσολάβησης έξω από τα μπλοκ και τις υπερδυνάμεις, σχεδόν το ZTL - η ζώνη περιορισμένης κυκλοφορίας - του πλανήτη.

Η Ευρώπη σήμερα φαίνεται συχνά παγιδευμένη σε μια συνεχή διαπραγμάτευση εθνικών συμφερόντων. Μπορεί να εξακολουθεί να υπάρχει ως αξιόπιστος πολιτικός παράγοντας χωρίς να έχει πραγματικά δημιουργήσει μια κοινή ικανότητα λήψης αποφάσεων, ιδίως στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα;

Αυτό που αναμφίβολα λείπει είναι ένας κυρίαρχος υπεύθυνος λήψης αποφάσεων, αναγνωρισμένος από όλους και νομιμοποιημένος από τον λαό. Φοβάμαι ότι το ζήτημα αποφεύγεται επειδή η κυριαρχία της Ευρώπης βρίσκεται ουσιαστικά στα χέρια μιας χρηματοοικονομικής τεχνο-γραφειοκρατίας. Και άλλες μορφές πολιτικής κυριαρχίας δεν επιτρέπονται. Ο πολιτικός θα πρέπει να είναι μόνο αυτός που επιβάλλει τις τεχνικές και οικονομικές ισορροπίες.

Τι ρύθμιση έχεις κατά νου;

Η φιλότουρκη Ουκρανία στην Ε.Ε.

Του Μανώλη Κοττάκη

Ο Έλλην το ένα του αυτί το έχει για την κακία, είχε πει κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Παθιάζεται με την κακία.

Από προχθές το βράδυ το πανελλήνιον «χαστουκίζει» τα πληκτρολόγια για να σχολιάσει και να μεταφέρει πληροφορίες για το τι συνέβη στο περίφημο επεισόδιο που έγινε στο περιθώριο του τελικού της Ευρωλίγκας.

Στην πραγματικότητα, παθιαζόμαστε με τα ασήμαντα. Αυτά που δεν επηρεάζουν την καθημερινότητά μας αλλά τροφοδοτούν συζητήσεις στις παρέες. Καιρός να παθιαζόμαστε όμως και με τα σημαντικά.

Εάν σας λέγαμε ότι προωθείται η ένταξη καταφανώς φιλότουρκης χώρας στην Ε.Ε. από το παράθυρο χωρίς δικαίωμα ψήφου στα κοινοτικά ενωσιακά όργανα και ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει επικίνδυνο προηγούμενο για την τουρκική υποψηφιότητα ένταξης στην Ε.Ε. στο μέλλον, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν για τα εθνικά μας συμφέροντα, τι θα λέγατε; Κι όμως ισχύει.

Σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες μας από τις Βρυξέλλες, ο Γερμανός καγκελάριος ενημέρωσε την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μια «ενδιαφέρουσα ιδέα» πρότασή του: Δεδομένου ότι η πρόθεση της Ένωσης είναι να βάλει την ουρά υπό τα σκέλη και να επαναπροσεγγίσει τη Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν, δεδομένου ότι λόγω της σφοδρής άρνησης της Μόσχας λόγω και της επικράτησής της στον πόλεμο είναι απίθανη έως αδύνατη η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ο καγκελάριος Μερτς ηγείται εκστρατείας για την απευθείας ένταξη του Κιέβου στην Ε.Ε. με παράκαμψη της διαδικασίας επικύρωσης προσχώρησής της από τα Κοινοβούλια των 27 χωρών!

Η φόρμουλα που προωθεί για να χρυσώσει η Ευρώπη στην Ουκρανία το χάπι της επαναπροσέγγισής της με τη Ρωσία προβλέπει την άμεση συμμετοχή της χώρας αυτής διά αντιπροσώπων στη Σύνοδο Κορυφής, στο Κολέγιο των Επιτρόπων της Κομισιόν και στην Ευρωβουλή χωρίς δικαίωμα ψήφου.

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

Πρωτομαγιάτικος μποναμάς για την ευρωπαϊκή βιομηχανία η «προσωρινή εφαρμογή» της Mercosur

του Νότη Μαριά

Πρωτομαγιάτικος μποναμάς όχι για τους εργάτες αλλά για την ευρωπαϊκή βιομηχανία η εφαρμογή της Προσωρινής Συμφωνίας ΕΕ-Mercosur από 1/5/2026 σύμφωνα με δηλώσεις του ευρωπαίου Επιτρόπου Maroš Šefčovič (https://eurometal.net 27/3/2026) .

Ως γνωστόν στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και προκειμένου οι Βρυξέλλες να προωθήσουν την εξαγωγή των βιομηχανικών προϊόντων του ευρωπαϊκού βορρά στις παγκόσμιες αγορές και κυρίως στις αναπτυσσόμενες αγροτικές χώρες δέχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ως αντιστάθμισμα την κατάργηση της αρχής της κοινοτικής προτίμησης και την απελευθέρωση των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων τρίτων χωρών στην ΕΕ με αποτέλεσμα να οξυνθούν τα προβλήματα των αγροτών του φτωχοποιημένου ευρωπαϊκού νότου.

Έτσι στις 13 Σεπτεμβρίου 1999 το Συμβούλιο της ΕΕ εξουσιοδότησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Κοινή Αγορά του Νότου γνωστή και ως Mercosur καθώς και με τα κράτη μέλη της για τη διαμόρφωση μιας συμφωνίας η οποία να αποτελείται από διάφορα σκέλη που να αφορούν την πολιτική, τη συνεργασία και το εμπόριο.

Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν επιτυχώς στις 6/12/2024.

Δεν ήταν βέβαια καθόλου εύκολες καθώς υπήρχαν αντιδράσεις τόσο από συγκεκριμένα κράτη μέλη της ΕΕ με επικεφαλής τη Γαλλία όσο και από τους ευρωπαίους αγρότες και καταναλωτές.

ΕΕ, ο ολοκληρωτικός πειρασμός

Ενώ όλη η προσοχή απορροφάται από τον Περσικό Κόλπο και τις θεατρικές παραστάσεις του Τραμπ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα θεσμικά της όργανα προωθούν διάφορα μέτρα που, συνολικά, θέτουν τα θεμέλια για μια κοινωνία πλήρους επιτήρησης και ελέγχου: το προγραμματιζόμενο ψηφιακό ευρώ, την υποχρεωτική κοινοποίηση δεδομένων των πολιτών σε τρίτους, ακόμη και την κατάργηση της ασυλίας για τους ευρωβουλευτές που επικρίνουν την ΕΕ. Πίσω από κλειστές πόρτες και με το πρόσχημα της «προόδου» και της «αποτελεσματικότητας», τα ίδια τα θεμέλια της ελευθερίας μας διαβρώνονται περαιτέρω

Οι Βρυξέλλες προχωρούν με το έργο CBDC (ψηφιακό νόμισμα κεντρικής τράπεζας). Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο έργο στην ημερήσια διάταξη: αυτό που μας παρουσιάζεται ως μια φιλική προς το χρήστη καινοτομία, μετά από προσεκτικότερη εξέταση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από προγραμματιζόμενο χρήμα. Δεν είναι πλέον μια απλή ανταλλαγή αξίας, αλλά η πλήρης παρακολούθηση και έλεγχος κάθε πράξης κατανάλωσης, επειδή όταν το χρήμα γίνεται προγραμματιζόμενο, μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου της συμπεριφοράς. Οι κεντρικές τράπεζες και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορούν επομένως να καθορίσουν τι, πότε και πόσα χρήματα μπορούν να δαπανηθούν. Αυτό σηματοδοτεί το τέλος του ανώνυμου μετρητού και την έλευση της πλήρους διαφάνειας απέναντι στο κράτος.

Όλα είναι πιθανά: από ημερομηνίες λήξης για «μη φιλικές προς το περιβάλλον» δαπάνες (με όλη την ασάφεια αυτού του όρου) μέχρι το μπλοκάρισμα πληρωμών για «ακατάλληλη» συμπεριφορά; Όλα αυτά θα είναι τεχνικά εφικτά. Η επίσημη δικαιολογία είναι ο «εκσυγχρονισμός των συστημάτων πληρωμών». Η πραγματική συνέπεια: ο πλήρης έλεγχος της ατομικής καταναλωτικής συμπεριφοράς. Ταυτόχρονα, ξεδιπλώνεται η επόμενη φάση εκμετάλλευσης δεδομένων. Τα σχέδια για τη μαζική κοινοποίηση των ιδιωτικών δεδομένων των πολιτών σε τρίτους γίνονται μια απτή πραγματικότητα. Υπό το πρόσχημα της χρήσης τέτοιων δεδομένων για «υψηλότερους σκοπούς», η προστασία της ιδιωτικής ζωής γίνεται νοσταλγική.

Για να ανακεφαλαιώσω

από την Andrea Zhok - 07/04/2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Το 2012, η ​​Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε αυστηρές κυρώσεις στο Ιράν, ακολουθώντας τα βήματα των αμερικανικών κυρώσεων που χρονολογούνται από την Ισλαμική Επανάσταση (1979). Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν απαγόρευση εισαγωγής, αγοράς και μεταφοράς ιρανικού αργού πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου. Η επίσημη δικαιολόγηση για τις κυρώσεις είναι πάντα εξαιρετικά ανθρωπιστική: παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Από το 2022, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξεκινήσει μια σειρά από ολοένα και αυστηρότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, του κορυφαίου προμηθευτή ενέργειας της Ευρώπης. Και εδώ, αντιμέτωπη με τις παρατηρήσεις κοινής λογικής ότι μια περιοχή βιομηχανικού μετασχηματισμού όπως η Ευρώπη, που δεν διαθέτει σημαντικούς ενεργειακούς πόρους, θα έπρεπε να εργαστεί για την ταχεία επίλυση της διαφοράς και όχι για μια μετωπική αντιπαράθεση, η επίσημη αντίδραση ακολούθησε τις συνήθεις γραμμές υψηλού, ασυμβίβαστου ιδεαλισμού. Δεν υπήρξε συμβιβασμός λόγω της ελευθερίας, της υπεράσπισης της ουκρανικής κυριαρχίας, της παραβίασης του διεθνούς δικαίου...
Λίγο αργότερα - το 2023 - σε απάντηση στην ιρανική βοήθεια προς τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας drones, η ΕΕ αυστηροποίησε τις κυρώσεις κατά του Ιράν. Η στρατιωτική βοήθεια σε ένα κράτος που είχε παραβιάσει το διεθνές δίκαιο ήταν απαράδεκτη!

Κάποιος θα μπορούσε να συμπεράνει σε αυτό το σημείο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση καθοδηγείται από καλοσυνάτες ψυχές, ανίκανες για οποιοδήποτε πολιτικό ρεαλισμό, τραγικά ανενημέρωτες για το τι συμβαίνει σε τρίτες χώρες, αλλά τουλάχιστον κινητοποιημένες δυναμικά από ηθική ακεραιότητα και ανθεκτικές σε οποιονδήποτε συμβιβασμό.

Ωστόσο, στη συνέχεια, η εικόνα γίνεται λίγο συγκεχυμένη. Μεταξύ 2023 και 2025, το Ισραήλ εξόντωσε τουλάχιστον 70.000 Παλαιστίνιους πολίτες, ισοπέδωσε μεγάλο μέρος της Λωρίδας της Γάζας (με το πρόσχημα της παρουσίας της Χαμάς), εκτόπισε ολόκληρες γειτονιές στη Δυτική Όχθη (χωρίς το πρόσχημα της Χαμάς, αφού δεν υπάρχει εκεί), συνέλαβε και κράτησε αδιακρίτως επ' αόριστον, σκότωσε παιδιά, βίασε κρατούμενους και αθώωσε τους βιαστές, ξυλοκόπησε συστηματικά ιδιοκτήτες επιχειρήσεων στη Δυτική Όχθη υπό την κάλυψη της αστυνομίας, κ.λπ., κ.λπ.
Οι ευρωπαϊκές κυρώσεις δεν ήρθαν. Πρέπει να αποσπάστηκαν από την προσοχή· υπήρξε ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε...

Του Θανάση Κ. 

Αν μέχρι προχθές τολμούσε κανείς να πει φωναχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε, θα τον χαρακτήριζαν λαϊκιστή, αντί ευρωπαίο, "ακραίο"... 

Τώρα, όμως, η δήλωση αυτή βγήκε από το στόμα του καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ #Μερτς, και ακούστηκε στο #Νταβός, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε τα τελευταία χρόνια, απέτυχε.

Σπαταλήσαμε τεράστιο δυναμικό – στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη – μέσα σε υπερβολική ρύθμιση, γραφειοκρατία και καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων.

Η ενιαία αγορά δημιουργήθηκε για να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός οικονομικός χώρος στον κόσμο. Αντί γι’ αυτό, η Ευρώπη κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής στην υπέρ  ρύθμιση. Και αυτό πρέπει να τελειώσει.»

Η διαπίστωση αυτή δεν ακούστηκε από τους εχθρούς της Ευρώπης. 

Ακούστηκε από τον ίδιο τον πυρήνα της!

Kαι τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν πλήρως: Στα 22 χρόνια που λειτουργεί το ευρώ, η #Ευρώπη έχασε πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στην παγκόσμιο ΑΕΠ. Ήταν πρώτη (πολύ κοντά στις ΗΠΑ) με 31% και τώρα έχει μόλις 18%...

Πολύ πίσω από τις ΗΠΑ πλέον (26-27%)...

 

* Αλλά η παρακμή της Ευρώπης δεν εξηγείται μόνο από γραφειοκρατία και υπέρ-ρύθμιση. Έχει και δύο ακόμα αιτίες που την επιτάχυναν τα τελευταία χρόνια:

Το #Green_Deal και ο πόλεμος στην #Ουκρανία. Κι εδώ  η Η Ευρώπη επέλεξε μόνη της, πολιτικές που αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικές:

Η Ευρώπη και ο αρκτικός της καθρέφτης

του ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Θα ήταν φαινόμενο κωμικό αν δεν αφορούσε τόσο άμεσα τη ζωή μας. Μιλώ για τη στρατηγική παράλυση της ευρωπαϊκής ηγεσίας παρά τα αλλεπάλληλα ραπίσματα του πιο αυθεντικού εκπροσώπου του αμερικανικού ήθους. Οι διακηρύξεις αλληλεγγύης προς τη Δανία, τα δειλά αντίμετρα, οι τελετουργικές δηλώσεις περί σεβασμού της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των εθνών (στον αρκτικό κύκλο και τις ουκρανικές πεδιάδες τουλάχιστον), ελάχιστα καλύπτουν την σκληρή πραγματικότητα: 

η Ευρώπη δεν διαθέτει ούτε τα στρατιωτικά μέσα, ούτε την πολιτική βούληση να αντιμετωπίσει κατά μέτωπον τον Αμερικανό προστάτη της. Όλοι γνωρίζουν ότι την κρίσιμη στιγμή, η Γροιλανδία θα κείται μακράν. 

Όμως το γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο. Η Ευρώπη μετά από ογδόντα χρόνια βρίσκεται πάλι σε ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής και το ζήτημα της Γροιλανδίας, καταδεικνύει περίτρανα αυτό που όλοι φοβούνται να πουν: 

η Ευρώπη δεν είναι εταίρος, αλλά ικέτης. Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ;

 Γιατί καλή και άγια η οργή για τη χυδαιότητα του Ντόναλντ Τραμπ (παρότι μόλις πριν από λίγους μήνες η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, «πούλησε» την απόλυτη ταπείνωση ως μια καλή εμπορική συμφωνία), όμως αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει συγχωροχάρτι για όσους που επί δεκαετίες έχτιζαν μια χωρίς ηθικές αρχές ευδαιμονιστική γραφειοκρατία που τώρα έντρομη πασχίζει να σώσει το σαρκίο της.

Για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-2 Ιανουαρίου 2026

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι' αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.

Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.

Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.

Το φάντασμα της Ακροδεξιάς εξυπηρετεί συμφέροντα των κυρίαρχων κύκλων

23.12.2025 

Νίκος Τόσκας

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση.

Αυτή τη φορά το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη αλλά και την Λατινική Αμερική δεν είναι του Κομμουνισμού, της Αριστεράς και της δημοκρατικής πορείας, είναι αυτό της Ακροδεξιάς και του αυταρχισμού.

Τα κόμματα του Κέντρου (Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά) προσπαθούν να ανακόψουν την πορεία της Ακροδεξιάς όμως με την συντηρητική πολιτική τους της στρώνουν το έδαφος αντί να την αποτρέπουν.

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση. Η φόν ντερ Λαιεν στηρίζεται στις ψήφους των ακροδεξιών για να περάσει τα νομοσχέδια στις Βρυξέλλες.

Στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφάλειας ο Τράμπ καλεί σε «αντίσταση» στην ευρωπαϊκή πολιτική για το μεταναστευτικό, κινδυνολογεί ότι σε 20 χρόνια η Ευρώπη θα είναι αγνώριστη και υποστηρίζει τα «πατριωτικά» κόμματα.



Οι τελευταίες οριακές εκλογικές νίκες του Κέντρου στη Γαλλία, Βρετανία και Ολλανδία άφησαν μόνο παρωδικές ελπίδες στην φον ντερ Λαιεν ότι «το Κέντρο κρατάει». Ήταν στην πραγματικότητα νίκες με την βοήθεια των προοδευτικών πολιτών που προσπάθησαν να αποφύγουν το χειρότερο.

Ο κεντρικός έλεγχος της τροφής πίσω από το πρόβλημα…

Οργισμένοι και οι Ευρωπαίοι αγρότες – Η ΕΕ σκοτώνει την πρωτογενή παραγωγή με… κανονισμούς, θα τρώμε σκουπίδια

Αυτό που απορρίπτουν οι αγρότες είναι κανονισμοί αποκομμένοι από την πραγματικότητα που θα τους απομακρύνουν από την παραγωγή

Κανείς δεν θέλει να ανήκει στη γενιά που χάσει την πρωτογενή παραγωγή, αλλά είμαστε πιο κοντά απο ποτέ.

Πέραν, όμως, από τις εξελίξεις στην Ελλάδα που σχετίζονται με το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής, αυτό ακριβώς εξελίσσεται αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη…

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι αγρότες σε όλη την Ευρώπη έχουν κινητοποιηθεί σε κλίμακα που θα έπρεπε να κυριαρχεί στους τίτλους των ειδήσεων.

Αντίθετα, αντιμετωπίζεται ως υπόκωφος θόρυβος – καθώς αθροίζονται πολλά συμφέροντα που θέλουν να διαστρέψουν τις διατροφικές μας συνήθειες – να τρώμε ακόμη και κατσαρίδες!

Στην Ολλανδία, οι αγρότες διαμαρτυρήθηκαν για τους κανονισμούς αζώτου που θα οδηγούσαν στη μαζική χρεοκοπία αγροκτημάτων — ακόμη και για επιχειρήσεις που ακολουθούν καινοτόμες μεθόδους.

Στη Γαλλία, οι αγρότες έχουν αποκλείσει αυτοκινητόδρομους και έχουν περικυκλώσει το Παρίσι με τρακτέρ, διαμαρτυρόμενοι για τους φόρους καυσίμων, τους περιορισμούς χρήσης γης και τα αδύνατα βάρη συμμόρφωσης με μια παρανοϊκή νομοθεσία.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2025

#2ΤΡΕΙΣ  ΗΤΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΗΔΕΊΑ 

(Ή πώς η ΕΕ από εξαγωγέας αγροτοδιατροφικών κινδυνεύει τώρα να πεινάσει)

Post2Post 

Τρεις είναι οι κύριοι παράγοντες που διαμόρφωσαν την σημερινή πραγματικότητα, που δικαιολογεί τον πιο πάνω τίτλο και υπότιτλο::

🔸Το μοντέλο της υπερεντατικής εκμετάλλευσης που έχει επιλέξει να επιδοτεί, απαιτεί χημικά λιπάσματα, που τώρα βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του ανεξέλεγκτου Πούτιν, άμεσα ή μέσω του ελέγχου της αγοράς ενέργειας.  

Το 35-40% του κόστους κάθε τροφής που βάζουμε στο στόμα μας είναι κόστος ενέργειας. Περίπου άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των αγροεφοδίων, δηλαδή των λιπασμάτων, των φυτοφάρμακα και των ζωοτροφών (που είναι πάλι ενέργεια για την κτηνοτροφία). Η αλόγιστη εξάρτηση της ΕΕ από την εισαγόμενη ενέργεια και τις πρώτες ύλες από την Ρωσία και άλλες πηγές που διαμορφώθηκε στην περίοδο των παλιών αγελάδων της προηγούμενης παγκόσμιοποίησης για να διατηρηθεί το τρέχον μοντέλο των υπερεντατικών εκμεταλλεύσεων, οδήγησαν στην πρώτη ήττα της ΕΕ. Με αυτογκόλ.

🔸Οι τρεις τελευταίες ΚΑΠ στηρίζονται στην στρεμματική βασική επιδότηση των παραγωγών  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ και τι αυτή καταναλώνει σε ενέργεια ή άλλους φυσικούς πόρους. Αυτές αντικατέατησαν  μια προηγούμενη ΚΑΠ που επιδοτούσε παραγόμενο προϊόν, και που οδήγησε σε υπερπαραγωγή (και πτώση τιμών).

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !! (ταινία του Θόδωρου Μαραγκού - 1983)

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !! (ταινία του Θόδωρου Μαραγκού - 1983)

Ετσι άρχισε το ΠΑΣΟΚ να καταστρέφει την Ελλάδα. Συγκλονιστικό ντοκουμέντο 1982
Καταστροφή της ελληνικής αγροτικής παραγωγής

Δραματικές εικόνες απο την κυνηγημένη κι εξαφανισμένη ταινία του Θόδωρου Μαραγκού
ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ - 1983

«ΤΑΡΙΧΕΥΤΗΡΙΟ ΕΥΡΩΠΗ»

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Μια εικόνα στριφογυρίζει επίμονα στον νου μου από τη στιγμή που περάτωσα την ανάγνωση της ποιητικής συλλογής του Κώστα Κουτσουρέλη. Η ιερή διαδικασία της ταρίχευσης για τους επιφανείς νεκρούς. Ο ποιητής ως ιερέας που αναλάμβανε τον εξαγνισμό του νεκρού σώματος, ώστε να επιβραδύνει και ει δυνατόν να παρεμποδίσει τη σήψη, αρωματίζοντας με την ποίηση και βαλσαμώνοντας με στίχους μια μούμια που -προσοχή- δεν πρέπει να έρθει ξανά στο φως γιατί θα διαλυθεί.

 Η υλική αθανασία προϋποθέτει απόκρυψη, αφαίρεση του εγκεφάλου και των εσωτερικών οργάνων, περιτύλιξη με ύφασμα ειδικό και επίδεση προσωπείων. Την ταριχευτική διαδικασία ολοκληρώνει η τελετουργική πομπή κατά την οποία το νεκρό σώμα μεταφέρεται συνοδεία ύμνων και θρήνων, όχι πένθιμου χαρακτήρα αλλά αποχαιρετισμού.

 Αποχαιρετισμού, εν προκειμένω, σε έναν πολιτισμό και μια ήπειρο που αγαπήσαμε και της οποίας υπήρξαμε (αρέσει- δεν αρέσει σε κάποιους) παιδιά της. Ειδικά ο έξοχος ποιητής για τον οποίο μιλούμε. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τὸ βιβλίο «Ταριχευτήριο Εὐρώπη» (από τις εκδόσεις Κίχλη) αποτελεί σύνθεση τριών ανεξάρτητων μεταξύ τους έργων, γραμμένων τη διετία 2022-2023. Κυκλοφόρησε σχεδόν πριν από ένα χρόνο. Το πρώτο μέρος («Καμιά φωνή») απαρτίζεται από 102 ελεγειακά, σατιρικά και ερωτικά «ρουμπαγιάτ», τετράστιχα που επαναφέρουν στη μνήμη τον πολυπράγμονα ποιητή και φιλόσοφο Ομάρ Χαγιάμ. Με το ποτήρι του Χαγιάμ στο χέρι ο Κουτσουρέλης ξεκινά χωρίς αυταπάτες:

 «Σε κάποια ακτή απ’ όλους ξεχασμένη/ σε γλώσσα τώρα γράφω που πεθαίνει./ Κανείς δεν πρόκειται να με διαβάσει·/ το μέλλον μου δεν με καταλαβαίνει».

Όμως η θάλασσα που σβήνει σ’ αυτή την ακτή είναι τόσο καλή: καθώς καταβροχθίζει τὸ κορμί και το ταλέντο του, τον ανεβάζει στη σκηνή του κόσμου που πεθαίνει. Εκεί μπορεί να δει και να μας μεταφέρει τη φρικτή αλήθεια του καιρού μας.

«Στίφη κι αγέλες, Οίκοι, γένη, φάρες/ γονίδια, του Αίματος οι οξείες φανφάρες./ Και η ιστορία και η βιολογία/ για το Εγώ δεν δίνουν δυο δεκάρες».