Ο κεντρικός έλεγχος της τροφής πίσω από το πρόβλημα…

Οργισμένοι και οι Ευρωπαίοι αγρότες – Η ΕΕ σκοτώνει την πρωτογενή παραγωγή με… κανονισμούς, θα τρώμε σκουπίδια

Αυτό που απορρίπτουν οι αγρότες είναι κανονισμοί αποκομμένοι από την πραγματικότητα που θα τους απομακρύνουν από την παραγωγή

Κανείς δεν θέλει να ανήκει στη γενιά που χάσει την πρωτογενή παραγωγή, αλλά είμαστε πιο κοντά απο ποτέ.

Πέραν, όμως, από τις εξελίξεις στην Ελλάδα που σχετίζονται με το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής, αυτό ακριβώς εξελίσσεται αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη…

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι αγρότες σε όλη την Ευρώπη έχουν κινητοποιηθεί σε κλίμακα που θα έπρεπε να κυριαρχεί στους τίτλους των ειδήσεων.

Αντίθετα, αντιμετωπίζεται ως υπόκωφος θόρυβος – καθώς αθροίζονται πολλά συμφέροντα που θέλουν να διαστρέψουν τις διατροφικές μας συνήθειες – να τρώμε ακόμη και κατσαρίδες!

Στην Ολλανδία, οι αγρότες διαμαρτυρήθηκαν για τους κανονισμούς αζώτου που θα οδηγούσαν στη μαζική χρεοκοπία αγροκτημάτων — ακόμη και για επιχειρήσεις που ακολουθούν καινοτόμες μεθόδους.

Στη Γαλλία, οι αγρότες έχουν αποκλείσει αυτοκινητόδρομους και έχουν περικυκλώσει το Παρίσι με τρακτέρ, διαμαρτυρόμενοι για τους φόρους καυσίμων, τους περιορισμούς χρήσης γης και τα αδύνατα βάρη συμμόρφωσης με μια παρανοϊκή νομοθεσία.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2025

#2ΤΡΕΙΣ  ΗΤΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΗΔΕΊΑ 

(Ή πώς η ΕΕ από εξαγωγέας αγροτοδιατροφικών κινδυνεύει τώρα να πεινάσει)

Post2Post 

Τρεις είναι οι κύριοι παράγοντες που διαμόρφωσαν την σημερινή πραγματικότητα, που δικαιολογεί τον πιο πάνω τίτλο και υπότιτλο::

🔸Το μοντέλο της υπερεντατικής εκμετάλλευσης που έχει επιλέξει να επιδοτεί, απαιτεί χημικά λιπάσματα, που τώρα βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του ανεξέλεγκτου Πούτιν, άμεσα ή μέσω του ελέγχου της αγοράς ενέργειας.  

Το 35-40% του κόστους κάθε τροφής που βάζουμε στο στόμα μας είναι κόστος ενέργειας. Περίπου άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των αγροεφοδίων, δηλαδή των λιπασμάτων, των φυτοφάρμακα και των ζωοτροφών (που είναι πάλι ενέργεια για την κτηνοτροφία). Η αλόγιστη εξάρτηση της ΕΕ από την εισαγόμενη ενέργεια και τις πρώτες ύλες από την Ρωσία και άλλες πηγές που διαμορφώθηκε στην περίοδο των παλιών αγελάδων της προηγούμενης παγκόσμιοποίησης για να διατηρηθεί το τρέχον μοντέλο των υπερεντατικών εκμεταλλεύσεων, οδήγησαν στην πρώτη ήττα της ΕΕ. Με αυτογκόλ.

🔸Οι τρεις τελευταίες ΚΑΠ στηρίζονται στην στρεμματική βασική επιδότηση των παραγωγών  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ και τι αυτή καταναλώνει σε ενέργεια ή άλλους φυσικούς πόρους. Αυτές αντικατέατησαν  μια προηγούμενη ΚΑΠ που επιδοτούσε παραγόμενο προϊόν, και που οδήγησε σε υπερπαραγωγή (και πτώση τιμών).

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !! (ταινία του Θόδωρου Μαραγκού - 1983)

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !! (ταινία του Θόδωρου Μαραγκού - 1983)

Ετσι άρχισε το ΠΑΣΟΚ να καταστρέφει την Ελλάδα. Συγκλονιστικό ντοκουμέντο 1982
Καταστροφή της ελληνικής αγροτικής παραγωγής

Δραματικές εικόνες απο την κυνηγημένη κι εξαφανισμένη ταινία του Θόδωρου Μαραγκού
ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ - 1983

«ΤΑΡΙΧΕΥΤΗΡΙΟ ΕΥΡΩΠΗ»

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Μια εικόνα στριφογυρίζει επίμονα στον νου μου από τη στιγμή που περάτωσα την ανάγνωση της ποιητικής συλλογής του Κώστα Κουτσουρέλη. Η ιερή διαδικασία της ταρίχευσης για τους επιφανείς νεκρούς. Ο ποιητής ως ιερέας που αναλάμβανε τον εξαγνισμό του νεκρού σώματος, ώστε να επιβραδύνει και ει δυνατόν να παρεμποδίσει τη σήψη, αρωματίζοντας με την ποίηση και βαλσαμώνοντας με στίχους μια μούμια που -προσοχή- δεν πρέπει να έρθει ξανά στο φως γιατί θα διαλυθεί.

 Η υλική αθανασία προϋποθέτει απόκρυψη, αφαίρεση του εγκεφάλου και των εσωτερικών οργάνων, περιτύλιξη με ύφασμα ειδικό και επίδεση προσωπείων. Την ταριχευτική διαδικασία ολοκληρώνει η τελετουργική πομπή κατά την οποία το νεκρό σώμα μεταφέρεται συνοδεία ύμνων και θρήνων, όχι πένθιμου χαρακτήρα αλλά αποχαιρετισμού.

 Αποχαιρετισμού, εν προκειμένω, σε έναν πολιτισμό και μια ήπειρο που αγαπήσαμε και της οποίας υπήρξαμε (αρέσει- δεν αρέσει σε κάποιους) παιδιά της. Ειδικά ο έξοχος ποιητής για τον οποίο μιλούμε. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τὸ βιβλίο «Ταριχευτήριο Εὐρώπη» (από τις εκδόσεις Κίχλη) αποτελεί σύνθεση τριών ανεξάρτητων μεταξύ τους έργων, γραμμένων τη διετία 2022-2023. Κυκλοφόρησε σχεδόν πριν από ένα χρόνο. Το πρώτο μέρος («Καμιά φωνή») απαρτίζεται από 102 ελεγειακά, σατιρικά και ερωτικά «ρουμπαγιάτ», τετράστιχα που επαναφέρουν στη μνήμη τον πολυπράγμονα ποιητή και φιλόσοφο Ομάρ Χαγιάμ. Με το ποτήρι του Χαγιάμ στο χέρι ο Κουτσουρέλης ξεκινά χωρίς αυταπάτες:

 «Σε κάποια ακτή απ’ όλους ξεχασμένη/ σε γλώσσα τώρα γράφω που πεθαίνει./ Κανείς δεν πρόκειται να με διαβάσει·/ το μέλλον μου δεν με καταλαβαίνει».

Όμως η θάλασσα που σβήνει σ’ αυτή την ακτή είναι τόσο καλή: καθώς καταβροχθίζει τὸ κορμί και το ταλέντο του, τον ανεβάζει στη σκηνή του κόσμου που πεθαίνει. Εκεί μπορεί να δει και να μας μεταφέρει τη φρικτή αλήθεια του καιρού μας.

«Στίφη κι αγέλες, Οίκοι, γένη, φάρες/ γονίδια, του Αίματος οι οξείες φανφάρες./ Και η ιστορία και η βιολογία/ για το Εγώ δεν δίνουν δυο δεκάρες».

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΜΑΣΚΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για την Αναγέννηση της Ελληνικής Πολιτικής Αυτοσυνείδησης

Η καταγγελία της Μ. Καρυστιανού προς την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι δεν είναι απλώς μια ακόμη πράξη διαμαρτυρίας.

Είναι ένα καίριο ρήγμα στο οικοδόμημα της “ευρωπαϊκής περσόνας”, δηλαδή της εξιδανικευμένης εικόνας της Ευρώπης ως υπεράνω διαφθοράς, αδιαφάνειας και θεσμικής παραλυσίας.

Η Κοβέσι ήταν -και εξακολουθεί να προβάλλεται ως- το σύμβολο της “καθαρής Ευρώπης”, της Ευρώπης που “ελέγχει τους διεφθαρμένους του Νότου”, της Ευρώπης που “βάζει τάξη εκεί όπου τα κράτη μέλη αποτυγχάνουν”.

Όταν, λοιπόν, μια μάνα από την Ελλάδα καταγγέλλει ότι “Η ίδια η Ευρωπαία Εισαγγελέας δεν έκανε το καθήκον της στα Τέμπη”, τότε δεν καταρρέει απλώς ένας θεσμός. Καταρρέει ολόκληρη η ηθική αφήγηση της Ευρώπης, όπως διαμορφώθηκε έντεχνα μέσα σε δεκαετίες, στα μάτια των Ελλήνων.  

Η ευρωπαϊκή περσόνα βασίζεται στο ηθικό κύρος των θεσμών της. Η ΕΕ δεν έχει στρατό, δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική, δεν έχει κοινή κουλτούρα, δεν έχει κοινή γλώσσα.

Αυτό που έχει -και πάνω σε αυτό στηρίζεται- είναι η ηθική υπεροχή των θεσμών της, η εικόνα ότι είναι “ανώτεροι”, “αδιάφθοροι”, “τεχνοκρατικά ορθοί”. Η Κοβέσι ήταν το avatar αυτής της υπεροχής.

Οι Έλληνες δεν χρεοκοπούν σαν Ευρωπαίοι. Οι Ευρωπαίοι χρεοκοπούν σαν Έλληνες...

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Όταν η γλώσσα αποκαλύπτει περισσότερα από όσα επιθυμεί ο ομιλητής.

Αλήθεια είναι αυτό που λέει ο Μητσοτάκης, η Ευρώπη όντως γίνεται Ελλάδα. 

Από 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ έπεσε στο 14%, η ανάπτυξή της εδώ και χρόνια είναι μηδενική, η ανταγωνιστικότητά της έχει καταρρεύσει, το κόστος ενέργειας είναι τριπλάσιο των ανταγωνιστών της. 

Ό,τι περίπου συνέβη στην Ελλάδα μετά τη χρεοκοπία, αλλά με αργότερους ρυθμούς. 

Επιπλέον, υφίσταται τον έναν εξευτελισμό μετά τον άλλον από τον ιστορικό της σύμμαχο (ΗΠΑ) που την έχει γραμμένη στο ουκρανικό και ταυτόχρονα, την υποχρεώνει να πληρώσει τον λογαριασμό για τον πόλεμο. 

Ανυποχώρητη απέναντι στον Πούτιν, εθελόδουλη ενώπιον του Τράμπ. 

Ό,τι ήταν τα Eurogroup για την Ελλάδα, την προηγούμενη δεκαετία, είναι σήμερα οι σύνοδοι του ΝΑΤΟ για την Ευρώπη.

Στο εσωτερικό της, οι περισσότερες κυβερνήσεις υπεραναπληρώνουν την ακραία αντιδημοφιλία τους εντείνοντας την καταστολή και τη λογοκρισία σε βάρος των ευρωπαϊκών λαών.

Μωραίνει Κύριος...

Του Θανάση Κ.

Αν η εκλογή ενός Έλληνα υπουργού στην Προεδρία του #Eurogroup είχε γίνει πριν μερικά χρόνια - πριν δηλαδή από το νέο ρήγμα στις αμερικανο - ευρωπαϊκές σχέσεις και πριν η #Ουάσιγκτον αναγνωρίσει, ότι η #Μόσχα κερδίζει στο Ουκρανικό - αν, λοιπόν, η εκλογή Πιερρακάκη στην Προεδρία του Eurogroup είχε γίνει ΠΡΙΝ απ' όλα αυτά, θα ήταν, αναμφίβολα, μια στιγμή αναβάθμισης για την Ελλάδα! 

Θα σηματοδοτούσε πώς μια χώρα αναδείχθηκε μέσα σε μια δεκαετία, από το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης, σε "ηγετική" θέση μέσα στην ευρωζώνη!

Έστω και συμβολικά....

Όμως ΔΕΝ έγινε "πριν μερικά χρόνια". Έγινε ΤΩΡΑ!

Και ο χρόνος, εδώ, επιφέρει πλήρη αντιστροφή...

Και συμβολικά - και επί της ουσίας!

Γιατί η εκλογή Πιερρακάκη έγινε την στιγμή που:

• η Ουάσιγκτον απομακρύνεται ολοταχώς από την Ευρώπη και δείχνει έτοιμη να συνομιλήσει με τη Μόσχα για το Ουκρανικό,

• η Μόσχα φαίνεται να βγαίνει κερδισμένη, διεκδικώντας την αναγνώριση των εδαφικών της κερδών, και φυσικά απαιτώντας την άρση των κυρώσεων ως μέρος της μελλοντικής συμφωνίας - και την επιστροφή των δεσμευμένων της λογαριασμών σε ευρωπαϊκές τράπεζες. Που τώρα η #ΕΕ θέλει να τα "κατασχέσει"...!

• η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει ~210 δισεκατομμύρια ευρώ παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία για να χρηματοδοτήσει την #Ουκρανία,

• ενώ χώρες μέλη όπως η #Ουγγαρία, η #Σλοβακία, η #Ιταλία και το ίδιο το Βέλγιο εκφράζουν σοβαρές ενστάσεις...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΤΗΣ ΕE

Post2Post 

Η αυτοκαταστροφική έως τώρα πολιτική του “ιερατείου” της ΕΕ υπό την Γερμανία, έχει οδηγήσει ήδη την Ευρώπη σε συνθήκες διάλυσης λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων που συντελούνται από το 21 και μετά. 

Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα από την ενεργειακή κρίση, το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ως βαστάζος των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στην Ουκρανία αλλά και από την άνοδο της φιλο-Τραμπικης φιλο-Πουτινικης της ακροδεξιάς σχεδόν σε όλες τις χώρες κράτη-μέλη.

✔️Το μείζον ζητούμενο αποτελεί η ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να προκύψει κάποτε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής που μπορεί να σώσει την Ευρώπη:

🔸Αφενός η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση, μέσω της αλλαγή του τρόπου που θα παράγει το χρήμα. Βάζοντας τέλος στο "κόλπο Νιξον" του 72 με το χρημα-αερα από δάνεια, και με, τη χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις στα κράτη-μέλη, με βάση τα συγκριτικά τους παραγωγικά πλεονεκτήματα. Και με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας ως προς τη χορήγηση αναπτυξιακών πόρων σε κάθε κράτος-μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων, στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση διασπάθισης (όπως και εδω από την Μητσοτάκης ΑΕ).

 Έτσι μόνο έχουν, κατά την γνώμη μου, νόημα οι προτάσεις της ομάδας Σπινέλι του Ευρωκοινοβούλιου για αντικατάσταση της αποτυχημένης συνθήκης της Λισαβόνας με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύμφωνο στην βάση των κοινωνικών συγκλισεων.

🔸Κατά δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από την ενεργειακή της εξάρτηση από τις παλιές Μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου.

 Γι αυτό, και με δεδομένη την ένδεια της και σε στρατηγικά μέταλλα, (που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για το "όλα από ΑΠΕ)", θα πρέπει να αναθεωρήσει τα ουτοπικά της σχέδια. Και να κερδίσει χρόνο με την αξιοποίηση των μοναδικών αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εναπομένουν σε κράτη μέλη της, αυτά της Κύπρου και της Ελλάδας Και  με πρόσβαση τους, μέσα του δίκτυου αγωγών πρόσβασης της και στα ακόμα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (και προσεχώς μπλε υδρογόνου) της Αραβικής χερσονήσου.

Διαφορετικά ο λογαριασμός δεν βγαίνει!

Το ΔΝΤ, η ΕΕ και η υποτέλεια

του Αχιλλέα Ομήρου
(ψευδώνυμο με το οποίο συνόδευε άρθρα του ο Λευτέρης Ριζάς)

Αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του Λευτέρη Ριζά

(πρώτη δημοσίευση 28.04.2016)

       Το ΔΝΤ, όπως και η Ε.Ε. και τα όργανα της, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι διάφοροι άλλοι οικονομικοί και στρατιωτικο - πολιτικοί οργανισμοί (μην ξεχνάμε πρώτα απ‘ όλους το ΝΑΤΟ), δεν έχουν δημιουργηθεί για να επιδιώξουν την ευημερία και ελευθερία των λαών (των εθνών και των κρατών τους). Οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αυτό βέβαια ισχυρίζονται και «πουλάνε» σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Είναι απαραίτητο να πιστέψουν οι λαοί πώς όλοι αυτοί οι θεσμοί τα όργανα τους, στα οποία συμμετέχουν μέσω των κυβερνήσεων τους, φροντίζουν με άδολη αγάπη γι΄ αυτούς.

       Ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη όλων των χωρών και λαών. Ότι ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο επενδύουν, παρέχουν δάνεια, εκδίδουν οδηγίες και κανονισμούς, διαμορφώνουν διεθνείς νόμους και συγκροτούν στρατούς για να προασπίσουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια κάθε λαού και ανθρώπου.

       Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά, γιατί η ίδια η ζωή, η ίδια η «πολιτεία» όλων αυτών των οργανισμών, ενώσεων κλπ κλπ κάθε ημέρα αποδείχνει το εντελώς αντίθετο: ότι δηλαδή στην πραγματικότητα είναι θεσμοί, όργανα και ενώσεις του κεφαλαίου, του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού. Ότι στην πραγματικότητα προσπαθούν να «συντονίσουν» την δράση όλων αυτών των μερίδων του κεφαλαίου, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι διαρκώς αναφυόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις τους από τη μια και από την άλλη όλοι αυτοί μαζί να εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους σε βάρος των λαών τους. Με κάθε μέσον: με την καθημερινή παραπλάνηση τους – την προπαγάνδα – και την «πλύση» του εγκεφάλου τους, την ανοιχτή και καλυμμένη καταπίεση τους, τον εγκλωβισμό τους σε πολιτικά σχήματα που παρά την «προοδευτική» ρητορεία τους σκοπό τους θα έχουν ακριβώς την παραπλάνηση τους και τον ιδεολογικο-πολιτικό έλεγχο τους.

ΚΑΘΩΣ Η ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

ΚΑΘΩΣ Η ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ 

να αποχωρήσει από ένα φλεγόμενο σπίτι με την ηρεμία του εμπρηστή που απλώς βιάζεται να γράψει μια έκθεση για το περιστατικό (με το άλλοθι πως άλλη διοίκηση - τι κι αν είναι ο ίδιος προστάτης - ώθησε την Ευρώπη σε μία καταστροφική αντιπαράθεση), οι ευρωπαϊκές ελίτ νομίζουν ακόμη πως η κατάρρευση της Ευρώπης ήταν ένα ατύχημα και όχι η προβλέψιμη συνέπεια πολιτικών που ενθαρρύνθηκαν από αυτές τις ίδιες και εφαρμόζονται με ιεραποστολικό ζήλο στις Βρυξέλλες. 

Η Ευρώπη μέσα σε μία γενιά έχει περάσει από το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ στο 14% και θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια. Πρόκειται για μια τραγωδία που δεν προέκυψε επειδή ηττήθηκε από μια εξωτερική δύναμη. Η τραγωδία της Ευρώπης είναι ότι ξεκίνησε η ίδια, οικειοθελώς, την κατάρρευσή της, συγχέοντας την ευημερία με την ανάπτυξη, την ηθικολογική ματαιοδοξία με την στρατηγική, τον αυτοτραυματισμό με τις αρχές, τα νεοφιλελεύθερα χειροκροτήματα με την κυριαρχία. 

Η παρακμή της Ευρώπης

Του Δημήτρη Τσίρκα 

O Τραμπ χαρακτήρισε την Ευρώπη ένα παρηκμασμένο σύνολο κρατών με αδύναμους ηγέτες. Για να του απαντήσει λίγο μετά η επικεφαλής εκπρόσωπος της Κομισιόν. Πάουλα Πίνιο, ως εξής:

«Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι και ευγνώμονες που έχουμε εξαιρετικούς ηγέτες, ξεκινώντας από την ηγέτιδα αυτού του θεσμού, την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για την οποία είμαστε πραγματικά περήφανοι, γιατί μπορεί να μας οδηγήσει μέσα από τις πολλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος».

Δεν είναι αστείο, ετσι ακριβώς απάντησε!

Και δεν τους πέρασε καν από το μυαλό ότι όταν βάζεις την υπάλληλό σου να δηλώσει πόσο εξαιρετική ηγέτης είναι το αφεντικό της, το μόνο που καταφέρνεις είναι να δικαιώσεις τον… Τραμπ.

Ένας πραγματικά ικανός ηγέτης δεν χρειάζεται να διαλαλήσει πόσο ικανός είναι - πόσο μάλλον δια των υφιστάμενών του.

Οι πάντες - εχθροί και φίλοι - τον αναγνωρίζουν ως τέτοιον από τις πράξεις και τις αποφάσεις του. 

Όταν αισθάνεται την ανάγκη να επιστρατεύσει τους υποτακτικούς του να το φωνάξουν, αποδεικνύει το εντελώς αντίθετο – ότι είναι αδύναμος, ανασφαλής και… γελοίος.

Η Μαρία Καρυστιάνου απαιτεί από την Ευρωπαία Εισαγγελέα να κάνει τη δουλειά της

Συγκλονιστική στην ομιλία της η Μαρία Καρυστιάνου 

Όλη η εκδήλωση 

Στο Ευρωκοινοβούλιο διεξήχθη η συζήτηση για τα εμπόδια στην απονομή δικαιοσύνης και το άρθρο 86 του ελληνικού Συντάγματος.

Η εκδήλωση «Αρχή της υπεροχής του Ευρωπαϊκού Δικαίου και Σύνταγμα σε υποθέσεις διαφθοράς», με διοργανωτή τον Νικόλα Φαραντούρη, ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και Συντονιστή της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων.

 Μεταξύ των ομιλητών η Μαρία Καρυστιανού και ο Χρήστος Ράμμος.

Ετέθη επί τάπητος ο ρόλος Ευρωπαϊκού Δικαίου έναντι διατάξεων, όπως το άρθρο 86 του Συντάγματος, η επίκληση του οποίου εμποδίζει την έρευνα των Ευρωπαϊκών Αρχών και την εφαρμογή θεμελιωδών αρχών του δικαίου της ΕΕ σε υποθέσεις διαφθοράς.

Μαζί με την Μαρία Καρυστιανού, τον Χρήστο Ράμμο και τον Νικόλα Φαραντούρη θα παρέμβουν οι:

Τρεις υποσχέσεις είχαν λάβει οι Έλληνες, τρεις θετικές εξελίξεις προσδοκούσαν από την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Τρεις υποσχέσεις είχαν λάβει οι Έλληνες, τρεις θετικές εξελίξεις προσδοκούσαν από την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΟΚ τότε) το 1981. Η πρώτη ήταν η βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου, η ενδυνάμωση της οικονομίας και των εισοδημάτων. Η δεύτερη, η στήριξη της διεθνούς θέσης της χώρας, ιδίως έναντι του αναθεωρητισμού της Τουρκίας, που ελάχιστα χρόνια πριν είχε καταλάβει τη βόρεια Κύπρο. Τέλος, πράγμα αυτονόητο, οι μνήμες της Χούντας ήταν ακόμη νωπές, οι Έλληνες προσδοκούσαν την εμπέδωση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Και οι τρεις αυτές προσδοκίες αποδείχτηκαν φρούδες. Οικονομικά, η Ελλάδα είναι σήμερα πολύ φτωχότερη από το 1981, συγκρινόμενη με τις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες. Τότε ήμασταν πιο εύποροι από τους Ισπανούς λ.χ., πολύ πιο ευκατάστατοι από τους Πορτογάλους, ενώ απείχαμε παρασάγγες από τις, κομμουνιστικές ακόμη, χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα, οι μετρήσεις μάς φέρνουν έσχατους σε αγοραστική δύναμη, κυριολεκτικά στον πάτο. Και αυτό δεν είναι το μόνο. Το 1981 είχαμε ακόμη ισχυρή αγροτική παραγωγή, αξιόλογη βιομηχανία, ελάχιστο δημόσιο χρέος. Σήμερα είμαστε μια καταχρεωμένη χώρα εξαρτημένη από την μονοκαλλιέργεια του τουρισμού.

Ανάλογα ισχύουν για την ασφάλεια της χώρας. Από το 1981 και εντεύθεν, οι τουρκικές διεκδικήσεις όχι μόνο δεν διακόπηκαν, αλλά γιγαντώθηκαν κιόλας, φέρνοντάς μας στα πρόθυρα του πολέμου τουλάχιστον τρεις φορές. Η μεν Κύπρος μπήκε και αυτή στην Ένωση, ωστόσο αυτό δεν έβλαψε καθόλου το διαρκές φλερτ των εταίρων μας με την Άγκυρα. Εμείς υποχρεωθήκαμε να πάρουμε πίσω κάθε βέτο και ένσταση σχετική με τις ευρωτουρκικές σχέσεις, οι Τούρκοι δεν εξαναγκάστηκαν στην παραμικρή υποχώρηση. Στην πράξη, οι ευρωπαϊκοί θεσμικοί μηχανισμοί (τελευταίο παράδειγμα τα επιχειρούμενα, έστω, περί ευρωάμυνας) έγιναν προνομιακό πεδίο της γείτονος διά των οποίων ενισχύουν την πίεση που μας ασκούν. 

Die Welt: Η κατάρρευση της Γερμανίας από μια εγχώρια μαφία που λατρεύει και σιτίζεται από το lobbying με τις ΗΠΑ.

Από Βασίλη Λαμπόγλου 

Η Γερμανία, η χώρα που κάποτε σχεδίασε την βιομηχανική άνοδο της ΕΕ, έχει πλέον περιοριστεί στο να ικετεύει την Κίνα να σχεδιάσει τα αυτοκίνητά της, να αγοράζει αμερικανικό φυσικό αέριο σε τετραπλάσια τιμή και να παρακολουθεί τις κορυφαίες εταιρείες της να εγκαταλείπουν το πλοίο.

Και οι ελίτ στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες; Είναι πολύ απασχολημένοι να προσκυνούν το βωμό της πράσινης ιδεολογίας και της ρωσοφοβικής ψύχωσης για να παρατηρήσουν την πυριτιδαποθήκη που έχουν δημιουργήσει.

Η άρχουσα τάξη της Γερμανίας πούλησε σε ολόκληρο τον λαό μια φαντασίωση: ότι μπορείς να κλείσεις τα πυρηνικά εργοστάσια, να στραγγαλίσεις τη δική σου βιομηχανία με εκβιαστικές τιμές ενέργειας, να αποκόψεις τον μεγαλύτερο εμπορικό σου εταίρο και να παραμείνεις οικονομική δύναμη. 

Η κατάσταση συνεχίζει να χειροτερεύει, με τη Volkswagen να κόβει 35.000 θέσεις εργασίας, τη Mercedes να προσφέρει μισό εκατομμύριο ευρώ ως αποζημίωση αποχώρησης, τη Bosch να μειώνει το προσωπικό της, την Porsche να συρρικνώνεται και την έκθεση WELT να δείχνει κατάρρευση 15,4% στις προσφερόμενες θέσεις εργασίας, συμπεριλαμβανομένης μιας κατάρρευσης 39% στις διευθυντικές θέσεις.

Όταν η γερμανική ελίτ απέτρεψε τον προορισμό του Nord Stream με ταπεινωτική πολιτική κάλυψη, αν όχι κυριολεκτικά, ανατίναξε το δικό της οικονομικό μοντέλο. 

Τι ΕΊΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΆ, ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΞΙΑ ?

(ΜΕ ΦΌΝΤΟ ΤΗΝ ΕΕ ΣΤΗΝ  ΜΕΤΑ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΊΗΣΗ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΚΑΤΆΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ) 

Έχουμε αποκτήσει, από τα μικράτα μας, σχεδόν όλοι, την συνήθεια να πορευόμαστε αναλύοντας τον περίγυρο για να λαμβάνουμε, που και που, θέση ή αποφάσεις, με σχεδόν αναλλοίωτους ορισμούς. Ενίοτε κοιτώντας μόνο το περιτύλιγμα και τις ταμπέλες και ελάχιστες φορές το περιεχόμενο. 

Οι τεκτονικές όμως μετατοπίσεις που συντελούνται τώρα, και που έγιναν ορατές με την υγειονομική κρίση του κορονοιού και την ενεργειακή που ακολουθησε, μας κάνουν πολύ πλάκα. Οι ταμπέλες του τύπου Δεξιός/Κεντρώος/Αριστερός δεν λένε πλέον απολύτως ΤΙΠΟΤΑ για το πραγματικό περιεχόμενο, είναι ψευδείς, μετά-αληθινές. Ιδιαίτερα μετά από δύο καταρρεύσεις:

✔️Της παγκόσμιοποίησης, όπως την ξέραμε μετά την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού των Ρηγκαν/Θάτσερ και 

✔️του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτός είχε οριστεί το 86 στην περίφημη συνεννόηση των τότε  G5 στην Ουάσιγκτον μετά την σύνοδο των G7 στην Κορνουάλη το 21, κάνοντας όλη την καθυστερημένη απανταχού δεξιά να παθαίνει σοκ. Όχι από εκείνο της Κλάιν, το αντίθετο. 

Και τίθεται πλέον το ερώτημα, στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται:

🔺️Τι είναι δεξιό/συντηρητικό και τι αριστερό /προοδευτικό σήμερα?

Πριν 45-50 χρόνια που υπήρχε ακόμα η Σοβιετια, αυτοί οι διαχωρισμοί ήταν απλοί και ξεκάθαροι:

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Κρίσης των Πολιτικών Συστημάτων: Η Γαλλία και η Ελλάδα ως Παραδείγματα

18 Νοεμβρίου 2025

Μαρία Δεναξά*

Η Ευρώπη, ως χώρος πολυπολιτισμικής συνύπαρξης και κοινών θεσμών, βιώνει τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση των πολιτικών συστημάτων της.
Αυτή η κρίση δεν περιορίζεται μόνο σε εθνικά σύνορα. Για εκείνους που οι ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το βασικό πεδίο αναφοράς τους -δηλαδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και εργάζονται- είναι εύκολο να διακρίνουν, από την Ελλάδα έως τη Γαλλία κι από τη Γερμανία και την Ιταλία μέχρι την Πορτογαλία, τη διογκούμενη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, απέναντι στους θεσμούς, αλλά και απέναντι στην ίδια την ικανότητα των δημοκρατιών μας να ανταποκριθούν στα ολοένα σοβαρότερα και αυξανόμενα προβλήματα των κοινωνιών.

Κι αυτό γιατί, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουμε να κάνουμε με κυβερνήσεις που υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Υπηρετούν το δικό τους και σε πολλές περιπτώσεις ξένα συμφέροντα, υπό την καθοδήγηση των ταγών της παγκοσμιοποίησης και την εποπτεία των Βρυξελλών, που λειτουργούν ως θερμοκήπιο της διαπλοκής και της θεσμικής αυθαιρεσίας.
Παρά τις μεγάλες διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια της Ένωσης με τα οποία γαλουχηθήκαμε, στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ένας λαβύρινθος γραφειοκρατίας και εξουσίας, διακρίνεται για τον αυταρχισμό και τη διαφθορά του και κανένας ηγέτης ευρωπαικής χώρας δεν φαίνεται πρόθυμος να αντιμετωπίσει ουσιαστικά αλλά ούτε και να αντισταθεί.

Η Γαλλία, που άλλοτε παρουσιαζόταν ως ισχυρή κεντρική δύναμη της Ένωσης, σήμερα δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ακροδεξιά και την αποσύνθεση του παραδοσιακού πολιτικού της ιστού, ο οποίος κάποτε ήταν σεβαστό παράδειγμα. Η Ελλάδα, από την άλλη, παρά τα δεινά της, δείχνει να μην μαθαίνει από τα λάθη της και συνεχίζει να κουβαλά τις πληγές και τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που ουδέποτε αναγεννήθηκε πραγματικά απο την μεταπολίτευση εως σήμερα.

«Η Ελλάδα εντός ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο»- Ηλίας Παπαναστασίου

Militaire News

Ο οικονομολόγος Ηλίας Παπαναστασίου, αποδομεί την προπαγάνδα περί της ανθηρής ελληνικής οικονομίας, με στοιχεία. Ακρίβεια σε τρόφιμα και ενέργεια, εκτόξευση των ενοικίων και εκτόξευση του κόστους των μερακινήσεων, αρκούν για να υποστηρίξουν αυτή την αποδόμηση.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και ο τουρισμός ,όπου η Ελλάδα έχει γίνει η πέμπτη πιο ακριβή χώρα κι αυτό είναι κάτι που έχει αρχίσει να πλήττει και τη λεγόμενη «βαριά βιομηχανία» της χώρας.

«Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ότι μπορεί να έρχονται περισσότεροι τουρίστες στη χώρα, αλλά τα χρήματα που μένουν στο ταμείο είναι λιγότερα. Είναι επίσης σημαντικό ότι έχει χαθεί ο εσωτερικός τουρισμός. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και τα μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν στις υποδομές, τότε είναι βέβαιο ότι έχουμε πρόβλημα και στον τουρισμό», λέει ο κ. Παπαναστασίου.

Πρώτα απ’ όλα όμως είναι η εμμονή μας να μην αλλάξουμε τίποτα στο παραγωγικό μας μοντέλο. Ο κ. Παπαναστασίου παρουσιάζει όλους τους δείκτες που δείχνουν την σταδιακή κατάρρευση όλων των πυλώνων της ελληνικής οικονομίας από το 1953 μέχρι σήμερα.

Μπορεί η Ελλάδα ακόμη και σήμερα να αλλάξει το παραγωγικό της μοντέλο; Ο κ. Παπαναστασίου υποστηρίζει πως όχι και εξηγεί τους λόγους.

Εάν η Γερμανία δεχθεί επίθεση, ειναι έτοιμη να σκοτώσει Ρώσους στρατιώτες ...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η Ευρώπη ίσως έζησε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι.. προειδοποιεί ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους.  

Εάν η Γερμανία δεχθεί επίθεση, ειναι έτοιμη να σκοτώσει Ρώσους στρατιώτες ...

Νεότερες αξιολογήσεις κάνουν λόγο για σύγκρουση ΝΑΤΟ και Ρωσίας από το 2028  Οι χώρες του ΝΑΤΟ χρειάζονται επειγόντως εκσυγχρονισμό και επαναξοπλισμο. 

Η Γερμανία βρίσκεται ήδη σε φάση προετοιμασίας.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς «Στόχος μου είναι να κάνω τη ΜΠΟΥΝΤΕΣΒΕΡ, την ισχυρότερη στρατιωτική  δύναμη».

Ο Γάλλος αρχηγός των Ενόπλων δυνάμεων δήλωσε χθες πως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε τις απώλειες των δικών μας παιδιών.

Η εκπρόσωπος τύπου του ρωσικού υπ.εξωτερικων Ζαχαροβα δήλωσε πως θα αξιολογησουν τη συμφωνία Ελλάδας και Ουκρανίας για κατασκευή drones (θαλασσίων) και θα απαντήσουν κατάλληλα.

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΚΟΣ... ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΌΡΙΖΟ

Υπάρχει μια δημοφιλής αναπόδεικτη υπόθεση ότι ο πόλεμος, ή ακόμα και οι αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες, τονώνουν την οικονομία ενός κράτους. 

Είναι αλήθεια ότι όταν ένα κράτος πηγαίνει σε πόλεμο, η αύξηση των κρατικών επενδύσεων σε βιομηχανίες που σχετίζονται με τον πόλεμο μπορεί να οδηγήσει σε κάποια βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη. Ωστόσο, αυτά τα κέρδη είναι βραχύβια, επηρεάζουν μόνο ορισμένες, συνήθως απομονωμένες, βιομηχανίες («βιομηχανία συγκρούσεων», «κερδοσκόποι πολέμου») με ελάχιστες θετικές επιπτώσεις στην υπόλοιπη οικονομία. Σε αυτή την φάση οφείλονται περισσότερο  καποια Lockheed και μια Palantir κυρίως, και οι δύο "μαγαζιά" υπό τον έλεγχο  της πανταχού παρούσας Blackrock.

Μια μελέτη έξι μεγάλων πολέμων των ΗΠΑ (Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος, Πόλεμος της Κορέας, Πόλεμος του Βιετνάμ, Ψυχρός Πόλεμος και πόλεμοι στο Αφγανιστάν και το Ιράκ) διαπιστώνει ότι το κόστος του πολέμου επηρεάζει αρνητικά την εθνική οικονομία των άμεσα εμπλεκόμενων κρατών, στους φόρους, στο χρέος τους, τις θέσεις εργασίας, τις επενδύσεις και τον πληθωρισμό. 

 Τα βασικά ευρήματα δείχνουν ότι στους περισσότερους μεχρι τώρα πολέμους το δημόσιο χρέος, ο πληθωρισμός και οι φορολογικοί συντελεστές αυξάνονται, η κατανάλωση και οι επενδύσεις μειώνονται και οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοπίζουν τις πιο παραγωγικές κρατικές επενδύσεις σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, την εκπαίδευση, τις υποδομές και το κοινωνικό κράτος,  επηρεάζοντας σοβαρά τους μακροπρόθεσμους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. 

Ενώ οι στρατιωτικές δαπάνες μπορεί να προσφέρουν κάποιο βραχυπρόθεσμο οικονομικό όφελος, μετά την έναρξη των μαχών και ειδικά μετά το τέλος τους, οι ακούσιες συνέπειες των στρατιωτικών δαπανών στην οικονομία είναι πάντα πολύ σοβαρές και πολυάριθμες. Αυτά τα ευρήματα (η τυπική επιστημονική τους τεκμηρίωση στο σχόλιο #1) συνοψίζονται στα εξής:

Η ΕΕ (και οι ΗΠΑ) εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

(Από το Hellas Journal του Μιχάλη Ιγνατιου) 

Η τραγωδία της σχέσης της Ελλάδας και της διεφθαρμένης Ε.Ε. με φόντο τα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη για αλλαγή πλεύσης: Τα ερωτήματα και η περίφημη «γερμανική διαμεσολάβηση»…

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Θ. ΔΡΙΒΑ* – Αθήνα

Η επαύξηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων που κανείς δε φανταζόταν οτι θα λάμβανε χώρα, επιδέχεται πολλών αναγνώσεων. Η εξέταση του πλέγματος των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δε γίνεται χωρίς να αναφερθεί η ευρωπαϊκή διάσταση.

Η γεωπολιτική αποτίμηση της σχέσης Ελλάδας (και της Κύπρου) με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) είναι σε κάθε περίπτωση αρνητική. Οι τελευταίες βδομάδες, δείχνουν οτι η Ε.Ε. έχει μια παρανοϊκή άποψη για τα ευρωτουρκικά, και πάντα σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων.

•Η θεμελιωδώς λανθασμένη αφετηρία.

Ο αντιαμερικανισμός (λόγω του Κυπριακού) που κυριάρχησε στην Ελλάδα κατά την όγδοη δεκαετία του 20ου αιώνα, οδήγησε στην υιοθέτηση της άποψης οτι η Ε.Ε. (ΕΟΚ τότε) ήταν η λύση για το πάγιο πρόβλημα της τουρκικής επιθετικότητας.

Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, η ΕΟΚ θα μπορούσε να εξασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας έναντι των τουρκικών απειλών.