Το νόημα της χριστιανικής ζωής η απόρριψη της ισχύος

παπά - Κώστας Λαγός 

«Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Δεν θα είναι έτσι όμως μεταξύ σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να γίνει πρώτος ανάμεσά σας, θα είναι δούλος όλων· γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του λύτρο για πολλούς».

Και φτάνοντας στην τελευταία Κυριακή πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, και αφού θα προηγηθεί η παρένθεση τους Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαϊων, αγγίζουμε τελικά όχι μόνο το νόημα της νηστείας και της εγκράτειας αλλά το νόημα της χριστιανικής ζωής. Την απόρριψη της ισχύος, την αδιαφορία για τα αξιώματα, τη διάθεση για προσφορά χωρίς όρους.

Ο Χριστός απορρίπτει τη συμπεριφορά αυτών που κυβερνάνε τα έθνη. Αυτών που θεωρούν άρχοντες τους εαυτούς τους αλλά δεν είναι παρά τύραννοι. Αυτών που διαγκωνίζονται για το ποιος από αυτούς θα συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη εξουσία και την πιο πολλή δύναμη ώστε να εξουσιάζει όσο πιο πολλούς γίνεται. 

Πατριάρχης Ηλίας Β΄(4 Ιανουαρίου 1933 — 17 Μαρτίου 2026).

Foto: Ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ (κατά κόσμον Ηρακλής Γουντουσαούρι-Σιολασβίλι, (4 Ιανουαρίου 1933 — 17 Μαρτίου 2026).

 Ηταν ο προκαθήμενος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας για 49 χρόνια, από το 1977 μέχρι τον θάνατό του το 2026.

Της Σοφίας Προκοπίδου

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που παίρνει τα ηνία της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας το 1977, στο σκυροδετημένο  σοβιετικο  αθεϊστικό καθεστώτος. Οι ναοί έχουν καταστραφεί, οι ιερείς μπορούν να μετρηθούν στα δάκτυλα μιας  παλάμης χεριού και η κρατική ασφάλεια - KGB - ελέγχει κάθε ανθρώπινη ανάσα. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα γινόταν ένας ήσυχος, υπάκουος λειτουργός, που θα ζούσε τη ζωή του σε ένα χρυσό κλουβί. Αλλά ο Ηλίας ο Δεύτερος αποδείχθηκε ότι ήταν ένας άνθρωπος με ατσάλινη ράχη, κρυμμένος κάτω από μια ήσυχη φωνή και απολύτως μοναστική ταπεινοφροσύνη. Άρχισε από ερείπια τούβλο με τούβλο, μεθοδικά, και για δεκαετίες να αποκαθιστά τον πνευματικό γονιδιακό κώδικα ενός ολόκληρου έθνους.

Η εξουσία του ήταν τόσο κολοσσιαία που όταν βροντούσαν επαναστάσεις, πραξικοπήματα και αδελφοκτόνοι πόλεμοι στη Γεωργία, παρέμεινε το μόνο άτομο στη χώρα του οποίου τη φωνή άκουγαν απολύτως όλοι. 

Τον αιματηρό Απρίλιο του 1989, όταν σοβιετικά τανκς και ειδικές δυνάμεις στάθηκαν μπροστά σε διαδηλωτές στην Τιφλίδα, ο πατριάρχης δεν κρύφτηκε σε ασφαλή κατοικία. Πήγε κατευθείαν στο θυμωμένο, καταδικασμένο πλήθος. Παρακάλεσε τον κόσμο να μπει  στο ναό για να αποφύγει τη σφαγή. Ο κόσμος δεν άκουγε. Και τότε αυτός ο γκριζομάλλης  ιερέας δεν γύρισε  στο ναό — παρέμεινε όρθιος μαζί με το λαό επειδή ένας πραγματικός βοσκός δεν εγκαταλείπει το κοπάδι του ούτε ένα δευτερόλεπτο πριν από το θάνατο.

Οι κληρονομιές του Καμίλο Τόρες, κήρυκα της πολιτικής αγάπης

Καμίλο Τόρες: Ποιος ήταν ο «Κολομβιανός Τσε Γκεβάρα» και πώς έγινε «αντάρτης-ιερέας»

Ένας αντάρτης, ένας ιερέας, ένας θρύλος - Η ταυτοποίηση που κλείνει μια πληγή 60 ετών - Οι κληρονομιές του Καμίλο Τόρες, κήρυκα της πολιτικής αγάπης

25.02.2026 εφημερίδα ΒΗΜΑ

Διονύσιος Σκλήρης

Ηπιο διάσημη αγνοούμενη σορός της Λατινικής Αμερικής βρέθηκε, μετά από 60 χρόνια, την περασμένη εβδομάδα. Ο «αντάρτης-ιερέας» Καμίλο Τόρες, για πολλούς ο «Κολομβιανός Τσε Γκεβάρα», καθώς είχε συνδέσει τη χριστιανική αγάπη με την επανάσταση, είχε φονευθεί στην παρθενική του μάχη στις 15 Φεβρουαρίου 1966.

Λίγο πριν την 60η επέτειο του θανάτου του, μια σειρά από ιατροδικαστικές έρευνες και γενετικά τεστ μαζί με αναδίφηση ιστορικών αρχείων οδήγησαν στην επιβεβαίωση ότι τα οστά, που είχαν βρεθεί δύο χρόνια πριν σε κοιμητήριο στην πόλη Μπουκαραμάνγκα της Κολομβίας, ανήκαν σε αυτόν.

Δείγματα DNA από τα οστά συγκρίθηκαν με του πατέρα του, Καλίστο Τόρες, και άλλων συγγενών, με αποτέλεσμα να καταστεί δυνατή η ταυτοποίηση. Κάπως έτσι η Μονάδα για την Έρευνα Αγνοουμένων μπόρεσε να κάνει μια επίσημη ανακοίνωση η οποία δίνει ελπίδα στους συγγενείς περισσότερων από 120.000 θυμάτων του εμφυλίου, που παραμένουν ακόμη αγνοούμενα, ότι οι νέες τεχνολογικές δυνατότητες σε συνδυασμό με την πολιτική βούληση μπορούν να οδηγήσουν στην ολοκλήρωση του εκκρεμούς μακροχρόνιου πένθους τους.

Ο ἀντικοινωνικὸς χαρακτήρας τῆς ἰδιοκτησίας

 

Γιῶργος Σικελιώτης - Οἰκογενειακὸ

Ξενομερίτες εἴμαστε καὶ περαστικοὶ ἀπὸ τὴ γῆ. Ὅσο δὲ γιὰ τὸ «δικό μου» καὶ τὸ «δικό σου» εἶναι μόνο ψιλὰ λόγια, ποὺ δὲν ἰσχύουν στὴν πραγματικότητα. Κι ἂν ίσχυρίζεσαι ὅτι ἡ οἰκία σου εἶναι δική σου, εἶναι λόγος ἄνευ περιεχομένου. Διότι καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ἡ ὕλη εἶναι τοῦ Δημιουργοῦ, ἀκόμα κι ἐσὺ ποὺ κατασκεύασες ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ πάντα. Κι ἂν ἡ χρήση εἶναι δική σου, ἀλλὰ κι αὐτὴ εἶναι ἀβέβαιη, ὄχι μόνο λόγῳ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ λόγω τῶν εὐμετάβλητων συνθηκῶν τῆς ζωῆς. Αὐτὰ λοιπόν, ἀφοῦ τὰ συνειδητοποιήσουμε καλά, ἂς φιλοσοφήσουμε καὶ θὰ εἴμαστε διπλὰ κερδισμένοι. […]

Κοινὰ εἶναι (τὰ ἀγαθὰ) τὰ δικά σου καὶ τοῦ συνανθρώπου σου, ὅπως κοινὸς εἶναι ὁ ἥλιος, καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὸ σῶμα μας, στὸ ὁποῖο τὰ πάντα εἶναι τοῦ σώματος ὁλόκληρου ἀλλὰ καὶ κάθε μέλους χωριστά, τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴ χρήση τῶν χρημάτων: δηλαδὴ ἡ ἰδιοποίηση ἀπὸ ἕνα μέλος καταστρέφει τὴ ζωή.

Καὶ γιὰ νὰ γίνω σαφέστερος· […] ὅπως εἶναι κακὸ ἡ κοιλία νὰ κατέχει ἀποκλειστικὰ τὶς τροφὲς καὶ νὰ μὴ τὶς διανέμει στὰ ὑπόλοιπα μέλη, βλάπτοντας ὁλόκληρο τὸ σῶμα, ἴδια εἶναι καὶ ἡ κακία τῶν πλεονεκτῶν: νὰ κατακρατοῦν δηλαδὴ ὅ,τι διαθέτουν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Αὐτὸ καταστρέφει καὶ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τοὺς ἄλλους.

 

ἅγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Ι´ εἰς τὴν Α´ πρὸς Κορινθίους

Γρηγόριος Νύσσης καὶ “τοκίζοντες” τοῦ 21ου αίώνα

Παρασιτική οἰκονομία- το “νιούσπικ” του νεοφιλελευθερισμοῦ- ἄκρα ἀναλγησία ἡ ἔλλειψη προστασίας πρώτης κατοικίας-ἡ ἐπιθετικὴ πολιτικὴ τῶν τοκιστῶν γιὰ τὴν παγίδευση δανειζομένων-ἀπανθρωπία ἡ ἄρνηση τοῦ δανεισμοῦ σὲ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, ἐκμετάλλευση ὁ δανεισμὸς μὲ τόκο-νὰ ἀποφεύγεται ὁ ἀλόγιστος δανεισμός

Ἄκρως έπίκαιρος ὁ «κατὰ τοκιζόντων» λόγος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμᾶται στὶς 10 Ἰανουαρίου. Mὲ ἄξονα τὴν ἀπαγόρευση τοῦ δανεισμοῦ μὲ τόκο, ἀντιπαραβάλλει τὸν παρασιτικὸ χαρακτήρα τοῦ κατ’ ἐπάγγελμα τοκιστῆ μὲ τὴν πραγματικὴ οἰκονομία:

Ἡ παρασιτικὴ οἰκονομία τοῦ τοκισμοῦ σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν παραγωγικὴ οἰκονομία

"Ἀργὸς καὶ πλεονεκτικὸς ὁ βίος ὁ τοῦ τοκίζοντος. Δὲν γνώρισε, οὔτε τὸν κόπο τῆς γεωργίας, οὔτε τὴν ἐπινοητικότητα τῆς ἐμπορίας, ἀλλὰ κάθεται σ’ ἕνα τόπο, διατρέφοντας ἐπὶ τῆς ἑστίας θηρία. Θέλει τὰ πάντα νὰ τοῦ φυτρώνουν χωρὶς σπορὰ καὶ ὄργωμα.

Ἀλέτρι του εἶναι ἡ πέννα
Χωράφι του τὸ χαρτί,
Σπόρος του τὸ μελάνι,
Βροχὴ ὁ χρόνος ποὺ σιγά-σιγὰ αὐξάνει τὸν καρπὸ τῶν χρημάτων,
Δρεπάνι ἡ ἀπαίτηση

Ἁλώνι τὸ σπίτι του, ἀπ’ ὅπου ἁλωνίζει.
Ὅ,τι ἔχουν οἱ ἄλλοι τὸ βλέπει σὰν δικό του, εὔχεται ἀνάγκες καὶ συμφορὲς στοὺς Μισεῖ ὅσους εἶναι αὐτάρκεις καὶ θεωρεῖ ἐχθρούς του ὅσους δὲν δανείζονται.

Παραμονεύει στὰ δικαστήρια, γιὰ νὰ βρεῖ κάποιον στενεμένο ἀπὸ τοὺς πιστωτές κι ἀκολουθεῖ τοὺς εἰσπράκτορες ὅπως στοὺς πολέμους οἱ γύπες ἀκολουθοῦν τὶς στρατιωτικὲς παρατάξεις.

Περιφέρει τὸ βαλάντιο, δόλωμα στοὺς κυνηγημένους ποὺ πνίγονται, γιὰ νὰ καταπιοῦν μαζὶ μ’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀγκίστρι τῶν τόκων.
Καθημερινὰ ὑπόλογίζει τὸ κέρδος καὶ ἡ ἐπιθυμία του γι’ αὐτὸ εἶναι ἀκόρεστη".

Τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τοκιστῆ καὶ τοῦ τραπεζίτη ἦταν κακόφημο μέχρι σχετικὰ πρόσφατα. Σημερινὰ κεντρικὰ τοπόσημα ὅπως ἡ Wall Street στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ ἡ Banhofstrasse στὴ Ζυρίχη, σημεῖα ἀναφορᾶς ὄχι μόνο τῆς τοπικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς ζωῆς, ἦταν ἀπόμερα σημεῖα τῶν πόλεων, κοντὰ στὰ τείχη. Στὸ Μεσαίωνα, ὁ τοκισμὸς ἀπαγορευόταν ἀπολύτως στοὺς Χριστιανοὺς στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη, μὲ αὐστηρὴ ἐφαρμογὴ τῆς ρητῆς Εὐαγγελικῆς παραγγελίας. Στὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, στὸ βυζαντινορρωμαϊκὸ δίκαιο παγιώθηκε κατ’ οἰκονομίαν, ὁ περιορισμὸς νὰ ἀπαγορεύεται ὁ τόκος τοῦ δανείου νὰ ξεπερνᾶ τὸ κεφάλαιο. Ἡ διάταξη αὐτὴ περιλαμβανόταν καὶ στὴν «Ἑξάβιβλο» τοῦ Ἀρμενόπουλου, τὴ σύνοψη τοῦ βυζαντινοῦ δικαστῆ τοῦ 14ου αίώνα, ἡ ὁποία διαμόρφωσε καὶ τὸ ἐθμικὸ δίκαιο ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ ἀποτέλεσε καὶ τὴ βάση τοῦ ἀστικοῦ δικαίου στὴν Ἑλλάδα μέχρι τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα τὸ 1946. Δυστυχῶς, ἡ διάταξη αὐτὴ ἦταν ἀπὸ τὶς πρῶτες ποὺ κρίθηκαν ἀνανεργές, ὡς δῆθεν ἀναχρονιστικὴ καὶ ἀντίθετη στὶς ἀτνιλήψεις τῆς «σύγχρονης πλουτολογίας» κατὰ τοὺς ἑρμηνευτὲς τοῦ 19ου αἰώνα, ὅταν ἀποκαλοῦσαν «πλουτολογία» τὴν ἐπιστήμη ποὺ σήμερα γνωρίζουμε ὡς «πολιτικὴ οἰκονομία».

Ὁ τοκιστὴς ἔχει χάσει καὶ τὴν τωρινὴ καὶ τὴ μέλλουσα ζωή

🇬🇷Αλληλεγγύη στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας!🇻🇪

🇻🇪Ούγκο Τσάβες:

«Ο Ιησούς, ήταν μαζί μου σε δύσκολους καιρούς, και σε κρίσιμες στιγμές.

 Λοιπόν, ο Ιησούς Χριστός είναι αναμφίβολα μια ιστορική προσωπικότητα –ήταν κάποιος που επαναστάτησε, ένας αντιιμπεριαλιστής.

 Αντιμετώπισε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία….

 Επειδή, ποιος μπορεί να πιστέψει πως ο Ιησούς ήταν καπιταλιστής; 

Όχι. Ο Ιούδας ήταν ο καπιταλιστής, που πήρε τα νομίσματα! 

Ο Χριστός ήταν επαναστάτης. Αντιμετώπισε τις θρησκευτικές ιεραρχίες.

 Αντιμετώπισε την οικονομική δύναμη της εποχής του. Προτίμησε τον θάνατο υπερασπίζοντας τα ανθρωπιστικά ιδεώδη του, με τα οποία προώθησε την αλλαγή…. 

Αυτός είναι ο δικός μας Ιησούς Χριστός.»

🇬🇷Αλληλεγγύη στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας!🇻🇪

🚩Η αναφορά για Ιούδα και προδοσία, με την κατάθεση του αδιάψευστου λόγου του Κυβερνήτη στην πρώτη φωτογραφία, αφού εκ των έσω άνοιξε η κερκόπορτα για να εισβάλουν οι ιμπεριαλιστές.

🚩Ο πίνακας του Ελευθερωτή Σίμων Μπολίβαρ έργο του εικαστικού Γιάννη Γίγα 

Η Αναζήτηση των Χριστουγέννων

π. Κώστας Λαγός  

Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αναζήτησης περισσότερο από κάθε άλλη. Είναι μία γιορτή του δρόμου, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές βρίσκονται στον δρόμο συνεχώς και σε μια διαρκή αναζήτηση. 

Ο Ιωσήφ και η Μαρία, αρχικά βρίσκονται στον δρόμο και αναζητούν ένα μέρος για να μπορέσει η Μαρία να γεννήσει. Και λίγο αργότερα θα βρεθούν ξανά στον δρόμο, προς την Αίγυπτο αυτή τη φορά, αναζητώντας καταφύγιο για να μην τους βρει ο Ηρώδης. 

Οι Τρεις Μάγοι, οι Τρεις Σοφοί της Ανατολής,  βρίσκονται στον δρόμο αναζητώντας, με τη βοήθεια του Άστρου της Βηθλεέμ, τον Μεγάλο Βασιλέα που θα γεννηθεί σε ταπεινό μέρος ώστε να του δώσουν τα δώρα τους και να τον τιμήσουν. 

Οι βοσκοί που βρίσκονταν εκεί κοντά και αυτοί αναζητούν τον Θείο Βρέφος που οι άγγελοι τους ειδοποίησαν πως γεννήθηκε εκεί κοντά. 

Αλλά και ο Ηρώδης, μια που τον αναφέραμε πριν, κι αυτός τον επικίνδυνο σφετεριστή του θρόνου του ώστε να τον φονεύσει πριν ενηλικιωθεί.

Όλοι κάτι αναζητούν σε αυτή τη γιορτή. Και αυτό το κάτι -είτε τόπος είναι είτε παιδί είτε εχθρός- συνδέεται άρρηκτα με τον Χριστό. Είναι ο Χριστός. Κάποιοι Τον ζητούν ως πρόσωπο θεϊκό και κάποιοι ως πρόσωπο επικίνδυνο. Κάποιοι θα καταλάβουν ποιος είναι Αυτός που γεννήθηκε στο σπήλαιο και κάποιοι όχι. Άλλοι θα διατηρήσουν στη μνήμη τους και την καρδιά τους για πάντα τον Χριστό, κάποιοι θα Τον ξεχάσουν και κάποιοι θα Τον μισήσουν.

Ὁ νεογέννητος Χριστὸς πολιτικὸς πρόσφυγας

“Φεῦγε εἰς Αἴγυπτον…Μέλλει γὰρ Ἡρώδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό”.

Ἀπὸ τὴ Ραμᾶ στὴ Ραμάλα 30/12/24

Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ ᾿Ιωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό.
῾Ο δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον,
καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς ῾Ηρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου.

(Κατά Ματθαίον β 13-’15. Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς μετὰ τὰ Χριστούγεννα).

Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος,

” Βλέπεις, αὐτὸ γίνεται καὶ στὸν Χριστό, ἐνῶ ἀκόμη εἶναι στὰ σπάργανα; Μόλις γεννήθηκε, ξεσηκώθηκε ἐναντίον του ὁ Ἡρώδης.

Ἀκολουθεῖ ἡ φυγὴ στὴν Αἴγυπτο. Ἐξορία σὲ χώρα βαρβαρική.

Ἀκούγοντας τὰ αὐτά, πρόσεξε. Μὴ ταραχθεῖς, ὅταν σὲ βρίσκουν ἀθεράπευτες συμφορὲς καὶ ἀμέτρητοι κίνδυνοι! Καὶ κυρίως πρόσεξε. Μὴ πεῖς: «Γιατὶ μοῦ συμβαίνουν αὐτά; Ἐγώ, ἀφοῦ τηρῶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἔπρεπε νὰ στεφανωθῶ καὶ νὰ ἀνακηρυχθῶ νικητής! Νὰ ἀποκτήσω ὄνομα καὶ δόξα!» Μὴ σκέφτεσαι ἔτσι. Ἀντίθετα νὰ τὰ δέχεσαι ὅλα μὲ γενναιότητα….

Πνευματική ζωὴ χωρὶς πειρασμοὺς δὲν γίνεται. Νὰ ἔχεις ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Τέτοια ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶχε καὶ ὁ Δίκαιος Ἰωσήφ. Τοῦ ἐμφανίζεται ὁ Ἄγγελος καὶ τοῦ λέει: «Πάρε τὸ Παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα Του καὶ πηγαίνετε στὴν Αἴγυπτο.» Δὲν σκανδαλίσθηκε ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ Ἰωσήφ. Οὔτε εἶπε στὸν Ἄγγελο: «Τί μπερδεμένα πράγματα μοῦ λές; Ἐσὺ δὲν μοῦ ἔλεγες προηγουμένως, ὅτι Αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό Του; Τώρα λοιπόν, οὔτε τὸν Ἑαυτὸ Του δὲν μπορεῖ νὰ σώσει;! Ἄλλα μοῦ ὑποσχέθηκες καὶ ἄλλα γίνονται στὴν πραγματικότητα;»

Είναι η “Εκκλησία” κονφερανσιέ;

από Θεόδωρος Παντούλας

-18 Δεκεμβρίου 2025

Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε σαν κάτι φυσιολογικό τους φετφάδες που κάθε τόσο εκδίδουν οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης — που, στην πραγματικότητα, ούτε γνωρίζουμε πού βρίσκονται ούτε ποιοι ενοικούν σε αυτούς. Κάθε τόσο οι «οίκοι» αυτοί αποφαίνονται ποια κρατική οντότητα είναι αξιόχρεος και ποια όχι, δηλαδή ποιοι λαοί παίρνουν παράταση ζωής και ποιοι είναι για μακέλεμα. Στο μακέλεμα αυτό κανένα κολάρο δεν κηλιδώνεται — τηρούνται απαρεγκλίτως όλα τα πρωτόκολλα υγιεινής. Τη δουλειά τη διεκπεραιώνουν διάφορες εξωχώριες εταιρείες που, με το αζημίωτο πάντα, προάγουν την τοκογλυφία από επίμεμπτο, μέχρι πρότινος, επιτήδευμα σε επενδυτική δραστηριότητα!

Προς τούτο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των επενδυτικών οργασμών διευκολύνονται επιπλέον, λένε, οι πλειστηριασμοί ακινήτων και κατ’ έτος εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας ψευτοζούν υπό το καθεστώς ενός παρατεταμένου εκβιασμού που ορέγεται με σπουδή το ξεσπίτωμά τους. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως ακριβώς «ο υιός του ανθρώπου», δεν έχουν πού τις κεφαλές κλίνωσι.

Η Πολιτεία και οι πολιτικοί έχουν άλλες προτεραιότητες. Από κοντά όμως πάει και η, κατά τα λοιπά λαλίστατη, Εκκλησία μας, της οποίας η σιωπή εν προκειμένω είναι βροντώδης.

 Δείχνει να την απασχολεί περισσότερο ο επαπειλούμενος χωρισμός της από το κράτος και καθόλου ο συντελεσμένος χωρισμός της από την κοινωνία. 

Πιθανώς έχουμε να κάνουμε με «συναλληλία», μόνο που οι τζαμπατζίδικες παρόλες από άμβωνος και από καθέδρας στην περίπτωσή μας ακούγονται κάπως βερεσέ. Δεν προσδοκούσα, βεβαίως, η διοικούσα Εκκλησία να καταγγείλει, ως όφειλε, τη στρέβλωση των Αγορών, αλλά τα όρια μεταξύ ανθρωπιάς και απανθρωπίας από μέρους της τα περίμενα (επί ματαίω) περισσότερο διακριτά.

Όνειρό μας είναι η απελευθέρωση....

Του Βασίλη Ξυδιά 

ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ... «Όνειρό μας είναι η απελευθέρωση. Και δεν θα μας απελευθερώσει τίποτε άλλο, παρά μόνο η ένοπλη αντίστασή μας — ούτε οι ειρηνικές διαμαρτυρίες, ούτε ο «συντονισμός ασφαλείας», ούτε η αναγνώριση του Ισραήλ, ούτε όσοι φωνάζουν για λύση δύο κρατών, ούτε τα Ηνωμένα Έθνη, ούτε οι αραβικοί στρατοί. Επιμένουμε στο εθνικό όραμα της παλαιστινιακής απελευθέρωσης, ακόμη κι αν κάποιοι ντρέπονται γι' αυτό· και ας θεωρούν ότι το όραμα αυτό μας εκθέτει και μας ταπεινώνει.»

Τα είπε αυτά ο καθολικός ιερέας π. Μανουέλ Μουσάλαμ —πρώην εφημέριος της Λατινικής Εκκλησίας στη Γάζα και μέλος της Ισλαμοχριστιανικής Επιτροπής για την Υπεράσπιση των Ιερών Τόπων— σε ομιλία του τη Δευτέρα που μας πέρασε (10 Νοε. 2025).

Ο π. Μ. Μουσάλαμ επέκρινε όσους ανάμεσα στους Παλαιστίνιους «μαχαιρώνουν πισώπλατα την αντίσταση», υποστήριξε ότι η ένοπλη δράση είναι δικαίωμα «κάθε λαού που βρίσκεται υπό κατοχή», και αποτελεί τη μοναδική οδό προς την παλαιστινιακή απελευθέρωση.

🧩 Στο άρθρο του Κοσμοδρόμιου (βλ. ΕΔΩ) υπάρχει ολόκληρη η ομιλία μεταφρασμένη.

Υπάρχουν επίσης και τα links για το βίντεο στο YouTube ΕΔΩ και ΕΔΩ το πρωτότυπο αραβικό κείμενο στο facebook. Περισσότερα για τον π. Μανουέλ Μουσάλαμ βλ. ΕΔΩ στο λήμμα της Wikipedia στο δεύτερο σχόλιο.

✝️ Το δημοσίευμα είναι αφιερωμένο στη μνήμη του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΙΣΣίΑ, του αγαπημένου Έλληνα όλων των Παλαιστινίων. Πέρασε ένας χρόνος από τότε που έφυγε από κοντά μας.

ΠΗΓΗ: https://kosmodromio.gr/2025/11/16/%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%80%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD/?fbclid=IwdGRjcAOHML9jbGNrA4cwuWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAhjYWxsc2l0ZQIyNQABHuHm0IYw8WW9euZmZYn5461Id5KMBO9sUy1qRr-Upv1p4Yj8k5YIU98rRj8Z_aem_5QxgyyOXpQEB_9K1ZjNhdQ

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων και Πολυτεχνείο - Η Ορθόδοξη Αντίσταση και η Θεολογία της Ελευθερίας | Αέναη επΑνάσταση

🔴 Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων (12 Νοεμβρίου) και το Πολυτεχνείο (17 Νοεμβρίου): δύο ιστορικά γεγονότα που γίνονται θεολογικά παραδείγματα. Από την ελεημοσύνη στην αντίσταση· από τον 7ο αιώνα έως τα οδοφράγματα της Αθήνας: μια πνευματική γέφυρα ανάμεσα στον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα και το Πολυτεχνείο.

Ένα κείμενο που συνδυάζει αγιολογικό βίο, κοινωνική θεολογία, ιστορική αναδρομή και στοχασμό πάνω στη σχέση Εκκλησίας - Εξουσίας - Αντίστασης. Στον πυρήνα του, ένα ερώτημα: μπορεί η Εκκλησία να παραμένει σιωπηλή όταν η Ιστορία μιλά με αίμα;

Στην εποχή της παγκοσμιοποιημένης ισχύος και της νέας «ψηφιακής αυτοκρατορίας», το μήνυμα του Αγίου και των νέων του Πολυτεχνείου μεταφράζεται σε κάλεσμα για πνευματική κυριαρχία, κοινωνική ισότητα και ειρήνη χωρίς υποτέλεια. Γιατί η Ελευθερία του Ευαγγελίου δεν είναι φιλοσοφία, αλλά πράξη – πολιτική, κοινωνική και γεωπολιτική· πράξη που σώζει τον άνθρωπο από τον φόβο και το έθνος από τη λήθη.

👇 Ας δούμε το άρθρο 👇

ΚΛΙΚ...

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων και Πολυτεχνείο - Η Ορθόδοξη Αντίσταση και η Θεολογία της Ελευθερίας | Αέναη επΑνάσταση...

Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ὁ ἐλεήμων

Αναρτήσεις στον Γερομοριά για τον Άγιο Ιωάννη Βατάτζη τον Ελεήμονα ΕΔΩ...

_____________

08.11.2023

Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης (Διδυμότειχο, 1193 - Νυμφαίο Ιωνίας, 3 Νοεμβρίου 1254) ήταν ο δεύτερος Αυτοκράτορας της Νικαίας (1222-1254), διάδοχος και γαμπρός του Θεοδώρου Α' Λάσκαρη. Συνετός κυβερνήτης και ικανός στρατιωτικός, υπήρξε συνεχιστής του έργου του προκατόχου του, επιτυγχάνοντας να υπερδιπλασιάσει τις κτήσεις που παρέλαβε και να ανορθώσει κοινωνικά και οικονομικά το κράτος, θέτοντας τις βάσεις για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η τριανταδυάχρονη βασιλεία του χαρακτηρίζεται από συνεχή πρόοδο σε όλους τους τομείς της ζωής τής εξόριστης Αυτοκρατορίας. Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του αναγνωρίστηκε ως Άγιος και η μνήμη του ετιμάτο με ιδιαίτερη ευλάβεια από τους Μικρασιάτες μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 4 Νοεμβρίου κάθε έτους.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ὁ ἐλεήμων, ὑπῆρξε ὁ βασικὸς ἀνορθωτὴς τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ, μετὰ τὸ πλῆγμα τῆς 1ης ἅλωσης τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Μιὰ φυσικὴ ἐξέλιξη τῆς παρακμῆς τῆς Ρωμανίας μετὰ τὸ θἀνατο τοῦ Βασιλείου Β’ τὸ 1025. Τῆς ἐγκατάλειψης τῆς πολιτικῆς γιὰ στήριξη τῶν ἀδυνάτων μὲ ἀντίστοιχη συγκέντρωση τῆς γῆς καὶ τῆς δύναμης στὰ χέρια τῶν “δυνατῶν” μεγαλογαιοκτημόνων, τῆς ἐπικράτησης τῆς χρήσης μισθοφορικοῦ στρατοῦ ἔναντι τῶν ἀκριτικῶν σωμάτων, τῆς διείσδυσης τῶν ἰταλικῶν πόλεων ποὺ ἀπέκτησαν τὸν ἔλεγχο τοῦ ἐμπορίου μὲ ἀντάλλαγμα τὴν παροχὴ ναυτικῆς στήριξης.

Ὁ Ἰωάννης Γ΄, διάδοχος τοῦ πρώτου Λασκαρίδη αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Θεόδωρου Α’, συνέχισε τὴν πολιτική του καὶ ἐνέτεινε τὴν ἐνίσχυση τῶν ἀγροτῶν καὶ ἐμπόρων, μὲ ἀντίστοιχη ἐπιρροὴ στὴ διοίκηση ἔναντι τῶν ἀριστοκρατῶν γαιοκτημόνων. Ἀποκατέστησε τὴν ἄμυνα μὲ τὰ ἀκριτικὰ σώματα, βασισμένα σὲ ἀνεξάρτητους ἀγρότες στὰ ὅρια τῆς αὐτοκρατορίας. Διπλασίασε τὶς κτήσεις σε σχέση μὲ αὐτὲς ποὺ παρέλαβε.

Ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴν ἀνόρθωση τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ, μὲ ἄξονα τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ τὴ μεταρρύθμιση τῆς κοινωνίας μὲ τὴν παροχὴ περισσότερων δικαιωμάτων στις λαϊκές τάξεις. Στὴ βάση τῆς ἀρχῆς ὅτι ἡ δικαιοσύνη εἶναι προϋπόθεση καὶ γιὰ τὴ διασφάλιση τῆς πολιτικῆς έλευθερίας καὶ ἀνεξαρτησίας. «Ἐμεῖς, ἂν καὶ ἀναγκαστήκαμε βίαια νὰ μετακινηθοῦμε, κατέχουμε ἀμετακίνητα καὶ ἀμετάπτωτα τὸ δικαίωμα στὴν ἀρχὴ καὶ τὸ κράτος, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ˙ διότι αὐτὸς ποὺ βασιλεύει, ἔθνους καὶ λαοῦ καὶ πλήθους λέγεται ὅτι ἄρχει καὶ ἐξουσιάζει καὶ ὄχι λίθων καὶ ξύλων, αὐτῶν ποὺ συνιστοῦν τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους.»

Στὴν ἐπιστολή του αὐτὴ πρὸς τὸν Πάπα, τονίζεται ἡ ἀντίληψη τῶν Λασκαριδῶν γιὰ τὴν ἄσκηση ἐξουσίας, ἡ ὁποία ἦταν πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ τῆς ἰθύνουσας τάξης τῶν εὐγενῶν, ποὺ ἔβλεπε ἀνθρώπους καὶ γῆ ὡς ἰδιοκτησία της, ἀντιγράφοντας τὴ δυτικὴ φεουδαρχικὴ τάξη. Στὴν ἀμφισβήτηση τοῦ Πάπα, ἀνταπαντᾶ ὅτι ἀντλεῖ τὴν πολιτική του νομιμοποίηση ἀπὸ τὸ Λαὸ τὸν ὁποῖο κυβερνᾶ.

Ιάκωβο Αδελφόθεο τον έλεγαν. Και εκτός από κομμάτι υπερβολικός ήταν και λιγάκι άγιος.

π. Κώστας Λαγός 

Συχνά πυκνά, γίνεται κουβέντα στην Εκκλησία -σχεδόν κουβέντα δηλαδή, αυτά τα θέματα λίγους απασχολούν- για τον πλούτο και τους πλούσιους και τη θέση τους στην Εκκλησία. Θυμάμαι ακόμα τις αντιδράσεις όταν διάβασα ένα κήρυγμα, σε μια από τις ενορίες που έχω περάσει, παραθέτοντας αποσπάσματα από ομιλίες των Τριών Ιεραρχών για τον πλούτο και τους πλούσιους. Δεν ήταν καθόλου μα καθόλου θετικές, αυτό φτάνει. 

Ακόμα και σε μια συζήτηση με άλλον κληρικό δεν έβγαλα άκρη αφού αυτός επέμενε - το λέω λίγο απλά- πως οι πατέρες ήταν υπερβολικοί στο θέμα του πλούτου. 

Η αλήθεια είναι πως κι εγώ ήμουν υπερβολικός. Ο πλούσιος δεν πάει στην κόλαση και ο πλούτος δεν είναι κακός. Αντιθέτως. Αν ο πλούσιος λειτουργεί ως διαχειριστής του πλούτου που του εμπιστεύτηκε ο Θεός και βοηθά τους συνανθρώπους του που έχουν την ατυχία να είναι φτωχοί και φροντίζει να μοιράζεται αυτός ο πλούτος, τότε ο δρόμος για τον παράδεισο είναι ορθάνοιχτος. Και μάλιστα το μέσο για να τον διανύσει είναι η ίδια η περιουσία του. 

Μόνο που -όπως καταλαβαίνουμε- στην παραπάνω περίπτωση, ο πλούτος δε θα παραμείνει πλούτος κατά πάσα πιθανότητα...Οπότε έχουμε διαμοιρασμό του πλούτου -όπως λέει στο Ευαγγέλιο άλλος ένας υπερβολικός τύπος, Ιησούς λεγόταν- και τελικά, την εξαφάνισή του. Γιατί ο Χριστός δεν αρκείται στο να δίνουν οι πλούσιοι τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι στους φτωχούς την ώρα που τα σκυλιά γλείφουν τις πληγές των τελευταίων.

Βέβαια υπάρχουν πολλοί, εντός της Εκκλησίας, λαϊκοί και κληρικοί που θα χρησιμοποιήσουν ένα σωρό επιχειρήματα για να πείσουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Θα χρησιμοποιήσουν κάθε λογής γνώση: θεολογική, φιλοσοφική, νομική, πολιτική, κοινωνιολογική, αστροφυσική, ιατρική, κτηνιατρική, οικολογική, βιομηχανική...ε, καταλάβατε. 

Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους.

 π. Κώστας Λαγός 

Κάποτε, στην επαρχία του Αγίου Νικολάου π, κάποιος καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο. Λίγο πριν την εκτέλεσή του, ο ίδιος ο άγιος έπιασε το χέρι του δημιου και σταμάτησε την εκτέλεση.

Όταν, την εποχή του Μ. Βασιλείου ο φοροεισπράκτορας του Αυτοκράτορα πήγε να επιβάλλει άδικους φόρους, ο Μέγας Βασίλειος τον σταμάτησε και μετά από έντονη διαφωνία και απειλές εκ μέρους του αξιωματούχου, ο τελευταίος έφυγε άπραγος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεσήκωσε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη όταν η αυτοκράτειρα προσπάθησε να αρπάξει το οικόπεδο μιας χήρας. 

Τιμή Αγίων η μίμηση Αγίων έλεγε ο όσιος Παΐσιος και αυτή είναι η απάντηση απέναντι στο δίλημμα, ψευδές και πονηρό κατά τη γνώμη μου, δικαιοσύνη ή νομιμότητα. 

Είναι επίσης η απάντηση, στο πού βρίσκεται η θέση ενός κληρικού όταν κάποιος πολίτης, κάποιος άνθρωπος, πολεμά να βρει το δίκιο του.

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα κατά τη γνώμη μου. Ο Χριστός είπε αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα (το νόμισμα που του έδειξαν), να τα δώσετε στον Καίσαρα και ότι ανήκει στον Θεό να το δώσετε στον Θεό. 

Οι νόμοι φτιάχνονται από τον Καίσαρα, από το κράτος, είναι γραμμένοι από ισχυρούς και αυτούς εξυπηρετούν. Η δικαιοσύνη όμως είναι κάτι που έχει δοθεί από τον Θεό και αποτελεί βασικό στοιχείο της Βασιλείας Του. 

Μη μας μιλάτε άλλο λοιπόν για νόμους, για διατάξεις και παραγράφους. Δε θέλουμε τέτοιου είδους νομιμότητα. Θέλουμε δικαιοσύνη, η οποία είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

"Ο νόμος ουδέποτε έκανε τους ανθρώπους ούτε στο ελάχιστο δικαιότερους και,μέσω του σεβασμού τους γι'αυτόν,ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι αναδεικνύονται καθημερινά σε φορείς αδικίας" μας λέει ο σπουδαίος Αμερικάνος φιλόσοφος Ντ. Θορώ και ζούμε ακριβώς αυτό στη χώρα μας. Ο σεβασμός στον νόμο να μας αναδεικνύει σε φορείς αδικίας. 

Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με τον νόμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με την πολιτεία και το κράτος. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους. Με όποιον τρόπο μπορούμε. Είτε μας φαίνεται λίγο είτε μας φαίνεται πολύ αυτό που τελικά θα κάνουμε, θα πούμε, θα γράψουμε.

Πηγή: https://tragoudiglarou.blogspot.com/2025/09/blog-post_25.html

..Καθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς· ...

Του Γιώργου - Νεκτάριου Παναγιωτίδη

"Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου. 

Ότι (...) εποίησε κράτος εν βραχίονι αυτού (...)

Καθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς· 

πεινώντας ενέπλησεν αγαθών και πλουτούντας εξαπέστειλε κενούς".

Μέσα στα λίγα λόγια της Παναγίας που καταγράφονται στα Ευαγγέλια είναι και τα παραπάνω: μια κυριολεκτική προφητεία! 

Όπως κάποτε είχε πει δε και ο κληρικός-υπουργός της κυβέρνησης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, Φερνάρντο Καρντενάλ, αν κάποιος σήμερα έλεγε αυτά τα λόγια θα τον λέγαμε "κομμουνιστή" και επιπλέον... όντως θα ήταν! 

Επίσης, αυτά τα λόγια είχε επιλέξει ο αείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης ως προμετωπίδα του εμβληματικού βιβλίου του "η επανάσταση της αγάπης"!

Η Θεοτόκος Μαρία, που πέρασε μερικά από τα τρυφερότερά της χρόνια ολομόναχη στα Άγια των Αγίων του Ναού της Ιερουσαλήμ, κάτι εντελώς ανήκουστο, για μένα συνδυάζει κατεξοχήν τη μυστική ζωή με την κοινωνική ανατρεπτικότητα. 

Δεν είναι, ας πούμε, το "ήσυχο κοριτσάκι" ή η συμβατική και μικροαστούλα... "συμβία της αγίας οικογένειας", αντίθετα είναι αυτή που νοιάζεται ειλικρινά και βαθιά όλους και δρα, ειδικά για τους αδικημένους και αυτούς που υποφέρουν: αυτό συμβολίζουν και τα "επτά σπαθιά" που, όπως λένε και οι Γραφές, διέρχονται από την ψυχή της, μόνιμα...

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1D6yAqgrYv/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Λόγος στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος

Ἅγιος Λουκᾶς Κριμαίας

Ἡ μεγάλη γιορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐνἐμοί ἐστι; Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ, ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα. Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί. εἰ δὲ μή, διὰ τὰ ἔργα αὐτὰπιστεύετέ μοι» (Ἰωάν. 14, 10-11).

Μεγάλα καὶ ἀμέτρητα ἦταν τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: μὲ ἕνα μόνο λόγο του ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου, τοῦ ἀρχισυναγώγου, τὸν γιὸ τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ἀκόμα καὶ τὸν Λάζαρο, ὁ ὁποῖος ἦταν στὸν τάφο τέσσερεις ὁλόκληρες ἡμέρες. Μὲ ἕνα λόγο του μόνο ἐπιτίμησε τοὺς ἀνέμους καὶ τὰ κύματα τῆς λίμνης Γεννησαρὲτ καὶ ἔγινε ἀπόλυτη γαλήνη. Μὲ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ἀνθρώπους, χωρὶς γυναῖκες καὶ παιδιά, καὶ μὲ τέσσερα ψωμιὰ τέσσερεις χιλιάδες.

Ἂς θυμηθοῦμε πὼς κάθε μέρα θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς, γιατρεύοντας κάθε εἴδους ἀσθένεια, ἔδιωχνε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους. Πώς ξαναέδινε τὴν ὅραση στοὺςτυφλοὺς καὶ τὴν ἀκοὴ στοὺς κουφοὺς μὲ ἕνα μόνο ἄγγιγμά του. Δὲν φτάνουν αὐτά;

Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι τὸν ζήλευαν, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ μέγας προφήτης Ἠσαΐας εἶπε: «Ἀκοὴ ἀκούσετε καὶ οὐ συνῆτε, καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε. ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βαρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τὴ καρδία συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτοὺς» (Ματθ. 13, 14-15).

Πώς έγιναν 1.500.000 Ορθόδοξοι Χριστιανοί από 3 άτομα

Ο Λουΐς Αντώνιο Τόρρες Εσκβίρελ γεννήθηκε στην Κολομβία.

 Στις 8 Νοεμβρίου 2020 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μπογκοτά τιτουλάριος Επίσκοπος Άσσου Τιμόθεος, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Μεξικού. 

Τη χειροτονία τέλεσε ο Μητροπολίτης Μεξικού Αθηναγόρας, συμπαραστατούμενος από τον Αρχιεπίσκοπος Ντάλας και Νοτίου Αμερικής Αλέξανδρο (Μετροπόλια) και τον Επίσκοπο Μυρίνης Αθηναγόρα.

Μιλάει άπταιστα ελληνικά και διηγείται ιστορίες με τον Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα, την φτώχεια και τους εμφύλιους πολέμους στην Κολομβία και την Βενεζουέλα.

 Ο Επίσκοπος Τιμόθεος έχει ινδιάνικη καταγωγή. Γεννήθηκε στα τροπικά δάση της Κολομβίας και τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ φτωχικά. Ένα τυχαίο γεγονός άλλαξε τη ζωή του.  Κάποια στιγμή είδε στην τηλεόραση τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Μακάριο και τότε έμαθε ότι η Ορθοδοξία είναι η «μητέρα όλων των Εκκλησιών». Λίγο αργότερα αποφάσισε να γίνει ιερέας και σπούδασε στη Θεολογική σχολή του ΑΠΘ.

η δράση του εδω :

 https://www.4kidsofcolombia.org


ΠΗΓΗ:https://youtu.be/ugDfTXDRjR4?si=tbhnDYjZ4u7jmQru
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η προσευχή του βατράχου με τον άγιο Παΐσιο

«Ετοίμασε ο Γέρων Παΐσιος το φαγητό ρύζι, ντοματούλες που είχε στον κήπο του και ψωμί, το οποίο ξήραινε ο ίδιος. Γέμισε το δικό μου πιάτο, ενώ στο δικό του έβαλε πολύ λίγο φαγητό. Διαμαρτυρήθηκα, λέγοντας του ότι δεν ήταν σωστό αυτό εκείνος να φάει ως ασκητής κι εγώ ως καλοφαγάς. Μου είπε τότε:

-Δεν είσαι μοναχός; Θα κάνεις, λοιπόν, υπακοή. Τόσο ανυπάκουος Μαυροβούνιος είσαι; Εδώ ο Μπαγιούμ μου είναι πιο υπάκουος από εσένα.

Τον ρώτησα με έκπληξη ποιος ήταν ο Μπαγιούμ, διότι ήξερα ότι δεν είχε κανένα υποτακτικό. Μου έδειξε τότε μια τριανταφυλλιά, την οποία είχε φυτέψει εκεί. Πήγε, στάθηκε μπροστά στην τριανταφυλλιά και είπε:

-Έλα, Μπαγιούμ, να καταλάβει αυτός ο άπιστος ο Αμφιλόχιος τι είναι η πραγματική υπακοή!

Όπως ήταν νωπό το χώμα εκεί γύρω από την τριανταφυλλιά, άρχισε τότε να σηκώνεται και βγήκε έξω ένας βάτραχος. Σας λέω αυτό, που είδα με τα μάτια μου. Στη συνέχεια είπε στο βάτραχο:

-Γύρνα τώρα, Μπαγιούμ, πίσω στη θέση σου και το βράδυ να πας να κάνεις την προσευχή σου!

Εξεπλάγην και τον ρώτησα τι είδους προσευχή έκαμνε ο Μπαγιούμ.

«Ἀναστάσεως ἄλγος – Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου και η μαρτυρία του Προσώπου»

Του Μάνου Λαμπράκη 

Σε μια εποχή όπου η Εκκλησία μετασχηματίζεται σταδιακά από κοινότητα προσώπων σε μηχανισμό λειτουργίας, από κοινό Ποτήριο σε δελτίο Τύπου, η παρουσία του π. Ευάγγελου Παπανικολάου φαντάζει ως θεολογική ανωμαλία. Ένας ιερέας που μιλά με πάθος, που λειτουργεί στα όρια, που δεν φοβάται να χάσει τη σιωπή του για να πει την αλήθεια, που δεν διστάζει να συγκρουστεί, όχι από ιδεολογικό ζήλο αλλά από εσωτερική παρόρμηση μαρτυρίας. Ο λόγος του δεν στοχεύει στη διατήρηση της εικόνας της Εκκλησίας αλλά στην αποκάλυψη του βαθιού τραύματός της. Είναι ο λόγος ενός που γνωρίζει ότι η χάρις δεν κατέρχεται ποτέ εκεί όπου δεν υπάρχει άνοιγμα. Και άνοιγμα χωρίς πληγή δεν υπάρχει.

Ο π. Ευάγγελος δεν ανήκει στις εύκολες κατηγορίες. Είναι γιατρός, ιερέας, ιεραπόστολος, θεολόγος χωρίς ακαδημαϊκό κουστούμι, αλλά με υπαρξιακό κύρος. Η ζωή του στο Καμερούν δεν είναι απλώς μια μαρτυρία εκτός συνόρων, αλλά μια εκκλησιολογία από τα κάτω, μια θεολογία χωρίς χειρονομίες, μια εμπειρική απόδειξη ότι η Εκκλησία γεννιέται μόνο εκεί όπου ο Χριστός σταυρώνεται ξανά. Δεν πηγαίνει στην Αφρική για να μεταδώσει το φως της Δύσης ή την τελειότητα της παράδοσης. Πηγαίνει για να σταθεί σιωπηλά δίπλα στο άρρωστο παιδί, στη φυματική γυναίκα, στον νεκρό που δεν έχει καν όνομα.

Αυτή η στάση δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι η δομική πράξη της Εκκλησίας, όπως την οραματίστηκαν οι Πατέρες. Όπως γράφει ο Μέγας Βασίλειος:

«Εἴδες ἀδελφὸν γυμνὸν καὶ οὐκ ἐνέδυσας; Εἴδες πεινῶντα καὶ οὐκ ἐψώμισας; Μὴ λέγε· Ἐκκλησίαν εἶδον· Χριστὸν εἶδες» (PG 31, 276A).

Η Εκκλησία για τον π. Ευάγγελο δεν είναι θεσμός, δεν είναι ενορία, δεν είναι Αρχιεπισκοπή. Είναι ο άλλος. Εκεί όπου ο άλλος δεν γίνεται αντικείμενο διακονίας, αλλά θέα του Θεού.

Η θεολογία του προσώπου που αναδύεται από τον λόγο του δεν είναι η ωραιοποιημένη οντολογία της νεοπατερικής σκέψης. Είναι θεολογία πληγής. Το πρόσωπο δεν είναι απλώς εικόνα Θεού, είναι ματωμένη εικόνα. Το πρόσωπο είναι ο τόπος του άλλου που μας συντρίβει. Ο Χριστός για τον π. Ευάγγελο δεν είναι ούτε αφηρημένο ιδανικό ούτε συμβολικός αρχηγός μιας θρησκευτικής παράδοσης. Είναι το σώμα του αρρώστου, το στόμα του πεινασμένου, το βλέμμα του τελευταίου.

Ο ύμνος της αγάπης και η Ευρώπη - π. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός

Όταν ο διάσημος Πολωνός συνθέτης Ζμπίγκνιου Πράισνερ θέλησε προ ολίγων ετών να γράψει ένα τραγούδι για την ενότητα της Ευρώπης, μέσα από ένα τεράστιο θησαυρό ποίησης που καλύπτει πολλούς αιώνες και πολλές γλώσσες επέλεξε τους λόγους του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους, οι οποίοι χαρακτηρίσθηκαν ως ο ύμνος της Αγάπης:

᾽Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι … ῾

Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ῾Η ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει. Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται … νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Σε τούτο το υπερχείλισμα μιας ψυχής μεγάλης και γεμάτης διακηρύσσεται πως η αγάπη είναι όχι απλώς κάτι βαθύτερο από όλα όσα εντυπωσιάζουν, όπως η γνώση, το θαύμα, τα ιδιαίτερα χαρίσματα ή ακόμη και η πίστη, αλλά είναι και το μόνο που θα μείνει, όταν όλα τα άλλα καταργηθούν με το τέλος της ιστορίας, είτε προσωπικής είτε κοσμικής. Ο Παύλος αναλύει την καινή εντολή του Χριστού, περιγράφοντας ανάγλυφα τον νέο άνθρωπο που μορφώνεται εν Χριστώ, τον άνθρωπο της υπέρβασης.

Γύρω από τον άξονα τούτο ύφαναν τη ζωή τους και τη σκέψη τους οι πολιτισμοί της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, ακόμη κι όταν κάποτε λάθεψαν ή παρέκκλιναν. Εδώ υφάνθηκαν όλα τα στοιχεία που έδωσαν οι τρεις πηγές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού: η αρχαία Ελλάδα, τα Ιεροσόλυμα, και η Ρώμη. Εδώ υφάνθηκε η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, όσα σήμερα βάναυσα καταπατούνται. Άραγε οι έννοιες αυτές θα βρίσκονταν στο μυαλό του σύγχρονου εκκοσμικευμένου Ευρωπαίου, αν δεν υπήρχε η χριστιανική του ιστορία;