Της Μαριάννας Κορομηλά
Έκλεισαν κιόλας 15 χρόνια από την έναρξη αυτού του πολέμου ανάμεσα στις περιφερειακές δυνάμεις. Μια αδυσώπητη σύγκρουση, που ονομάστηκε "εμφύλιος", ενώ σταδιακά παρακολουθούσαμε τους επίδοξους να ορμάνε πάνοπλοι και απροκάλυπτα στο πεδίο. Και ο πόλεμος συνεχίζεται. Οι ζώνες κατοχής (από την Τουρκία και το Ισραήλ) αυξάνονται και πληθύνονται. Οι "μεγάλοι" σιωπούν ικανοποιημένοι. Αναγνώρισαν, μάλιστα, τον επικηρυγμένο αρχιτρομοκράτη σαν "πρόεδρο" της διαλυμένης χώρας.
Η Ρωσία παραχώρησε τη θέση της (επί Άσαντ υιού κατείχε το λιμάνι της Λατάκειας) στο πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας. Καρσί στα κατεχόμενα της Κύπρου. Οι Κούρδοι, για άλλη μια φορά, εγκαταλελειμμένοι. Οι Δρούζοι δηλώνουν ότι λατρεύουν το Ισραήλ. Ο νότιος Λίβανος ανασκάπτεται. Τρομοκρατικές ομάδες ελέγχουν ή και κατέχουν σχεδόν τη μισή χώρα. Οι Χριστιανοί διώκονται (πριν από 50 χρόνια, οι Ορθόδοξοι έφταναν τα δύο εκατομμύρια). Σκόνη ατέλειωτη, βρώμικη, τοξική, σκέπασε την αιματοβαμμένη Συρία.
Και μη ρωτήσεις τι απέγινε η πρωτοβυζαντινή Μονή του Συμεών του Στυλίτη, το μέγα προσκύνημα ανάμεσα σε Αντιόχεια και Χαλέπι. Σήμερα, 1η Σεπτεμβρίου, θα γιόρταζε. Αλλά στη Συρία κανείς δεν γιορτάζει πια. Μόνο οι ύαινες χορεύουν πάνω από τα κουφάρια.

