Το Τέλος της Αυτοκρατορίας

Από τον Alain Corvez - 13/10/2026

Πηγή: Γαλλία, Ιράκ, επίκαιρο

Η δύναμη της πόλης δεν έγκειται ούτε στα τείχη της ούτε στα πλοία της, αλλά στον χαρακτήρα των πολιτών της .»

Θουκυδίδης, Έλληνας στρατηγός και ιστορικός του 5ου αιώνα π.Χ.

Παραδόξως, η αμερικανική ισχύς, σε πλήρη παρακμή, ακόμη και σε πλήρη αποσύνθεση από πολλές απόψεις, συνεχίζει να απειλεί ολόκληρο τον κόσμο με την οργή της, εκτός αν υποταχθεί στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που ψεύδεται καθώς αναπνέει, φαίνεται να έχει στηθεί για να είναι ο Πρόεδρος της αμερικανικής αποσύνθεσης, η οποία αδυσώπητα εξασθενεί μπροστά στην προοδευτική εγκαθίδρυση ενός πολυπολικού, ή μάλλον απολικού, κόσμου, που σέβεται περισσότερο τις διαφορές των πολιτισμών, των θρησκειών και τον πλούτο των λαών. Αυτή η διαδικασία έχει επιταχυνθεί τα τελευταία χρόνια από την πλειοψηφία των εθνών του κόσμου, κουρασμένα από την καταστροφή, τη σφαγή και τις γενοκτονικές φρικαλεότητες που έχει εξαπολύσει παντού.

Έχοντας γίνει μηδενιστής με τη φιλοσοφική έννοια της λέξης —σαν ένας Σοπενχάουερ, για παράδειγμα, και όχι ένας Νίτσε, που είναι το αντίθετο, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να πιστεύουν όσοι δεν κατανοούν την εκθαμβωτική του σκέψη— η αμερικανική προεδρία μεταμορφώνει την πραγματικότητα, ή ακόμα και το αντίθετο, για να κατηγοριοποιήσει το Καλό και το Κακό. Αρχικά, αυτός ο μηδενισμός απέρριψε ακόμη και τους θεμελιώδεις νόμους της φύσης και της βιολογίας. Αφού ήταν μια ανατρεπτική σκέψη που γεννήθηκε στα γαλλικά και αμερικανικά πανεπιστήμια, κατέληξε να σβήσει ολόκληρα τμήματα ακαδημαϊκής σκέψης και τελικά το πλαίσιο των δυτικών κοινωνιών που τώρα έλκονται από το τίποτα και φέρνουν τους οπαδούς τους ή τους πολιτικούς οπορτουνιστές στην εξουσία.

Είναι αναμφίβολα το αποτέλεσμα ενός οξυμένου υλισμού που αρνείται και απορρίπτει κάθε υπερβατικότητα, όπως μας προειδοποίησε ο αγνωστικιστής Μαλρώ, προσθέτοντας ότι ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας μεγάλος πολιτισμός όπως ο δικός μας θα έπρεπε να βρει την «υπέρτατη αξία» του, αλλιώς θα κατέρρεε.

Επικαλούμενος την παγίδα του Θουκυδίδη στον Τραμπ κατά τη συνάντησή τους στο Πεκίνο, ο Σι Τζινγκ Πινγκ του είπε πονηρά ότι το Πεκίνο και η Ουάσινγκτον αναζωογονούσαν την κατάσταση της Ελλάδας τον 5ο αιώνα π.Χ., με την ανερχόμενη δύναμη της Αθήνας να αντικαθιστά την φθίνουσα δύναμη της Σπάρτης.

Στη συνέχεια, ο Σι Τζινπίνγκ άμβλυνε αυτή τη δραματική παρατήρηση προτείνοντας διάφορα μέτρα που προσφέρουν ένα modus vivendi για τις δύο δυνάμεις, ώστε να αποφύγουν μια βίαιη αντιπαράθεση, συνεργαζόμενες προς όφελος αμοιβαία νόμιμων συμφερόντων.

Δεν είναι σαφές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ κατάλαβε την αναλογία!

Ο Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν προέβλεψε την πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

από τον Gregory P. Williams - 04/10/2026

Πηγή: Les crisis

Λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν, θεωρητικός των παγκόσμιων συστημάτων, προειδοποίησε ότι η παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας ήταν αναπόφευκτη. Αλλά οι Αμερικανοί ηγέτες δεν ήθελαν να νιώθουν ότι οι μέρες δόξας τους είχαν περάσει και χειρίστηκαν αυτήν την παρακμή με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Τον Ιούλιο του 2002, ο Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν εμφανίστηκε στην πρωινή εκπομπή του C-SPAN. Είχε μόλις γράψει ένα δοκίμιο για το περιοδικό Foreign Policy με τον προκλητικό τίτλο «Ο Αετός Έπεσε». Ο Βάλερσταϊν υποστήριξε ότι η κυρίαρχη θέση της Αμερικής στην παγκόσμια σκηνή μειωνόταν.

Όταν μίλησε, είχε περάσει λιγότερο από ένας χρόνος από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και την επακόλουθη εισβολή στο Αφγανιστάν. Η κυβέρνηση Μπους προετοίμαζε τον στρατό της και το αμερικανικό κοινό για την εισβολή στο Ιράκ, η οποία είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2003.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος ήταν μια δημοφιλής προσωπικότητα. Η δημοτικότητα του προέδρου είχε φτάσει στο ρεκόρ του 90% τον Σεπτέμβριο του προηγούμενου έτους και παρέμεινε πάνω από το 70% όταν ο Βάλερσταϊν έστειλε το μήνυμά του για παρακμή.

Ωστόσο, αυτή πρέπει να φαινόταν η ιδανική στιγμή για να παρέμβει ο Βάλερσταϊν. Έγραφε για την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ωστόσο, εξακολουθούσε να πιστεύει, στο διάστημα μεταξύ των εισβολών στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν την ευκαιρία να διαχειριστούν αποτελεσματικά την παρακμή τους.

Ο Βάλερσταϊν δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό να παραταθεί επ' αόριστον η παγκόσμια κυριαρχία μιας μεγάλης δύναμης. Ανακάλυψε ότι οι μεγάλες δυνάμεις γίνονται ηγεμονικές -ένας όρος που αναφέρεται στην απαράμιλλη παγκόσμια κυριαρχία- λόγω οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων που τελικά προκαλούν και τη διάβρωση αυτής της ηγεμονίας. Η παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας ξεκίνησε πολύ πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, με την οικονομική επιβράδυνση της δεκαετίας του 1970 και τον αμερικανικό πόλεμο στο Βιετνάμ.

Η Δύση ηττήθηκε από το μεταμοντερνισμό και τον εμπορευματισμό

4/10/2026

EPA/MOHAMMED BADRA

ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ιστορική μοίρα της Δύσης: Η ίδια παράδοση που έμαθε στην ανθρωπότητα να αμφισβητεί την αυθεντία, να εξετάζει ορθολογικά τις πεποιθήσεις της, και να υποτάσσει την εξουσία στον λόγο, έφθασε σε ένα σημείο όπου η αμφισβήτηση κινδυνεύει να καταστεί άρνηση κάθε κοινού μέτρου.

Το βαθύτερο πρόβλημα της σύγχρονης Δύσης δεν είναι πρωτίστως οικονομικό, ούτε στρατιωτικό, ούτε δημογραφικό. Είναι νοηματοδοτικό: αφορά στην ικανότητα ενός πολιτισμού να απαντά στο ερώτημα γιατί υπάρχει, τι θεωρεί αγαθό, και ποιο μέλλον θεωρεί άξιο να οικοδομηθεί. Η Δύση ως πολιτισμική γενεαλογία. Η “αυθεντική Δύση” δεν πρέπει να νοηθεί ως φυλετική, γεωγραφική ή πολιτική κατηγορία. Είναι, περισσότερο, μια ιστορική σύνθεση ιδεών και μορφών ζωής.

Η πρώτη της μεγάλη μήτρα είναι ο κλασικός ελληνορωμαϊκός κόσμος: από την ελληνική φιλοσοφία και την αναζήτηση του καθολικού λόγου μέχρι τη ρωμαϊκή έννοια του δικαίου, της πολιτειότητας, και της θεσμικής τάξης. Η δεύτερη μεγάλη στιγμή είναι η ιταλική Αναγέννηση. Εκεί η αρχαιότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως μουσειακό κατάλοιπο αλλά ως ενεργός συνομιλητής. Ο άνθρωπος, η τέχνη, η φύση, και η δημιουργική ικανότητα επανήλθαν στο κέντρο του ευρωπαϊκού ορίζοντα.

Η τρίτη στιγμή είναι ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Εδώ, η κληρονομιά τού λόγου μετασχηματίστηκε σε αξίωση καθολικότητας: ο άνθρωπος μπορούσε να χρησιμοποιεί τη λογική του χωρίς να υποτάσσεται άκριτα στην παράδοση ή στην εξουσία. Η ελευθερία της σκέψης, η επιστημονική διερεύνηση, και η πολιτική αυτονομία απέκτησαν κανονιστική αξία.

Από την κριτική στην αποδόμηση

Οι γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι ήταν ένα μεγάλο πειραματικό εργαστήρι. Μας κληροδότησαν πολλά από όσα ξεδιπλώθηκαν στην διεθνή σκηνή τις επόμενες δεκαετίες

Διονύσιος Καλιντέρης

Όσα συνέβησαν προ τριάκοντα ετών θα ήταν σκόπιμο να επανερμηνεύονται υπό το φώς όσων μεσολάβησαν έκτοτε. 

Είναι μια διαδικασία μάθησης και αυτή. Την οποία όμως αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, όσοι θεωρούν ότι κατ' αυτό τον τρόπο ενδέχεται να απειληθεί η ταυτότητά τους. 

Η ταυτότητά τους ως “ενήμερων”, αντεθνικιστών, δυτικών αριστερών.

Οι γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι ήταν ένα μεγάλο πειραματικό εργαστήρι. Μας κληροδότησαν πολλά από όσα ξεδιπλώθηκαν στην διεθνή σκηνή τις επόμενες δεκαετίες:

Τις διεθνείς στρατιωτικές επεμβάσεις δίχως απόφαση ΟΗΕ, στο όνομα της responsibility to protect (1995, 1999).

Το έκτρωμα της (εκ φύσεως επιλεκτικής) “διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης”, αρχικά με το ad hoc Δικαστήριο της Χάγης για την πρώην Γιουγκοσλαβία και κατόπιν με το μόνιμο “Αφρικανοδικείο” (πλέον και Πουτινοδικείο) της Σύμβασης της Ρώμης. 

Την καθιέρωση “διεθνών προτεκτοράτων” υπό Ύπατο Αρμοστή, όπως η Βοσνία και το Κόσοβο, σε μιαν άσκηση “διεθνικής συμβίωσης”, δίχως λαϊκή κυριαρχία για κανέναν. (Θα εφαρμοζόταν και στην Κύπρο, κατά το Σχέδιο Ανάν, που χαιρέτισαν στον καιρό του ο ΣΥΝ και το Δίκτυο).

Τις black flag σφαγές για την κινητοποίηση της απαραίτητης διεθνούς κατακραυγής (αγορά Μάρκαλε 1994, Ράτσακ 1998).

Την προπαγανδιστική εργαλειοποίηση της μνήμης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος (“Οι Σέρβοι ξανάνοιξαν στρατόπεδα συγκέντρωσης!”), την ίδια ώρα που αξιοποιούνταν οι νοσταλγοί του γενοκτονικού δωσιλογισμού και ο Πάπας αγιοποιούσε τον φασίστα καρδινάλιο Στέπινατς.

ΡΑΤΚΟ ΜΛΑΝΤΙΤΣ - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ "ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ"

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ!

ΤΟΥΣ ΖΗΛΕΨΕ ΚΑΙ Ο ΧΙΜΛΕΡ!

Δικάστηκαν με τον τρόπο των στρατοδικείων της Βέρμαχτ και των δικαστηρίων των SS (γερμανικά: SS- und Polizeigerichte).
Τότε που ο Χάινριχ Χίμλερ είχε τον τελικό λόγο.

_________________

Το κείμενο που ακολουθεί του Γιάννη Ραχιώτη

 Ο Ρατκο Μλάντιτς πέθανε χθες μετά απο χρόνια προβλήματα υγείας, στο αναρρωτήριο των φυλακών του Scheveningen στη Χάγη . Μέχρι την τελευταία στιγμή του αρνήθηκαν νοσηλεία σε Νοσοκομείο . 

Τα τελευταία  χρόνια  είχε υποβάλλει μέσω των δικηγόρων του επανειλλημμένα αιτήματα νοσηλείας  σε νοσοκομεία που απορρίφθηκαν όλα . Πρακτικά ήταν χωρις περίθαλψη, όπως και όλοι οι Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί κρατούμενοι που δικάστηκαν από τους νικητές γιατί τηρήσαν τον όρκο τους και υπεράσπισαν τη χώρα τους.

 Πριν 7-8 χρόνια οι δικηγόροι του, εν όψει της άρνησης να του δώσουν πρόσβαση σε νοσηλεία, προσέφυγαν στο αρμόδιο   “ δικαστήριο”, δηλαδή ένα είδος “ υπολειμματικού” δικαστικού μηχανισμού που έχει επινοηθεί μετά τη διάλυση των στημένων  δικαστηρίων των νικητών της 10ετίας του ‘90. Το “δικαστήριο”  αυτό επικύρωσε σε 1ο και 2ο βαθμό  την άρνηση του διοικητικού μηχανισμού της φυλακής να του επιτρέψει νοσοκομειακή περίθαλψη. Τότε ήταν ήδη 75 χρόνων.

Απάντηση του Θεόδωρου Ζιάκα στο Στέλιο Ράμφο

από Θεόδωρος Ζιάκας 

 Στο προηγούμενο τεύχος του Άρδην (18) διάβασα τη συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου. Ομολογώ ότι με λύπησε. Με στενοχώρησε. Όχι γιατί διατυπώνει θέσεις με τις οποίες διαφωνώ, αλλά γιατί μεταβάλλεται σε απολογητή της Δύσης, λίγες μόλις μέρες πριν από την έναρξη της γκακστερικής επίθεσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.

Η παρέμβαση του Στέλιου τα δυο τρία τελευταία χρόνια, όπως αντιπροσωπευτικά συνοψίζεται στη συνέντευξή του, συσκοτίζει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα και επαναλαμβάνει, ως «νέα πρόταση», τον εκδυτικισμό, λες και βρισκόμαστε στον 10ο, τον 12ο, τον 14ο, ή έστω τον 18ο αιώνα. Την πρόταση του Στέλιου οι θεολόγοι θα τη χαρακτήριζαν ανεπιφύλακτα ως νεοβαρλααμισμό.

Μια επαναδιατύπωση της αντιησυχαστικής πλατφόρμας του 14ου αιώνα, χωρίς ουσιαστικές προσθήκες. Από κοινωνικο-ανθρωπολογική άποψη η «πλατφόρμα» αυτή θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής:

 Η δύναμη της Δύσης βρίσκεται στην εξατομίκευση. Χάρη στην εξατομίκευση η Δύση και ιδίως η Αμερική, έχει κατακτήσει το μυστικό της αδιάκοπης προόδου. Έχει βεβαίως προβλήματα, αλλά έχει και την ικανότητα να τα λύνει. Αντιθέτως: Εμείς «μείναμε πίσω» γιατί, παρά τις ευκαιρίες που επανειλημμένως μας δόθηκαν (τους αιώνες 10ο, 12ο, 14ο, 18ο), δεν θελήσαμε να εξατομικευτούμε. Αλλά τώρα, με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μας δίνεται μια ακόμη ευκαιρία. Ίσως η τελευταία. Αν την αξιοποιήσουμε θα επιβιώσουμε… Παράξενο, αλλά στην πρόταση του Ράμφου ο «εκσυγχρονισμός» μας αποκτά μια «Ορθόδοξη» θεμελίωση!

Στο κείμενο που ακολουθεί θα μιλήσω για το βασικό ζήτημα, ποια είναι η πορεία του σύγχρονου κόσμου, ώστε να φανεί πόσο τη συσκοτίζει ο Στέλιος και στη συνέχεια θα επισημάνω τα κυριότερα θεωρητικά λάθη του.

Πού μας πηγαίνει η Αμερική

Προτείνω την ακόλουθη μεθόδευση: Πρώτα να θέσουμε το ερώτημα: Προς ποια κατεύθυνση βαδίζει ο κόσμος μας υπό την ηγεσία της Αμερικής; Έπειτα και εφόσον εντοπίσουμε την ακολουθούμενη «γραμμή πορείας», να συμφωνήσουμε ότι αυτό που προέχει είναι να «λάβουμε θέση», θέση προσωπική: Υπέρ ή κατά; Τέλος, σε ένα τρίτο στάδιο, να συμφωνήσουμε πως αφού έχουμε δει πού πάμε κι αφού έχουμε πάρει θέση, τότε (και μόνον τότε) έχει νόημα να συζητήσουμε για το τι πρέπει να κάνουμε ως έθνος. Ξεκινώ από το πρώτο.

«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

Όταν η τεχνολογία θολώνει την ανθρώπινη ψυχή

 

 «Η Έκλειψη της Ψυχής»

Ένα κριτικό ταξίδι στις πνευματικές ρίζες της σύγχρονης κρίσης πέρα ​​από τον καταναλωτισμό, την τεχνολογία και την κοινωνική αποσύνθεση.

από τον Τοντ Χάγεν

Ο Τοντ Χάγιεν αναλογίζεται τις βαθύτερες αιτίες της δυσφορίας του σύγχρονου πολιτισμού, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική παρακμή δεν είναι απλώς οικονομική, πολιτική ή πολιτιστική, αλλά πάνω απ' όλα πνευματική. Η απομάκρυνση από αυτό που είναι αυθεντικά ανθρώπινο, η οποία αντικαταστάθηκε από την αποδοτικότητα των μηχανών, την κατανάλωση και την τυποποίηση, έχει σταδιακά αδειάσει τις σχέσεις, την εργασία και το ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Το αποτέλεσμα είναι μια ανάλυση που καλεί τον αναγνώστη να αμφισβητήσει όχι τόσο τι έχουμε χάσει υλικά, αλλά τι έχουμε πάψει να αναγνωρίζουμε ως ουσιώδες: την αξία της ψυχής, της ανθρώπινης παρουσίας και της σύνδεσης με την πραγματικότητα . (NR)

Η ανθρωπότητα καταρρέει. Μέσα σε λίγες γενιές, μόλις έναν αιώνα, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απότομης πτώσης στην ποιότητα της κοινής μας ζωής. Αυτό που κάποτε ήταν ένας κόσμος δεξιοτεχνίας, σύνδεσης και γαλήνιας ηθικής συνοχής έχει δώσει τη θέση του σε μια μηχανοκίνητη ομοιομορφία, ηθική εκτροπή, υποβάθμιση του περιβάλλοντος, εκτεταμένο εθισμό και ένα διάχυτο πνευματικό κενό.

Τα συμπτώματα είναι παντού: τα ναρκωτικά εισβάλλουν στις κοινότητες, τα απόβλητα ασφυκτιούν το τοπίο, η ηθική αντιμετωπίζεται σαν ένα γραφικό κειμήλιο, οι οικογένειες διαλύονται και οι σχέσεις περιορίζονται σε συναλλαγές. Πολλοί διαισθάνονται την παρακμή αλλά δυσκολεύονται να εντοπίσουν τη ρίζα της. Η αιτία, τελικά, είναι απλή αλλά βαθιά: έχουμε σταματήσει να εκτιμούμε αυτό που είναι πραγματικό. Έχουμε ανταλλάξει μια συνειδητή σύνδεση με την ψυχή με απλά υλικά αγαθά.