Πώς το Metaverse θα αλλάξει τον παραδοσιακό τρόπο διδασκαλίας - Τρισδιάστατα η ψηφιακή διδασκαλία στα νέα σχολεία, οι επισκέψεις σε μουσεία, η συμμετοχή γονέων σε εκδηλώσεις
Αρκετά με την προσπάθεια ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ του δημόσιου σχολείου!
Αρκετά με την τηλεκπαίδευση!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ σχολεία ΑΝΟΙΧΤΑ με θέρμανση, με τους/τις εκπαιδευτικούς και τα παιδιά στο φυσικό τους χώρο και όχι πίσω από κάμερες!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ εκπαίδευση που δεν αποκλείει αλλά αντίθετα διασφαλίζει την ισότιμη συμμετοχή όλων των μαθητών και μαθητριών μας. Αυτό σημαίνει δημόσιο σχολείο!
Καλούμε την ΔΟΕ να πάρει σαφή θέση ενάντια στις εξελίξεις αυτές, να καλύψει συνδικαλιστικά τους εκπαιδευτικούς και να χρησιμοποιήσει κάθε συνδικαλιστικό μέσο για τη διεκδίκησή του!
Με την κακοκαιρία «Φίλιππος» προ των πυλών, ΥΠΑΙΘ και Περιφέρεια ανακοινώνουν για άλλη μια φορά την αναστολή λειτουργίας των σχολικών μονάδων σε περιοχές της Αττικής! Γιατί; ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ! Λόγω χαμηλών θερμοκρασιών ισχυρίζονται! Κι εύλογα αναρωτιέται κανείς: κι αν είμασταν σε χώρες όπως ο Καναδάς που χιονίζει και έχει κρύο τους περισσότερους μήνες του χρόνου θα το καταργούσαμε το σχολείο;
Μήπως η χρόνια υποχρηματοδότηση, η απαξίωση, η αδιαφορία για ο,τιδήποτε σχετίζεται με την ουσιαστική αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως τα ψυχρά, σκοτεινά ερείπια στα οποία συνυπάρχουμε καθημερινά εκπαιδευτικοί και παιδιά, είναι μερικά από τα βασικά προβλήματα που επηρεάζουν την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης; Αλήθεια ποιο βαθμό στην αξιολογική κλίμακα του υπουργείου παίρνουν οι κτιριακές υποδομές που δεν μπορούν να λειτουργήσουν…όταν κάνει κρύο;
Η τηλεκπαίδευση δεν είναι εκπαίδευση, και τα σχολεία με κάθε ευκαιρία δεν πρέπει να μεταμορφώνονται σε τηλεσχολεία. Η εμπέδωση της εξ αποστάσεως και της τηλεκπαίδευσης δεν είναι καθόλου αθώα και δεν αφορά την πανδημία!Η τηλεκπαίδευση ούτως ή άλλως δεν αφορά το σύνολο των μαθητών μας. Τα δύο χρόνια της πανδημίας αποδείχθηκε με τον πιο εμφαντικό τρόπο ότι αρκετοί μαθητές μας δεν είχαν τον κατάλληλο εξοπλισμό για να συμμετέχουν.Σε κάθε περίπτωση οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε τη δική μας υλικοτεχνική υποδομή (Η/Υ, σύνδεση στο διαδίκτυο), καθώς ο ν.4807/21 που ορίζει το θεσμικό πλαίσιο τηλεργασίας ορίζει ότι: «. Η υπηρεσία του φορέα που είναι αρμόδια για την παροχή εξοπλισμού και την πληροφοριακή υποστήριξη, προμηθεύει τον υπάλληλο με τον απαραίτητο και κατάλληλο για την αποτελεσματική εκτέλεση των καθηκόντων του μέσω τηλεργασίας, τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό και τεχνολογική συσκευή (εφεξής «Σταθμός Τηλεργασίας») και παρέχει υποστήριξη για την εγκατάστασή του, εφόσον τούτο είναι επιθυμητό από τον υπάλληλο…».Να θυμηθούμε παράλληλα και την καταδικαστική για το υπουργείο Παιδείας και την εταιρία Cisco, απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (στις 16/11/2021, με την 50/2021) για τη διακινδύνευση - παραβίαση των Προσωπικών Δεδομένων».Η εταιρεία της Cisco, η οποία την περσινή χρονιά πληρώθηκε εν τέλει από το ΥΠΑΙΘ (ενώ είχε παρουσιαστεί ως δωρεάν σύμβαση) με σκοπό το προσωπικό της όφελος, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν τα προσωπικά δεδομένα εκπαιδευτικών και μαθητών/τριών μας. Δεδομένα που παραχωρήθηκαν στις κερδοσκοπικές ορέξεις της εταιρείας αυτής από το Υπουργείο Παιδείας χωρίς τη συναίνεσή μας και αποτελούν ένα πραγματικό «χρυσορυχείο» για την αμερικάνικη πολυεθνική.
Δηλώνουμε ότι όταν τα σχολεία μας είναι απροσπέλαστα από τα χιόνια ή τον παγετό και κλείνουν, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί καμία τηλεκπαίδευση, ούτε από τα σχολεία ούτε από τα σπίτια.
Επίσης δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι, ο χώρος του σχολείου παραμένει ο χώρος εργασίας μας και μέσα σε αυτόν παρέχουμε το έργο μας. Οι εκπαιδευτικοί εφόσον δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο χώρο εργασίας μας, δεν μπορούμε να παρέχουμε εργασία και άρα ούτε τηλεκπαίδευση. Καμία μορφή τηλεκπαίδευσης δεν μπορεί να παρέχεται από το χώρο της οικίας μας, με δικό μας εξοπλισμό και πληρωμένη από τον ελάχιστο μισθό μας σύνδεση (ακόμη και αν τα διαθέτουμε)
Αυτές τις μέρες το καθήκον των εκπαιδευτικών και των παιδιών είναι το παιχνίδι με τα χιόνια και όχι με τις τηλεοθόνες! Αυτό καλούμε τους/τις συναδέλφους/ισσες μας να κάνουν. Μόνη μας έγνοια κι ανησυχία, τα σπίτια των παιδιών μας που δεν έχουν θέρμανση. Αυτή την έγνοια οφείλει να έχει και το υπουργείο παιδείας και η κυβέρνηση.
Η καραντίνα και η απαγόρευση κυκλοφορίας που έχουν επιβληθεί λόγω κορωνοϊού γεννά μεταξύ άλλων κάποια ζητήματα διαχείρισης χρόνου των ατόμων μέσα στα σπίτια που βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στα αστικά κέντρα και είναι συχνά διαμερίσματα. Ποια είναι η πιο εύκολη και αποτελεσματική διέξοδος; Βεβαίως, οι οθόνες με όλες τις εκδοχές τους, από την συμβατική τηλεόραση μέχρι το διαδίκτυο. Δεν περίμεναν βέβαια οι άνθρωποι τον κορωνοϊό για να την ανακαλύψουν, τώρα όμως μοιάζει να συνιστά σε μεγάλο βαθμό μονόδρομη διέξοδο των έγκλειστων και απομονωμένων ατόμων, ειδικά μάλιστα όσων έχουν παιδιά και οικογένειες. Αποφασίσαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε μια βιβλιοκριτική από το γαλλικό περιοδικό «Eléments» προσαρμοσμένη και μεταφρασμένη στα ελληνικά για λογαριασμό του Δικτύου Psy-Counsellors, αναφορικά με την εγκατάλειψη των παιδιών μας στις «οθόνες- νταντάδες». Για να μην κερδίσουμε την «μάχη με τον κορωνοϊό» και την χάσουμε, με τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας…
Ο Φίλιππος, χλωμό αγοράκι πέντε ετών, λίγο παχύσαρκο, χωμένο στην πολυθρόνα του ένα ωραίο πρωινό του Οκτώβρη, πληκτρολογεί πυρετωδώς το αγαπημένο του playstation. Σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο νεαρός ήρωας, στη στενή του σχέση με την ψηφιακή του νταντά, δεν ονειρεύεται παρά ένα μόνο πράγμα: να ξεπεράσει το πέμπτο επίπεδο και να γίνει ο πιο μεγάλος «εκπαιδευτής του pokemon» στον κόσμο.
Από την στιγμή που η δασκάλα του Φίλιππου επεσήμανε την ανάγκη να απομακρυνθεί η HD τηλεόραση από το παιδικό δωμάτιο, αφού σύμφωνα με όλους, ειδικούς και μη, ο Φίλιππος παρουσιάζει κάποια συμπτώματα αστάθειας, νύστας κατά το διάστημα της ημέρας και μειωμένες δυνατότητες συγκέντρωσης της προσοχής του, το μόνο που μένει στην καθημερινή διάθεση του Φίλιππου είναι η κονσόλα παιχνιδιού και ο «παιδαγωγός» tablet του Έκτορα, δηλαδή του μεγάλου αδελφού του Φίλιππου. Ένα tablet που βρίσκεται υπό την πολύ υψηλή επιτήρηση των γονέων, από τη στιγμή ιδίως που οι γονείς ανακάλυψαν καταχωνιασμένα στο σκληρό δίσκο δυο πορνογραφικά φιλμ: Trash Holes and African Sodomy, που ο νεαρός Έκτορας παρακολουθούσε ξανά και ξανά μέχρι πέντε φορές την εβδομάδα. Όσον αφορά τα smartphones τα δύο αγόρια δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, μόνο στο messenger kids στο κινητό τους, έτσι ώστε να μπορούν να στείλουν κανένα «like», καμία selfie, ή να κάνουν live twitter.
"Παρά αυτές τις καλές προϋποθέσεις, η πρόοδος των μαθητών μειώθηκε σημαντικά, πράγμα που δείχνει ακόμη μεγαλύτερες απώλειες σε χώρες που είναι λιγότερο καλά προετοιμασμένες για τις προκλήσεις της διαδικτυακής διδασκαλίας", λέει η αξιολόγηση.
Το οραματίστηκε η Διαμαντοπούλου, τότε που μας άφησε χωρίς βιβλία με σχέδιο να προμηθεύσει τα σχολεία με διαδραστικούς μετατρέποντας την εκπαίδευση σε e-διδασκαλία. Ακολούθησε ο Λιάκος ως πρόεδρος του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία πρότεινε την τηλεδιδασκαλία ως εναλλακτικό τρόπο διδασκαλίας. Ήρθε τώρα η ώρα της κανονικότητας!Σε μια κοινωνία ανέργων δεν χρειάζεται μόρφωση για την αγέλη των πλεοναζόντων φτωχών. Οι δεξιότητες και ο σοφρωνισμός αρκούν σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα.Εξαιρετικά διαφωτιστική δημοσίευση!
Γερομοριάς
της Γιώτας Ιωαννίδου*
Η τηλεκπαίδευση ήρθε για να μείνει, δηλώνει με κάθε αφορμή το Υπουργείο Παιδείας τονίζοντας ότι η κυβέρνηση κατάφερε «να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία». Ταυτόχρονα συνεχίζουν να αναπαράγουν τη ρητορική της πλατιάς αποδοχής του προϊόντος τηλεκπαίδευση από εκπαιδευτικούς και μαθητές με διθυραμβικά αθροιστικά στοιχεία συμμετοχής. Λες και δεν είναι πλατιά γνωστό ότι όποιος κλικάρει σε ένα λινκ για να εισαχθεί σε ένα εικονικό περιβάλλον, μπορεί απλά να είναι «ωσεί παρόν». Ωστόσο και με όλα αυτά, δύσκολα μπορούν να κρύψουν ότι πάνω από 30 – 40% κατά μέσο όρο (και σε υποβαθμισμένες περιοχές πολύ περισσότερο) των μαθητών δεν «υπήρξαν πουθενά» σε αυτή τη διαδικασία αλλά και οι περισσότεροι μαθητές που συμμετείχαν αρχικά, έβαιναν μειούμενοι. Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, στο πάνω από 85% των χωρών παγκόσμια που ακολούθησαν την πολιτική κλεισίματος των σχολείων, μεταξύ των 1,6 δις μαθητών τους εμφανίστηκαν «βαθιά ψηφιακά χάσματα». Με βάση τα στοιχεία έρευνας στα πλαίσια του PISA, σε 82 χώρες η πρόσβαση των μαθητών σε κάποιου διαδικτυακού τύπου εκπαίδευση, την περίοδο του lokdown κυμάνθηκε από 35-70%, ενώ σε χώρες με μεσαίο ή χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης το ποσοστό αυτό ήταν κάτω από 50%.
Στην Ελλάδα (κι όχι μόνο) η διαδικασία αυτή έφερε στην επιφάνεια τα τεράστια προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης, που έχει δημιουργήσει η εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων στη γραμμή ΕΕ – ΟΟΣΑ. Και τα παρόξυνε ακόμη περισσότερο σε συνδυασμό με τα παιδαγωγικά και άλλα προβλήματα που έφερε (έλλειψη μέσων, προσωπικά δεδομένα, ασφάλεια πλοήγησης κλπ.). Για την αγοραία λογική της κυβέρνησης βέβαια και την ανάγκη εμπορικής προώθησης του προϊόντος τηλεκπαίδευση κι όλων των συνοδευτικών του, σημασία έχουν τα νούμερα. Όπως άλλωστε συμβαίνει και με κάθε εμπόρευμα που αποκτά αξία από το πόσοι το αγοράζουν κι όχι από το τι ακριβώς είναι. Σε αυτό συμβάλλει ο βομβαρδισμός του κοινού των πελατών με καταιγιστικές πληροφορίες υπεροχής του κι όχι η παροχή γνώσης της ουσίας του, έτσι ώστε να μη νομιμοποιείται κανείς να το αμφισβητήσει. Μέχρι και διαγωνισμό καλύτερης ψηφιακής τάξης είδαμε –κατ’ αναλογία με τους ποικίλους διαγωνισμούς καλύτερου αγοραστή προϊόντων των εταιρειών.
Η Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση και η καπιταλιστική αναδιάρθρωση
Γενικά η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου αντιμετωπίζει την εκπαίδευση σαν μηχανισμό μεγέθυνσης της οικονομικής ανάπτυξης. Συμπληρωμένη δε από το «δημόσιο managment» η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται σαν επιχείρηση που μας ενδιαφέρουν οι εκροές – προϊόντα της σε σχέση με τις όσο το δυνατόν μειούμενες εισροές. «Doing best with fewer resources», όπως διακηρύσσει ο ΟΟΣΑ. Η κυβέρνηση πριν τις εκλογές είχε παρουσιάσει το πρόγραμμα της ΝΔ για την παιδεία, όπου αντιμετώπιζε την εκπαίδευση σαν «επένδυση», «σαν μηχανή που θα κινήσει την οικονομία». Η έμφαση από τότε είχε δοθεί στις δεξιότητες του εργατικού δυναμικού που απαιτεί η αγορά. Ήπιες δεξιότητες (soft skills) και ψηφιακές δεξιότητες (digital skills). Μάλιστα ως μέτρο ενίσχυσης του «κοινωνικού χαρακτήρα» της εκπαίδευσης προτείνεται η «εισαγωγή της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης σε ορισμένα γνωστικά αντικείμενα (όπως π.χ. των ξένων γλωσσών) σε σχολεία απομακρυσμένων και δυσπρόσιτων περιοχών, όταν υπάρχει αδυναμία κάλυψης των θέσεων». Σύμφωνα με το special report του ΣΕΒ για την τηλεργασία (2/05/2019) το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι ένα από τα επαγγέλματα που προσφέρονται για τηλεργασία. Η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση, με άκρως επιχειρηματικό τρόπο και ως ελιξήριο δια πάσαν νόσον, δεν αποτελεί ελληνική πατέντα. Αποτελεί κεντρική κατεύθυνση όλων των διεθνών οργανισμών (σχέδιο δράσης για την ψηφιακή εκπαίδευση, της ΕΕ, ειδικά υλικά της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Unesco κ.λπ.) και όχι νέα υπόθεση (Κοινωνία της Πληροφορίας, άπειρα πακέτα ΕΠΕΑΕΚ και ΕΣΠΑ, παροχή ολόκληρων μεταπτυχιακών και καταρτίσεων επί πληρωμή κλπ.). Ήδη από τη συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) η εξ Αποστάσεως εκπαίδευση θεωρήθηκε ως μια μορφή εκπαίδευσης που πρέπει να προωθηθεί. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Πρόκειται για την εποχή που με βάση την προτεραιότητα της ανταγωνιστικής οικονομίας της γνώσης, τα εκπαιδευτικά συστήματα αρχίζουν να προσαρμόζονται στο μοντέλο μιας υποχρεωτικής εκπαίδευσης που εξασφαλίζει δεξιότητες και ενός μετα-υποχρεωτικού εκπαιδευτικού πολυχώρου Πανεπιστημίων, Κολλεγίων, επαγγελματικής και Δια Βίου εκπαίδευσης, με κεντρικό νεύρο την κατάρτιση. Αφού μόνο τέτοια συστήματα με βάση τις κατευθύνσεις ΕΕ – ΟΟΣΑ, μπορούν να εξασφαλίσουν την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα του εργατικού δυναμικού.
Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το δοκίμιο του Φεντερίκο Μπερτόνι, «Η διδασκαλία (και η ζωή) την εποχή του ιού», που εκδόθηκε την άνοιξη του 2020 από τον ιταλικό εκδοτικό οίκο nottetempo. Ο Μπερτόνι είναι καθηγητής Κλασικής και Ιταλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Περιγράφει με τρόπο διαυγή και διεισδυτικό τις συνέπειες που έχει η εξ αποστάσεως διδασκαλία στα πανεπιστήμια της Ιταλίας. Μολονότι υπάρχουν αρκετές διαφορές ανάμεσα στην ιταλική και την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι διαπιστώσεις του Μπερτόνι μπορούν να αποβούν πολύ χρήσιμες και για τον σχετικό προβληματισμό στη χώρα μας. Η νέα ακαδημαϊκή χρονιά δεν πρέπει να βρει διδάσκοντες και φοιτητές αποκλεισμένους ενώπιον οθονών, χωρίς επίγνωση της κρισιμότητας των στιγμών τόσο για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, όσο και για την κοινωνία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια καλή αφετηρία συζήτησης.
Σχολική τάξη EUROKINISSI
“Την ανάθεση της προμήθειας υπηρεσιών οργάνωσης και λειτουργίας τηλεφωνικού και ηλεκτρονικού help desk για την υποστήριξη του κοινού σε θέματα χρήσης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης του Υ.ΠΑΙ.Θ.
Ειδικότερα, αφορά σε υπηρεσίες σχεδιασμού και δημιουργίας εικαστικών υλικών για 3 μήνες, με στόχο την ενημέρωση του κοινού μέσω των ψηφιακών πλατφορμών του Υπουργείου (FB, Twitter & Instagram).”
Χρήστος Κάτσικας