Του Βασίλη Λαμπόγλου
Κοινωνικά απομονωμένος(από επιλογή), επικοινωνώντας με σημειωματάρια, κάνοντας μόνος μεγάλους περιπάτους, συγκεντρώνοντας οργή για τη κατάσταση του,ο κωφός μεγαλύτερος συνθέτης της εποχής του είχε κερδίσει τον χαρακτηρισμό του μισάνθρωπου και του αντικοινωνικού.
Στο πιάνο που επαιζε ,πίεζε τα χέρια του στα πλήκτρα, νιώθοντας τις δονήσεις να τον κυριευουν.
Άλλοτε έβαζε μια ξύλινη ράβδο στα δόντια του και την ακουμπούσε στο πιάνο για να τον διαπερνά η ένταση της σύλληψης.
Καιγόταν όλος μέσα του και έπρεπε αυτή την αδυσώπητη μουσική που τον έκαιγε αλλά και τον αποθεώνε να την εξωτερικευσει.
Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν διαλύσει τις κοινωνίες της Ευρώπης και ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν αυτή την ψυχική εξάντληση ήθελε να την απαλύνει.
Στο ποίημα του Φρίντριχ Σίλερ «Ωδή στη Χαρά»,είδε το πανανθρώπινο χαρακτήρα που επιζητούσε.
Κόντρα σε έναν κόσμο που πάλευε να συνέλθει,αυτός μίλησε με νότες για την ενότητα,την αδελφοσύνη,την οικουμενικότητα.
Και αυτό μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με κάτι που θα γινόταν για πρώτη φορά.
Στο τελευταίο μέρος πρόσθεσε φωνές, λέξεις, ήχους, ανθρώπους.
Μια συμφωνία Ανθρώπων για Ανθρώπους.
Και όλα αυτά χωρίς να δύναται να ακούσει τις πρόβες,να κάνει διορθώσεις...και έγραφε στο χαρτί και έσβηνε και ξαναδιορθωνε...
Τόσο κουφός... τόσο εκδηλωτικός όμως στη μονή γλώσσα που "μιλούσε"...στις νότες.

