ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ. Πάμε με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Πάμε με τη Μαρία Καρυστιανού.

Από τη ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ, από την Κεφαλλονιά & την Ιθάκη:

Η “Ελπίδα για τη δημοκρατία” είναι μια πρωτοβουλία που απαιτήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, απευθυνόμενοι στην Μαρία Καρυστιανού, όταν πια είδαν πως και στην υπόθεση των Τεμπών κυβέρνηση και δικαστές συγκαλύπτουν ένα έγκλημα και θυσιάζουν τη δικαιοσύνη σε βωμούς ένοχων συμφερόντων.

 Εμείς γνωρίζουμε πως ως το τέλος του Σεπτέμβρη του 2025, που η Μαρία επισκέφθηκε, προσκεκλημένη, την Κεφαλονιά αρνιόταν την συμμετοχή της στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είπε ΝΑΙ σε κάτι που οι εκατοντάδες χιλιάδες απαιτούσαν. Η πρόσκληση ίδρυσης δεν ήρθε από τη Μαρία Καρυστιανού. Ήρθε από τον λαό. Αυτός μας προσκαλεί. Είναι ένα κίνημα που γεννήθηκε από τα κάτω και ο καθένας μας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Μπορεί κάποια πράγματα να μη μας αρέσουν, αλλά αυτό το κίνημα και η απόφαση ίδρυσης του δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο που υλοποιείται τώρα. Ήταν και παραμένει μια λαϊκή επιθυμία. Κι εμείς σήμερα λέμε πως θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού του πλήθους. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας. Μαζί με τη Μαρία, όλοι μας.

Τα μέλη της Συναδελφικής Κομπανίας, προερχόμενα από διάφορους, ακόμα και άκρως αντίθετους, πολιτικούς χώρους, και διατηρώντας τη συνοχή τους επί πολλά χρόνια, παρά τις διαφωνίες και τις διαφορές τους, αποφασίζουν ομόφωνα να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις αυτό το αδιαμόρφωτο ακόμα πολυσυλλεκτικό κίνημα που γεννήθηκε στις 21 του Μάη. Και είναι κομματική και καθεστωτική υποκρισία να ζητούν «προγράμματα» και «θέσεις» από ένα μεγάλο κίνημα εν τη γενέσει του. Θα εκπλαγούν, όμως, γιατί ο λαός διαθέτει τη μεγαλοφυΐα της τριανταφυλλιάς που δεν ξέρει γιατί κάνει όμορφα τριαντάφυλλα. Αλλά τα κάνει. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας.

ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ… «Κάποιος Ντεριντά…»!

του Γιάννη Κων. Κρούσου

Κάποιος Ντεριντά ανακάλυψε κάπου τον όρο και τον εισήγαγε στη γλώσσα.

«Ο Ντερριντά απέφυγε μέχρι τέλους να δώσει έναν ορισμό στην αποδόμηση ακριβώς γιατί η αποδόμηση ήταν μια στρατηγική και όχι μια μέθοδος. Η αποδόμηση χαρακτηριζόταν από μια δυναμική ανατροπής ηγεμονικών κατασκευών του λόγου. Αλλά ως τέτοια στρατηγική δεν μπορούσε ποτέ να καθορίζεται με ορισμό. Στην επιστολή προς Ιάπωνα φίλο ο Ντερριντά γράφει ότι η αποδόμηση είναι μια λέξη που θα έπρεπε τελικά να εξαφανιστεί. Μια δυναμική του λόγου καθιστά κάθε διατύπωση έρμαιο της δικής της αποδομησης. Αλλά είναι η ευθύνη κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να επιλέξει και να οργανώσει την δολιοφθορά απέναντι σε εκείνο το πεδίο της ηγεμονίας που αξίζει να χτυπηθεί στην εκάστοτε συνθήκη» 

(Από το wiki, για να μη πάμε στον πρωτότυπο λόγο).

Το wiki υποτίθεται ότι υπάρχει για να εξηγεί και να εκλαϊκεύει, αυθεντικά. Αν δεν τα καταλάβατε όλα, δεν πειράζει.
Κατάλαβε η CIA το πόσο χρήσιμη είναι τούτη η μέθοδος διάλυσης των κατεστημένων αντιλήψεων κι αυτό αρκεί. ΕΔΩ*
http://www.toperiodiko.gr/%CE%B7-cia-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%C…/…

Κι επειδή την έχουμε παρεξηγήσει, η CIA είναι το μακρύ χέρι των «αγορών», αλλά και αυθεντικός εκπρόσωπος του Δυτικού Πολιτισμού. Διδάσκει και διαδίδει τέχνη, ιδέες, φιλοσοφία κλπ. Ήταν ο μεγαλύτερος πολιτιστικός οργανισμός του κόσμου μετά τον Β. Πόλεμο. Σήμερα έχει πολλούς ανταγωνιστές-συναγωνιστές(ΜΚΟ).

Γιάννης Κρούσος : Αγαπηθείτε και φτιάξτε Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις!

Ο Γιάννης Κρούσος, από την Κεφαλλονιά, που υποστηρίζει με όλη την δύναμη της καρδιάς και του μυαλού του την κίνηση των 70 συμπατριωτών του που στελεχώνουν στο Αργοστόλι μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν.Σ.Επ.) με το όνομα "Συναδελφική Κομπανία Κεφαλλονιάς".

 Χωρίς συμφέρον, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς κρυφές σκέψεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, με μοναδικό γνώμονα και πυξίδα την αγάπη για τους συμπολίτες του. Ο Γιάννης Κρούσος, μακροχρόνια άνεργος, όπως δηλώνει ο ίδιος, και ανασφάλιστος στην ηλικία των 65 ετών, μου μίλησε για την ανάγκη να ξανα-αγαπηθούν οι Έλληνες μεταξύ τους, να είναι αλληλέγγυοι, να δημιουργήσουν συνεταιρισμούς, να δώσουν διέξοδο στην περιθωριοποίησή τους από κυβερνήσεις που κάθε άλλο παρά έχουν στα σχέδιά τους την προστασία και την ευημερία των πολιτών.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Στις δημοσιογραφικές αναζητήσεις μου στον χώρο και στον χρόνο, είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω με ευλογημένους ανθρώπους. Ανθρώπους αυθεντικούς, ειλικρινείς, που δεν μασούν τα λόγια τους. Ανθρώπους που δεν εμφανίζονται στις τηλεοπτικές οθόνες ούτε στολίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των περιοδικών. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί αυτό σε μια χώρα και ένα σύστημα ενημέρωσης και προβολής που μετράει τους πολίτες ανάλογα με τα τιμαλφή τους και την παρουσία τους στην πολιτική και νυχτερινή ζωή;