Είναι ο νόμος!

Lorenzo Merlo - 31 Μαΐου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Κομβικό σημείο μιας διαδρομής που, από τις διακηρύξεις του Δικαιώματος στην Ευτυχία, μας έχει οδηγήσει στη Βεβαιότητα της Τιμωρίας .

Τα παιδιά το ακούν, αλλά, απορροφημένα στα παιχνίδια της νιότης τους, δεν δίνουν σημασία. Ωστόσο, αφομοιώνουν τον τύπο μέχρι που, ως ενήλικες, μετά από χίλιες άλλες υποσυνείδητα κρυφές απαντήσεις, αποφασισμένοι και πεπεισμένοι, τον βγάζουν από το καπέλο τους, επιβεβλημένος από την κουλτούρα στην οποία μεγάλωσαν και η οποία τα διαμόρφωσε. Σε αυτό το σημείο, το «είναι ο νόμος της αγοράς», δεν είναι πλέον απλώς μια απλή υπαρξιακή αλήθεια που ισορροπεί συνεχώς μεταξύ ανάγκης και διαθεσιμότητας, ούτε καν το τοκογλυφικό τέχνασμα κάποιου απατεώνα με μανικετόκουμπα και μια Rolls-Royce· είναι ο αέρας, απαραίτητος για τη ζωή.

Αν μια μητέρα το χρησιμοποιούσε απέναντι στο παιδί της, θα είχαμε μετατρέψει την ανθρωπότητα σε ένα ξεπουλημένο Πανοπτικόν για ισόβιους φυλακισμένους από τη βρεφική ηλικία.

Στον μονολιθικό πυλώνα του νόμου της αγοράς, οι δρόμοι του αποικισμού επιλέχθηκαν ολιγαρχικά. Για ορισμένους, με μπούκλες και habit dégagé, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια προφανής συνέπεια της δικής τους ανωτερότητας και της ανωτερότητας του λαού τους. Για αυτούς, ο αποικισμός δεν ήταν λεηλασία αλλά απλώς η αρπαγή ό,τι ήταν απαραίτητο σε αντάλλαγμα για την εκπολιτιστική δράση που παρείχαν σε Νέγρους, Ιρλανδούς, Ινδούς, Άραβες, Ινδιάνους, και ούτω καθεξής. Η λίστα είναι γεωγραφικά περιεκτική και ιστορικά εκτενής.

Αν, με τα λεηλατημένα λάφυρα, τα χείλη του χάσματος του πλούτου που χώριζε τους αποικιοκράτες από τους αποικιοκρατούμενους άνοιγαν αδυσώπητα, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να πυροδοτούν απελευθερωτικές επαναστάσεις, από αυτό το ανοιχτό άνοιγμα οι κραυγές της αδικίας συνεχίζουν να ακούγονται. Κραυγές που δεν διαπερνούν τις άνετες μρ διπλά τζάμια καμπίνες των Rolls-Royce, ούτε καν τα τριζάτα των μικρών αυτοκινήτων.

Πλουτοκρατία στα όπλα

Marco Della Luna

Πηγή: Italicum

Οι πιο σημαντικές αξίες για τον καθένα μας είναι αυτές της άμεσης απόλαυσης, της ψυχοσωματικής και κοινωνικής ευημερίας και της ελευθερίας.

Αυτές όμως είναι υποκειμενικές αξίες, εσωτερικές σε κάθε άτομο. Είναι αδιαχώριστες, μη εμπορεύσιμες. Οι αξίες που υιοθετεί η κοινωνία και από τις οποίες καθοδηγείται, ωστόσο, είναι αυτές που διαχωρίζονται από τους ανθρώπους και κυκλοφορούν: οι ανταλλακτικές αξίες, πρώτα και κύρια το ίδιο το χρήμα, είναι αυτές που καθιστούν το χρήμα κερδοφόρο. Και αυτές είναι αξίες που αγνοούν και παρακάμπτουν τις προαναφερθείσες, καθοδηγώντας τη συλλογική συμπεριφορά τόσο των ατόμων όσο και, πάνω απ' όλα, των μεγάλων κεφαλαίων, μέσω της σύγκρισης ποσοτικά μετρήσιμων κόστων και οφελών, αντίθετα με την ανθρώπινη ευημερία και αναδιαμορφώνοντας την κοινωνία και τους νόμους προς όφελός τους, οδηγώντας σε πλήρη εμπορευματοποίηση και ερημοποίηση.

Το σενάριο του «διοικούμενου κράτους» που προέβλεψε ο Μαξ Χορκχάιμερ το 1934 και αυτό του κράτους-φρουράς που οραματίστηκε ο Χάρολντ Λάσγουελ λίγο αργότερα γίνεται πραγματικότητα: το τέλος του χώρου για πολιτική συζήτηση, για πολιτική λήψη αποφάσεων και για τον ίδιο τον πολιτικό: οι τεχνικοεπιστημονικοί νόμοι της οικονομίας, της ιατρικής, της οικολογίας κ.λπ. έχουν πλέον καθιερωθεί, είναι αντικειμενικοί και αδιαμφισβήτητοι και ως εκ τούτου μεταφράζονται σε κατευθυντήριες γραμμές και κανονισμούς από αυταρχικούς τεχνικούς εδραιωμένους στο Φρούριο της Εξουσίας, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό ή στους δικαστές και δεν είναι πλέον «επικοινωνήσιμοι» με τους πολίτες (απομακρυσμένη διακυβέρνηση) - και αυτό ισχύει ήδη για την ΕΚΤ και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών).

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ένας συγγραφέας του εικοστού αιώνα συνεχίζει να περιγράφει με ανησυχητική ακρίβεια την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;»

Ακατανόητες διαδικασίες, αόρατες δυνάμεις και εκτεταμένη ενοχή: γιατί σήμερα ζούμε ολοένα και περισσότερο μέσα σε ένα καφκικό μυθιστόρημα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Φραντς Κάφκα δεν είναι ένας «δύσκολος» συγγραφέας. Είναι ένας απαραίτητος συγγραφέας. Οι ιστορίες του δεν αφορούν έντομα, δικαστήρια ή κάστρα: αφορούν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύναμη που δεν μπορεί πλέον να καταλάβει. Στην εποχή μας των ψηφιακών γραφειοκρατιών, των αδιαφανών αποφάσεων και των απρόσωπων ευθυνών, ο Κάφκα φαίνεται να περιγράφει προφητικά την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη. Όχι λογοτεχνική προφητεία, αλλά πολιτική σαφήνεια.


Ινσίπτ

Ένα συνηθισμένο πρωινό, χωρίς να έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο, ένας άντρας ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει αποφασίσει κάτι για αυτόν.
Δεν ξέρει ποιος.
Δεν ξέρει γιατί.
Δεν ξέρει τι έκανε.
Ξέρει μόνο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η ζωή του δεν του ανήκει πια.
Έτσι ξεκινά η δίκη .
Όχι με έγκλημα, όχι με κατηγορία, όχι με ποινή. Ξεκινά με μια διοικητική υπόθεση . Δύο άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο του Γιόζεφ Κ., τον ενημερώνουν ότι συλλαμβάνεται και μετά παραμένουν εκεί, ήρεμοι, σχεδόν ευγενικοί. Κανείς δεν τον παίρνει μακριά. Κανείς δεν τον ανακρίνει πραγματικά. Κανείς δεν του εξηγεί τίποτα.
Είναι μια σύλληψη χωρίς ποινή φυλάκισης. Μια ενοχή χωρίς έγκλημα. Μια απρόσωπη δίκη.

Τι ήταν τελικά η πανδημία της Covid-19;

Μάνος Λαμπράκης 

Ένα ακραίο αλλά προσωρινό υγειονομικό επεισόδιο που κάποτε θα καταγραφεί στα βιβλία της Ιστορίας δίπλα σε άλλες μεγάλες επιδημίες ή η στιγμή κατά την οποία αποκαλύφθηκε, με τρόπο σχεδόν βίαιο, ότι ολόκληρος ο σύγχρονος πολιτισμός είχε ήδη εισέλθει σε μια βαθιά κρίση νοήματος; 

Και αν πράγματι υπήρξε μια αποκάλυψη, γιατί τόσο γρήγορα σπεύσαμε να τη θάψουμε κάτω από τον θόρυβο της επιστροφής; Γιατί μόλις άνοιξαν ξανά οι δρόμοι, τα αεροδρόμια, τα εμπορικά κέντρα, οι αγορές, οι οθόνες και οι τουριστικές ροές, φερθήκαμε σαν να μην συνέβη τίποτε; 

Δεν θα έπρεπε μια ανθρωπότητα που έζησε συλλογικά τον φόβο, την απομόνωση, τον θάνατο χωρίς αποχαιρετισμό, τα σώματα πίσω από πλαστικά, τις άδειες πόλεις και τη σιωπή των κλειστών ναών, να είχε βγει διαφορετική από αυτή την εμπειρία; 

Ή μήπως η μεγαλύτερη αλήθεια της εποχής είναι ακριβώς αυτή: ότι ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να υποστεί μια παγκόσμια καταστροφή χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτε στον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί, καταναλώνει και υπάρxει;

Μήπως τελικά η πανδημία δεν αποκάλυψε μόνο την αδυναμία των κρατών ή των συστημάτων υγείας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ανησυχητικό: ότι ο ίδιος ο άνθρωπος της ύστερης νεωτερικότητας έχει χάσει την ικανότητα να ζει με όριο; 

Δεν φάνηκε ξεκάθαρα πως δυσκολευόμαστε να αντέξουμε τη σιωπή, την καθυστέρηση, τη μοναξιά, την έλλειψη, ακόμη και την απλή εμπειρία του να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας; Δεν αποκαλύφθηκε ότι χρειαζόμαστε διαρκώς θόρυβο, εικόνα, επιβεβαίωση, πληροφορία, μετακίνηση, παραγωγή και κατανάλωση, σαν να φοβόμαστε ότι χωρίς αυτά θα καταρρεύσουμε εσωτερικά; 

Και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε ποιος ήταν πραγματικά ο άρρωστος; 

Ασυνήθιστος Φασισμό

ΚΟΛΆΖ ΤΟΥ ΤΣΆΡΓΚΡΑΝΤ.

Τα παγκόσμια παρασκήνια επιτέλους αποβάλλουν τα τελευταία ίχνη του ανθρωπιστικού τους προσωπείου. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η επέκταση του δυτικού παγκοσμιοποιισμού έχει καμουφλαριστεί από συνθήματα για «ανθρώπινα δικαιώματα», «ανοιχτή κοινωνία» και «ήπια ισχύ». Σήμερα, οι αρχιτέκτονες της νέας παγκόσμιας τάξης ασπάζονται ανοιχτά τον τεχνοφασισμό.

Η επίσημη αναφορά της Palantir (μιας εταιρείας που εξυπηρετεί τη CIA, την NSA και το Πεντάγωνο) δημοσίευσε αυτό που, χωρίς υπερβολή, είναι ένα ιστορικό έγγραφο . Είναι ένα ειλικρινές, ειλικρινές και εντελώς κυνικό απόσπασμα από το βιβλίο «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» του συνιδρυτή και διευθύνοντος συμβούλου της Palantir Technologies, Άλεξ Καρπ, και του επικεφαλής εταιρικής επικοινωνίας της Palantir, Νίκολας Ζαμίσκι. Πίσω από αυτούς τους άνδρες βρίσκεται η φιγούρα του Πίτερ Θιλ, ενός πρώην σοδομίτη και φιλελεύθερου που τώρα διεκδικεί τον ρόλο της γκρίζας υπεροχής του πολιτισμού.

Δυστυχώς, τα βιβλία διαβάζονται πλέον από χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και το μανιφέστο στο δίκτυο X είχε 22 εκατομμύρια προβολές σε λιγότερο από δύο ημέρες. Αυτή είναι μια εμβέλεια εντελώς διαφορετικής τάξης.

Υπό τον μετριοπαθή τίτλο «Επειδή μας ρωτούν συχνά γι' αυτό», οι 220 σελίδες του βιβλίου συμπυκνώνονται σε 22 θέσεις μιας διακήρυξης του σύγχρονου τεχνοφασισμού.

Αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ένα εταιρικό έγγραφο, αλλά ένα σχέδιο για την αναδιοργάνωση του πλανήτη. Η θέση του Θεού και του παραδοσιακού κράτους στον «νέο κόσμο» υποβιβάζεται στο είδωλο του «ψηφιακού Μολώχ».

Έτσι είπε ο Πίτερ Θιελ

Η Palantir Technologies είναι μια εταιρεία της οποίας η προέλευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την In-Q-Tel (το ταμείο επιχειρηματικών κεφαλαίων της CIA). Για δεκαετίες, η εταιρεία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού, παραμένοντας στη σκιά. Ωστόσο, σήμερα οι ιδρυτές της, Άλεξ Καρπ και Πίτερ Θιελ, αναδεικνύονται ως ιδεολόγοι του «βαθέος κράτους».

Τα κύρια σημεία του μανιφέστου σε ακόμη πιο συνοπτική μορφή:

Γεώργιος Αποστολάκης, Ψηφιακός «πολιτικός θάνατος»: όταν η εξουσία πατά ένα κουμπί και σε εξαφανίζει

Ψηφιακή τεχνολογία και ελευθερία προσώπου 

Η είδηση που ήρθε στο φως από την Εφημερίδα των Συντακτών (Διάβασε ΕΔΩ: https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/507929_timoroyn-tin-eisigitria-toy-oie-poy-mila-gia-genoktonia-stin-palaistini-tis) δ

Δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο διεθνούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι κάτι βαθύτερο, πιο ανησυχητικό και, κυρίως, προφητικό για το μέλλον που έρχεται.

Μια εισηγήτρια του Ο.Η.Ε., επειδή τόλμησε να μιλήσει για γενοκτονία στην Παλαιστίνη, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με πολιτική διαφωνία, αλλά με εξόντωση της ίδιας της δυνατότητάς της να ζει και να λειτουργεί. Με εκτελεστικό διάταγμα του Donald Trump, της επιβλήθηκε μια τιμωρία που ξεπερνά τα όρια της διπλωματίας ή της πολιτικής πίεσης.

Της επιβλήθηκε αυτό που εύστοχα χαρακτηρίστηκε: «πολιτικός θάνατος».

Τι σημαίνει «πολιτικός θάνατος» στη νέα εποχή

Δεν πρόκειται για φυλάκιση. Δεν πρόκειται για εξορία. Πρόκειται για κάτι πιο ύπουλο και πιο απόλυτο. Απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να της παρέχει χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες. Κατασχέθηκε το διαμέρισμά της. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα πουθενά στον κόσμο. Αναγκάζεται να ζει με μετρητά ή δανειζόμενη.

Με μία απόφαση, ένας άνθρωπος διαγράφηκε από το παγκόσμιο οικονομικό και ψηφιακό σύστημα.

Δεν την σκότωσαν. Την έκαναν να μην μπορεί να υπάρξει.

Η νέα μορφή εξουσίας: δεν σε φυλακίζει, σε «απενεργοποιεί»

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Έρχεται παγκόσμιο σοκ;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων, οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και των γεωπολιτικών συγκρούσεων.

Η Πάλη της Συνείδησης: Από τον Μαρξ και τον Γκράμσι στη Σύγχρονη Γεωπολιτική Πάλη

Militaire News

Γράφει ο

Γιώργος Τσίτσιος

Εισαγωγή

Σε μια εποχή ταυτόχρονων πλανητικών κρίσεων – από τον ψηφιακό καπιταλισμό και την οικολογική κατάρρευση έως τον αναδυόμενο νέο Ψυχρό Πόλεμο – η μαρξιστική κριτική αποδεικνύεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Ωστόσο, για να κατανοήσουμε τον σημερινό κόσμο, δεν αρκεί ο κλασικός οικονομικός υλισμός. Η σύγχρονη πάλη είναι εξίσου πολιτισμική, ψυχολογική και πνευματική.

Αυτό το άρθρο διερευνά πώς η θεωρητική διαδρομή από τον Μαρξ και τον Λένιν, στον Γκράμσι και τη Σχολή της Φρανκφούρτης, μας προσφέρει το απαραίτητο εργαλείο για να αποκωδικοποιήσουμε τη σημερινή πραγματικότητα και να αντιμετωπίσουμε τον κεντρικό διλημματισμό της εποχής μας: την Παγίδα του Θουκυδίδη.

1. Το Θεμέλιο: Μαρξ και Λένιν – Η Οικονομική Βάση και ο Ιμπεριαλισμός

Αν ο Καρλ Μαρξ και ο Βλαντίμιρ Λένιν μπορούσαν να παρατηρήσουν τον σημερινό κόσμο, θα αναγνώριζαν αμέσως τις δικές τους αναλύσεις να επαναλαμβάνονται σε παγκόσμια κλίμακα.

Ο Μαρξ αποκάλυψε ότι η ανθρώπινη συνείδηση είναι προϊόν των υλικών συνθηκών παραγωγής. Έθεσε έτσι το θεμέλιο: η οικονομική βάση της κοινωνίας καθορίζει τις πολιτισμικές, νομικές και πολιτικές της διαμορφώσεις – την υπερδομή.

Στον 21ο αιώνα, αυτή η υπερδομή δεν είναι πια το εργοστάσιο, αλλά το ψηφιακό οικοσύστημα, όπου τα δεδομένα είναι το νέο εμπόρευμα και η εικονική εργασία η νέα μορφή αλλοτρίωσης.

TO ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ- ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ "ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΑΣ ΓΑΛΕΡΑ"

(Σχόλιο επί των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην Γάζα, το κυβερνητικό shutdown  στις ΗΠΑ και της εδώ γενικής αμηχανίας)

Έχουν  ηδη περασει 24 χρόνια μετά από το τριήμερο που συγκλόνισε τον τότε πάλι κοιμώμενο κόσμο. Αυτό στην Γένοβα, κατά την διάρκεια της συνόδου των G8,  που διοργανώθηκε από το Κοινωνικό Φόρουμ και οδήγησε στην δολοφονία  από την αστυνομία του 23χρονου αναρχικού φοιτητή Carlo Guliani, την εισβολή της αστυνομίας στο σχολείο Diaz και τα βασανιστήρια διαδηλωτών στο στρατόπεδο Bolzaneto. Αλλά και στην δημιουργία μετά νέων κινημάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ,  οι Podemos στην Ισπανία, τα κινήματα που σάρωσαν και εκλογικά στην Λατινική Αμερική κλπ, που αυτοχαρακτηρίστηκαν ως ριζοσπαστικά.

✔️Το βασικό αίτημα τους: Η αντίθεση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αυτή που είχε επιβάλλει την κυριαρχία της οικονομίας πάνω στην πολιτική από την εποχή των Ρήγκαν-Θάτσερ.

Ο απολογισμός του τι έγινε από τότε συνοπτικά:

🔺️Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης διακόπηκε με απόφαση των   G7 (μετά την αποβολή της Ρωσίας από αυτό το clubάκι) τον Ιούνιο του 2021 στην Κορνουάλη. Σε αυτήν αποφασίστηκε και η λήξη της περιόδου του νεοφιλελευθερισμού ver1.0 που είχε ξεκινήσει το 1986 από τους τότε G5 ("Συνεννόηση της Ουάσιγκτον") και δόθηκε το έναυσμα για  την έναρξη της μετάλλαξης του νεοφιλελευθερισμού στην επόμενη έκδοση του. Την ver2.0,. πάνω σε ένα σχέδιο "Πράσινης" και Ψηφιακής Μεταρρύθμισης. Αλλά αυτα στον  μόνον στον μισό μόνο κόσμο, εκεί που είναι ακόμα ισχυρή η εμβέλεια κάποιας Blackrock, του SWIFT, του ΔΝΤ και των G7. 

Απόστολος Αποστόλου : Συστήματα εξουσίας και κοινωνίες στην εποχή της "γυμνής μετάβασης"

 

Μια συζήτηση εφ όλης της ύλης στην εποχή της μεγάλης απροσδιοριστίας για τις κοινωνίες, με τον Καθηγητή Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας , Απόστολο Αποστόλου στον 98.4. Ο Απ. Αποστόλου μιλάει για την υπέρμετρη τεχνοκρατική αισιοδοξία, που όμως καλλιεργείται από μεγάλους ιδιωτικούς πολυεθνικούς ομίλους κατόχους των πλατφορμών που έχουν καταλάβει την δημόσια σφαίρα , την ώρα που οι κοινωνίες πολιτικά, οικονομικά και βιοτικά κάνουν μεγάλα βήματα προς τα πίσω σε καιρούς βαρβαρότητας και βιοτικού ατομισμού.

Στις «Αντιθέσεις» μια συζήτηση για την επιστήμη, την υγεία, και την κοινωνία όπως διαμορφώνονται, εξελίσσονται ή ακυρώνονται στη νέα εποχή αβεβαιότητας. Αναφέρεται στη κρίση των θεσμών , την κατά επίφαση Δημοκρατία, την κατάλυση του ελεύθερου διαλόγου και την βαθιά τοξική πόλωση, χωρίς χαρακτηριστικά κοινωνικών τάξεων, αλλά "φυλών"… Καταθέτει την οπτική του για το τι συμβαίνει στην Αμερική σήμερα και πώς επηρεάζει τον υπόλοιπο κόσμο; Ποιες αντιλήψεις συγκρούονται σε διεθνές επίπεδο, στην κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στην Ελλάδα της κομματοκρατίας και της διαφθοράς, με το αίτημα για δικαιοσύνη και ανακατανομή εισοδήματος να είναι τα μεγάλα ζητήματα που ουδείς στο πολιτικό σύστημα επιθυμεί να ανοίξουν ως πεδίο δημιουργικής αντιπαράθεσης.

πηγή:https://www.youtube.com/watch?v=BpNMF9AkDZI

ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ κι όποιος επιζήσει επέζησε.

Της Έρης Ρίτσου

Την εποχή της Ηγεμονίας στη Σάμο, οι πλούσιοι βυρσοδέψες στο Καρλόβασι λειτουργούσαν και σαν τοκογλύφοι δανείζοντας στους μικρέμπορους.  Όταν κάποιος δεν είχε να τους επιστρέψει τα χρήματα, του έπαιρναν το εμπόρευμα. 

 

Σε πολλές περιπτώσεις, όταν είχαν κατασχέσει διάφορα εμπορεύματα, αντί να πληρώνουν τους βυρσοδεψεργάτες με γρόσια τους έδιναν τα κατασχεμένα εμπορεύματα.  Μπορούσε λοιπόν ο εργάτης να πληρωθεί για τη δουλειά του με ένα χερόμυλο του καφέ ή μια σκάφη ή ένα κόσκινο ή με ζάχαρη ή ρύζι, ανάλογα με το τί είδους μαγαζί είχαν κατασχέσει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Γιατί επιστρέφουμε σε τέτοιες εποχές.

Η κυβέρνησή μας και η ΔΥΠΑ αποφάσισαν σχετικά με το επίδομα ανεργίας των δικαιούχων, να καταβάλλεται μέρος των ποσών σε προπληρωμένη κάρτα!  Ανάληψη χρημάτων θα γίνεται μόνο για το 50% του ποσού ενώ το υπόλοιπο 50% θα καταβάλλεται σε προπληρωμένη κάρτα, ουσιαστικά καθορίζοντας μέχρι και το πως θα ξοδευτεί το επίδομα ανεργίας.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο άνεργος δεν θα μπορεί να το αξιοποιήσει π.χ. για να πληρώσει το νοίκι ή μια δόση σε δάνειο.

Θεωρητικά η καταβολή παροχών της ΔΥΠΑ έχει αρχίσει από 15 Μαρτίου, απ' ό,τι λένε όμως οι δικαιούχοι που βρίσκονται σε απόγνωση, επικρατεί ένα γραφειοκρατικό χατζημπάχαλο και ούτε οι εργαζόμενοι στους κατά τόπους ΟΑΕΔ ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και παραπέμπουν στο Υπουργείο Εργασίας.

ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ κι όποιος επιζήσει επέζησε.

Α, και να μην ξεχνάμε πως Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΤΗ ΣΕ ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ μετά την Ουκρανία (που έχει πόλεμο) και τη μικροσκοπική χώρα Τουβαλού (κράτος του κεντρικού Ειρηνικού που απειλείται με εξαφάνιση λόγω της κλιματικής κρίσης -αποτελείται από εννέα κοραλλιογενείς βραχονησίδες που σταδιακά βυθίζονται).

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΖΗΣΕΙ...

O Γκυ Ντεμπόρ των ημερών μας και το… «οξυγόνο»!

«Το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης ώστε μετατρέπεται σε εικόνα».

του Δημήτρη Γιαννάτου

Ίσως, ο Έρνεστ Γκυ Ντεμπόρ, να είναι ένας από τους λίγους διανοητές, η σκέψη των οποίων επιβεβαιώνεται στις μέρες μας, τόσο δραματικά. Τα βασικά στοιχεία των κειμένων του, μας βοηθάνε να αναλύσουμε και να φωτίσουμε τη συγκυρία που ζούμε. Ιδιαίτερα, οι δυο κορυφαίες έννοιες της θεωρίας του, το Θέαμα και το Εμπόρευμα, (η Εικόνα και η Αγορά θα λέγαμε λίγο πιο απλοϊκά), τα οποία είναι πρωταρχικά στοιχεία του νεωτερικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών και της πολιτικής κυριαρχίας, διευκολύνουν την κατανόηση της πολύπλοκης πραγματικότητας που ζούμε. 

Το Κεφάλαιο και το Εμπόρευμα ως Θέαμα πια, ακολουθούν τη διαδρομή που όρισε ο Μάρξ για τη νεκρή εργασία, σε σχέση με τη ζωντανή εργασία που είναι οι εργαζόμενοι. Το Θέαμα είναι μια νεκρή επικοινωνία, μια αναπαράσταση που γίνεται πτώμα, ένας ψευδοκόσμος. Είναι επίσης μια κοσμοθέωρηση, μια αντίληψη του κόσμου που ζούμε μέσα από την θεώρηση του, ως αντι-κείμενο, με τη μορφή της Εικόνας και των συμβολισμών της.

 Το Θέαμα γίνεται το συνολικό Νόημα, «είναι ο Ήλιος που δε δύει ποτέ στην αυτοκρατορία της σύγχρονης παθητικότητας. Καλύπτει όλη την επιφάνεια του κόσμου και κολυμπά απεριόριστα μέσα στην ίδια του τη δόξα«, όπωός λέει ο Ντεμπόρ. Και ας μην ξεχνάμε, ότι ο Ήλιος, είναι ένα πανάρχαιο συμβολικό αρχέτυπο, που εκφράζει την Βασιλεία-Εξουσία.

Σέ δοκιμασία ἡ δημοκρατία στήν Εὐρώπη Συλλαμβάνονται ὑποψήφιοι Πρόεδροι

Εφημερίς Εστία Μαρ 12, 2025

Ὁ Καλίν Γκεοργκέσκου.

Σύγκρουσις τῶν Βρυξελλῶν μέ τήν Οὐάσιγκτων μέσῳ Ρουμανίας – Ἡ ἀπαγόρευσις τῆς ὑποψηφιότητος Γκεοργκέσκου Οἱ προειδοποιήσεις Βάνς γιά τήν ἀπομάκρυνση τῆς ΕΕ ἀπό τίς ἀξίες τῆς δημοκρατίας καί τῆς ἐλευθερίας

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ἡ κατάστασις στήν Ρουμανία ἐπιβεβαιώνει τούς χειρότερους φόβους τοῦ Ἀμερικανοῦ ἀντιπροέδρου Τζαίυ Ντί Βάνς, ὅτι ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τίς κοινές ἀξίες πού τήν συνδέουν μέ τίς ΗΠΑ. Ἀπό τίς θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας. Δέν ἄρεσε στό διοικητικό σύστημα τῆς χώρας τό γεγονός ὅτι ὁ Καλίν Γκεοργκέσκου, ἕνας Ρουμᾶνος Πατριώτης, ἦλθε πρῶτος στίς προεδρικές ἐκλογές καί τίς ἀκύρωσαν. Καί ἐπειδή οἱ δημοσκοπήσεις δείχνουν ὅτι εἶναι πρῶτος καί μέ διαφορά ἐν ὄψει τῶν νέων ἐκλογῶν πού θά διεξαχθοῦν τόν Μάιο, τώρα τόν συλλαμβάνουν καί τοῦ ἀπαγορεύουν νά εἶναι ὑποψήφιος.

Αὐτό ξεπερνᾶ ἀκόμη καί τίς μεθοδεύσεις τῶν συνασπισμῶν τῶν ἡττημένων πού κρατοῦν μακρυά ἀπό τήν Κυβέρνηση κόμματα πού κερδίζουν συνεχῶς ἔδαφος στήν λαϊκή ψῆφο, ὅπως συμβαίνει στήν Αὐστρία καί τήν Γερμανία. Ξεπερνᾶ τήν κατάσταση στήν Γαλλία ὅπου ὁ Πρόεδρος Μακρόν συνείργησε μέ τήν ἀριστερά, προκειμένου νά στερήσει τήν κοινοβουλευτική πλειοψηφία ἀπό τό κόμμα τῆς Μαρίν Λέ Πέν πού ἦλθε πρῶτο σέ ψήφους. Εἶναι ὅμως μιά ἔνδειξις τοῦ σημείου στό ὁποῖο προτίθενται νά φθάσουν οἱ γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν καί τά κατά τόπους ἐνεργούμενά τους, προκειμένου νά ἐπιβάλλουν τά σκοταδιστικά καί ἀνελεύθερα πρότυπα, τά ὁποῖα ψευδεπιγράφως ἔχουν ὀνομάσει «φιλελευθερισμό». Ὅταν ἡ δημοκρατία ὁδηγεῖ σέ λύσεις πού δέν τούς εἶναι ἀρεστές, ἁπλῶς καταργοῦν τήν δημοκρατία.

Δ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ: Προς νέα Γιάλτα αλλά και νέο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας με την Ευρώπη σε αδιέξοδο

Ο πολιτικός αναλυτής με δημόσιες τοποθετήσεις σε κρίσιμα ζητήματα γεω-οικονομίας Δημήτρης Σκουτέρης, σε μια συζήτηση στον 98.4 για το πώς διαμορφώνεται το γεωπολιτικό πεδίο, η οικονομία και οι τεχνολογικές αλλαγές και τι ακριβώς πυροδοτεί ο κύκλος μεγιστάνων του χρήματος στην εποχή Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ.

Η εκλογή Τραμπ, οι πόλεμοι στην Μέση Ανατολή-στην Ουκρανία-σε περιοχές της Αφρικής, η επέκταση και ενδυνάμωση των χωρών των BRICS, η τάση για αποαποικιοποίηση και εν γένει χειραφέτηση χωρών της Μαύρης Ηπείρου, η κρίση Αξιών και η συνακόλουθη παρακμιακή πορεία της σύγχρονης κοινωνίας αφενός, αλλά αφετέρου και οι ραγδαίες εξελίξεις στην Τεχνητή νοημοσύνη σε συνδυασμό με την Κβαντική
Τεχνολογία, την προσανατολισμένη στην παραγωγή «ανθρωποειδών» Ρομποτική και βεβαίως την βιοτεχνολογία που πλέον επιλέγει να υπηρετήσει την μακροζωία είναι τα πρωτεύοντα χαρακτηριστικά της εποχής μας.

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΑΦΙΑ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ο κόσμος αλλάζει ταχύτατα. Οι πολιτικές ιδέες και οι δομές που κυριάρχησαν τον 20ο αιώνα έχουν ξεπεραστεί και μια μαφία οικονομικών συμφερόντων, με πολιτικούς υπαλλήλους, με δεξιό ή αριστερό προσωπείο, επιβάλλει τον "νόμο", ελέγχοντας κοινοβούλια, οικονομικές σχέσεις, μέσα ενημέρωσης. 

Η παραδοσιακή διχοτόμηση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς δεν έχει πλέον καμία πραγματική σημασία. Αυτό που κάποτε ονομαζόταν φιλελευθερισμός, συντηρητισμός ή σοσιαλισμός απορροφήθηκε, παραμορφώθηκε και τώρα ανακυκλώνεται σε νέες μορφές κυριαρχίας, προσαρμοσμένες στα συμφέροντα των ελίτ της παγκοσμιοποίησης.

 Στο πολιτικό φάσμα όλα μοιάζουν αλληλένδετα αλλά το σύστημα εξακολουθεί να προάγει τη χρήση των παλαιών όρων για να προκαλεί σύγχυση και διάσπαση των εχθρών του. Έτσι, στην ελευθεριακή "δεξιά", το σύνθημα είναι να καταστρέψουμε κάθε ίχνος «αριστερισμού», ενώ στα "αριστερά", ο εχθρός είναι ένας υποτιθέμενος φασισμός που, στην πραγματικότητα, είναι μόνο ένα φάντασμα που χρησιμοποιείται ως σκιάχτρο για να αποφύγει τη συζήτηση των πραγματικών ζητημάτων.

 Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ούτε αυτό που σήμερα αποκαλείται αριστερά είναι πραγματικά αριστερό, ούτε το δεξιό είναι αυτό που ήταν κάποτε. Είναι μια προσεκτικά δομημένη διπλή φάρσα για να κρατήσει την εξουσία στα χέρια μιας μειοψηφίας, μιας μαφίας.

«Μην απορείτε»! Ο Νίκος Σίμος γράφει για όσα έγιναν στη χώρα από το 2010, αλλά και για όσα έρχονται

Συγκινημένος εύζωνας της Προεδρικής Φρουράς που συμμετείχε στην στρατιωτική παρέλαση για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, στην Θεσσαλονίκη, Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2024. (ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ/EUROKINISSI)

ΜΗΝ ΑΠΟΡΕΙΤΕ!

Γράφει ο Νίκος Σίμος

Στην Ελλάδα, στην αέναη πια αποικία χρέους, το 2010 συντελέστηκε πείραμα.

Ένα πείραμα που αποτελούσε το προοίμιο της τελευταίας πράξης του σχεδίου, κόντρα στην ανθρωποκεντρική διάσταση της εξέλιξης στον πλανήτη, με στόχο την «κατοχή» του από μια ασήμαντη μειοψηφία κροίσων, που σώρευσαν πλούτο, το εμπράγματο μέρος του οποίου σπατάλησαν και συνεχίζουν να σπαταλούν με στόχο την «ιδιοκτησία του κόσμου».

Το πείραμα αυτό είχε σαν βάση την νεοφεουδαρχική αντίληψη του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και επιβλήθηκε μέσω του εύηχου, πλην αντικοινωνικού, «συμφώνου σταθερότητας».

Ένα πείραμα που με εκκίνηση την Ελλάδα είχε στόχο και αφορούσε τον Νότο της Ευρώπης, την οικονομική ακύρωση και εξάρτηση δηλαδή αυτής της Ευρωπαϊκής γεωοικονομικής ζώνης, στην κατεύθυνση της νεοφεουδαλιστικής αντίληψης της μετακοινωνίας και που για την Χώρα μας πήρε τραγικά χαρακτηριστικά

Από το 2010 η Χώρα λειτουργεί απροκάλυπτα σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας και ταυτόχρονα για λογαριασμό λίγων οικογενειών ημεδαπών νεοκοτζαμπάσηδων και των παρατρεχάμενών τους, που συγκεντρώνουν πλούτο σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία και σηκώνει το βάρος του κοινωνικοοικονομικού αφανισμού που της επέβαλαν οι μνημονιακές συμβάσεις αέναης δουλείας.

Είμασταν και παραμένουμε ο πειραματικός σωλήνας στον οποίο «προνομιακά» θα δοκιμαστούν όλα τα δυστοπικά σχέδια της «κοινωνίας του 1%».

Τώρα – όπως από το 2015 έλεγα στους ραδιοφωνικούς “Αναστοχασμούς” στην ΕΡΤΟΠΕΝ – η εξέλιξη αυτού του σχεδίου θα απλωθεί σε όλη την ήπειρο, με πρόσχημα την «σωτηρία του πλανήτη», μόνο που αυτή η σωτηρία θα αφορά αποκλειστικά τον άλλοτε Δυτικό κόσμο, αφού ο υπόλοιπος κόσμος αρνήθηκε τις λογικές των οιωνεί νεοφεουδαρχών και της «δεξαμενής διαστροφικής σκέψης» που είναι και παραμένει το διαβόητο WEF (οικονομικό φόρουμ Νταβός)

Κοντογιώργης: Πουθενά στήν Δύση καί στόν κόσμο δέν παράγεται σήμερα μία, ἔστω, νέα ἰδέα

του Γιώργου Κοντογιώργη

Ἐν ὄψει τοῦ ἀρρήτου παραδόξου πού παρουσίασε στόν ἑλληνικό λαό τό ἀποτέλεσμα τῶν τελευταίων βουλευτικῶν ἐκλογῶν –τοῦ παραδόξου χαρακτῆρα τοῦ γεγονότος ἔτι περαιτέρω πολλαπλασιαζομένου ἀπό τήν ἐκ τοῦ ἰδίου τοῦ λαοῦ προέλευση τῶν ἀνεξήγητων ἀποτελεσμάτων–, πολλοί ἀνατρέχουμε στίς αἰτίες καί τούς παράγοντες διαμορφώσεως τῶν συλλογικῶν ἀποφάσεων. Ἕνας ἀπό τούς πλέον προβεβλημένους στήν ἐποχή μας εἶναι αὐτός τῶν περιβόητων «διανοουμένων»: ἐκεῖνοι εἶναι πού, ἐφοδιασμένοι μέ τίς γνώσεις τους, μέ τά «φῶτα τῆς ἐπιστήμης», θά παρέμβουν στίς κρίσιμες στιγμές προκειμένου νά καθοδηγήσουν τόν λαό. Ἤ καί νά προστρέξουν τῶν ἐξελίξεων, νά ἡγηθοῦν τῆς διαμαρτυρίας. Ἀπό κοντά τους οἱ «καλλιτέχνες» εἶναι ἐκεῖνοι πού μέ τήν ἔμπνευσή τους θεωροῦνται σήμερα ὡς ἑρμηνευτές αὐθεντικοί τῆς ἐθνικῆς ζωῆς μας, πρῶτοι ἐκφραστές τῆς ἀγανάκτησης. Αὐτούς τούς δύο πόλους τῆς σύγχρονης πνευματικῆς ζωῆς, ἔτσι, ἀναζητήσαμε στήν ἑπόμενη ἡμέρα τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων: «Ὑπάρχουν»; Καί, ἄν ναί, τί πιστεύουν; Ὁ ὁμ. Καθηγητής τῆς Παντείου κ. Γεώργιος Κοντογιώργης ἀναδιατύπωσε «ἐπί τό ὀρθότερον» τήν ἐρώτηση ὡς ἑξῆς: «Γιατί δέν ὑπάρχει γενιά Ἑλλήνων διανοουμένων καί καλλιτεχνῶν μέ προοδευτική σήμανση σήμερα;». 

Εξηγεί, ἔτσι, στήν «ΕτΚ» τό κενό τῆς διανόησης ὄχι μόνο στήν «ἑτερόφωτη» Ἑλλάδα ἀλλά καί στήν «φωτοφόρα» Δύση, ἕνα κενό πού ἐπιδεινώνει δραματικά τό ἀδιέξοδο τοῦ συγχρόνου πολιτικοῦ συστήματος, τό ὁποῖο ὁ ἴδιος ἔχει χαρακτηρίσει ὡς «αἱρετή μοναρχία». Τό δυσοίωνο εἶναι ὅτι ὁ κ. Κοντογιώργης ἐπιβεβαιώνεται στίς προβλέψεις του –τόν ἐπαληθεύουν τά οἱονεί μοναρχικά ποσοστά τῶν ἐκλογῶν…

του Γιώργου Κοντογιώργη,
Ἡ ἰδεολογική ἐπιδρομή τῆς διανόησης

1 Θά φανεῖ παράδοξος ὁ ἰσχυρισμός ὅτι δέν ὑπάρχει οὔτε ψῆγμα ἑλληνικῆς διανόησης σήμερα πού νά ἔχει νά πεῖ κάτι γιά ὅ,τι συμβαίνει στήν Ἑλλάδα καί στόν κόσμο. Γιά νά εἶμαι ἀκριβής, τέτοια γενιά διανοουμένων δέν ὑπῆρξε ποτέ στήν Ἑλλάδα, τοὐλάχιστον τῆς μεταπολίτευσης [1].

Οι ΗΠΑ δείχνουν τον δρόμο του μέλλοντός μας

*

του ΚΩΣΤΑ ΜΕΛΑ

Πού οδεύει η ιστορική εποχή της μετανεωτερικότητας και της μαζικής δημοκρατίας, στον αστερισμό της οποίας βρισκόταν όλος ο πλανήτης κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα; Έχω την γνώμη ότι αργά αλλά σταθερά οδεύει προς το τέλος της έχοντας στο μεταξύ χαράξει βαθιά κοινωνίες και άτομα, νοοτροπίες και αντιλήψεις ζωής, τέχνη και πολιτισμό, φιλοσοφία και επιστήμη, και κάθε άλλη στιγμή του κοινωνικού γίγνεσθαι με τις αξίες της και τις απαξίες της.

Μαζί της παρασύρονται και τα κοσμοθεωρητικά και κοινωνικοπολιτικά ρεύματα –συντηρητισμός, φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός– τα οποία μπορεί να γεννήθηκαν και κυριάρχησαν την εποχή της νεωτερικότητας αλλά παρέμειναν, παρότι υπολειμματικά και φθίνοντα, στο επίκεντρο της μετανεωτερικής εποχής. Φυσικά, μαζί τους παρασύρονται και όλες οι γνωστές εκφάνσεις τους, καλυμμένες πίσω από το πρόθεμα νέο- (π.χ. νεοσυντηρητικοί, νεοεργατικοί κτλ.) ή το πρόθεμα μετά- (π.χ. μεταδημοκρατία).

Σε τελική ανάλυση, είναι οι ΗΠΑ που δείχνουν το δρόμο προς τις μελλοντικές κοινωνικές εξελίξεις στις χώρες της Δύσης και, έστω με κάποια υβριδική μορφή, στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα πρώτα αλλά σαφή δείγματα του «νέου κόσμου» που ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Η εκλογή Τραμπ δίνει, κατά την άποψή μου, σαφείς απαντήσεις στο ερώτημα που έχει τεθεί στην αρχή αυτού του άρθρου. Δεν αποτελεί σπουδαία ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ αποτελούν τον προπομπό των εξελίξεων στον Δυτικό κόσμο, δεδομένης της ηγετικής θέσης που κατέχουν. Αλλά ακόμη περισσότερο, επειδή δεν ηγούνται μόνο, αλλά ηγεμονεύουν με την γκραμσιανή έννοια του όρου! Με απλά λόγια, τα πολιτιστικά, καλλιτεχνικά και κοινωνικά ρεύματα φθάνουν πια στον υπόλοιπο κόσμο από τις ΗΠΑ. Εκεί γεννιούνται, μεγαλώνουν και στη συνέχεια εξαπλώνονται, αρχικά στην Ευρώπη και στη συνέχεια στον υπόλοιπο κόσμο.

Όμως οι εξελίξεις στην οικονομία και στην τεχνολογία με το τεράστιο βάρος τους αποτελούν ίσως περισσότερο τους «αντικειμενικούς» οδηγούς των μελλοντικών εξελίξεων.

 Εντελώς επιγραμματικά, υποστηρίζουμε ότι ο καπιταλισμός ως οικονομικό σύστημα συνεχίζει να εξαπλώνεται στα μήκη και στα πλάτη του πλανήτη. Ανεξαρτήτως μορφής και ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης των διαφόρων χωρών: ως χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός στις χώρες της Δύσης, ως βιομηχανικός και νομισματικός στις χώρες της Ανατολικής Ασίας, ως υβριδικός διαφόρων μορφών στις υπόλοιπες χώρες. Χωρίς αντίπαλο! Όμως η ατμομηχανή του ευρίσκεται στις ΗΠΑ, όπου με την εκλογή Τραμπ λαμβάνει πλέον τη μορφή ενός υπερκαπιταλισμού, χωρίς ρυθμίσεις, χωρίς περιορισμούς, χωρίς κεντρικό έλεγχο της παραγωγής χρήματος διαμέσου της αναγνώρισης μείζονος ρόλου στα κρυπτονομίσματα, με στοιχεία έντονου εθνικισμού (με τον υπερτονισμό της ιδιαιτερότητας του αμερικανικού έθνους) και σε στενή συνέργεια με τις εταιρείες τεχνικής νοημοσύνης ώστε να παρακαμφθεί η οποιαδήποτε παρέμβαση ηθικού η πολιτικού χαρακτήρα στις δραστηριότητές τους.