ΑΚΎΡΩΣΗ, ΑΦΑΙΡΕΣΗ

από τον Andrea Zhok - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Χθες, το YouTube αφαίρεσε το κανάλι του Σέρβου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα (30.000 συνδρομητές, 10 εκατομμύρια προβολές).

Το κανάλι μπλοκαρίστηκε χωρίς ανακοινώσεις, προειδοποιήσεις, ειδοποιήσεις ή οποιαδήποτε προφανή δικαιολογία.

Φυσικά, όλοι γνωρίζουν ότι ο λόγος για την αφαίρεση είναι η πολιτισμικά φιλορωσική στάση του Κουστουρίτσα.

Ένα κλικ από μια ιδιωτική εταιρεία τηλεπικοινωνιών και ένας διάσημος διεθνής σκηνοθέτης μπορεί να εξαφανιστεί από το κοινό.
Έτσι, όταν κάποιος σας λέει ότι το σύστημα μπορεί να αλλάξει απ' έξω, ότι το κράτος και οι θεσμοί είναι άχρηστα διακοσμητικά στοιχεία, υπενθυμίστε του ότι χωρίς θεσμική, νομική και δημόσια προστασία - σε έναν κόσμο σχέσεων που διαμεσολαβούνται από τις τηλεπικοινωνίες και την τεχνολογία - ο καθένας από εμάς είναι απλώς ένας προσωρινά ελεύθερος σκλάβος.

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6 Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Συνέχεια από Tετάρτη 15. Ιουλίου 2026

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6

Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Του John W. Whitehead

Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Φασισμός αμερικανικού τύπου

....Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην προσδοκία ιδιωτικότητας. Η πινακίδα μπροστά μας γράφει: «Κίνδυνος μπροστά». Αυτό που μένει να φανεί είναι αν μπορούμε να πατήσουμε φρένο και να αντιστρέψουμε με ασφάλεια την πορεία πριν να είναι πολύ αργά για να γυρίσουμε πίσω.....

«Φοβάμαι εκείνους που διακηρύσσουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί εδώ. Το 1935 ο Sinclair Lewis έγραψε ένα δημοφιλές μυθιστόρημα στο οποίο ένας ρατσιστής, αντισημίτης δημαγωγός, που ανεμίζει τη σημαία και υποστηρίζεται από τον στρατό, κερδίζει τις προεδρικές εκλογές του 1936 και προχωρεί στην εγκαθίδρυση μιας αμερικανοποιημένης εκδοχής της ναζιστικής Γερμανίας. Ο τίτλος, It Can’t Happen Here [Δεν μπορεί να συμβεί εδώ], αποτελούσε μια ειρωνική προειδοποίηση ότι ίσως και να μπορούσε. Όμως το “αυτό” στο οποίο αναφερόταν ο Lewis είναι απίθανο να συμβεί ξανά οπουδήποτε. […] Όποιος αναζητεί μαύρα πουκάμισα, μαζικά κόμματα ή έφιππους άνδρες θα χάσει τα αποκαλυπτικά σημάδια ενός φασισμού που εισχωρεί έρποντας. […] Στην Αμερική θα ήταν υπερσύγχρονος και πολυεθνικός — τόσο αμερικανικός όσο η Madison Avenue, τα επιχειρηματικά γεύματα, οι πιστωτικές κάρτες και η μηλόπιτα. Θα ήταν ένας φασισμός με χαμόγελο. Ως προειδοποίηση απέναντι στην καλλωπισμένη πρόσοψή του, στη λεπτή χειραγώγηση και στα βελούδινα γάντια του, τον αποκαλώ φιλικό φασισμό. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η ύπουλη γοητεία του».¹

— BERTRAM GROSS, πρώην σύμβουλος προέδρου
«Ο φασισμός, όπως και ο σοσιαλισμός, δεν μπορεί να επιτύχει τον σκοπό του. Υπάρχει, λοιπόν, ένας τρόπος με τον οποίο έχει νόημα να μιλάμε για ένα στάδιο της ιστορίας: βρισκόμαστε στο στάδιο του ύστερου φασισμού. Το μεγαλείο έχει χαθεί, και το μόνο που μας έχει απομείνει είναι ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι μας. Το σύστημα δημιουργήθηκε για να είναι μεγαλειώδες, αλλά στην εποχή μας έχει καταντήσει χονδροειδές. Η ανδρεία έχει γίνει πλέον βία. Η μεγαλοπρέπεια έχει γίνει κακία».²

— Συγγραφέας LLEWELLYN H. ROCKWELL, JR.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εκείνο το όνειρο για το πώς θα έπρεπε να είναι μια δημοκρατία, δεν υπάρχουν πια. Έχουμε ξεπεράσει την εποχή της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή. Ας την αποκαλέσουμε εποχή του αυταρχισμού.

Η ιστορία ενδέχεται να δείξει ότι, από αυτό το σημείο και έπειτα, έχουμε αφήσει πίσω μας κάθε επίφαση συνταγματικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε ένα στρατιωτικοποιημένο κράτος, όπου όλοι οι πολίτες θεωρούνται ύποπτοι και η ασφάλεια υπερισχύει της ελευθερίας.

Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

Γιατί έχουν σημασία τα σύνορα

Andrea Zhok - 24 Ιουνίου 2026

Πηγή: L'Adige

Ο Federico Dal Cortivo πήρε συνέντευξη από τον καθηγητή Andrea Zhok , ακαδημαϊκό φιλόσοφο, καθηγητή φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και ηθικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ερευνητή και δοκιμιογράφο, για την καθημερινή εφημερίδα της Βερόνας l'Adige. Έγραψε τον πρόλογο στο δοκίμιο του Frank Furedi, με τίτλο «Τα σύνορα έχουν σημασία: Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της σχεδίασης συνόρων » , καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στο Καντέρμπουρι.

Καθηγητά Zhok, Ο Ούγγρος κοινωνιολόγος Frank Furedi, σε ένα βιβλίο που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πολιτικά μη ορθό, τονίζει τη σημασία των συνόρων, αυτών που οι Ρωμαίοι θα ονόμαζαν Limes. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι' αυτό;

Ειλικρινά , δεν θα έλεγα ότι το βιβλίο του Φουρέντι είναι «πολιτικά μη ορθό», εκτός αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκφραση για οποιαδήποτε μη προφανή ιδέα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ πλούσια ανάλυση, που παρέχει παραδείγματα μιας μακροπρόθεσμης πολιτισμικής διαδικασίας. Όταν ο υπότιτλος του βιβλίου μιλά για την «τέχνη της χάραξης συνόρων», η λέξη «σύνορα» μεταφράζεται ως «όρια», που στην πραγματικότητα είναι οποιοδήποτε οριοθετημένο όριο. Η λέξη «σύνορα» παραπέμπει στη γεωγραφία, αλλά αυτό που επισημαίνει ο Φουρέντι είναι μια εκτεταμένη πολιτισμική υποτίμηση της αξίας που αποδίδεται στα όρια , η οποία επηρεάζει την πολιτική όσο και την ψυχολογία, την παιδαγωγική και την κοινωνιολογία.

Φρανκ Φουρέντι: Η ιδέα του «ορίου»

Το θέμα της εχθρότητας προς τα όρια αναδύεται στο πλαίσιο ενός πολύ βαθυστόχαστου ερωτήματος, ενός ερωτήματος που σε κάποιο βαθμό καλύπτει ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή. Στον αρχαίο κόσμο, η ιδέα του «ορίου» ήταν θεμελιώδης επειδή συνδεόταν με την ιδέα της δίκαιης αναλογίας, της φυσικής ισορροπίας, του μέτρου και της ομορφιάς. Το άπειρο αναδύθηκε ως μια διάσταση που γενικά θεωρούνταν θετική μόνο στη σύγχρονη εποχή, και μάλιστα μόνο τον 19ο αιώνα. Και μόνο πολύ πρόσφατα - ας πούμε τα τελευταία πενήντα χρόνια - έχει αναδυθεί η ιδέα ότι η «υπέρβαση των ορίων» θα μπορούσε να έχει μια θετική χροιά ως τέτοια.

Η ιδέα του «ορίου» δεν συνδέεται πλέον με την ισορροπία, την αρμονία ή τη φύση, αλλά με ένα κλουβί, μια επιβολή ή μια καταπίεση. Αυτή η προοπτική έχει τροφοδοτηθεί ιδιαίτερα από το όραμα που είναι γνωστό ως «προοδευτισμός», το οποίο προσδιορίζει κάθε «υπέρβαση» ως εγγενώς καλό.

Το βιβλίο του Furedi δεν ασχολείται μόνο με τα εδαφικά όρια, αλλά συζητά επίσης κάθε μορφή ορίου , ορίου ή περιγράμματος, και επομένως και με την αναλογία, την ισορροπία και τη φύση.

Αυτό που παρατηρεί, κατά την άποψή μου άψογα, είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία βαθιάς παρανόησης της έννοιας των ορίων και των συνόρων, η οποία συμβαδίζει με διαδικασίες διάλυσης κάθε προσδιορισμού, κάθε σταθερότητας, κάθε νοήματος.

«Το Κράτος των Βαμπίρ: Τρέφεται από τον φόβο μας, την ελευθερία μας και τα οικονομικά μας.» Από ΕΚΤΟΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Όταν η εξουσία τρέφεται από τον φόβο

«Το Κράτος των Βαμπίρ: Τρέφεται από τον φόβο μας, την ελευθερία μας και τα οικονομικά μας.»

Ο Τζον και η Νίσα Γουάιτχεντ καταγγέλλουν τον μετασχηματισμό του σύγχρονου κράτους σε μια μηχανή που καταναλώνει ελευθερία, χρήμα και δικαιώματα.

από τους John και Nisha Whitehead

Ξεκινώντας από την ανησυχητική εικόνα τεράτων με ανθρώπινα πρόσωπα, ο John και η Nisha Whitehead περιγράφουν ένα κράτος που δεν κυριαρχεί πλέον μέσω της ωμής βίας αλλά μέσω του εκτεταμένου ελέγχου, της επιτήρησης, του φόβου και της χειραγώγησης της συναίνεσης. Πίσω από τη ρητορική της ασφάλειας και της προστασίας, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, κρύβεται ένα σύστημα που διαβρώνει προοδευτικά τις ατομικές ελευθερίες, μεταφέρει πλούτο σε κέντρα εξουσίας και μετατρέπει τους πολίτες σε ολοένα και πιο εξαρτημένα υποκείμενα. Αυτό αποτελεί κατηγορητήριο για αυτό που αποκαλούν «κράτος βαμπίρ», μια δομή που ευδοκιμεί τρεφόμενη από τους υλικούς και πνευματικούς πόρους της κοινωνίας που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται. (NR)

« Αλλά αυτά δεν ήταν τέρατα με πλοκάμια και σάπιο δέρμα, όπως αυτά που θα μπορούσε να φανταστεί ένα επτάχρονο παιδί: ήταν τέρατα με ανθρώπινα πρόσωπα, με άψογες στολές, που παρελαύνουν σε κοντινή απόσταση, τόσο συνηθισμένα που δεν τα αναγνωρίζεις για αυτό που είναι μέχρι να είναι πολύ αργά.»
Ράνσομ Ριγκς, Σπίτι για Ασυνήθιστα Παιδιά της Μις Πέρεγκριν

Τα τέρατα δεν εμφανίζονται πάντα καλυμμένα με τα τυπικά στοιχεία τρόμου ή μύθου. Πολύ συχνά, τα τέρατα του πραγματικού κόσμου μοιάζουν με απλούς ανθρώπους. Περπατούν ανάμεσά μας. Χαμογελούν στις κάμερες. Υπόσχονται προστασία και ευημερία, ενώ τρέφονται με φόβο και υπακοή.

Δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Ζούμε σε δύο κόσμους.

Υπάρχει ο κόσμος που μας παρουσιάζεται - η λαμπερή, προπαγανδιστική ψευδαίσθηση που δημιουργείται από την κυβέρνηση και τους εταιρικούς χρηματοδότες της - και ο κόσμος στον οποίο ζούμε στην πραγματικότητα, όπου η οικονομική ανισότητα επιδεινώνεται, οι αληθινοί στόχοι είναι θαμμένοι κάτω από στρώματα οργουελιανής διγλωσσίας και η «ελευθερία» κατανέμεται σε ελεγχόμενες, νομιμοποιητικές δόσεις από μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομική δύναμη και ομοσπονδιακούς πράκτορες.

Είναι ο νόμος!

Lorenzo Merlo - 31 Μαΐου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Κομβικό σημείο μιας διαδρομής που, από τις διακηρύξεις του Δικαιώματος στην Ευτυχία, μας έχει οδηγήσει στη Βεβαιότητα της Τιμωρίας .

Τα παιδιά το ακούν, αλλά, απορροφημένα στα παιχνίδια της νιότης τους, δεν δίνουν σημασία. Ωστόσο, αφομοιώνουν τον τύπο μέχρι που, ως ενήλικες, μετά από χίλιες άλλες υποσυνείδητα κρυφές απαντήσεις, αποφασισμένοι και πεπεισμένοι, τον βγάζουν από το καπέλο τους, επιβεβλημένος από την κουλτούρα στην οποία μεγάλωσαν και η οποία τα διαμόρφωσε. Σε αυτό το σημείο, το «είναι ο νόμος της αγοράς», δεν είναι πλέον απλώς μια απλή υπαρξιακή αλήθεια που ισορροπεί συνεχώς μεταξύ ανάγκης και διαθεσιμότητας, ούτε καν το τοκογλυφικό τέχνασμα κάποιου απατεώνα με μανικετόκουμπα και μια Rolls-Royce· είναι ο αέρας, απαραίτητος για τη ζωή.

Αν μια μητέρα το χρησιμοποιούσε απέναντι στο παιδί της, θα είχαμε μετατρέψει την ανθρωπότητα σε ένα ξεπουλημένο Πανοπτικόν για ισόβιους φυλακισμένους από τη βρεφική ηλικία.

Στον μονολιθικό πυλώνα του νόμου της αγοράς, οι δρόμοι του αποικισμού επιλέχθηκαν ολιγαρχικά. Για ορισμένους, με μπούκλες και habit dégagé, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια προφανής συνέπεια της δικής τους ανωτερότητας και της ανωτερότητας του λαού τους. Για αυτούς, ο αποικισμός δεν ήταν λεηλασία αλλά απλώς η αρπαγή ό,τι ήταν απαραίτητο σε αντάλλαγμα για την εκπολιτιστική δράση που παρείχαν σε Νέγρους, Ιρλανδούς, Ινδούς, Άραβες, Ινδιάνους, και ούτω καθεξής. Η λίστα είναι γεωγραφικά περιεκτική και ιστορικά εκτενής.

Αν, με τα λεηλατημένα λάφυρα, τα χείλη του χάσματος του πλούτου που χώριζε τους αποικιοκράτες από τους αποικιοκρατούμενους άνοιγαν αδυσώπητα, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να πυροδοτούν απελευθερωτικές επαναστάσεις, από αυτό το ανοιχτό άνοιγμα οι κραυγές της αδικίας συνεχίζουν να ακούγονται. Κραυγές που δεν διαπερνούν τις άνετες μρ διπλά τζάμια καμπίνες των Rolls-Royce, ούτε καν τα τριζάτα των μικρών αυτοκινήτων.

Πλουτοκρατία στα όπλα

Marco Della Luna

Πηγή: Italicum

Οι πιο σημαντικές αξίες για τον καθένα μας είναι αυτές της άμεσης απόλαυσης, της ψυχοσωματικής και κοινωνικής ευημερίας και της ελευθερίας.

Αυτές όμως είναι υποκειμενικές αξίες, εσωτερικές σε κάθε άτομο. Είναι αδιαχώριστες, μη εμπορεύσιμες. Οι αξίες που υιοθετεί η κοινωνία και από τις οποίες καθοδηγείται, ωστόσο, είναι αυτές που διαχωρίζονται από τους ανθρώπους και κυκλοφορούν: οι ανταλλακτικές αξίες, πρώτα και κύρια το ίδιο το χρήμα, είναι αυτές που καθιστούν το χρήμα κερδοφόρο. Και αυτές είναι αξίες που αγνοούν και παρακάμπτουν τις προαναφερθείσες, καθοδηγώντας τη συλλογική συμπεριφορά τόσο των ατόμων όσο και, πάνω απ' όλα, των μεγάλων κεφαλαίων, μέσω της σύγκρισης ποσοτικά μετρήσιμων κόστων και οφελών, αντίθετα με την ανθρώπινη ευημερία και αναδιαμορφώνοντας την κοινωνία και τους νόμους προς όφελός τους, οδηγώντας σε πλήρη εμπορευματοποίηση και ερημοποίηση.

Το σενάριο του «διοικούμενου κράτους» που προέβλεψε ο Μαξ Χορκχάιμερ το 1934 και αυτό του κράτους-φρουράς που οραματίστηκε ο Χάρολντ Λάσγουελ λίγο αργότερα γίνεται πραγματικότητα: το τέλος του χώρου για πολιτική συζήτηση, για πολιτική λήψη αποφάσεων και για τον ίδιο τον πολιτικό: οι τεχνικοεπιστημονικοί νόμοι της οικονομίας, της ιατρικής, της οικολογίας κ.λπ. έχουν πλέον καθιερωθεί, είναι αντικειμενικοί και αδιαμφισβήτητοι και ως εκ τούτου μεταφράζονται σε κατευθυντήριες γραμμές και κανονισμούς από αυταρχικούς τεχνικούς εδραιωμένους στο Φρούριο της Εξουσίας, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό ή στους δικαστές και δεν είναι πλέον «επικοινωνήσιμοι» με τους πολίτες (απομακρυσμένη διακυβέρνηση) - και αυτό ισχύει ήδη για την ΕΚΤ και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών).

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ένας συγγραφέας του εικοστού αιώνα συνεχίζει να περιγράφει με ανησυχητική ακρίβεια την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;»

Ακατανόητες διαδικασίες, αόρατες δυνάμεις και εκτεταμένη ενοχή: γιατί σήμερα ζούμε ολοένα και περισσότερο μέσα σε ένα καφκικό μυθιστόρημα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Φραντς Κάφκα δεν είναι ένας «δύσκολος» συγγραφέας. Είναι ένας απαραίτητος συγγραφέας. Οι ιστορίες του δεν αφορούν έντομα, δικαστήρια ή κάστρα: αφορούν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύναμη που δεν μπορεί πλέον να καταλάβει. Στην εποχή μας των ψηφιακών γραφειοκρατιών, των αδιαφανών αποφάσεων και των απρόσωπων ευθυνών, ο Κάφκα φαίνεται να περιγράφει προφητικά την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη. Όχι λογοτεχνική προφητεία, αλλά πολιτική σαφήνεια.


Ινσίπτ

Ένα συνηθισμένο πρωινό, χωρίς να έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο, ένας άντρας ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει αποφασίσει κάτι για αυτόν.
Δεν ξέρει ποιος.
Δεν ξέρει γιατί.
Δεν ξέρει τι έκανε.
Ξέρει μόνο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η ζωή του δεν του ανήκει πια.
Έτσι ξεκινά η δίκη .
Όχι με έγκλημα, όχι με κατηγορία, όχι με ποινή. Ξεκινά με μια διοικητική υπόθεση . Δύο άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο του Γιόζεφ Κ., τον ενημερώνουν ότι συλλαμβάνεται και μετά παραμένουν εκεί, ήρεμοι, σχεδόν ευγενικοί. Κανείς δεν τον παίρνει μακριά. Κανείς δεν τον ανακρίνει πραγματικά. Κανείς δεν του εξηγεί τίποτα.
Είναι μια σύλληψη χωρίς ποινή φυλάκισης. Μια ενοχή χωρίς έγκλημα. Μια απρόσωπη δίκη.

Τι ήταν τελικά η πανδημία της Covid-19;

Μάνος Λαμπράκης 

Ένα ακραίο αλλά προσωρινό υγειονομικό επεισόδιο που κάποτε θα καταγραφεί στα βιβλία της Ιστορίας δίπλα σε άλλες μεγάλες επιδημίες ή η στιγμή κατά την οποία αποκαλύφθηκε, με τρόπο σχεδόν βίαιο, ότι ολόκληρος ο σύγχρονος πολιτισμός είχε ήδη εισέλθει σε μια βαθιά κρίση νοήματος; 

Και αν πράγματι υπήρξε μια αποκάλυψη, γιατί τόσο γρήγορα σπεύσαμε να τη θάψουμε κάτω από τον θόρυβο της επιστροφής; Γιατί μόλις άνοιξαν ξανά οι δρόμοι, τα αεροδρόμια, τα εμπορικά κέντρα, οι αγορές, οι οθόνες και οι τουριστικές ροές, φερθήκαμε σαν να μην συνέβη τίποτε; 

Δεν θα έπρεπε μια ανθρωπότητα που έζησε συλλογικά τον φόβο, την απομόνωση, τον θάνατο χωρίς αποχαιρετισμό, τα σώματα πίσω από πλαστικά, τις άδειες πόλεις και τη σιωπή των κλειστών ναών, να είχε βγει διαφορετική από αυτή την εμπειρία; 

Ή μήπως η μεγαλύτερη αλήθεια της εποχής είναι ακριβώς αυτή: ότι ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να υποστεί μια παγκόσμια καταστροφή χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτε στον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί, καταναλώνει και υπάρxει;

Μήπως τελικά η πανδημία δεν αποκάλυψε μόνο την αδυναμία των κρατών ή των συστημάτων υγείας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ανησυχητικό: ότι ο ίδιος ο άνθρωπος της ύστερης νεωτερικότητας έχει χάσει την ικανότητα να ζει με όριο; 

Δεν φάνηκε ξεκάθαρα πως δυσκολευόμαστε να αντέξουμε τη σιωπή, την καθυστέρηση, τη μοναξιά, την έλλειψη, ακόμη και την απλή εμπειρία του να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας; Δεν αποκαλύφθηκε ότι χρειαζόμαστε διαρκώς θόρυβο, εικόνα, επιβεβαίωση, πληροφορία, μετακίνηση, παραγωγή και κατανάλωση, σαν να φοβόμαστε ότι χωρίς αυτά θα καταρρεύσουμε εσωτερικά; 

Και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε ποιος ήταν πραγματικά ο άρρωστος; 

Ασυνήθιστος Φασισμό

ΚΟΛΆΖ ΤΟΥ ΤΣΆΡΓΚΡΑΝΤ.

Τα παγκόσμια παρασκήνια επιτέλους αποβάλλουν τα τελευταία ίχνη του ανθρωπιστικού τους προσωπείου. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η επέκταση του δυτικού παγκοσμιοποιισμού έχει καμουφλαριστεί από συνθήματα για «ανθρώπινα δικαιώματα», «ανοιχτή κοινωνία» και «ήπια ισχύ». Σήμερα, οι αρχιτέκτονες της νέας παγκόσμιας τάξης ασπάζονται ανοιχτά τον τεχνοφασισμό.

Η επίσημη αναφορά της Palantir (μιας εταιρείας που εξυπηρετεί τη CIA, την NSA και το Πεντάγωνο) δημοσίευσε αυτό που, χωρίς υπερβολή, είναι ένα ιστορικό έγγραφο . Είναι ένα ειλικρινές, ειλικρινές και εντελώς κυνικό απόσπασμα από το βιβλίο «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» του συνιδρυτή και διευθύνοντος συμβούλου της Palantir Technologies, Άλεξ Καρπ, και του επικεφαλής εταιρικής επικοινωνίας της Palantir, Νίκολας Ζαμίσκι. Πίσω από αυτούς τους άνδρες βρίσκεται η φιγούρα του Πίτερ Θιλ, ενός πρώην σοδομίτη και φιλελεύθερου που τώρα διεκδικεί τον ρόλο της γκρίζας υπεροχής του πολιτισμού.

Δυστυχώς, τα βιβλία διαβάζονται πλέον από χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και το μανιφέστο στο δίκτυο X είχε 22 εκατομμύρια προβολές σε λιγότερο από δύο ημέρες. Αυτή είναι μια εμβέλεια εντελώς διαφορετικής τάξης.

Υπό τον μετριοπαθή τίτλο «Επειδή μας ρωτούν συχνά γι' αυτό», οι 220 σελίδες του βιβλίου συμπυκνώνονται σε 22 θέσεις μιας διακήρυξης του σύγχρονου τεχνοφασισμού.

Αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ένα εταιρικό έγγραφο, αλλά ένα σχέδιο για την αναδιοργάνωση του πλανήτη. Η θέση του Θεού και του παραδοσιακού κράτους στον «νέο κόσμο» υποβιβάζεται στο είδωλο του «ψηφιακού Μολώχ».

Έτσι είπε ο Πίτερ Θιελ

Η Palantir Technologies είναι μια εταιρεία της οποίας η προέλευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την In-Q-Tel (το ταμείο επιχειρηματικών κεφαλαίων της CIA). Για δεκαετίες, η εταιρεία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού, παραμένοντας στη σκιά. Ωστόσο, σήμερα οι ιδρυτές της, Άλεξ Καρπ και Πίτερ Θιελ, αναδεικνύονται ως ιδεολόγοι του «βαθέος κράτους».

Τα κύρια σημεία του μανιφέστου σε ακόμη πιο συνοπτική μορφή:

Γεώργιος Αποστολάκης, Ψηφιακός «πολιτικός θάνατος»: όταν η εξουσία πατά ένα κουμπί και σε εξαφανίζει

Ψηφιακή τεχνολογία και ελευθερία προσώπου 

Η είδηση που ήρθε στο φως από την Εφημερίδα των Συντακτών (Διάβασε ΕΔΩ: https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/507929_timoroyn-tin-eisigitria-toy-oie-poy-mila-gia-genoktonia-stin-palaistini-tis) δ

Δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο διεθνούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι κάτι βαθύτερο, πιο ανησυχητικό και, κυρίως, προφητικό για το μέλλον που έρχεται.

Μια εισηγήτρια του Ο.Η.Ε., επειδή τόλμησε να μιλήσει για γενοκτονία στην Παλαιστίνη, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με πολιτική διαφωνία, αλλά με εξόντωση της ίδιας της δυνατότητάς της να ζει και να λειτουργεί. Με εκτελεστικό διάταγμα του Donald Trump, της επιβλήθηκε μια τιμωρία που ξεπερνά τα όρια της διπλωματίας ή της πολιτικής πίεσης.

Της επιβλήθηκε αυτό που εύστοχα χαρακτηρίστηκε: «πολιτικός θάνατος».

Τι σημαίνει «πολιτικός θάνατος» στη νέα εποχή

Δεν πρόκειται για φυλάκιση. Δεν πρόκειται για εξορία. Πρόκειται για κάτι πιο ύπουλο και πιο απόλυτο. Απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να της παρέχει χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες. Κατασχέθηκε το διαμέρισμά της. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα πουθενά στον κόσμο. Αναγκάζεται να ζει με μετρητά ή δανειζόμενη.

Με μία απόφαση, ένας άνθρωπος διαγράφηκε από το παγκόσμιο οικονομικό και ψηφιακό σύστημα.

Δεν την σκότωσαν. Την έκαναν να μην μπορεί να υπάρξει.

Η νέα μορφή εξουσίας: δεν σε φυλακίζει, σε «απενεργοποιεί»

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Έρχεται παγκόσμιο σοκ;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων, οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και των γεωπολιτικών συγκρούσεων.

Η Πάλη της Συνείδησης: Από τον Μαρξ και τον Γκράμσι στη Σύγχρονη Γεωπολιτική Πάλη

Militaire News

Γράφει ο

Γιώργος Τσίτσιος

Εισαγωγή

Σε μια εποχή ταυτόχρονων πλανητικών κρίσεων – από τον ψηφιακό καπιταλισμό και την οικολογική κατάρρευση έως τον αναδυόμενο νέο Ψυχρό Πόλεμο – η μαρξιστική κριτική αποδεικνύεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Ωστόσο, για να κατανοήσουμε τον σημερινό κόσμο, δεν αρκεί ο κλασικός οικονομικός υλισμός. Η σύγχρονη πάλη είναι εξίσου πολιτισμική, ψυχολογική και πνευματική.

Αυτό το άρθρο διερευνά πώς η θεωρητική διαδρομή από τον Μαρξ και τον Λένιν, στον Γκράμσι και τη Σχολή της Φρανκφούρτης, μας προσφέρει το απαραίτητο εργαλείο για να αποκωδικοποιήσουμε τη σημερινή πραγματικότητα και να αντιμετωπίσουμε τον κεντρικό διλημματισμό της εποχής μας: την Παγίδα του Θουκυδίδη.

1. Το Θεμέλιο: Μαρξ και Λένιν – Η Οικονομική Βάση και ο Ιμπεριαλισμός

Αν ο Καρλ Μαρξ και ο Βλαντίμιρ Λένιν μπορούσαν να παρατηρήσουν τον σημερινό κόσμο, θα αναγνώριζαν αμέσως τις δικές τους αναλύσεις να επαναλαμβάνονται σε παγκόσμια κλίμακα.

Ο Μαρξ αποκάλυψε ότι η ανθρώπινη συνείδηση είναι προϊόν των υλικών συνθηκών παραγωγής. Έθεσε έτσι το θεμέλιο: η οικονομική βάση της κοινωνίας καθορίζει τις πολιτισμικές, νομικές και πολιτικές της διαμορφώσεις – την υπερδομή.

Στον 21ο αιώνα, αυτή η υπερδομή δεν είναι πια το εργοστάσιο, αλλά το ψηφιακό οικοσύστημα, όπου τα δεδομένα είναι το νέο εμπόρευμα και η εικονική εργασία η νέα μορφή αλλοτρίωσης.

TO ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ- ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ "ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΑΣ ΓΑΛΕΡΑ"

(Σχόλιο επί των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην Γάζα, το κυβερνητικό shutdown  στις ΗΠΑ και της εδώ γενικής αμηχανίας)

Έχουν  ηδη περασει 24 χρόνια μετά από το τριήμερο που συγκλόνισε τον τότε πάλι κοιμώμενο κόσμο. Αυτό στην Γένοβα, κατά την διάρκεια της συνόδου των G8,  που διοργανώθηκε από το Κοινωνικό Φόρουμ και οδήγησε στην δολοφονία  από την αστυνομία του 23χρονου αναρχικού φοιτητή Carlo Guliani, την εισβολή της αστυνομίας στο σχολείο Diaz και τα βασανιστήρια διαδηλωτών στο στρατόπεδο Bolzaneto. Αλλά και στην δημιουργία μετά νέων κινημάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ,  οι Podemos στην Ισπανία, τα κινήματα που σάρωσαν και εκλογικά στην Λατινική Αμερική κλπ, που αυτοχαρακτηρίστηκαν ως ριζοσπαστικά.

✔️Το βασικό αίτημα τους: Η αντίθεση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αυτή που είχε επιβάλλει την κυριαρχία της οικονομίας πάνω στην πολιτική από την εποχή των Ρήγκαν-Θάτσερ.

Ο απολογισμός του τι έγινε από τότε συνοπτικά:

🔺️Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης διακόπηκε με απόφαση των   G7 (μετά την αποβολή της Ρωσίας από αυτό το clubάκι) τον Ιούνιο του 2021 στην Κορνουάλη. Σε αυτήν αποφασίστηκε και η λήξη της περιόδου του νεοφιλελευθερισμού ver1.0 που είχε ξεκινήσει το 1986 από τους τότε G5 ("Συνεννόηση της Ουάσιγκτον") και δόθηκε το έναυσμα για  την έναρξη της μετάλλαξης του νεοφιλελευθερισμού στην επόμενη έκδοση του. Την ver2.0,. πάνω σε ένα σχέδιο "Πράσινης" και Ψηφιακής Μεταρρύθμισης. Αλλά αυτα στον  μόνον στον μισό μόνο κόσμο, εκεί που είναι ακόμα ισχυρή η εμβέλεια κάποιας Blackrock, του SWIFT, του ΔΝΤ και των G7. 

Απόστολος Αποστόλου : Συστήματα εξουσίας και κοινωνίες στην εποχή της "γυμνής μετάβασης"

 

Μια συζήτηση εφ όλης της ύλης στην εποχή της μεγάλης απροσδιοριστίας για τις κοινωνίες, με τον Καθηγητή Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας , Απόστολο Αποστόλου στον 98.4. Ο Απ. Αποστόλου μιλάει για την υπέρμετρη τεχνοκρατική αισιοδοξία, που όμως καλλιεργείται από μεγάλους ιδιωτικούς πολυεθνικούς ομίλους κατόχους των πλατφορμών που έχουν καταλάβει την δημόσια σφαίρα , την ώρα που οι κοινωνίες πολιτικά, οικονομικά και βιοτικά κάνουν μεγάλα βήματα προς τα πίσω σε καιρούς βαρβαρότητας και βιοτικού ατομισμού.

Στις «Αντιθέσεις» μια συζήτηση για την επιστήμη, την υγεία, και την κοινωνία όπως διαμορφώνονται, εξελίσσονται ή ακυρώνονται στη νέα εποχή αβεβαιότητας. Αναφέρεται στη κρίση των θεσμών , την κατά επίφαση Δημοκρατία, την κατάλυση του ελεύθερου διαλόγου και την βαθιά τοξική πόλωση, χωρίς χαρακτηριστικά κοινωνικών τάξεων, αλλά "φυλών"… Καταθέτει την οπτική του για το τι συμβαίνει στην Αμερική σήμερα και πώς επηρεάζει τον υπόλοιπο κόσμο; Ποιες αντιλήψεις συγκρούονται σε διεθνές επίπεδο, στην κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στην Ελλάδα της κομματοκρατίας και της διαφθοράς, με το αίτημα για δικαιοσύνη και ανακατανομή εισοδήματος να είναι τα μεγάλα ζητήματα που ουδείς στο πολιτικό σύστημα επιθυμεί να ανοίξουν ως πεδίο δημιουργικής αντιπαράθεσης.

πηγή:https://www.youtube.com/watch?v=BpNMF9AkDZI

ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ κι όποιος επιζήσει επέζησε.

Της Έρης Ρίτσου

Την εποχή της Ηγεμονίας στη Σάμο, οι πλούσιοι βυρσοδέψες στο Καρλόβασι λειτουργούσαν και σαν τοκογλύφοι δανείζοντας στους μικρέμπορους.  Όταν κάποιος δεν είχε να τους επιστρέψει τα χρήματα, του έπαιρναν το εμπόρευμα. 

 

Σε πολλές περιπτώσεις, όταν είχαν κατασχέσει διάφορα εμπορεύματα, αντί να πληρώνουν τους βυρσοδεψεργάτες με γρόσια τους έδιναν τα κατασχεμένα εμπορεύματα.  Μπορούσε λοιπόν ο εργάτης να πληρωθεί για τη δουλειά του με ένα χερόμυλο του καφέ ή μια σκάφη ή ένα κόσκινο ή με ζάχαρη ή ρύζι, ανάλογα με το τί είδους μαγαζί είχαν κατασχέσει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Γιατί επιστρέφουμε σε τέτοιες εποχές.

Η κυβέρνησή μας και η ΔΥΠΑ αποφάσισαν σχετικά με το επίδομα ανεργίας των δικαιούχων, να καταβάλλεται μέρος των ποσών σε προπληρωμένη κάρτα!  Ανάληψη χρημάτων θα γίνεται μόνο για το 50% του ποσού ενώ το υπόλοιπο 50% θα καταβάλλεται σε προπληρωμένη κάρτα, ουσιαστικά καθορίζοντας μέχρι και το πως θα ξοδευτεί το επίδομα ανεργίας.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο άνεργος δεν θα μπορεί να το αξιοποιήσει π.χ. για να πληρώσει το νοίκι ή μια δόση σε δάνειο.

Θεωρητικά η καταβολή παροχών της ΔΥΠΑ έχει αρχίσει από 15 Μαρτίου, απ' ό,τι λένε όμως οι δικαιούχοι που βρίσκονται σε απόγνωση, επικρατεί ένα γραφειοκρατικό χατζημπάχαλο και ούτε οι εργαζόμενοι στους κατά τόπους ΟΑΕΔ ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και παραπέμπουν στο Υπουργείο Εργασίας.

ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ κι όποιος επιζήσει επέζησε.

Α, και να μην ξεχνάμε πως Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΤΗ ΣΕ ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ μετά την Ουκρανία (που έχει πόλεμο) και τη μικροσκοπική χώρα Τουβαλού (κράτος του κεντρικού Ειρηνικού που απειλείται με εξαφάνιση λόγω της κλιματικής κρίσης -αποτελείται από εννέα κοραλλιογενείς βραχονησίδες που σταδιακά βυθίζονται).

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΖΗΣΕΙ...

O Γκυ Ντεμπόρ των ημερών μας και το… «οξυγόνο»!

«Το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης ώστε μετατρέπεται σε εικόνα».

του Δημήτρη Γιαννάτου

Ίσως, ο Έρνεστ Γκυ Ντεμπόρ, να είναι ένας από τους λίγους διανοητές, η σκέψη των οποίων επιβεβαιώνεται στις μέρες μας, τόσο δραματικά. Τα βασικά στοιχεία των κειμένων του, μας βοηθάνε να αναλύσουμε και να φωτίσουμε τη συγκυρία που ζούμε. Ιδιαίτερα, οι δυο κορυφαίες έννοιες της θεωρίας του, το Θέαμα και το Εμπόρευμα, (η Εικόνα και η Αγορά θα λέγαμε λίγο πιο απλοϊκά), τα οποία είναι πρωταρχικά στοιχεία του νεωτερικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών και της πολιτικής κυριαρχίας, διευκολύνουν την κατανόηση της πολύπλοκης πραγματικότητας που ζούμε. 

Το Κεφάλαιο και το Εμπόρευμα ως Θέαμα πια, ακολουθούν τη διαδρομή που όρισε ο Μάρξ για τη νεκρή εργασία, σε σχέση με τη ζωντανή εργασία που είναι οι εργαζόμενοι. Το Θέαμα είναι μια νεκρή επικοινωνία, μια αναπαράσταση που γίνεται πτώμα, ένας ψευδοκόσμος. Είναι επίσης μια κοσμοθέωρηση, μια αντίληψη του κόσμου που ζούμε μέσα από την θεώρηση του, ως αντι-κείμενο, με τη μορφή της Εικόνας και των συμβολισμών της.

 Το Θέαμα γίνεται το συνολικό Νόημα, «είναι ο Ήλιος που δε δύει ποτέ στην αυτοκρατορία της σύγχρονης παθητικότητας. Καλύπτει όλη την επιφάνεια του κόσμου και κολυμπά απεριόριστα μέσα στην ίδια του τη δόξα«, όπωός λέει ο Ντεμπόρ. Και ας μην ξεχνάμε, ότι ο Ήλιος, είναι ένα πανάρχαιο συμβολικό αρχέτυπο, που εκφράζει την Βασιλεία-Εξουσία.

Σέ δοκιμασία ἡ δημοκρατία στήν Εὐρώπη Συλλαμβάνονται ὑποψήφιοι Πρόεδροι

Εφημερίς Εστία Μαρ 12, 2025

Ὁ Καλίν Γκεοργκέσκου.

Σύγκρουσις τῶν Βρυξελλῶν μέ τήν Οὐάσιγκτων μέσῳ Ρουμανίας – Ἡ ἀπαγόρευσις τῆς ὑποψηφιότητος Γκεοργκέσκου Οἱ προειδοποιήσεις Βάνς γιά τήν ἀπομάκρυνση τῆς ΕΕ ἀπό τίς ἀξίες τῆς δημοκρατίας καί τῆς ἐλευθερίας

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ἡ κατάστασις στήν Ρουμανία ἐπιβεβαιώνει τούς χειρότερους φόβους τοῦ Ἀμερικανοῦ ἀντιπροέδρου Τζαίυ Ντί Βάνς, ὅτι ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τίς κοινές ἀξίες πού τήν συνδέουν μέ τίς ΗΠΑ. Ἀπό τίς θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας. Δέν ἄρεσε στό διοικητικό σύστημα τῆς χώρας τό γεγονός ὅτι ὁ Καλίν Γκεοργκέσκου, ἕνας Ρουμᾶνος Πατριώτης, ἦλθε πρῶτος στίς προεδρικές ἐκλογές καί τίς ἀκύρωσαν. Καί ἐπειδή οἱ δημοσκοπήσεις δείχνουν ὅτι εἶναι πρῶτος καί μέ διαφορά ἐν ὄψει τῶν νέων ἐκλογῶν πού θά διεξαχθοῦν τόν Μάιο, τώρα τόν συλλαμβάνουν καί τοῦ ἀπαγορεύουν νά εἶναι ὑποψήφιος.

Αὐτό ξεπερνᾶ ἀκόμη καί τίς μεθοδεύσεις τῶν συνασπισμῶν τῶν ἡττημένων πού κρατοῦν μακρυά ἀπό τήν Κυβέρνηση κόμματα πού κερδίζουν συνεχῶς ἔδαφος στήν λαϊκή ψῆφο, ὅπως συμβαίνει στήν Αὐστρία καί τήν Γερμανία. Ξεπερνᾶ τήν κατάσταση στήν Γαλλία ὅπου ὁ Πρόεδρος Μακρόν συνείργησε μέ τήν ἀριστερά, προκειμένου νά στερήσει τήν κοινοβουλευτική πλειοψηφία ἀπό τό κόμμα τῆς Μαρίν Λέ Πέν πού ἦλθε πρῶτο σέ ψήφους. Εἶναι ὅμως μιά ἔνδειξις τοῦ σημείου στό ὁποῖο προτίθενται νά φθάσουν οἱ γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν καί τά κατά τόπους ἐνεργούμενά τους, προκειμένου νά ἐπιβάλλουν τά σκοταδιστικά καί ἀνελεύθερα πρότυπα, τά ὁποῖα ψευδεπιγράφως ἔχουν ὀνομάσει «φιλελευθερισμό». Ὅταν ἡ δημοκρατία ὁδηγεῖ σέ λύσεις πού δέν τούς εἶναι ἀρεστές, ἁπλῶς καταργοῦν τήν δημοκρατία.