[ Ὁμοφροσύνη φιλίην ποιεῖ

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ]

Τήν ὥρα ποὺ οἱ σταθερές μας λησμονοῦνται, τώρα ποὺ ἡ Ἀλήθεια εἴτε λοιδορεῖται, εἴτε παραμορφώνεται ἀπὸ στρατευμένους σὲ ἐφήμερες σκοπιμότητες, ἡ ὑπόμνηση τῶν συμβόλων τῆς Ἐθνικῆς μας Ζωῆς εἶναι ἐπιτακτική. Οἱ Ἀξίες ποὺ κάποιοι θεωροῦν νεκρές, εἶναι αὐτές ποὺ διαχρονικά μᾶς ἑνώνουν.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι ἡ στροφή πρὸς τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ ἦθος ποὺ δυναμώνει καὶ ἐκτείνει τὴν Πατρίδα μέχρις ἄκρων ὁρίων, Μέχρις ἐκεῖ ὅπου ὁρίζουν τὸ Ὄνομα, ἡ Ἱστορία καὶ οἱ ἐκκρεμότητές Της.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι νὰ ἐκπορευθεῖ τὸ μήνυμα τῆς Οἰκουμενικῆς διάστασης τῆς Ἑταιρείας. Τοῦ Ἔργου ποὺ ἀποτελεῖ ὄχι ἁπλῶς Ἐθνική, ἀλλὰ παγκόσμια Κληρονομιά. Τὴν Ἀποστολὴ ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὑμνεῖ τὴν Ἑλλάδα καὶ προβάλλει παντοῦ καὶ πάντοτε τὴν Ἑλλάδα. Ὡς Ἰδέα καὶ ὡς Πνεῦμα. Ὡς Τρόπο Βίου.

Ὑπὸ τὸ πρίσμα αὐτό, ἐν ἔτει 2026, 200 ἔτη ἀπό τὴν κοίμηση τοῦ Φιλικοῦ Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, ἀποτίουμε τὸν ἐλάχιστο φόρο Τιμῆς καὶ πράττουμε τὰ δέοντα.

.

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

27 Μαρτίου 2026

Εἱκ.: " Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν "

Ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ ΑΡ.ΦΥΛ. 43404, σ.01-03, 27η Μαρτίου 2026

____________________________________________

[ Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν ]

τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου 

Μεγαλοφυΐα οἰκουμενική. Συνθέτης καὶ ἐπαναστάτης, διακατείχετο ἀπὸ τὸ πρότυπο τοῦ Καλοῦ κ' Ἀγαθοῦ. Πνεῦμα ἀνεξάρτητο καὶ δημιουργικό, πολὺ γρήγορα ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του.

Ἄνθρωπος γενναιόδωρος καὶ μεγαλόψυχος, περιφρονοῦσε τοὺς ἄξεστους καὶ φιλάργυρους αὐλικούς. Ἔλεγε ὅτι πολὺ εὔκολα ἀποκαλύπτεται ἡ πενία τοῦ ἔσω κόσμου. Πίστευε ὅτι οἱ Νόμοι καὶ τὰ φαινόμενα τοῦ Σύμπαντος συνδέονται μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ Ἀνθρώπου. Ὅτι ἡ αἰσθητικὴ τοῦ περιβάλλοντος Κόσμου εἶναι ἀλληλένδετη μὲ ἐκείνη τοῦ ἐσωτερικοῦ.

Στὰ πρῶτα τέσσερα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὸ χάρισμά του εἶχε γίνει ὁρατό. Ὁ φιλομαθὴς Λούντβιχ Βὰν Μπετόβεν μεγάλωνε μέσα σὲ ἕνα μουσικὸ περιβάλλον. Διάβαζε πολύ, μὲ τρόπο ἀδηφάγο. Σὲ ἡλικία μόλις 11 ἐτῶν συνθέτει τὸ πρῶτο του Ἔργο καὶ τὸ ἀφιερώνει στὸν Πρίγκηπα Μαξιμιλιανὸ Φρειδερίκο. Λόγῳ τοῦ θανάτου τοῦ πάππου του καὶ τοῦ ἀλκοολισμοῦ τοῦ πατρὸς του, ἀφήνει τὸ σχολεῖο γιὰ νὰ βοηθήσει στὰ οἰκονομικὰ τῆς οἰκογενείας.

Ἄνοιξη τοῦ 1787. Στήν Βιέννη μεσουρανεῖ ἡ ἕτερη μουσική μεγαλοφυΐα. Ὅταν ὁ Μπετόβεν συνάντησε τὸν Αμαντέους Μότσαρτ, ἦταν μόλις 17 ἐτῶν. Ὁ ἀνυπέρβλητος συνθέτης, φανερά ἐντυπωσιασμένος θὰ πεῖ γιὰ τὸν ἔφηβο βιρτουόζο Λούντβιχ δημοσίως:

Ο Μακρυγιάννης δεν έδινε εξετάσεις. Έδινε… επανάσταση! Έγραφε ιστορία! Παρέδιδε ήθος!

Στρατηγός Μακρυγιάννης. Έργο του Karl_Krazeisen (1828).

Στέλιος Κούκος

Ποιος θυμάται τον Μακρυγιάννη; Πολλοί! Όπως και εγώ! Πρόκειται για ένα καλό και ωραίο παλικάρι. Όχι βεβαίως, λόγω της δεδομένης ανδρείας του, αλλά γιατί είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελες να κάνετε παρέα. Κατ’ αρχήν για να σου διηγείται αυτά που έζησε και ζούσε, «δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος…», αλλά και να γεύεσαι και τις ατελείωτες και απόλυτες σιωπές του.

Αυτά τα… ευτηχήματά του, τις μετέωρες στιγμές του ανάμεσα στις αναμνήσεις του και την σύγχρονη πραγματικότητα που θα ανάσαινε και θα σκεφτόταν: «και τι κάνουμε τώρα; Το Ρωμαίηκο λίγο πολύ το φτιάξαμε. Τι γίνεται με όλους αυτούς που μπλέξαμε. Πώς ξεμπερδεύουμε με δαύτους; Μοναρχικούς και αρχομανείς που ταλαιπωρούν την πατρίδα λόγω της ‘διοτέλειάς τους».

Και ας είναι πάλιν στιγμές αγωνίας, αλλά και ζωής και δράσης για το Ρωμαίηκο για τον αγράμματο ο οποίος μοιάζει να έγινε ο σοφός πατέρας του γένους. Αυτό έχει συνέχεια στο μυαλό του με την αγωνία του γονιού, για να μην ξεστρατίσει το παιδί του.

Μπορεί και, κάπου κάπου, να σκεφτόταν, πως θα έχει δίκαιο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ο οποίος αύριο μεθαύριο θα γράψει: «Από τότε που μεταλλάξαμεν τυράννους»! Και θα αναρωτιέται, πού βρήκε τέτοιο σθένος ένας σχεδόν κουρελής συγγραφέας να το γράψει αυτό; Τέτοιους ανθρώπους θα ήθελα να έχω σήμερα κοντά μου.

Εξ ου και το κλάμα που βγήκε με την σκέψη αυτή από τα σωθικά του και οι ποταμοί των δακρύων που έρευσαν από τα μάτια του. Όχι δεν ήταν από γεροντική συγκίνηση, αλλά από το κακό που έβλεπε να γίνεται μπροστά του. Άκου τι λέει ο Σκιαθίτης, αυτός ο γίγαντας των ελληνικών γραμμάτων που τον μετράν από εδώ και από εκεί για να δουν αν αξίζει. Είναι έτσι ή αλλιώς, αναρωτιούνται δήθεν τάχα; Το ίδιο δεν θα πάθω και εγώ μ’ αυτά που γράφω; Και πού να βγουν και τα «Οράματα και θάματα» τι έχει να γίνει;

Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

Έλενα Ακρίτα 

🇬🇷 Ο οπλαρχηγός ‘Νικηταράς ο Τουρκοφάγος’ -κατά κόσμον Νικήτας Σταματελόπουλος - στα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και άρρωστος, ζητιανεύει για να ζήσει. 

Το ‘φιλεύσπλαχνο’ ελληνικό κράτος, αντί να συνδράμει τον ήρωά του πήγε και τού χορήγησε ‘άδεια επαιτείας’. 

🇬🇷 Ελάχιστοι γνωρίζουν το προοδευτικό, ανήσυχο και ριζοσπαστικό πνεύμα του του οπλαρχηγού της Ελληνικής επανάστασης. 

🇬🇷 Μέγας και ανδρείος στρατηγός, γενναίος στη μάχη, ταπεινός στη ζωή. Το 1821 στη μάχη των Δολιανών κατόρθωσε με λίγες δυνάμεις να αποκρούσει την επίθεση με πυροβολικό του πολυάριθμου στρατού των Τούρκων. Κι επειδή στη μάχη αυτή, σκότωσε ο ίδιος πολλούς Τούρκους, ονομάστηκε Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.

🇬🇷 Ο άνθρωπος αυτός, 100 χρόνια μπροστά από την εποχή του, στην πάμπτωχη μετεπαναστατική Ελλάδα εκείνος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

🇬🇷 Ενδεικτική η επιστολή που στέλνει στον Παπαφλέσσα, υπουργό των Εσωτερικών τότε. 

Προτείνει. 

🔺Στο Ναύπλιο το τζαμί του Αγά Πασά να γίνει θέατρο. 

🔺Το αρχοντικό της πόλης απέναντι από το τζαμί, να μετατραπεί σε σχολείο – με εργαστήρια παρακαλώ – για να μάθουν τα παιδιά γράμματα.

🔺Ένα μεγάλο σπίτι στην ευρύτερη περιοχή να γίνει νοσοκομείο για άπορους ασθενείς.

🔺Και τέλος να διοριστεί ο ίδιος ‘επιστάτης’ να κρατάει τα τεφτέρια, να δίνει λογαριασμό και γενικώς να φροντίζει τα χρήματα πάνε εκεί πού πρέπει κι όχι στις τσέπες των επιτηδείων.

“Εξοχώτατε Υπουργέ των Εσωτερικών

📜«Ἕνας Ἕλληνας - ὁ Μακρυγιάννης»

~ Αγράμματος. Αγωνιστής. Συγγραφέας ~

Ο Μακρυγιάννης ήταν αγράμματος — έμαθε να γράφει μόνος του στα 33 του. Κι όμως, τα Απομνημονεύματά του θεωρούνται ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα της νεοελληνικής γραμματείας.

«Αν τιμίως φέρθηκα, βάλτε βάση και εις τα γραφόμενά μου·
αν ατίμως φέρθηκα, μην πιστεύετε τίποτας.»

Λίγοι συγγραφείς — τότε και τώρα — έχουν την τόλμη να πουν αυτό στον αναγνώστη τους.
Με αφορμή την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, εγκαινιάζουμε μια σειρά 15 αναρτήσεων με αποσπάσματα από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη — έναν λόγο αυθεντικό, ανεπιτήδευτο και διαχρονικά επίκαιρο.

 

______________
«Ἕνας Ἕλληνας - ὁ Μακρυγιάννης» είναι τίτλος ομιλίας του Γ. Σεφέρη, από τα ωραιότερα κείμενα που έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα:

Τέτοιες ἡμέρες τοῦ 21 ἦταν ὅταν οἱ Ἕλληνες ἔπαιρναν τ' ἅρματα.

[ ἐσμέν γὰρ οὖν ὧν ἡγεῖσθέ τε καὶ βασιλεύετε Ἕλληνες τὸ Γένος

ὡς ἡ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΛΗΘΩΝ ΓΕΜΙΣΤΟΣ ]

Αἰῶνες βάστηξε ἡ Πατρίδα τὸν τυραννικὸ ζυγό. Ὅμως. Δὲν ταίριαζε στὴν τιμὴ τῶν παλληκαριῶν νὰ βλέπουν λύκους νὰ φωλιάζουν στὶς ἐκκλησιὲς, νὰ μετατρέπουν μοναστήρια σὲ ἀχούρια. Μήτε ν' ἁρπάζουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸν κόρφο τῆς μάνας τους. Ἀνθρώπους νὰ ἐξαγοράζουν τὸ κεφάλι τους μὲ τὸ χαράτσι.

Δὲν ἄντεχαν ἄλλο οἱ Ἕλληνες νὰ ζοῦν ζωὴ χειρότερη τῶν πλέον ντροπιασμένων σκλάβων.

Τέτοιες ἡμέρες τοῦ 21 ἦταν ὅταν οἱ Ἕλληνες ἔπαιρναν τ' ἅρματα.

Ὑπῆρξαν βεβαίως κι ἐκεῖνοι πού, ἐνῶ εἶχαν κάθε εὐκολία νὰ πολεμήσουν, εἴτε δείλιασαν, εἴτε πρόδωσαν τ' ἀδέλφια τους.

Ὁ Σηκωμὸς ἔγινε γιὰ τοὺς τόπους τῶν γονέων καὶ τῶν παππούδων μας. Γιὰ τὴν Πίστη ἐκείνων, γιὰ τὴν Πίστη τὴν δικὴ μας καὶ γιὰ τὴν Πίστη τῶν παιδιῶν μας.

Μέσα στὸν Ἀγῶνα ἔγιναν φοβερές ἀνδραγαθίες. Μανᾶδες γέννησαν κι ἀνέστησαν παιδιὰ μέσα στ' ἀνήλιο τὸ σκοτάδι.

Τέτοιας εὐλογίας παιδιὰ ἦταν καὶ ἐκεῖνα πού ἄφησε πίσω του ὁ μεγαλόψυχος Μάρκος Μπότσαρης.

Ὅταν ἡ Μάρκαινα ἔμαθε τὸν θάνατο τοῦ ἥρωά της, ἔτυχε νὰ χτενίζει τὰ μαλλάκια τοῦ γιοῦ τους. Ἦταν ἀγόρι ἀκόμη, ἕνδεκα ἐτῶν. Κι ἀρχίζει νὰ μοιρολογεῖ τὸν χαμένο της Μάρκο.

Ὁ Δημητράκης δὲν τὴν ἄφησε νὰ κλάψει. Γυρίζει μὲ θάρρος καὶ τῆς λέει.

"(..)Ὁ πατέρας σκοτώθηκε γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἡ ψυχὴ του πάει στὸν Παράδεισο. Μὴν κλαῖς Μάνα!

Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας (1745 – 12 Μαρτίου 1838),

Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας - Ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης του 1821

Προσωπογραφία του Μητροπέτροβα 

Εθνικό Ιστορικό Μουσείο 

Ο Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας (1745 – 12 Μαρτίου 1838), γνωστότερος ως Μητροπέτροβας ήταν Κλεφτοκαπετάνιος, παλιός συμπολεμιστής του Καπετάν Ζαχαριά και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Μεσσηνία, καθώς και ένας από τους ηγέτες της Μεσσηνιακής Επανάστασης κατά τη διάρκεια της Βαυαρικής Αντιβασιλείας του Όθωνα (Βαυαροκρατία) το 1834.

Βιογραφία

Ο Μήτρος Πέτροβας ήταν κλεφτοκαπετάνιος και αγωνιστής του ’21 από τη Μεσσηνία. Είναι περισσότερο γνωστός ως Μητροπέτροβας.

Γεννήθηκε το 1745 (κατ’ άλλες πηγές το 1738) στη Γαράντζα (σημερινή Μέλπεια) της Μεσσηνίας. Ήταν, πιθανώς, γιος του Αγγελή Πέτροβα, αρχηγού ομάδας Κλεφτών επί Ενετοκρατίας (1685-1715) και στη συνέχεια στα πρώτα έτη της δεύτερης Τουρκοκρατίας.

Ανέπτυξε από νωρίς δραστηριότητα κατά των Οθωμανών και το 1770 συμμετείχε στην Επανάσταση των Ορλωφικών.

Συντάχθηκε εξαρχής με τους Κολοκοτρωναίους, με τους οποίους συνδεόταν με δεσμούς αδελφοποιίας, όπως και όλη του η οικογένια. Πήρε μέρος στα Ορλωφικά (1770) και στη συνέχεια εξακολούθησε τον αγώνα του κατά των Τούρκων και Τουρκαλβανών της Πελοποννήσου, στο πλευρό του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη.

Ο Μητροπέτροβας πέθανε πλήρης ημερών, στις 12 Μαρτίου του 1838, αφήνοντας στη ζωή δύο γιους, τον Αντώνιο (1775-1855) και τον Πέτρο.

Ο Μητροπέτροβας ήταν αδελφοποιητός φίλος και συμπολεμιστής με τον πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντή[1]. Μετά το φόνο του Κωνσταντίνου (Κωσταντή) Κολοκοτρώνη το 1785, ο Μητροπέτροβας ως συνδεόμενος από τα παλιά χρόνια με δεσμούς αδελφοποιίας και φιλίας με το Κολοκοτρωνέικο ανέλαβε την κηδεμονία του νεαρού ακόμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Υπήρξε δε και ο πρώτος δάσκαλος του στην πολεμική τέχνη και τον βοήθησε με κάθε τρόπο όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση.

Το 1819 ο Μητροπέτροβας μυείται στην Φιλική Εταιρεία από τον Κυριάκο Καμαρίνο και μετά από δυο χρόνια ο Μητροπέτροβας σε ηλικία 76 ετών με την έναρξη της Επανάστασης, συμμετείχε με δικό του πολεμικό σώμα (ασκέρι) στην απελευθέρωση της Καλαμάτας κατά την 23η Μαρτίου του 1821. Μπαίνει σχεδόν από τους πρώτους στην Καλαμάτα λίγο προτού τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα, τον Νικηταρά, τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Αναγνωσταρά και άλλους αγωνιστές, ενώ στη συνέχεια προέλασε στη βόρεια Μεσσηνία, όπου κατέλυσε τις Οθωμανικές αρχές.

Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Υψηλάντης έμπαινε στο Ιάσι / Iași, την πρωτεύουσα της ημιανεξάρτητης Ηγεμονίας της Μολδαβίας

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

22 Φεβρουαρίου 1821                                                                   

«Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος  εικόνες ξεχύνονται με μιας

 πού πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος

κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς».                                                                         

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αφήνει πίσω τους τίτλους, τα πλούτη και τα απέραντα οικογενειακά κτήματα στη ρωσοκρατούμενη Ανατολική Μολδαβία (σήμερα Μολντόβα), θυσιάζει τα φαναριώτικα και τα τσαρικά αξιώματα, και, διαβαίνοντας τον ποταμό Προύθο / Προυτούλ, εισέρχεται στα εδάφη της ημιαυτόνομης Ηγεμονίας της Μολδαβίας και κηρύσσει την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.

Τη παραμονή, στη συμβολή του Προύθου με τον Δούναβη και τον Σερέτη,

150 Έλληνες ναύτες, Κεφαλλονίτες οι περισσότεροι, ειδοποιημένοι για την άφιξη του αρχηγού, έδωσαν την πρώτη μάχη του Αγώνα πολεμώντας λυσσωδώς εναντίον της τουρκικής φρουράς που στάθμευε στο μολδαβικό Γαλάτσι.

Βρισκόμαστε κάπου 12-15 ημέρες απόσταση από την Κωνσταντινούπολη με ένα καλό άλογο και με ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. 

Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Υψηλάντης έμπαινε στο Ιάσι / Iași, την πρωτεύουσα της ημιανεξάρτητης Ηγεμονίας της Μολδαβίας, που βρισκόταν υπό φαναριώτικη διακυβέρνηση.

Και στις 26 του μηνός έγινε η μεγάλη δοξολογία στον ναό των Τριών Ιεραρχών, κατά την οποία ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλόγησε τα όπλα και την πρώτη σημαία της Επανάστασης με τον Σταυρό. 

Ο φιλέλληνας Εϋνάρδος

Γράφει ο Κότσης Παναγιώτης

Α. Η δράση του στην Επανάσταση

     Ο Ελβετός τραπεζίτης Jean Eynard- επί το ελληνικότερο «Εϋνάρδος»- κατέχει περίοπτη θέση στο κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίο εκδηλώθηκε κατά τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1821-1828. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας γεννήθηκε στο λυκόφως του έτους 1776 στην Lyon και, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1863 στην Γενεύη, πόλη όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του. Πριν την εμπλοκή του στις επαναστατικές ενέργειες των Ελλήνων, βοήθησε σημαντικά ως προς την βελτίωση των οικονομικών στα ιταλικά κρατίδια. Επίσης, εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, μετά την ναπολεόντεια περίοδο.

Ο Ελβετός τραπεζίτης Jean Eynard- επί το ελληνικότερο «Εϋνάρδος»- κατέχει περίοπτη θέση στο κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίο εκδηλώθηκε κατά τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1821-1828.

     Ο Εϋνάρδος διακρινόταν για την ορθή του κρίση, τα ανθρωπιστικά του αισθήματα και την επιμονή. Με ακάματη δράση και, συχνά ταξίδια στις αυλές των ηγεμόνων της Ευρώπης, επιχειρούσε να ενεργοποιήσει τα κράτη ως προς το ελληνικό ζήτημα. Η φιλελληνική δράση του Εϋνάρδου υπήρξε έντονη και, ξεκίνησε το 1825. Σαφέστερα, κατά την εποχή εκείνη, πρωτοστάτησε στην ίδρυση των φιλελληνικών κομιτάτων της Γενεύης και του Παρισιού. Ο Εϋνάρδος υπήρξε ένα είδος συνδέσμου ανάμεσα στις επιτροπές των δύο κομιτάτων, αλλά, στην πραγματικότητα, καθόριζε και, εν πολλοίς, κατηύθυνε την δραστηριότητά τους.

     Ο  Εϋνάρδος κατέβαλε ηράκλειες προσπάθειες, αποσκοπώντας στον ανεφοδιασμό των πολιορκημένων του Μεσολογγίου. Αναλυτικότερα, ταξίδεψε, την άνοιξη του 1826 στην Αγκόνα της Ιταλίας για να επιστατήσει στην αποστολή. Ακόμη, η πτώση της πόλης του Μεσολογγίου, με την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης από τον γηραιό πρόκριτο, Χρήστο Καψάλη, έγινε στις 10 Απριλίου 1826[1]. Μετά την πτώση της ιεράς πόλεως Μεσολογγίου, ο Εϋνάρδος ανέλαβε να εξαγοράσει τους αιχμαλώτους. Επίσης, γνωστή έχει μείνει η φροντίδα του για την ορθή διαχείριση των δανείων από το εξωτερικό, την κατασκευή ελληνικών πλοίων, τα οποία είχαν παραγγελθεί σε Μ. Βρετανία και ΗΠΑ και, τέλος, την συγκρότηση ενός μισθοφορικού σώματος από την Ελβετία. Τα προαναφερθέντα συνοδεύονταν από το ενδιαφέρον του υπό μελέτη φιλέλληνα για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων, την ανάπτυξη μίας συστηματικής αγροτικής καλλιέργειας και άλλα θέματα. Κλείνοντας, η αποστολή όπλων και εφοδίων επισιτισμού γινόταν με χρήματα, τα οποία προέρχονταν από δάνεια και εράνους[2].

Ἰωάννης Α. Καποδίστριας

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Πετρούπολη, Αὔγουστος τοῦ 1811.

                                                                                                           Ὁ Kόμης Καποδίστριας ἦρθε στὸ σπίτι μας ἐκεῖνο τὸ Σάββατο.

 Ἦταν περισσότερο σοβαρὸς ἀπ' ὃ,τι συνήθως καὶ πολὺ λυπημένος.

Τὰ μάτια του, ὅταν μὲ κοίταζε -Θεὲ μου-, ἦταν τόσο θλιμμένα! 

Ὅταν τελείωσε τὸ δεῖπνο μου ζήτησε νὰ πᾶμε στὸ δωμάτιο μουσικῆς, ὅπου καὶ τόσες ἄλλες φορὲς μοῦ ζητοῦσε νὰ παίξω στὸ πιάνο τὰ ἀγαπημένα του κομμάτια, κι ἐκεῖνος, βυθισμένος στὴν πολυθρόνα, ἄκουγε σὰν σὲ ἔκσταση. 

Κάθισε πρῶτος ἐκεῖνος στὸ πιάνο καὶ ἄρχισε νὰ παίζει ἁπαλὰ ἕνα πολὺ μελαγχολικὸ κομμάτι, ποὺ μοῦ ἦταν ἐντελῶς ἄγνωστο. Τὸν ἄκουγα ἀπορημένη.

 Ἡ ψυχὴ μου εἶχε πλημμυρίσει ἀπὸ ἕνα θλιβερὸ προαίσθημα.

 Ἤξερα ὅτι οἱ μουσικὲς συνθέσεις ποὺ ἀγαποῦσε δὲν ἦταν χαρούμενες, δὲν εἶχαν στιγμὲς allegro καὶ vivace. 

Οὔτε κἂν allegretto. 

Ἐκεῖνο ὅμως τὸ Σάββατο ἦταν κάτι τὸ ξεχωριστό. 

Σὰν νὰ ἔπαιζε μία ἐντελῶς δικὴ του σύνθεση. Ἕναν μουσικὸ αὐτοσχεδιασμό, ποὺ σκορποῦσε ἐπάνω στὰ πλῆκτρα τὴν μελαγχολία καὶ τὴν θλίψη τῆς δικῆς του  καρδιᾶς. 

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων Ιωάννης Καποδίστριας

Γιώργος Τασιόπουλος 

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα  χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων, ο Ιωάννης Καποδίστριας, τέκνο της Κέρκυρας  και της Κύπρου.

Να αξιώσει ο Θεός την πατρίδα μας το όραμά του, ο δικός του τρόπος να γίνει παράδειγμα για το λαό μας.

Είθε να βρεθούν οι άξιοι συνεχιστές για την αναγέννηση της Ελλάδας.

    ____***____

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑ 

Τώρα που κόπασε ο "εμφύλιος" για το ιστορικό πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια μπορούμε πιο νηφάλια, περισσότερο ψύχραιμα να τον προσεγγίσουμε χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι σε μεγάλο βαθμό οι τόσο αντίθετες απόψεις για την ιστορική του πορεία οφείλονται στο γεγονός ότι δυστυχώς δεν έχει γίνει η αποτίμηση των ορίων και των διαστάσεων της πολιτικής του.

Η εμβέλεια ωστόσο της πολιτικής του - εν μέρει άγνωστης μέχρι πρόσφατα- αποτελεί "κοινό τόπο" και αποδεκτή πραγματικότητα τουλάχιστον για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστοριογραφία. 

Προσεγγίζοντας αμεσότερα την ευρωπαϊκή πολιτική του Καποδίστρια διαπιστώνουμε ότι ουσιαστικά περιλαμβάνει πέντε φάσεις έντονης πολιτικής δράσης:

α) τι συμβολή του στη συγκρότηση του Επτανησιακού κράτους,

β) τη δράση του υπέρ της κατοχύρωσης της ελβετικής ανεξαρτησίας και ουδετερότητας, 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

[ Ὃ ἂν ὁμολογήσης, διατήρει

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ]

Κέρκυρα. Μάρτιος τοῦ 1819.

Ἔρχεται ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν Ρωσσία γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν πατέρα του. Ἡ μητέρα του εἶχε ἤδη ἐγκαταλείψει τὰ ἐγκόσμια καὶ ὁ ἴδιος ἦταν πλέον Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσσίας.

Μόλις κυκλοφόρησε ἡ εἴδηση, Φιλικοί, Καπεταναῖοι καὶ Ὁπλαρχηγοὶ, σπεύδουν νὰ τὸν ἀνταμώσουν.

Καὶ ὁ φιλόπατρις Καποδίστριας, χάριν φιλοξενίας καὶ χριστιανικοῦ ἤθους, ἀποφασίζει νὰ τοὺς καλέσει σὲ γεῦμα, στὴν πατρικὴ του οἰκία. Μεταξὺ τῶν συνδαιτημόνων οἱ Ἀναγνωσταράς, Πλαπούτας, Ἀνδρούτσος καὶ Κολοκοτρώνης.

Ἅπαντες ἀνέμεναν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἰωάννη τὰ καλὰ νέα γιὰ βοήθεια ἀπό τὴν Ρωσσία. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε τὴν πικρὴ ἀλήθεια. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναμένουν καμμία βοήθεια.Ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε ἀποφασίσει νὰ μὴν διαταράξει τὶς σχέσεις τῆς ὁμοδόξου Αὐτοκρατορίας μὲ Ἀγγλία καὶ Αὐστρία. 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

"(..) Ἀφοῦ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς μᾶς θέτουν ἐνώπιον τόσον ἀπελπιστικοῦ διλήμματος, θὰ ὑψώσομε τὴν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ καὶ ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὐλάχιστον ὅμως θὰ ἀποθάνωμεν ὡς ἀντάξιοι τῶν πατέρων μας."

Τὸν ἑπόμενο μῆνα, ἀνήμερα τῆς Λαμπρῆς, ἐν μέσῳ τοῦ γεύματος καὶ μὲ τὸν ὀβελία ἐπὶ τῆς τραπέζης, ἁρπάζει ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὰ χέρια τὴν πλάτη ἀπ 'τὸ ψητό, καὶ λέει στὸν Καποδίστρια:

- Ἔτσι τρώγουν τὰ παλληκάρια τὰ ψητὰ κρέατα!

Ἐπικράτησε ἐνθουσιασμός.

Πρῶτος ὁ Καποδίστριας σηκώνει τὸ ποτήρι καὶ πίνει ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Πλησιάζει τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ λέει στὸ αὐτὶ :

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Του Γιάννη Τσιανάκα

Απλά διαβάσετε το! !!!!

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν γιος του αρματολού και διαπρεπή κλέφτη Κωνσταντή Κολοκοτρώνη.

...............................................

Γεννήθηκε 3 Απριλίου 1770 μέσα σε μια ρεματιά,

όπου η καταδιωκόμενη οικογένεια του είχε βρει καταφύγιο.

...............................................

Ο πατέρας του σκοτώθηκε όταν ο Θεόδωρος ήταν 10 χρονών στην Καστάνιτσα,

συμπολεμώντας με το θρυλικό Παναγιώταρο (Βενετσανάκη) τον γνωστότερο κλέφτη του Μοριά, όταν τους είχε πολιορκήσει ο Χασάν πασάς.

...............................................

Και τον παππού του Θεόδωρου και πατέρα του Κωσταντή τον είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι αφού πρώτα του είχαν κόψει χέρια και πόδια...

...............................................

Ο μικρός και ορφανός πλέον από πατέρα, Θεοδωράκης, 

σε ηλικία 15 ετών, 

μεταφέροντας στην Τριπολιτσά με τον γάιδαρό του ξύλα για να τα πουλήσει, κατά λάθος ο γάιδαρος πάτησε σε νερά που πετάχτηκαν και λέρωσε ένα Τούρκο. 

ο Τούρκος έγινε έξαλλος και χαστούκισε τον μικρο.

...............................................

Ὅταν ἔφυγε, τὸ ἡμερολόγιο ἔδειχνε Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 1843.

[Τὸ "ἄν" ἐσπάρθη πολλὲς φορὲς, ἀλλ' ἀκόμα δὲν ἐφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὴν Ἃκοβα Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνὰ καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

Ἐν παντὶ τρόπῳ, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαταστήσει διὰ τῆς Ἐπαναστάσεως τὴν Δημοκρατία στὴν Πελοπόννησο. Ἀποτυγχάνει. Ἐπανέρχεται στὴν Ἐπτάνησο ὅπου ὑπηρετεῖ στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα λαμβάνοντας τὸν βαθμὸ τοῦ Λοχαγοῦ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκεῖνον τοῦ Ταγματάρχου.

Σύντομα θὰ δεχθεῖ ἐπιστολὴ ἀπὸ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶ ξεκινᾶ νὰ κατηχεῖ ὅσους θεωρεῖ ἄξιους γιὰ τὸν Σκοπό.

Ὅταν ἀποφασίστηκε ὁ Σηκωμός, ὁ Κολοκοτρώνης μεταβαίνει στὴν Μάνη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Κέρκυρα. Συναντᾶ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Ἐπιστρέφει στὴν Ζάκυνθο. Παράλληλα μὲ τὴν ὑπηρεσία του στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα ἐνδυναμώνει καὶ τὸ πνεῦμα του.

Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ήταν Ελβετός τραπεζίτης φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους

Ανδριανοπουλος Μπάμπης 

Ο Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ήταν  Ελβετός τραπεζίτης  φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους και πρωτοπόρος φωτογράφος

Η προσφορά του υπήρξε τεράστια είτε στη χρηματοδότηση του αγώνα του 1821 είτε στη συγκρότηση του νεαρού και πρωτοσύστατου νεοελληνικού κράτους.

 Πέθανε σαν σήμερα το 1863 

Έλα όμως που αυτός επιμένει να ζει.

Ζει εκτός των άλλων και μέσα από το ιστορικό Εϋνάρδειο κτίριο της Αίγινας, δωρεά του τραπεζίτη προς τον κυβερνήτη Καποδίστρια, το οποίο, μαραζώνει καθημερινά και μάλλον έχει, και αυτό, εγκαταλειφθεί στην τύχη του...

Παρά το γεγονός ότι έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο από το 1945 (,ΦΕΚ 66/Β/3-5-1945)

Και όμως, εδώ στεγάστηκε το πρώτο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα του νεότερου κράτους, το Κεντρικό Προκαταρκτικό Σχολείο.

Γεώργιος Καραϊσκάκης - Η Μάχη του Διστόμου ( 05 -02 -1827,)

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ - ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Η Μάχη του Διστόμου ( 05 -02 -1827 ) ήταν και η σημαντικότερη και η πιο καθοριστική.

Η άλωση του Μεσολογγίου, στις 10 Απριλίου 1826, και η γοργή προέλαση των Τούρκων στη Στερεά Ελλάδα είχαν ρίξει το ηθικό των Ελλήνων σε πολύ άσχημο σημείο. Στην Αθήνα, οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Ακρόπολη, η πτώση της οποίας ήταν πια ζήτημα χρόνου.

Στη Ρούμελη, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης διορίστηκε αρχιστράτηγος κι άρχισε την τακτική που τόσο καλά γνώριζε: Τον κλεφτοπόλεμο. Πέφτοντας, αιφνιδιαστικά, πάνω στις τουρκικές εφοδιοπομπές, προκαλούσε μεγάλες καταστροφές και αναζωογονούσε την επανάσταση στη Στερεά. Οι επιχειρήσεις του στέφονταν πάντα με επιτυχία, ανυψώνοντας πάλι το πεσμένο ηθικό.

Ο Κιουταχής άρχισε να ανησυχεί από τη νέα τροπή της κατάστασης. Χρειαζόταν επειγόντως μια νίκη, αν ήθελε να σβήσει την επανάσταση. Ζήτησε από τον Ομέρ πασά της Εύβοιας να εκστρατεύσει ως τα Σάλωνα και να λύσει την πολιορκία που συνεχιζόταν από καιρό. Μέσα Ιανουαρίου 1827, ο Ομέρ πασάς ξεκίνησε με 2.000 πεζούς και 500 καβαλάρηδες. Στις 17, έφτασε στο Δίστομο που το κρατούσαν τριακόσιοι Σουλιώτες των Κίτσου και Νότη Μπότσαρη. Η τουρκική επίθεση ξεκίνησε αμέσως.

Στη φοβερή μάχη που ακολούθησε, οι Τούρκοι πήραν το κέντρο του χωριού και στράφηκαν προς το ύψωμα του Προφήτη Ηλία, όπου υποχωρούσαν δίχως θύματα οι Σουλιώτες. Με γοργή πορεία, 200 από τους πολιορκητές των Σαλώνων με επικεφαλής τον Γεωργάκη Δράκο, έσπευσαν στο Δίστομο κι ενώθηκαν με τους άλλους. Η ελληνική αντεπίθεση καθήλωσε τους Τούρκους μέσα στο χωριό. Στη μάχη, σκοτώθηκαν ογδόντα Τούρκοι και δυο Σουλιώτες.

Από τη Βελίτσα, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης με 400 άντρες ήρθε να ενισχύσει τους Σουλιώτες. Ανάμεσα σ' αυτόν και στους υπερασπιστές του Διστόμου μεσολαβούσε το τουρκικό στρατόπεδο. Νύχτα, 21 Ιανουαρίου, ακροπατώντας, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και οι 400 του πέρασαν μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο, όπου όλοι κοιμούνταν. Είχαν φτάσει στη μέση, όταν τους πήραν είδηση. Μέσα στον πανικό των Τούρκων, οι Έλληνες πέρασαν έχοντας μόνον ένα νεκρό.

Τις επόμενες δέκα μέρες, βασίλευσε η απραξία καθώς οι Τούρκοι περίμεναν ενισχύσεις. Έφτασαν στις 31 του μήνα. Ήταν δυο τάγματα του τακτικού στρατού, με πειθαρχημένη παράταξη και ομοιόμορφες στολές.
Οι Έλληνες δεν είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο και τρόμαξαν. Ο τακτικός τουρκικός στρατός χτύπησε στις 3 Φεβρουαρίου. Στη μάχη που ακολούθησε, οι Έλληνες είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πως η στολή δεν κάνει τον στρατιώτη. Ο τακτικός στρατός πετσοκόπηκε κι υποχώρησε, αφήνοντας 75 νεκρούς. Από την πλευρά των υπερασπιστών ούτε καν τραυματισμός υπήρξε.

Τὸ ἡμερολόγιο ἔδειχνε Βιέννη, 31 Ἰανουαρίου 1828.

[ Φῶς ἐν τῇ Ψυχῇ ποιεῖ πρὸς τὸ μέλλον

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Ἠθικὰ ]

1821. Ἀράδη Ρουμανίας.

Στὸν ἀπόηχο τοῦ δράματος τοῦ Δραγατσανίου, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἐκδίδει τὴν τελευταία -συγκλονιστική- διαταγή.

"(..)Στρατιῶται!

Ὄχι, δὲν μολύνω πλέον τὸ ἱερόν, τὸ τίμιον τοῦτο ὄνομα εἰς τὰ ὑποκείμενά σας.

Ἄνανδροι ἀγέλαι λαῶν! Αἱ προδοσίαι σας, αἱ ἐπιβουλαὶ σας μὲ βιάζουσι νὰ σᾶς ἀποχωρισθῶ.

Εἰς τὸ ἐξῇς κάθε δεσμὸς μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἐμοῦ κόπτεται.

Βαθειὰ μόνον θὰ φέρω εἰς τὴν ψυχὴν μου τὴν ἐντροπὴν ὅτι σᾶς ἐδιοικοῦσα. Ἐπατήσατε τοὺς ὅρκους σας. Ἐπροδώσατε Θεὸν καὶ Πατρίδα. Ἐπροδώσατε καὶ ἐμὲ εἰς τὴν στιγμὴν καθ' ἦν ἤλπιζα ἢ νὰ νικήσω ἢ νὰ συναποθάνω μαζὺ σας ἐνδόξως.

Σᾶς ἀποχωρίζομαι λοιπὸν!

Τρέξετε εἰς τοὺς Τούρκους, τοὺς μόνους ἀξίους φίλους τῶν φρονημάτων σας. Ἐξέλθετε ἀπὸ τὰ δάση, καταβῆτε ἀπὸ τὰ βουνά, τὰ ἄσυλα τῆς ἀνανδρίας σας. Τρέξατε εἰς τοὺς Τούρκους καὶ καταφιλήσατε τὰς χεῖρας των, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἀκόμη στάζει τὸ ἱερὸν αἷμα τῶν κατασφαγέντων ἀπανθρώπως κορυφαίων τῆς θρησκείας Πατριαρχῶν, ἀρχιερέων καὶ μυρίων ἄλλων ἀθώων ἀδελφῶν σας. Ναί! Τρέξετε, ἀγοράσετε τὴν σκλαβίαν σας μὲ τὴν ζωὴν σας καὶ μὲ τὴν τιμὴν τῶν γυναικῶν καὶ παιδίων σας.

Σεῖς δὲ σκιαὶ τῶν γνησίων Ἑλλήνων καὶ τοῦ Ἱεροῦ Λόχου, ὅσοι προδοθέντες ἐπέσατε θύματα διὰ τὴν εὐδαιμονίαν τῆς Πατρίδος, δεχτῆτε δι' ἐμοῦ τὰς εὐχαριστήσεις τῶν ὁμογενῶν σας!

Ὀλίγος καιρὸς καὶ στήλη θὰ ἀνεγερθῆ νὰ διαιωνίση τὰ ὀνόματά σας. Μὲ χαρακτῆρες φλογεροὺς εἶναι ἐγκεχαραγμένα εἰς τὰ φίλτρα τῆς καρδίας μου, τὰ ὀνόματα ἐκείνων ὅσοι μέχρι τέλους μ' ἔδειξαν πίστιν καὶ εἰλικρίνειαν.

Ἡ ἐνθύμησίς των θὰ εἶναι πάντοτε τὸ μόνον δροσιστικὸν ποτὸ τῆς ψυχῆς μου."

Μετά ἀπό τριάντα ἡμέρες, ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης εἰσέρχεται στὸ αὐστριακὸ ἔδαφος. Μὲ διαταγή τοῦ Μέττερνιχ συλλαμβάνεται καὶ φυλακίζεται. Ὁ ἑπόμενος καγκελλάριος τῆς Αὐστρίας τασσόταν ὑπέρ μίας ἰσχυρῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας ἡ ὁποῖα θὰ ἀντιστάθμιζε τὴν Ρωσσία.

"Ιωάννης Καποδίστριας ": Ένα διαχρονικό μάθημα ζωής και δημιουργίας για όλο τον κόσμο

Μια μεγάλη συζήτηση για τις θεατές αλλά και αθέατες πλευρές μια προσωπικότητας παγκόσμιας εμβέλειας, με σπάνια ντοκουμέντα που αναδεικνύονται για πρώτη φορά τηλεοπτικά και αποκαλύπτουν εκπληκτικές αντιστοιχίες στο σήμερα της παγκόσμιας αβεβαιότητας, των προβολών ισχύος των μεγάλων δυνάμεων, της κοινωνικής αποσάρθωσης αλλά και της πολιτικής παρακμής.

"Ιωάννης Καποδίστριας ": Ένα διαχρονικό μάθημα ζωής και δημιουργίας για όλο τον κόσμο, από τα πεδία της γεωπολιτικής και γεωοικονομίας, έως την συγκρότηση ενός κράτους και την απεύθυνση στη κοινωνία με όρους εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο Ανδρέας Κούκος, Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας-"Ιωάννης Καποδίστριας" - Νομικός - Καθηγητής Ιστορίας και ιστορικός ερευνητής

Στην εκπομπή παρεμβαίνει και καταθέτει την οπτική αλλά και τι προκύπτει μέσα από τα Οθωμανικά Αρχεία, για τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο Δημήτρης Σταθακόπουλος — Νομικός- Δρ. Κοινωνιολογίας της Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, οθωμανολόγος - τουρκολόγος

Το Παγκόσμιο περιβάλλον σήμερα-οι Μεγάλες Δυνάμεις ισχύος και το σκηνικό που ίσως μοιάζει με τις αρχές του 19ου αιώνα;
Η Ελλάδα στο παγκόσμιο περιβάλλον και τα μαθήματα που παίρνει... και δεν παίρνει!!
18ος- 19ος αιώνας και το παγκόσμιο σκηνικό που αλλάζει: Επαναστάσεις - Διαφωτισμός και οι Έλληνες "ανύπαρκτοι" ακόμα στον παγκόσμιο χάρτη

Η Εμφάνιση του Καποδίστρια. Η εξέλιξη σε ένα σύγχρονο μοντέλο διοίκησης και πως έγινε μάθημα σήμερα σε γαλλικό πανεπιστήμιο.
Οι αρετές του και τα αδιέξοδα του, η στρατηγική του διορατικότητα στο πεδίο! Υπάρχει σήμερα κάτι παρόμοιο;

Παιδεία, εκπαίδευση και απελευθέρωση των Ελλήνων- πρώτος βασικός στόχος ζωής!
Τι επιλέγουμε από την σταδιοδρομία του στη Ρωσία;

Σταθακόπουλος: Ποιοί και γιατί σκότωσαν τον Καποδίστρια

Η Επανάσταση του 1821 είναι πιθανώς η πιο σημαντική επανάσταση του 19ου αιώνα, διότι είναι η μόνη επανάσταση ενός έθνους που επαναστατεί κατά ενός αλλόφυλου και αλλόθρησκου δυνάστη και το οποίο επιθυμεί να οικοδομήσει ένα νέο ελεύθερο μέλλον, απέναντι στους θεσμούς της μοναρχίας που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη εκείνης της περιόδου. 

Αυτός είναι και ο λόγος που η Επανάσταση αυτή αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από το κατεστημένο της Ευρώπης, το οποίο όταν έκρινε ότι η απελευθέρωση της Ελλάδας ήταν αναπόφευκτη, προσπάθησε να την ποδηγετήσει. Απόσπασμα συζήτησης του Δ. Σταθακόπουλου με τον Γ. Σαχίνη για την Επανάσταση του 1821. 

Η συζήτηση αυτή είναι ιδιαίτερα επίκαιρη λόγω της προβολής στους κινηματογράφους της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή, η οποία είναι αφιερωμένη στη ζωή και στον θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΣΤΟΝ (ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ) ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

Ένα συγκλονιστικό «απόλογο»

Στον βαθμό που μπόρεσα να το «ψάξω», το κείμενο αυτό, ολόκληρο και σε αυτή τη μορφή, δεν υπάρχει στο διαδίκτυο.

Αξίζει, νομίζω, και με το παραπάνω, τον κόπο να διαβαστεί.

Στο αναρτημένο βίντεο, το απόσπασμα απαγγέλει η Ναταλία Καποδίστρια, τελευταία απόγονος της Οικ. Ι.  Καποδίστρια
 (Από το 38' και μετά)

Εισαγωγικό σημείωμα:

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, (1800-1874), το διαλεχτό αυτό τέκνο τού Γένους, ο ένας από τους δύο ακέραιους και γενναίους δικαστές, (ο άλλος ήταν ο Α. Πολυζωίδης), που με την αλύγιστη στάση τους απέτρεψαν την άδικη εκτέλεση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη για εσχάτη προδοσία το 1834, ο άνθρωπος στον οποίον ο Γέρος τού Μοριά υπαγόρευσε τα απομνημονεύματά του, σε ένα κείμενό του με τίτλο «απόλογα* για τον Ιωάννη Καποδίστρια», παραθέτει την παρακάτω συγκλονιστική διήγηση μη κατονομαζομένου «φιλαλήθους διηγητή» προς τον ίδιον (τον Γ. Τερτσέτη).

Η διήγηση αυτή, φέρει τον Ιωάννη Καποδίστρια να απευθύνει εμπνευσμένα λόγια στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, ο οποίος, τρία χρόνια αργότερα (1831) θα γινόταν ένας από τους δολοφόνους του…

(*) Διηγήσεις, ιστορίες, μύθοι

*

Εις τα 1828 εις την Αίγινα επήγε ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης να επισκεφθεί τον Κυβερνήτη [Ιωάννη Καποδίστρια]. 

Εφόρεσε τη λαμπρότερη ενδυμασία του, βουτημένη εις το μάλαμα• εγελούσαν τα φορέματά του, εγελούσε η καρδιά του, διατὶ ο νέος είχε κλίση προς τον Κυβερνήτη• τον εδέχθη αυτὸς ως πατέρας τον υιό, αλλὰ του είπε: 

Δεν σ’ επαινώ διὰ τα φορέματά σου· και πριν πατήσω τα χώματα τα Ελληνικά, και αφού ήλθα και είδα το εβεβαιώθηκα, είναι καιροὶ που πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια, και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο.

Είδα πολλὰ εις τη ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα, δεν είδα τι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδεί• προείδα μεγάλα δυστυχήματα διὰ την πατρίδα, αν εσείς δεν θα είσθε σύμφωνοι μαζί μου και εγὼ με εσάς. «Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας», εφώναζαν γυναίκες αναμαλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανὰ γδυτά, κατεβασμένα απὸ τες σπηλιές• δεν ήτον το συναπάντημά μου φωνὴ χαράς, αλλὰ θρήνος• η γη εβρέχετο απὸ δάκρυα· εβρέχετο η μερτιὰ και η δάφνη τού στολισμένου δρόμου απὸ το γιαλὸ εις την Εκκλησία• ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνὴ τού λαού έσχιζε την καρδιά μου• μαυροφορεμένες, γέροντες, μου εζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μού έδειχναν εις το βυζὶ τα παιδιά τους, και μου έλεγαν να τα ζήσω, και ότι δεν τους απέμειναν παρὰ εκείνα και εγώ, και με δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και εσείς με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν, και κυβέρνησις καθώς πρέπει, ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει τους αποθαμένους διατί διορθώνει τη ζημία τού θανάτου και της αδικίας· δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχει συνείδηση, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας. Δύναμαι να κάμω εγώ όλα αυτά, και να δικαιολογήσω την [α]παντοχή του κόσμου; Δύναμαι να πράξω μηδέν, χωρίς τη σταθερά ομοφροσύνη τών πρώτων τού τόπου; Δεν είναι κίνδυνος, ότι τα αγαθοεργήματά τους εις τον αγώνα έχυσαν πλησμονήν ορέξεων, απαιτήσεων εις τα στήθη τους; Πλησμονήν αφιλίωτη με το γενικό καλό, με το κύρος τής εξουσίας και με την ευτυχία τού λαού· αν ευρεθώμεν εις αντιλογίαν, αντίμαχοι εις το φρόνημα, ποίος θα μονομερήσει; Εγώ ή εκείνοι; – Υιὲ τού Μαυρομιχάλη, διὰ να με τιμήσεις ήλθες ευμορφοστολισμένος, το εννοώ και σε αγαπώ, όθεν και σου ανοίγω την καρδία μου.

Ιωάννης Καποδίστριας: Άγνωστα στοιχεία από την ζωή και την εξωτερική πολιτική του.

Μελετώντας κανείς τη ζωή του Καποδίστρια, δηλ. τις πεποιθήσεις, τις ιδέες και τη στάση του απέναντι σε αυτοκράτορες, καγκελάριους, διπλωμάτες, προύχοντες, Φαναριώτες και τόσους άλλους, προβληματίζεται. Προβληματίζεται και διερωτάται από πού αντλούσε την ευθύτητα, την ανδρεία, τη σταθερότητα, τη σωφροσύνη αλλά και τη διορατικότητα για να υψώσει μια φωνή δίκαιη και αληθινή.

«Ας λέγουν και ας γράφουν ό,τι θέλουν. Θά έλθη όμως κάποτε καιρός, ότε οι άνθρωποι κρίνονται όχι σύμφωνα με όσα είπον ή έγραψαν περί των πράξεών των, αλλά κατ' αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεών των. Υπ' αυτής της πίστεως, ως αξιώματος, δυναμούμενος έζησα μέσα εις τον κόσμον μέχρι τώρα, οπότε ευρίσκομαι εις την δύσιν της ζωής μου, καί υπήρξα πάντοτε ευχαριστημένος δια τούτο. Μου είναι αδύνατον πλέον να αλλάξω τώρα. Θα συνεχίσω εκπληρών πάντοτε το χρέος μου, ουδόλως φροντίζων περί του εαυτού μου, καί ας γίνη ό,τι γίνη».Με αυτό ακριβώς το ήθος επέλεξε να υπηρετήσει ως διπλωμάτης στη Ρωσία. Συνειδητοποίησε ότι, η μόνη ελπίδα, για να σωθεί το υπόδουλο γένος, είναι η ομόδοξη Ρωσία και όχι οι υπόλοιπες, Προτεσταντικές και Καθολικές στο θρήσκευμα, Δυνάμεις. Ως διπλωμάτης στην υπηρεσία του Τσάρου δεν απορροφήθηκε από το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της Ρωσικής αυλής:

 «Είμαι ευχαριστημένος... (γράφει στον πατέρα του) Αντιστάθηκα στις πιό μεγάλες και γοητευτικές προτάσεις ... Έμεινα σταθερός στο να παραιτηθώ από λαμπρές και ανετότατες θέσεις ... προκειμένου να μείνω με όλη μου την καρδιά προσκολλημένος ... σε όσα εγώ πιστεύω ως ιερά καθήκοντα ... Μού προσφέρθηκαν περισσότερες από μιά ωραίες αποκαταστάσεις. Τις αρνήθηκα χωρίς δυσαρέσκειαν. Θα είχα γίνει Κροίσος στα πλούτη, αλλά στους αντίποδες. Θα είχα προχωρήσει κατά χίλια βήματα στην σταδιοδρομία μου, αλλά έξω από τις αρχές μου, από την ατμόσφαιρά μας. Δεν το θέλησα και ούτε θα το θελήσω ποτέ... Ελπίζω στην θεϊκή προστασία ...».