Του Βασίλη Λαμπόγλου
Επειδή προτιμάμε τα Ικαριώτικα,τα Αμόργιανα και τα Τηνιακα πανηγύρια.
Επειδή αγαπάμε τη Μαρίζα Κωχ που τα πολλά τελευταία χρόνια ζει στα μέρη μας(Καρδαμύλη Μεσσηνιακής Μάνης).
Γιατί η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος.
Γιατί δεν θελουμε να συνηθίζουμε σε "ανώδυνους" συμβιβασμούς με αντίτιμο καθημερινό αισθητική, ήθος και έθος.
Την συνηθίσαμε την έλλειψη ομορφιάς, μας αφήνει αδιάφορο ότι κάνει την ψυχή μας και φτερουγιζει.
Και ασχημονουμε...
Bραδιά Eurovizion λοιπόν η σημερινή ...
Όπωs και 50 χρόνια πρίν.
Που μόλιs δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με τη χώρα να μετρά ακόμη τις πληγές και να προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια της, η Ελλάδα αποφασίζει να συμμετάσχει στο μουσικό διαγωνισμό στη Χάγη, με την Μαρίζα Κώχ και το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου».
Η ιδέα για το κομμάτι, ήταν του Μάνου Χατζιδάκι( τότε διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας), που θεώρησε ότι η Ελλάδα έπρεπε να χρησιμοποιήσει τον διαγωνισμό για να διαμαρτυρηθεί σε διεθνές επίπεδο γι’ αυτή την εισβολή της Τουρκίας(το 1975, οπότε συμμετείχε για πρώτη φορά και η Τουρκία, μετά την εισβολή της στην Κύπρο, η Ελλάδα αρνήθηκε να λάβει μέρος) .
Κι ένα ανοιξιάτικο βράδυ, τηλεφώνησε στην Μαρίζα Κωχ, ξαφνικά ζητώντας να του φέρει το επόμενο πρωί στις 10 ένα τραγούδι – διαμαρτυρία για την Κύπρο, για να λάβουν μέρος στη Eurovision μ’ αυτό.
H Μαρίζα χάρηκε τόσο, που δεν έφερε καμιά αντίρρηση.
Καθώς το τραγούδι θα ήταν θρήνος για την Κύπρο, και είχε γνώσεις πάνω στα παραδοσιακά μας τραγούδια, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τους στίχους από ηπειρώτικο τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου».
Μ’ αυτή την ιδέα, τηλεφώνησε στο στιχουργό Μιχάλη Φωτιάδη που βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, κι όλη νύχτα έγραφαν το τραγούδι διά τηλεφώνου.
