ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ!

Μετά τον μεγάλο σάλο που δημιουργήθηκε με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής είναι καιρός να θυμήσουμε στο Ελληνικό κράτος ότι υπάρχουν τα τεκμήρια ενός ακόμη Ναζιστικου΄εγκλήματος που διαπράχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1941 στην Κρήτη και συγκεκριμένα στην Παλαιοχώρα.

 Το 2018 ο εγγονός ενός Νεοζηλανδού στρατιώτη ήρθε σε επαφή με την σελίδα μας. Ο Jason Lowe θέλησε να μοιραστεί μαζί μας τα απομνημονεύματα του Παππού του Francis Clive Lowe, ο οποίος πολέμησε στην Ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κρήτη, τραυματίστηκε, και συνελήφθη αιχμάλωτος πολέμου.

 Κατα την διάρκεια της αιχμαλωσίας του δραπέτευσε και συνελήφθη ξανά αιχμάλωτος στην περιοχή της Παλαιοχώρας τον Σεπτέμεβριο του 1941. Το μετέφεραν στο κελί του και από εκεί μέσα ένα πρωινό στάθηκε μάρτυρας με τα ίδια του τα μάτια μίας από τις συγκλονιστικότερες εκτελέσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα πολέμου των Ναζί οι οποίοι δεν σεβάστηκαν ούτε τον Ιερέα του Χωριού, αλλά ούτε και μικρα παιδια. Η περιγραφή του έχει ως εξής :  

" Η νύχτα μας έφερε σε μια μεγάλη πόλη στη νοτιοδυτική ακτή, την Παλαιοχώρα. Μας βάλανε σε ένα μεγάλο δωμάτιο στο στρατόπεδο και μας έδωσαν μια μπουκιά για να φάμε. Δίπλα μας υπήρχε μια αίθουσα γεμάτη Έλληνες.

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: Οι ευρύτερες προεκτάσεις από τις φωτογραφίες - ντοκουμέντο των 200 της Καισαριανής (ηχητικό)

17.02.2611:59

Ο ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας μιλά στον 98.4 για τα πρόσωπα πίσω από τις εικόνες και τη σημασία τους στη δημόσια ιστορία

Ο ιστορικός ερευνητής και ιστορικός συγγραφέας Μενέλαος Χαραλαμπίδης μιλάει στον 98.4, με αφορμή την αίσθηση που έχουν προκαλέσει οι φωτογραφίες ανθρώπων από τους 200 της Πρωτομαγιάς του 1944 που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τονίζοντας τη συγκλονιστική αποτύπωση σε φωτογραφίες ανθρώπων με ονοματεπώνυμο, ζωές και κοινωνική δράση, που λίγο πριν εκτελεστούν, στο πνεύμα μίας συλλογικής λειτουργίας, βαδίζουν αγέρωχα προς τον θάνατό τους.

Εξηγεί τι σημαίνουν αυτές οι εικόνες για έναν ιστορικό, αλλά και τι πρέπει επιτέλους να γνωρίζουμε για εκείνη την εποχή, αναφορικά και με τη Γερμανική Κατοχή αλλά και τον ρόλο των επίσημων ελληνικών αρχών της εποχής. Αναλύει πώς οργανωνόταν η μηχανή θανάτου των Ναζί και απαντά στο ερώτημα αν μπορούν τόσο σημαντικά ιστορικά τεκμήρια να πωλούνται σε διαδικτυακές δημοπρασίες.

Ο Γιώργος Χαρβαλιάς στον 98.4 για τις φωτογραφίες των 200 στη Καισαριανή και τη μάχη απέναντι στην ιστορική λήθη

Γιώργος Χαρβαλιάς: Το Γερμανικό deja vou, η Ευρώπη της αμνησίας και η Ελλάδα της αφασίας (ηχητικό)

17.02.2612:14

Ο αρθρογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, λήθη και υποτέλεια. Η άγνωστη Ελληνογερμανική ιστορία», Γιώργος Χαρβαλιάς, μιλάει στον 98.4 με αφορμή τις φωτογραφίες από τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Σημειώνει πως, στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως, τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο και από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση, με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπουμε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.

Οι Γερμανοί σκότωσαν τους πατριώτες στήνοντάς τους χωρίς κανέναν δισταγμό σε έναν τοίχο του παλαιού Σκοπευτηρίου, όπως σκότωσαν και έξω από τα σπίτια τους δεκάδες χιλιάδες άλλους – αμάχους και ανυποψίαστους, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Οι θηριωδίες τους δεν έχουν προηγούμενο στη νεότερη Ιστορία. Οι Γερμανοί όχι μόνο ξαναφόρεσαν στολή και πηλήκιο, όχι μόνο ξανάφτιαξαν τη Λουφτβάφε και την έστειλαν να βομβαρδίσει τη Σερβία, αλλά σήμερα ευαγγελίζονται να υποκαταστήσουν αυτοί – οι ολετήρες και σφαγείς – τους Αμερικανούς ως αμυντικό πυλώνα της Ευρώπης. Χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς τον παραμικρό προβληματισμό ή διαμαρτυρία από όσους θυμούνται το παρελθόν τους, οικοδομούν σήμερα ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, όπως ακριβώς έκαναν και στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων.

Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα της Καισαριανής και οι ανείσπρακτες γερμανικές αποζημιώσεις – Τι λένε οι ειδικοί στη “δημοκρατία” για το διαχρονικό αίτημα των Ελλήνων

16|02|2026

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφιών από τον πλειστηριασμό των 200 κομμουνιστών που οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα της Καισαριανής, δεν ανακίνησε μόνο την ιστορική μνήμη, αλλά επανέφερε με ορμή στο προσκήνιο το ανοιχτό τραύμα των γερμανικών οφειλών. Οι μορφές των ηρώων που βάδισαν αγέρωχοι προς τη θυσία αποτελούν την αδιάψευστη ηθική σφραγίδα πάνω στις απαράγραπτες αξιώσεις της πατρίδας μας.

Με αφορμή αυτά τα μοναδικά ντοκουμέντα, η «δημοκρατία» επικοινώνησε με δύο διακεκριμένους ειδικούς, τον Αριστομένη Συγγελάκη, Συγγραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, και τον ιστορικό Δρ. Νικόλαο Παπαδάτο. Οι δύο αναλυτές αποδομούν τα νομικά τερτίπια του Βερολίνου περί «ετεροδικίας» και «λήξης» του ζητήματος, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την προκλητική αντίφαση: η Γερμανία να αρνείται την καταβολή των οφειλών της την ώρα που επενδύει σε κολοσσιαίους εξοπλισμούς, ξυπνώντας μνήμες από το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης.

Αριστομένης Συγγελάκης: 

Η κατάρρευση του δόγματος της κρατικής ασυλίας

Πριν λίγα χρόνια, εν μέσω πανδημίας η τότε δημοτική αρχή Καισαριανής με επείγουσες διαδικασίες, εν κρυπτώ και χωρίς καν απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, προχώρησε σε μία εξωφρενική ενέργεια: αιτήθηκε χρηματοδότηση, ευτελούς ύψους μάλιστα, από το Γερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, για υλικά και εξοπλισμό καθαρισμού και συντήρησης του Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς, του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Ως Εθνικό Συμβούλιο είχαμε καταγγείλει το γεγονός αυτό ως προσπάθεια του Βερολίνου να ξεπλύνει με τα τριάκοντα αργύρια τη γερμανική ευθύνη για τα τερατώδη ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα είχα τότε δημοσίως τονίσει τα εξής: «Ποιος να το πίστευε ότι ο μαρτυρικός και ηρωικός Δήμος Καισαριανής θα γινόταν το “πλυντήριο” για να ξεπλύνει την ενοχή του το κράτος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για τα αποτρόπαια εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας (λέτε να εξηγείται έτσι η προσφορά καθαριστικών;). Εγκλήματα για τα οποία η δημοκρατική Γερμανία δεν έχει αναλάβει εμπράκτως την ευθύνη και δεν έχει ειλικρινώς και εμπράκτως μεταμεληθεί!. Ντροπή για αυτούς που, είτε το κάνουν συνειδητά είτε όχι, διευκολύνουν τη σκανδαλώδη προσπάθεια της Γερμανίας να αποφύγει την εκπλήρωση των απαράγραπτων υποχρεώσεών της έναντι της Ελλάδας και να παραχαράξει την Ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης. Και ταυτόχρονα δεν σέβονται τον πιο εμβληματικό τόπο Αντίστασης, μαρτυρίου και θυσίας, το Σκοπευτήριο»!

Ευτυχώς, με την κινητοποίηση του λαού της Καισαριανής ο τότε δήμαρχος συνετρίβη στις εκλογές και η προσπάθεια του Βερολίνου να οικειοποιηθεί έναν από τους πιο εμβληματικούς χώρους της ιστορικής μνήμης της πατρίδας μας δεν τελεσφόρησε ενώ το πάθημα του συγκεκριμένου ανιστόρητου δημάρχου έγινε, ελπίζουμε, μάθημα για πολλούς συναδέλφους του.

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ (ΑΚΟΜΗ) ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

(Για τις αποζημιώσεις που όλοι κάνουν ότι δεν ξεχνούν, αλλά κανείς δεν διεκδικεί πραγματικά)

Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή δεν είναι απλώς ιστορικά ντοκουμέντα. Είναι μια "ενοχλητική" υπενθύμιση ότι υπάρχει μια ιστορική οφειλή που παραμένει πολιτικά μετέωρη.

Ότι υπάρχουν νεκροί που τιμώνται συμβολικά, αλλά όχι θεσμικά.

Ότι υπάρχει μια δικαιοσύνη που αναγνωρίζεται ηθικά, αλλά σπάνια διεκδικείται πρακτικά.

Και τότε το ερώτημα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ιστορικό.

Γιατί η Ελλάδα δεν διεκδικεί με συνέπεια και πολιτική βούληση τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Ποιος φοβάται να το κάνει; Και γιατί;

Κάθε χρόνο καταθέσεις στεφάνων, λόγοι, δηλώσεις, συγκίνηση στην εμφάνιστη των συγκλονιστικών φωτογραφιών.

Κάθε τόσο αναφορές στη «θυσία».

Αλλά όταν η συζήτηση φτάνει στις αποζημιώσεις, κάτι αλλάζει:

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «Θα διαταραχθούν σχέσεις»,  «Υπάρχουν μεγαλύτερες προτεραιότητες», «Δεν είναι ρεαλιστικό».

Η μνήμη καταντάει μια εθυμοτυπική τελετουργία, αποκαθαρμένη από τις διεκδικητικές ευθύνες του παρόντος.

Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μνήμη επιτρέπεται μόνο όταν δεν κοστίζει. Όταν δεν γίνεται πολιτική πράξη. Όταν δεν απαιτεί σύγκρουση.

Η αλήθεια είναι πως η  Ελλάδα δεν είναι στρατιωτικά εξαρτημένη από τη Γερμανία, αλλά είναι οικονομικά, θεσμικά, γεωπολιτικά ενταγμένη ή μάλλον υποταγμένη σε ένα πλαίσιο όπου η σύγκρουση θεωρείται αδιανόητο ρίσκο.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ!

Πριν από 30 χρόνια, ιδρύθηκε το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Μετά από πολύχρονες διεργασίες, στις 22 Ιανουαρίου 1996 οι Μανώλης Γλέζος, Λάκης Σάντας, Ευάγγελος Μαχαίρας, Πέτρος Ανταίος, Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, Στέλιος Ζαμάνος, Βασίλης Πριόβολος, Χαράλαμπος Ρούπας, Θεόδωρος Καλλίνος, Στέφανος Ληναίος, κορυφαίες μορφές της Εθνικής Αντίστασης, και μαζί τους οι Γιάννης Σταμούλης, Αριστόβουλος Μάνεσης, Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο), Λουκιανός Κηλαηδόνης, Δημήτρης Παπαχρήστος, Ολύμπιος Δαφέρμος, Αντώνης Καρράς, Μανώλης Μηλιαράκης, Κώστας Παπαγιαννάκης, Νώντας Ζαφειρόπουλος, Δημήτρης Ευσταθιάδης, Δημήτρης Φατούρος, Φωτεινή Σακελλαρίου-Καμπυλαυκά, Δαμιανός Βασιλειάδης, Αλέξανδρος Κουτσομητόπουλος, Βασίλης Στρομπολάκος, Γιώργος Κατηφόρης, Ανδρέας Κιντής, Μανώλης Κατριβάνος, Επαμεινώνδας Πανάς, Ελένη Μπενά, Προκόπης Παπαστράτης και Ασπασία Παπαστράτη, Ειρήνη Λαμπράκη, Πέτρος Κουλουφάκος, Άλκης Ρήγος, Αντώνης Ρουπακιώτης, Σταμάτης Αλαχιώτης, Νίκος Λιόλιος, Κώστας Μπλάθρας, Μαγδαληνή Λίτινα, Γιάννης Μηλιός, Δημήτρης Μπελαντής, Γιώργος Μπελαβίλας, Λίτσα Παπαϊωάννου, Ροζέ Μιλλιέξ, Πότης Παρασκευόπουλος, Ελένη Ανουσάκη, Λουκάς Αξελός, Νίκος Λεβογιάννης, Άννα Βαγενά, Γιάννης Γαμβρίλης, Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Δημήτρης Τσουκαλάς, Ρέγκας Γιάννης, Βούλα Δαμιανάκου, και συνολικά 365 Αντιστασιακοί, μέλη οικογενειών θυμάτων της Κατοχής και εκπρόσωποι μαρτυρικών δήμων, αντιδικτατορικοί αγωνιστές και ενεργοί πολίτες προχώρησαν στην αποφασιστική αυτή πράξη για την απόδοση Δικαιοσύνης στον πολύπαθο λαό μας!

Το Εθνικό Συμβούλιο, έπιασε το νήμα των αγώνων του Φοίνικα, των Οργανώσεων Ομήρων, των Αντιστασιακών Οργανώσεων, των Ενώσεων Θυμάτων και πάλεψε για την ανάδειξη της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών σε ζήτημα μείζονος, εθνικής σημασίας. Και η Ελλάδα πήρε φωτιά, ενώ πολλές οργανώσεις και ομάδες αλληλεγγύης στο δίκαιο αγώνα μας αναπτύχθηκαν και εντός της Γερμανίας, από Γερμανούς δημοκράτες και αντιφασίστες, με πιο συνεπή την Ομάδα “AK Distomo” από το Αμβούργο. 

80 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΣΥΜΜΑΧΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ

Σε αντίθεση με τη γερμανική προπαγάνδα ότι η Ελλάδα τάχα "θυμήθηκε" τις γερμανικές επανορθώσεις, αποζημιώσεις και συνολικά τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών πρόσφατα (την περίοδο του μνημονίου) ως σωσίβιο για τα οικονομικά της προβλήματα, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Ο ελληνικός Λαός έθεσε το θέμα από την πρώτη μέρα της αποχώρησης των Γερμανών από την Αθήνα σηκώνοντας το περίφημο πανώ "ΕΑΜ ΙΥΜΑΤΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ" στην τεράστια διαδήλωση που κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου 1944. Και, αμέσως μετά, η Ελλάδα ως κράτος άρχισε επίσημα τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών 80-81 χρόνια πριν. 

Η χώρα μας μετείχε στην Διασυμμαχική Διάσκεψη Επανορθώσεων των Παρισίων, η οποία έλαβε χώρα από τις 9 Νοεμβρίου 1945 έως τις 21 Δεκεμβρίου 1945 και οι αποφάσεις της ανακοινώθηκαν στις 14 Ιανουαρίου 1946, ενώ η Ελλάδα προσυπέγραψε την Τελική πράξη της Συνδιασκέψεως στις 16 Ιανουαρίου 1946. 

Είχε προηγηθεί στις 23.1.1945 ανακοίνωση - πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους δήμους και τις κοινότητες της πατρίδας μας να καταγράψουν τις ζημίες που είχαν υποστεί οι πολίτες και οι δημόσιες δομές σε ζωή, υγεία και περιουσία, ενώ, έχει ιδιαίτερη σημασία ότι με εντολή του Πρωθυπουργού συγκροτήθηκε Κεντρική Επιτροπή Πολεμικών Επανορθώσεων ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ Γ' ΡΑΙΧ (Μάρτιος 1945) με σκοπό το συντονισμό όλων των αναγκαίων ενεργειών διεκδίκησης των οφειλών (Άρης Ραδιόπουλος, Η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2019).

Α. Συγγελάκης: Η Γερμανία επανεξοπλίζεται και δεν πληρώνει αποζημιώσεις στην Ελλάδα

Πόση παραδοξότητα και παραλογισμό μπορούμε να αντέξουμε;

 Το Βερολίνο που προκλητικά αρνείται να πληρώσει στην Ελλάδα όσα της οφείλει για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί στη χώρα μας, απαιτεί από τους Ευρωπαίους πολίτες να χρεωθούν κι άλλο για να δοθούν αποζημιώσεις στην Ουκρανία.

Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων δεν θα κλείσει ποτέ και όσα λέει στο militaire channel, ο Αριστομένης Συγγελάκης, συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, το αποδεικνύουν, για μία ακόμη φορά.

Ο κ.Συγγελάκης επισημαίνει το μέγα θέμα του επανεξοπλισμού της Γερμανίας, υπό την ανεξήγητη ανοχή των Ευρωπαίων.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΠΙΣΗΜΑ ΧΕΙΛΗ

Του Γιώργου Τασιόπουλου 13.12.2022

Εντύπωση προκαλεί η άγνοια των επιστημονικών συμβούλων, συντακτών της δήλωσής της Προέδρου της Δημοκρατίας για το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων.
Δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι συνειδητά λειτουργούν ως βαποράκια των γερμανικών επιχειρημάτων, που μόνο ο κατοχικός πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης εξέφραζε στη ανάγκη αναζήτησης της υπερασπιστικής του γραμμή στις δίκες των δοσίλογων. Γιατί κομίζει υπηρεσίες η Πρόεδρος της Δημοκρατίας στους επίδοξους αναθεωρητές της ιστορικής αλήθειας, όταν αναπαράγει τη λανθασμένη εκδοχή, πως το έγκλημα του Ολοκαυτώματος έγινε ως αντίποινα για την εκτέλεση 77 Γερμανών αιχμαλώτων μετά την μάχη της Κερπινής, πού είναι και η γερμανική εκδοχή για τα συμβάντα στο ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων.

Πρώτη λανθασμένη αστοχία, η αναφορά για 441 νεκρούς, όμως η "επιχείρηση Καλάβρυτα" εκείνων των ημερών είχε πάνω από 1.000 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή και οι ίδιοι οι Γερμανοί αναφέρουν στα διασωθέντα επίσημα γερμανικά αρχεία εκείνης της εποχής: "Ετυφεκίστηκαν 695 Έλληνες".

Και η δεύτερη λανθασμένη εκδοχή των γεγονότων είναι ότι η σφαγή των Καλαβρύτων έγινε ως αντίποινα για την εκτέλεση Γερμανών ομήρων. Ενώ έχει αποδειχθεί από επίσημα γερμανικά έγγραφα ότι η σφαγή είχε προαποφασιστεί και δεν γνώριζαν τίποτα για την εκτέλεση ομήρων έως και την ημέρα πού έγινε το ολοκαύτωμα.  Ο Περικλής Ροδάκης στο βιβλίο του για το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων και στο απόσπασμα που παραθέτουμε στη συνέχεια διαφωτίζει χωρίς να επιδέχεται αμφισβήτηση την ιστορική αλήθεια.

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 1941-1944

Η αντίσταση στην επαρχία
Το ολοκαύτωμα

Του Περική Ροδάκη (2η εκδ. Παρασκήνιο 2001, σελ. 251- 257)

Πρέπει να σημειώσουμε ότι σε κανένα από τα έγγραφα των γερμανικών αρχείων της πιο πριν περιόδου, δεν αναφέρεται λέξη για τους περίφημους αιχμαλώτους...
...Η απόφαση για τη σφαγή των Καλαβρύτων πάρθηκε στο Γενικό Επιτελείο της Γερμανίας στα τέλη Οκτωβρίου του 1943. Στις αρχές Νοεμβρίου, η διαταγή αυτή είχε φτάσει και στη γερμανική διοίκηση του Αιγίου και ο πολύς Τεννερ την ανακοίνωσε στον επίσκοπο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Θεόκλητο.

Στα γερμανικά αρχεία βρέθηκε η διαταγή που δόθηκε στο Βέλφρινγκεν στις 25 Νοεμβρίου 1943 για την πραγματοποίηση του τρομερού εγκλήματος, της σφαγής των Καλαβρύτων. Η διαταγή σώθηκε ακέραια στα γερμανικά αρχεία και τη δημοσίευσε ο Δημήτριος Κανελλόπουλος στην εφημερίδα 'Μεσημβρινή" και σε διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στις 25 Νοεμβρίου 1943 οι αιχμάλωτοι Γερμανοί ζούσαν στην Κλειτορία (Μαζέικα) και συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωσή τους δια μέσου του Θεόκλητου-Κωνστάντιου.

Καμία απολύτως σχέση δεν έχει το έγκλημα που διέπραξαν οι Γερμανοί στα Καλάβρυτα με την εκτέλεση των Γερμανών αιχμαλώτων. Κι όμως η εισήγηση του Ιωάννη Ράλλη προς τους Γερμανούς να δικαιολογήσουν το αποτρόπαιό τους έγκλημα Με την εκτέλεση των αιχμαλώτων κυριάρχησε η καλύτερα επιβλήθηκε από τη μετεμφυλιακή δεξιά μετά την ήττα της Αριστεράς το Δεκέμβριο του 1944.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ Κ Α Λ Α Β Ρ Υ Τ Ω Ν

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 13/12/1943

"Αν θάψετε την αλήθεια κάτω από τη γη, διογκώνεται εκεί μέσα και συλλέγει τέτοια εκρηκτική δύναμη, ώστε την ημέρα που ξεσπά παρασύρει τα πάντα μπροστά της"

Από το "Κατηγορώ" του Εμίλ Ζολά

_______***_______

Απόσπασμα από το βιβλίο "ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 1941-1944. Η αντίσταση στην επαρχία. Το ολοκαύτωμα", του Καλαβρυτινού Ιστορικού Λογοτέχνη Περικλή Ροδάκη*

Πρώτη ανάρτηση 13.12.2024

_____*****_____

- Να συγκεντρωθείτε όλοι στο Δημοτικό σχολείο. Στα σπίτια δεν θα μείνει κανείς. Άντρες γυναίκες και παιδιά. Ο καθένας να πάρει μία κουβέρτα στο χέρι και ψωμί για μία ημέρα.
- Οι άντρες να πάρουν μαζί τους κασμάδες και φτυάρια για να επισκευαστούν οι δρόμοι.
Η φωνή συνεχίζει επίμονα:
- Όλοι στο σχολείο. Να μη μείνει κανείς στο σπίτι. Ούτε γέρος ούτε άρρωστος.
Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα πιο πολύ: να μην μείνει κανένας τα σπίτια... άρα κινδυνεύουμε. Και για να τονίσουν τις διαταγές τους βάζουν με πολυβόλα και όπλα που είχαν τοποθετηθεί γύρω στην πόλη. Έντρομοι οι Καλαβρυτινοί διαπιστώνουν τη δύσκολη θέση που βρίσκονται. Ήξεραν ότι τα
Καλάβρυτα ήταν κυκλωμένα αλλά τα πυρά έφεραν τρόμο. Γερμανοί και Γερμανόντυμένοι περιφέρονται στους δρόμους και φωνάζουν: γρήγορα...
Χτυπάνε πόρτες και απειλούν όποιον μείνει μέσα. Οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπινες σκιές, γιατί μέσα στην πυκνή ομίχλη μόνο σκιές φαίνονται. Μερικοί συζητούν ή και μονολογούν:
- Θα μας σκοτώσουν... Θα κάψουν το χωριό.
Άλλοι πάλι έχουν ακόμα ψευδαισθήσεις.
- Γιατί να μας σκοτώσουν... δεν κάναμε τίποτα.
Κι όλοι τρέμουν. Μοιάζουν μεθυσμένοι από το φόβο... Οι Γερμανοί και οι Γερμανοντυμένοι σαλαχάνε τον αλαφιασμένο κόσμο, όπως οι τσοπάνηδες πού πάνε τα πρόβατα στη στρούγκα. Κι υπάρχουν τόσοι πολλοί τσοπαναραίοι και άγριοι, πιο άγριοι από τους λύκους... Οι λύκοι σφίγγουν το κοπάδι από παντού. Στο δημοτικό σχολείο περιμένουν οι Γερμανοί που κάνουν το διαχωρισμό. Οι καμπάνες εξακολουθούν να χτυπάνε, ενώ τα πολυβόλα από γύρω βάζουν κατά διαστήματα. Όλοι τρέμουν, όχι μόνο από το κρύο που είναι τσουχτερό, αλλά και από το φόβο.
Μπροστά στην είσοδο του σχολείου οι Γερμανοί βάζουν όσους φτάνουν σε σειρά. Και μαζί ξεχωρίζουν τους άντρες από τις γυναίκες. Οι φωνές τους είναι άγριες και οι ψυχές των Καλαβρυτινών παγώνουν. Τα όπλα τους είναι έτοιμα για κάθε ενδεχόμενο.
Οι άνθρωποι πήγαιναν πιασμένοι χέρι-χέρι με τα παιδιά τους ή τις γυναίκες. Οι γερμαναράδες τους αρπάζουν βία και περνώντας από ένα μέρος τις γυναίκες τις οδηγούν στις αίθουσες του σχολείου και από το άλλο τους άντρες, που μπαίνουν στη σειρά. Με τις γυναίκες βάζουν και τους πολύ γέρους και τα ανήλικα παιδιά, τα κάτω από 13-14 χρονών. Αν κάποιο δείχνει μεγαλύτερο το στέλνουν στους άντρες. Κι αν κάποιο είναι καχεκτικό πάει με τις γυναίκες. Οι γυναίκες μπαίνουν σε δύο αίθουσες του σχολείου. Εκεί στριμώχνονται όλες η μία πάνω στην άλλη.
Τα παράθυρα του σχολείου ήταν ψηλά. Για να δούνε έξω, σήκωναν κάποιες γυναίκες στα χέρια.

Χώρες που έχασαν τους περισσότερους ανθρώπους στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ενδιαφέρων Χάρτης που δείχνει που έχασαν τους περισσότερους ανθρώπους στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Υπάρχουν οι επιτήδειοι ουδέτεροι φυσικά!

Και οι μεγάλες δυνάμεις που βάζουν άλλους να πολεμούν γι' αυτούς.

Η Ελλάδα πάντα στην πρώτη γραμμή...

Αν και στη σωστή πλευρά της ιστορίας έπρεπε μετά τη λήξη του Πολέμου να συνεχίσει με τον εθνικό διχασμό να δίνει το πολύτιμο αίμα των παιδιών της μέχρι να εμπεδωθεί στην αποικία ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας. 

Απλά οι δοσίλογοι άλλαξαν στρατόπεδο περνώντας σε αυτό του Νικητή επικυριάρχου αναλαμβάνοντας το τιμόνι της χώρας. 

ΠΗΓΗ - 

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Εξαιρετική παρουσίαση του χρέους της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας για όσα διέπραξε κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

«Η Ελλάδα θα έπρεπε να σταματήσει να πληρώνει το χρέος της στην ΕΕ, μέχρι να υποχρεωθεί η Γερμανία να εξοφλήσει τις επανορθώσεις που οφείλει στη χώρα μας, απ’ όσα διέπραξε κατά τη διάρκεια της Κατοχής». 

Η ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης κυρία Ελένη Σαββάκη, έχει μελετήσει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων όσο λίγοι.

 Αποτέλεσμα της έρευνας της ,είναι το βιβλίο της «Τα γερμανικά εγκλήματα και τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα». Μη ξεχνάμε ότι στις 12 Οκτωβρίου είναι η επέτειος της Απελευθέρωσης από τους Γερμανούς.

Η κυρία Σαββάκη παρουσιάζει αναλυτικά το βιβλίο της στο militaire channel και τα στοιχεία που δημοσιοποιεί για όσα διέπραξαν οι Γερμανοί κατά των Ελλήνων είναι φρικιαστικά! Όπως εξηγεί, παραθέτοντας στοιχεία, η καταστροφή που έκαναν στη χώρα πληρώνεται μέχρι και σήμερα.

Γιατί καμία ελληνική κυβέρνηση δεν διεκδίκησε με σοβαρότητα και εμμονή αυτά που οφείλει η χώρα; Και τι χρειάζεται και λείπει από το πολιτικό μας σύστημα για να γίνει κάτι τέτοιο;

Ηταν η μέρα που έγκατέλειπαν την Αθήνα οι Γερμανοί. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε...

Πέμπτη ήταν του 1944... όμορφη και ελαφριά ημέρα την αποκάλεσε ο Σεφέρης.

Ηταν η μέρα που έγκατέλειπαν την Αθήνα οι Γερμανοί.

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε... 

  Του Βασίλη Λαμπόγλου                                                                                         

''Όταν οι Ναζί αποχωρούσαν απ’ την Αθήνα, την Πέμπτη, 12 του Οκτώβρη 1944, ήξεραν πως θα ξανάρθουν.

Είχαν αφήσει πίσω τους, εκτός από τις 1700 μέρες τρόμου, δολοφονιών, βασανιστηρίων και μεταγωγών στα στρατόπεδα θανάτου, εκατοντάδες συνεργάτες, ταγματασφαλίτες, κουκουλοφόρους και την κυβέρνηση μιας κατ’ επίφαση δημοκρατίας, που ήρθε άκαπνη απ’ έξω, εκτελούσε εντολές των νέων επικυρίαρχων και στελέχωσε την κρατική μηχανή, με το σινάφι των συνεργατών.

Οι Γερμανοί επέστρεψαν, χωρίς αγκυλωτό και Βέρμαχτ.

Ειρηνικά και αναίμακτα,  κατέκτησαν μια χώρα που είχε, μετά τη Σοβιετική Ένωση, το μεγαλύτερο αριθμό νεκρών στο Δεύτερο Παγκόσμιο και τη πιο δυναμική Αντίσταση, αποφασισμένοι, όχι μόνο να μην καταβάλουν μια πεντάρα πολεμικών αποζημιώσεων αλλά να εισπράξουν το αντίτιμο για όλες τις σφαίρες που έριξαν σε σκοπευτήρια και ολοκαυτώματα.   

                                                                                                            

- Το διάστημα μεταξύ 2010 και 2017, η γερμανική κεντρική τράπεζα έχει κερδίσει συνολικά 3,4 δισεκατομμύρια ευρώ από το Securities Market Programme (SMP), δηλαδή το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων που υλοποιεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

- Το ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο εκποίησης της δημόσιας περιούσιας είναι για τους Γερμανούς ιερό τοτέμ.

Ο «νομιμοποιητικός» φορέας του ξεπουλήματος της χώρας είναι μια γερμανική πατέντα, κατ’ εικόνα και ομοίωση της γερμανικής εταιρείας Treuhand, που εκκαθάρισε τη δημόσια περιουσία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αξίας 600 δις μάρκων, έναντι μόλις 44 δις, με αγοραστές «στρατηγικούς επενδυτές».

- Η Ελλάδα ειναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πελάτης της Γερμανίας στην αγορά όπλων με 10% των συνολικών εξαγωγών της.

 Σύμφωνα με έκθεση του SIPRI (Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης) Οι τρεις προμηθευτές μας είναι η Γερμανία με 67% των εισαγωγών, οι ΗΠΑ με 20% και η Γαλλία, με 8,4%

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΕΤΟΥ

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 1943, δύο διμοιρίες του 9ου συντάγματος, αποτελούμενες από 80-90 αντάρτες, ερχόμενες από το Δυρράχι, έφτασαν στον Αετό με αρχηγό τον Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλο, από το Ψάρι. 

 Ο σύνδεσμος των ανταρτών τους ειδοποιεί, ότι έρχονται περίπου 14 Γερμανοί με ποδήλατα στον Αετό. Η εμπλοκή και μάχη με τη μικρή ομάδα Γερμανών στρα­τιωτών έγινε μέσα στον Αετό και έξω του Αετού, προς το χωριό Μαλίκι (Πολυθέα).

 Υποστηρίζεται από Μαλικαίους ότι η σύγκρουση είχε συνέχεια και μέσα στο Μαλίκι. Τούτο επιβεβαιώνε­ται και από τον επικεφαλής Διμοιρίας, που έλαβε μέρος στη συμπλοκή στο Μαλίκι.

Οι αντάρτες ξεκίνησαν από το Δυρράχι της Αρκαδίας στις 9 Σεπτεμβρίου, ημέρα Πέμπτη, με κατεύθυνση την Τριφυλία. Κατά την πορεία τους πληροφορήθηκαν τα της συνθηκολογή­σεως της Ιταλίας και πήραν την από­φαση να κατέβουν στην Πεδινή Τριφυ­λία, στα Αστικά Κέντρα (Κυπαρισσία, Φιλιατρά, Γαργαλιάνους, Πύλο), για να αφοπλίσουν τους εκεί Ιταλούς, δυνάμεως 2.500 ανδρών, μα οι συγκρούσεις στον Αετό-Μαλίκι και στη θέση Πάστρα, έξω από το χωριό Πιτσά (Σιτοχώρι) και τα όσα επακόλούθησαν, στάθη­καν εμπόδια ώστε να μην πραγματο­ποιηθεί η απόφαση, έφθασαν στα αστι­κά κέντρα όταν οι Γερμανοί είχαν αφοπλίσει τους Ιταλούς.

Στον Αετό οι αντάρτες έφθασαν, ύστερα από πορεία πολλών ωρών, μετά τα μεσάνυχτα. Παρέμειναν το πρωινό της Παρασκευής, έως να ετοι­μασθεί πρόχειρο φαγητό να φάνε και να φύγουν, όμως οι θερμές εκδηλώσεις των κατοίκων και ο ενθουσιασμός, ύστερα από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, προμήνυμα της λευτεριάς, που ήταν διάχυτος παντού, καθυστέρη­σαν την αναχώρηση τους. Η ομάδα των Γερμανών στρατιωτών, φθάνει στον Αετό για να ζητήσει να πάρει τρόφιμα από την Κοινότητα. Προερχόταν από το γερμανικό κινητό τάγμα του Δωρίου, το οποίο δεν είχε τακτική επιμελητεία και εξαναγκαζό­ταν να προμηθεύεται κατά διαστήματα τρόφιμα από τις Κοινότητες των γειτο­νικών του χωριών. Λέγεται ακόμα πως οι Γερμανοί, για να μην ενθαρρυνθούν οι Έλληνες από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, έκαναν επίδειξη δυνάμεως κινητοποιώντας μι­κρές στρατιωτικές τους ομάδες στα χωριά, απ' όπου περνούσαν αντάρτες.

Δρ Ανδρέας Κούκος: Η ανάλγητη Γερμανία και το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων

30 Λεπτά Ιστορίας με το Δρ Ανδρέα Κούκο, εκπομπή τέταρτη…

Οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι το θέμα που αναλύει ο Νομικός-Ιστορικός , Ιδρυτής και Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Έργου Ιωάννη Καποδίστρια που από το 2018 μετονομάζεται σε Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας Δρ Ανδρέας Κούκος.

Η ιστορία εξηγεί πολλά…Και η ιστορία της Γερμανίας δίνει απαντήσεις για όσα ακολούθησαν και μάτωσαν την Ευρώπη.

Τι είχε προτείνει ο Καποδίστριας για τη Γερμανία και από τι θα είχαμε γλιτώσει αν είχε εισακουστεί;

Πως και γιατί η Γερμανία οδήγησε την Ευρώπη σε δύο μεγάλους Πολέμους; Ο μύθος της Συνθήκης των Βερσαλλιών που οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν ως άλλοθι για να προκαλέσουν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 
•Γιατί οι Αμερικανοί δίνουν συνεχώς συγχωροχάρτι στη Γερμανία;

•Πως εξηγείται η γερμανική αναλγησία έναντι της Ελλάδας στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων;

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/A7jmSTi75y8?si=CujxkUt89wa4BpLl
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η πείνα: το πιο αποτελεσματικό τρομοκρατικό μέσο της Κατοχής.

Του Αριστομένη Συγγελάκη 

Η πείνα της Κατοχής, που είχε συστηματικά οργανώσει το Γ' Ράιχ (αφενός για να καταληστεύσει τον πλούτο της χώρας και αφετέρου - και κυρίως -  για να καθυποτάξει τον ελληνικό λαό), αποτελεί ένα συγκλονιστικό συλλογικό βίωμα του λαού μας που είχε ως αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς αλλά και χάραξε τη μοίρα των επιζώντων της Κατοχής.

Η εξαιρετική μελέτη των τεσσάρων ψυχιάτρων (Σκούρας, Χατζηδήμος, Καλούτσης, Παπαδημητρίου, "Η ψυχοπαθολογία της πείνας, του φόβου και του άγχους") που δημοσιεύθηκε το 1947 και ανατυπώθηκε το 1991 από τις εκδόσεις Οδυσσέας περιγράφει αναλυτικά το φαινόμενο και τις πολύμορφες και αφόρητες συνέπειές του.  

Τα στάδια που ακολουθεί η νόσος της πείνας: 

- Α) Το πρώτο στάδιο της πείνας είναι το διεγερτικό στάδιο, κατά το οποίο ο άρρωστος διακατέχεται από ανυπόφορο εκνευρισμό και υπερκινητικότητα. 

Το χαρακτηριστικότερο γεγονός αυτού του σταδίου είναι η άμβλυνση του αισθήματος της αηδίας, που σε συνδυασμό με την έλλειψη κάθε αίσθησης ατομικής κι ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κατέβαζαν τον άνθρωπο στο επίπεδο του ζώου. 

Στο στάδιο αυτό λαμβάνουν χώρα αποτροπιαστικά φαινόμενα όπως η βρώση πτωμάτων από τους λιμοκτονούντες, η βρώση σκουπιδιών, εμεσμάτων, κοπράνων, σκύλων κ.λπ. Συχνά οι άνθρωποι λόγω αυτής της ζοφερής κατάστασης παραφρονούσαν. 

Ευτύχης Μπιτσάκης (24.8.1927-19.8.2025)

Ευτύχης Μπιτσάκης (24.8.1927-19.8.2025): ένας μικρός αποχαιρετισμός και ολόκληρο το κείμενο της ιστορικής σημασίας εισήγησής του για τη Μάχη της Κρήτης ενώπιον Γάλλων Αντιστασιακών το 1979 στο Παρίσι.

Έφυγε σε ηλικία 98 ετών ο Ευτύχης Μπιτσάκης, πλήρης χρόνων αλλά και αγώνων. 

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης ήταν από εκείνο το σπάνιο κράμα ανθρώπου, που δεν συναντά κανείς σήμερα και η ιστορία του είναι απολύτως συνυφασμένη με την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Γεννήθηκε στο χωριό Κάδρος Καντάνου στο Νομό Χανίων στις 24.8.1927. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, στις τάξεις της ΕΠΟΝ, από το 1943 κι αγωνίστηκε γενναία για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους φασίστες κατακτητές. Την υπερήφανη και αξιοζήλευτη αυτή στάση του, όπως και τις ιδέες του για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, για μία Ελλάδα ανεξάρτητη από δυνάστες και τον λαό να ζει σε συνθήκες δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, την πλήρωσε με μία θανατική καταδίκη σε ηλικία 19 ετών, που μετατράπηκε σε 18ετή κάθειρξη.

 Έμεινε δεσμώτης μέχρι το 1955. Φυλακίστηκε στο Ιτζεδίν στο Καλάμι Χανίων, στις φυλακές Αβέρωφ, στη Σύρο και εξορίστηκε στη Γυάρο.

Είχε σπουδαία επιστημονική διαδρομή: σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Θεωρητική Φυσική και Φιλοσοφία στο Παρίσι, και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Paris XI (Orsay) και στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα αρχικά ως κύριος ερευνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και μετά ως καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (διδάσκοντας παράλληλα και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Ρωσικές Αποζημιώσεις, γερμανική αλαζονεία και ελληνική υποκρισία

Άρθρο των Λεωνίδα Βατικιώτη και Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

Συμπληρώνονται φέτος 80 χρόνια από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη συντριβή του ναζισμού – φασισμού στην οποία η Ελλάδα είχε σπουδαία συμβολή: το ΟΧΙ του ’40, που αποτέλεσε την πρώτη νίκη της Αντιφασιστικής Συμμαχίας, πριν ακόμη αυτή συγκροτηθεί, ο πάνδημος συναγερμός και η παλλαϊκή Αντίσταση της Μάχης της Κρήτης και στη συνέχεια το έπος της Εθνικής μας Αντίστασης, θέτουν αυτοδικαίως την Ελλάδα στην πρωτοπορία της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών. Δεν ξεχνάμε, βέβαια, την συμβολή άλλων χωρών, με πρώτη την τότε Σοβιετική Ένωση, που επέφερε τα ισχυρότερα και πιο καθοριστικά πλήγματα στον Άξονα.

Για την ανυπότακτη στάση του ο ελληνικός λαός πλήρωσε βαρύτατο τίμημα: ο μεθοδικά σχεδιασμένος από το Γ’ Ράιχ λιμός της κατοχής και οι ασθένειες θέρισαν τον πληθυσμό. Τα ολοκαυτώματα και οι μαζικές σφαγές αμάχων, η εξολόθρευση της Εβραϊκής κοινότητας, η συστηματική λεηλασία του εθνικού πλούτου, η καταστροφή των υποδομών της χώρας, η κλοπή των πολιτιστικών μας θησαυρών ολοκλήρωσαν την τραγωδία της πατρίδας μας. Μετά το τέλος της Κατοχής, η Ελλάδα ήταν, κυριολεκτικά, κρανίου τύπος, χώρα μαυροφορεμένων γυναικών και λιπόσαρκων παιδιών. 

Δυστυχώς όμως για τα ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε, καθώς, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας με την ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων, επί δεκαετίες καταφεύγει σε νομικά και πολιτικά τερτίπια και σκοτεινές μεθοδεύσεις για να αποφύγει την εκπλήρωση των απαράγραπτων υποχρεώσεών της.

Σήμερα που η βαρβαρότητα παλεύει να μας πείσει για την αναγκαιότητα της ύπαρξης της.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σήμερα που ξανά από Γερμανικά χείλη, προτασσεται η ανάγκη περί στρατιωτικής ετοιμότητας.

Θύτες παντοτινοί και θύματα αλλοτινά, σφαγιάζουν συνείδησεις, λαούς και όνειρα.

Πόσο ακόμα...?

"Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου.

 Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας.

Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας.

Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό.

Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας.

Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα.

Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ’ οδόν μέσα στη νύχτα.

Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο.

ΕΔΩ υπήρχε η ΚΑΝΔΑΝΟΣ, κ. Μπακογιάννη...

Έτσι προκλητικά το έγραψαν οι Γερμανοί Ναζί...

Στις 3 Ιουνίου 1941 οι Γερμανοί κατακτητές κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος Χανίων και εκτέλεσαν 180 από τους κατοίκους του, σε αντίποινα για την αντίσταση που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης (20 -31 Μαΐου 1941). 

Πρόκειται για ένα από τα πιο σοβαρά εγκλήματα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα.

Στις 25 Μαΐου η κ Ντόρα Μπακογιάννη τίμησε το γερμανικό νεκροταφείο, και είπε: 

"Στεκόμαστε σήμερα με σεβασμό σε αυτόν τον ιστορικό τόπο,  στο Γερμανικό Νεκροταφείο στο Μάλεμε, τιμώντας τη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους στη Μάχη της Κρήτης..."

Τιμώντας τη μνήμη των Γερμανών Ναζί που χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Βερολίνο αφάνισαν ολόκληρα χωριά και μέχρι σήμερα δεν ζήτησαν συγγνώμη, καθώς αρνούνται να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις που τους επιδίκασε το διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα του Β. Παγκόσμιου Πολέμου στην πατρίδα μας.

ΠΗΓΗ -  Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com