Συγκλονιστική φωτογραφία με αιχμάλωτο του 1974: Στο φως για πρώτη φορά το εν λόγω ιστορικό ντοκουμέντο – Η αναζήτηση του άνδρα με τα κλειστά μάτια και ο ρόλος της μοιραίας Μερσεντές

Μια ακόμη συγκλονιστική στιγμή της τραγωδίας της Κύπρου έρχεται στο προσκήνιο μέσα από την αποκάλυψη φωτογραφίας ενός αιχμάλωτου του 1974. Ένας άνδρας στέκει περήφανος, με δεμένα μάτια και χέρια, ανάμεσα στους βασανιστές του. Το εν λόγω ιστορικό ντοκουμέντο φέρνει για πρώτη φορά στο φως ο ερευνητής Οδυσσέας Χρήστου μέσω ανάρτησής τους, απευθύνοντας έκκληση σε όσους γνωρίζουν να συνδράμουν με την μαρτυρία τους. Παράλληλα, αποτελεί ακόμη ένα τεκμήριο για τη «μαύρη Μερσεντές», ένα αυτοκίνητο που όπως αναφέρει και ο ερευνητής, συνοδεύει πολλές ακόμη ιστορίες αιχμαλώτων.

Ο κ. Χρήστου αναφέρει πως το φωτογραφικό τεκμήριο βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας στην ελληνική πλευρά «και αποτελεί ένα από τα στοιχεία της έρευνάς μας για την ταυτότητα και την τύχη του “γίγαντα αιχμαλώτου του 1974”. Από τη μέχρι τώρα έρευνά μας δεν έχει προκύψει κάτι χειροπιαστό, παρά μόνο ενδείξεις ότι η φωτογραφία συνδέεται με τη “μαύρη Μερσεντές” στο εξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου, στην περιοχή Μάνδρες Καϊμακλίου, λίγο νοτιότερα του χωριού Μια Μηλιά».

Η ανάλυση του φωτογραφικού τεκμηρίου

Η φωτογραφία, σύμφωνα με τον ερευνητή, καταγράφει τρεις άνδρες σε μια στιγμή που αποπνέει την ένταση και την τραγικότητα του πολέμου, μπροστά από ένα εμβληματικό αυτοκίνητο της εποχής.

Κεντρική μορφή (αιχμάλωτος): Πρόκειται για έναν Ελληνοκύπριο έφεδρο εθνοφρουρό. Η κατάστασή του είναι εμφανώς οδυνηρή: τα μάτια του είναι δεμένα με λευκό ύφασμα και τα χέρια του είναι δεμένα πίσω από την πλάτη. Φοράει φαιοπράσινη στολή, με το χιτώνιο έξω από το παντελόνι, χωρίς στρατιωτικό εξοπλισμό (όπως εξάρτυση, κράνος, όπλο κ.λπ.). Ο κ. Χρήστου του αποδίδει τον χαρακτηρισμό «γίγαντας», καθώς είναι σωματώδης και παράλληλα, παρά την αιχμαλωσία του, στέκει με περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Δεξιά (Τούρκος αξιωματικός): Άνδρας με στρατιωτική στολή, πιθανώς αξιωματικός (παρόλο που δεν φαίνονται διακριτικά), ο οποίος φέρει πλήρη εξοπλισμό. Κρατά ένα υποπολυβόλο τύπου Thompson και στο άλλο του χέρι κρατά ένα στρατιωτικό κράνος με κάλυμμα παραλλαγής. Στη ζώνη του διακρίνεται θήκη πιστολιού, γεγονός που ενισχύει την υπόθεσή μας ότι πρόκειται για Τούρκο αξιωματικό. Η χαλαρή του στάση υποδεικνύει τη στρατιωτική κυριαρχία στην περιοχή λήψης της φωτογραφίας.

Αριστερά: Άνδρας με πολιτική περιβολή (μπλε μπλουζάκι πόλο και καφέ παντελόνι), ο οποίος φαίνεται να συνοδεύει τη στρατιωτική μονάδα ή το τηλεοπτικό συνεργείο της TRT ή να σχετίζεται με τη «Μαύρη Μερσεντές» των αγνοουμένων.

Χρ. Γιανναράς: Οι αγνοούμενοι και οι αγνοούντες (Ιούνιος 2018)

[...Στην προοπτική της θυσίας για την πατρίδα παραμένει η προσφορά τους για κάποιο άλλο όραμα...]

[...Υπήρχε κάτι που χωρίς αυτό η ζωή τους δεν είχε νόημα...]

Από την έκθεση «Αγνοούμενοι: στη σκιά της απουσίας τους» στην μνήμη των Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων που αγνοούνται από την τουρκική κατάληψη της Κύπρου το 1974 (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Ιούνιος 2018).

Η έκθεση πρόκειται για μια πρωτοβουλία της Νεολαίας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αποδήμων Κυπρίων (ΝΕΠΟΜΑΚ) , η Πανελλήνια Επιτροπή Γονέων και Συγγενών Αδήλωτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων Κυπριακής Τραγωδίας καθώς και η Σχολή Εικαστικών Τεχνών ARTe.

Για τους αγνοούμενους της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974

Θεοφάνης Μαλκίδης

Πενήντα χρόνια πέρασαν από την τουρκική θηριωδία στην Κύπρο και από ότι φαίνεται ο χρόνος κυλάει υπέρ του θύτη και το θράσος του εισβολέα δικαιώνεται από τον συσχετισμό συμφερόντων, ενώ η λεγόμενη διεθνής κοινότητα απαθέστατη δείχνει επιλεκτική μνήμη και ευαισθησία.

Επιπλέον υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα, αυτό των αγνοουμένων, το οποίο εκτός από την ηθική του διάσταση έχει σαφώς και την πολιτική. Πενήντα χρόνια από την τουρκική εισβολή και ακόμη ταυτοποιούνται τα ηρωικά οστά όσων θυσιάστηκαν. Και μπορεί ο ανθρώπινος νόμος να μην επιδίκασε ακόμη τα νόμιμα, ο πνευματικός όμως νόμος άνοιξε το πρώτο του κεφάλαιο. Τα οστά και ομαδικοί τάφοι βοούν.

Τα στόματα και οι συνειδήσεις πολλών δολοφόνων λίγο πριν πεθάνουν άνοιξαν και υπέδειξαν κρυφούς και μυστικούς ομαδικούς τάφους και έτσι Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι αναγνωρίσθηκαν και αποδίδονται έστω και τώρα ύστερα από πενήντα χρόνια οι δέουσες τιμές.

Παρακολουθώ για πολλούς λόγους και για πολλά χρόνια το ζήτημα των αγνοουμένων συμπατριωτών μας μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Μεταξύ των άλλων γιατί συνδέομαι με αγνοούμενο του 1974, ο οποίος δεν έχει ταυτοποιηθεί ακόμη, γιατί η γιαγιά μου το 1922 είχε και αυτή αγνοούμενη (από τον ίδιο ατιμώρητο θύτη) την αδελφή της η οποία δυστυχώς δεν βρέθηκε ποτέ, γιατί το ζήτημα των αγνοουμένων της Κύπρου συνιστά τον τύπο και την ουσία της εισβολής και της κατοχής που συνεχίζονται για μισό αιώνα.

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, για την Κύπρο, για το Αιγαίο και τη Θράκη, για τον Ελληνισμό

Εξαιρετική συνέντευξη, αποκαλυπτική για την εσκεμμένη αδράνεια της ελληνικής και κυπριακής πολιτείας στην ανάδειξη και αναζήτηση της τύχης των μαρτύρων - αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας!

Γερομοριας 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, για την Κύπρο, για το Αιγαίο και τη Θράκη, για τον Ελληνισμό

Η συνέντευξη στην εκπομπή του Αλέξανδρου Τσίγκου στον ραδιοφωνικό σταθμό Focus fm αμέσως παρακάτω.

Αποκάλυψη – σοκ για τους αγνοούμενους της Κύπρου.

Tα λείψανα Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων από την τουρκική εισβολή, που βρίσκονταν σε ομαδικούς τάφους στα κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, ρίχτηκαν το 1996 στην θάλασσα, αποκαλύπτει ο εκδότης / αρθρογράφος της τουρκοκυπριακής εφημερίδα «Αφρίκα», Σενέρ Λεβέντ. Πρόκειται για άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα στις 15 Νοεμβρίου. Το άρθρο επαναφέρει στο προσκήνιο το ανθρωπιστικό θέμα των αγνοουμένων της Κύπρου.

Όλο το έγκλημα παραμένει ατιμώρητο, όσο ο δολοφόνος απολαμβάνει την λεία του, δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Παρά μόνο επανάληψη της φρίκης.

Στο σημείο αυτό ας υπενθυμίσουμε ότι πέραν των 1400 Ελληνοκυπρίων ήταν αγνοούμενοι από την ημερομηνία της τουρκικής εισβολής. Οι προσπάθειες της Κυπριακής Κυβέρνησης και οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών οδήγησαν στη δημιουργία το 1981 της Επιτροπής Διερεύνησης της τύχης των Αγνοουμένων (ΔΕΑ), η οποία λειτουργεί υπό την αιγίδα και με τη συμμετοχή του ΟΗΕ.

Ο Λεβέντ αναφέρει στο άρθρο του ότι επρόκειτο για μια επιχείρηση καταστροφής ομαδικών τάφων Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων που έγινε από ειδική ομάδα από την Τουρκία που ήρθε στην Κύπρο. Υπογραμμίζει ότι ο ίδιος πληροφορήθηκε για το θέμα από αυτόπτη μάρτυρα, τον οποίο για ευνόητους λόγους δεν κατονομάζει. Συνδέει την επιχείρηση με τη δολοφονία το 1996 του Τουρκοκύπριου δημοσιογράφου Κουτλού Ανταλί, ο οποίος- σύμφωνα με την μαρτυρία που εξασφάλισε ο Σενέρ Λεβέντ- γνώριζε για την απόφαση που λήφθηκε στην Τουρκία και για την επιχείρηση. Ο Ανταλί πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε έξω από το σπίτι του. Η Τουρκία, αναφέρει ο Λεβέντ, φοβήθηκε όταν συστάθηκε η Επιτροπή Αγνοουμένων και θέλησε να εξαφανίσει τις αποδείξεις ύπαρξης μαζικών τάφων στα κατεχόμενα.

Ο αρθρογράφος αναφέρεται σε διάφορες περιοχές όπου έδρασε η ειδική ομάδα από την Τουρκία και σημειώνει ενδεικτικά το παράδειγμα της Μονής του Αποστόλου Βαρνάβα, στην Αμμόχωστο. Σύμφωνα με την μαρτυρία, που εξασφάλισε ο Λεβέντ, αναφέρεται στο άρθρο, υπήρχε εκεί ομαδικός τάφος, έγινε η εκταφή από την ειδική ομάδα που ήρθε από την Τουρκία και τα λείψανα που βρέθηκαν ρίχτηκαν στη θάλασσα.