Του Βασίλη Βιλιάρδου
Δυστυχώς κανένας (επίσης τα ΜΜΕ) δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας – όπως το συνεχιζόμενο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Τι σημαίνει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 14,1 δις € το 2025 και 16,9 δις € το 2024;
Ότι καταναλώνουμε 14,1 δις € και 16,9 δις € (σε αυτά τα δύο έτη μόνο) περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα παράγουμε, πως ζούμε πάνω από τις δυνατότητες μας και ότι αυξάνεται το εξωτερικό μας χρέος (=δημόσιο και ιδιωτικό) – έχοντας υπερβεί ήδη τα 584 δις €, από περίπου 410 δις € το 2018 (εκτός Ευρωζώνης δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί – ενώ τα κράτη δεν χρεοκοπούν συνήθως από το δημόσιο χρέος, αλλά από το εξωτερικό).
Με ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίζει κάποιος 1.500 € το μήνα και να ξοδεύει 2.000 €, με τα 500 € δανεικά – κάτι που φυσικά δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον.
Ποια είναι η λύση; Στο παρελθόν αυτό το πρόβλημα λύθηκε από την Τρόικα, με την εσωτερική υποτίμηση – δηλαδή με την ονομαστική μείωση μισθών και συντάξεων, έτσι ώστε να μην μπορούν να καταναλώσουν οι Πολίτες, οπότε να μειωθούν οι εισαγωγές και εξ αυτών το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών.
Τα επακόλουθα όμως ήταν καταστροφικά – η ύφεση που βυθίστηκε η Ελλάδα, οι μαζικές χρεοκοπίες, η τραπεζική κρίση, τα κόκκινα δάνεια, η φτωχοποίηση, η κατακόρυφη άνοδος των χρεών κλπ.
Η λύση λοιπόν δεν είναι αυτή, αλλά οι επενδύσεις στην εγχώρια παραγωγή έτσι ώστε να μειωθούν οι εισαγωγές, η κατανάλωση μόνο ελληνικών προϊόντων από τους Έλληνες για τον ίδιο λόγο κοκ. – ενέργειες που όμως δεν φαίνεται να προωθεί η κυβέρνηση.
Το αποτέλεσμα είναι να οδηγείται η χώρα μας στα ίδια αδιέξοδα που τη χρεοκόπησαν και θα τη χρεοκοπήσουν ξανά - σε συνδυασμό με την εκτόξευση της διαφθοράς σε πρωτοφανή επίπεδα.
Στα πλαίσια αυτά, δεν μπορεί να αναρωτιέται κανείς γιατί επιστρέφει η βία στη δημόσια ζωή, όπως στην περίοδο της κρίσης – κάτι που προφανώς καταδικάζουμε, αλλά δεν είναι αρκετό για να την αποτρέψει.
***
Παράλληλα, αναφερόμαστε συνεχώς στα δύο μεγάλα ελλείμματα της χώρας μας, στο εμπορικό ισοζύγιο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών - τα οποία οφείλονται στην έλλειψη επενδύσεων λόγω γραφειοκρατίας, διαφθοράς, υπερφορολόγησης κλπ., ενώ μας οδηγούν στη χρεοκοπία.
Στα πλαίσια αυτά, τα προβλήματα που δυσκολεύουν γενικά τις παραγωγικές επενδύσεις, όπου καταντήσαμε τελευταίοι στην ΕΕ και ειδικά τον πρωτογενή τομέα στην Ελλάδα, είναι ξεκάθαρα – ενώ η κυβέρνηση, βυθισμένη σε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν κάνει τίποτα για να τα επιλύσει, ασχολούμενη μόνο με τις απάτες και με τη διατήρηση της στην εξουσία.
Στο παράδειγμα του ελαιολάδου δε που θα μπορούσε να αποτελέσει μεγάλη πηγή πλούτου για τους αγρότες μας, η παρακάτω είδηση είναι χαρακτηριστική:
«Η Ελλάδα παράγει περίπου το 70% έως 75% του ευρωπαϊκού Extra παρθένου ελαιόλαδου – του καλύτερου προϊόντος της αγοράς! Δεν έχει όμως τη διαπραγματευτική δύναμη, την κλαδική οργάνωση και κυρίως την εθνική στρατηγική – έτσι ώστε να μετατραπεί αυτή η πρώτη ύλη, σε εθνικό προϊόν που θα παράγει πλούτο.
Από την άλλη πλευρά, η Ιταλία ξεκίνησε ήδη την υλοποίηση του δικού της Εθνικού Σχεδίου Ελαιολάδου 2026 έως 2031 – δηλαδή, μια σαφή και επιθετική βιομηχανική στρατηγική.
Εν προκειμένω, η ιταλική κυβέρνηση έθεσε ως στόχο να αυξηθεί η εγχώρια παραγωγή κατά +25% μέσα στα επόμενα 7 χρόνια – με την επέκταση καλλιεργειών στα 700.000 στρέμματα που αντιστοιχούν στο 6% των συνολικών γεωργικών εκτάσεων της χώρας.
Η Ιταλία θέλει να σταματήσει να εισάγει ελληνικό λάδι και να το επανεξάγει ως ιταλικό - προωθώντας τη δική της αυτάρκεια, στον πιο κερδοφόρο αγροδιατροφικό κλάδο παγκοσμίως.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα ταλαιπωρεί τους ελαιοπαραγωγούς με γραφειοκρατικές διαδικασίες που υπονομεύουν κάθε ανταγωνιστική δυνατότητα – όπως με το περιβόητο Ελαιοκομικό Μητρώο που απαιτεί από τον παραγωγό να υποβάλει 32 διαφορετικά έγγραφα και πιστοποιητικά, με στοιχεία που το ίδιο το κράτος ήδη διαθέτει μέσω άλλων φορέων!
Με το ψηφιακό Δελτίο Αποστολής δε που θα μπορούσε να είναι ένα λογικό εργαλείο φορολογικής παρακολούθησης αποκαλύπτεται ότι, το Κράτος αντιμετωπίζει τον ελαιοπαραγωγό ως δυνητικό φοροφυγά - όχι ως επιχειρηματία που χρειάζεται στήριξη για να εξάγει επώνυμα προϊόντα.
Επιπλέον τον φορολογεί με τεράστιους συντελεστές, ενώ τον τιμωρεί με προκαταβολή φόρου 55% για το επόμενο έτος που μπορεί να έχει τη μισή σοδειά - με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μεγαλώσει την επιχείρηση του και να μην είναι σε θέση να ζήσει την οικογένειά του.
Ενώ ο Έλληνας παραγωγός λοιπόν στραγγαλίζεται με χαρτιά, φόρους και διαδικασίες, ο Ιταλός έμπορος αγοράζει την παραγωγή του σε χαμηλές τιμές και την επανατοποθετεί στα ράφια των Σουπερμάρκετ της Βόρειας Ευρώπης - με τριπλάσιο περιθώριο κέρδους και ιταλική ετικέτα.
Αυτός ο Ιταλός έμπορος πάντως μετά το 2031 δεν θα είναι πια αγοραστής του ελληνικού ελαιόλαδου – χωρίς να υπάρχει κανενός είδους προγραμματισμός για το μέλλον από την κυβέρνηση».
Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι να συνεχίσουν την ανοδική τους πορεία τα ελλείμματα μας και να ερημώσει πραγματικά η επαρχία τα επόμενα χρόνια – ενώ εμείς θα τρώμε πια πορτοκάλια Αιγύπτου και λεμόνια Τουρκίας με δανεικά χρήματα, όσο βέβαια μας δανείζουν. Δεν είναι ντροπή;
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.