Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου και η Ελλάδα

του Ρούντι Ρινάλντι

Από το 2022 έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο πολέμων που μοιάζουν με προθάλαμο μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης, παγκοσμίων διαστάσεων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναφέρονται σε Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο πόλεμος της Ουκρανίας συμπλήρωσε 4 χρόνια, και δεν έχει τελειώσει. Στη Μέση Ανατολή αρχικά είχαμε τον πόλεμο στη Γάζα, μετά στον Λίβανο, έπειτα την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, και τον πόλεμο των 12 ημερών Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Τώρα βρισκόμαστε στην καρδιά ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου μετά τη συντονισμένη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το οποίο –αν και μόνο του– αντιστέκεται σθεναρά. Ήδη έχουν εμπλακεί πολλές χώρες του Κόλπου, τα στενά του Ορμούζ έχουν κλείσει, ενώ βυθίστηκε στον Ινδικό ωκεανό (!) ιρανικό πλοίο από αμερικανικό υποβρύχιο. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μια θερμή περιοχή, η Κύπρος ένα σημαντικό επίκεντρο, με σαφή προοπτική να γίνει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ-Ισραήλ για τη συνέχιση των πολέμων τους στην περιοχή. 

Αναπότρεπτα θα εμπλακούν περισσότερο η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, ενώ πολλές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ παίρνουν θέσεις μάχης και στέλνουν αεροπλάνα και πλοία στην περιοχή. Όλες οι βάσεις της Δυτικής συμμαχίας είναι σε συναγερμό. Ο περιφερειακός πόλεμος απλώνεται. Γίνεται μέρος του «σπονδυλωτού», «σε δόσεις» παγκόσμιου ανταγωνισμού κοσμοκρατορικών κέντρων για την παγκόσμια ηγεμονία. Ο πόλεμος παγκοσμιοποιείται. Κοσμοκρατορικές δυνάμεις (Δύση, Κίνα, Ρωσία, Ινδία), άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (Ε.Ε., Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Ιαπωνία), περιφερειακές δυνάμεις (Τουρκία, Πακιστάν, Σ. Αραβία, Αίγυπτος κ.λπ.), ενδιάμεσες ή και μικρές χώρες: όλοι ανεξαιρέτως προετοιμάζονται γι’ αυτόν. 

Επιστρατευμένη Ελλάδα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα επιστρατεύεται στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, και της ανατίθεται ο ρόλος ορμητηρίου των ΗΠΑ και στρατηγικού μετόπισθεν του Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτά καλείται να έχει έναν ρόλο «επιτήρησης» και δύναμη συνοδείας-ασφάλειας της Δυτικής αρμάδας κρούσης σε Κύπρο, Ν.Α. Μεσόγειο και πρόσφατα, όπως μάθαμε, της Βουλγαρίας… 

Η ελληνική πλευρά από το 2022 έχει κάνει σαφές πως επιλέγει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Στον πόλεμο της Ουκρανίας συμμετέχει στην αντιρωσική συμμαχία, συμπεριφέρεται απέναντι στη Ρωσία σαν αυτή να ήταν εχθρός της Ελλάδας, στέλνει οπλισμό (αδειάζοντας ελληνικές αποθήκες από πυρομαχικά) στην Ουκρανία. Στο πλευρό της Ουκρανίας (Ζελένσκι, τάγμα Αζόφ κ.λπ.) λοιπόν, με μεγάλη αδιαφορία για τον ελληνισμό της γύρω περιοχής. 

Στον πόλεμο ενάντια στη Γάζα, σταθερά στο πλευρό Ισραήλ και «του δικαιώματός του στην αυτοάμυνα» (δηλαδή στην ισοπέδωση της Γάζας, στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, στη δολοφονία της ηγεσίας της λιβανέζικης αντίστασης, στους βομβαρδισμούς του Ιράν). Εντυπωσιακή αδιαφορία για το ελληνικό και ορθόδοξο στοιχείο στη Συρία και τις σφαγές που υπέστησαν από τον μεταμφιεσμένο τώρα τζιχαντιστή Τζολάνι, που όλη η διεθνής κοινότητα τον προτιμά από τον Άσαντ. Καλύτερα να μην υπάρχει η Συρία… 

Στο τωρινό γύρο, η Ελλάδα δεν βρήκε λέξη να καταδικάσει την απρόκλητη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ. Προβάλλει μέσα από τα ελληνικά ΜΜΕ την κατάσταση σαν να άρχισε τον πόλεμο το «καθεστώς των μουλάδων», όπως το αποκαλούν, ενώ είναι προφανές πως ενώ διεξάγονταν συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν, οι ΗΠΑ μαζί με το Ισραήλ κατέστρωναν και προετοίμαζαν την επιχείρηση «Επική Οργή» – με πρώτο βήμα την εξόντωση ολόκληρης της ιρανικής ηγεσίας και την εξαπόλυση ενός παράνομου πολέμου ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα. (Τώρα ομολογούν οι ίδιοι οι επιτιθέμενοι ιμπεριαλιστές-σιωνιστές ότι τα ανώτατα επιτελεία τους συλλειτουργούν, δηλαδή υπάρχει παρουσία ισραηλινών στο αμερικανικό επιτελείο και Αμερικανών στο ισραηλινό, και ότι καθημερινά ανταλλάσσονται περίπου 5.000 μηνύματα και συνδιαλέξεις για τον συντονισμό των επιχειρήσεων. Στα διεθνή ΜΜΕ υπάρχει η απορία ποιος σύρει ποιον σ’ αυτόν τον πόλεμο…)

Η Ελλάδα, πάντα στη σωστή πλευρά της ιστορίας, ακολουθεί τις προσταγές των ΗΠΑ-Ισραήλ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Κυριαρχεί το ψέμα και η υποκρισία. Διατείνεται και επαίρεται ότι είναι δύναμη σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή (όταν παρέχει όλες τις «διευκολύνσεις» που της ζητούν οι «σύμμαχοι», όταν μετατρέπεται σε ορμητήριο με τις αμερικανικές βάσεις σε πλήρη λειτουργία και άμεση εμπλοκή στις πολεμικές επιχειρήσεις, όταν απλώνει συστοιχίες Πάτριοτ στην Κάρπαθο για να προστατεύεται καλύτερα η αμερικάνικη βάση της Σούδας). 

Παράλληλα σπεύδει να στείλει δύο φρεγάτες και 4 F-16 στην Κύπρο, όχι επειδή ενεργοποιεί ξανά το εγκαταλειμμένο ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου, αλλά για να προστατευτούν καλύτερα οι αγγλικές βάσεις στην Κύπρο, που χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ταυτόχρονα αβαντάρει με κάθε τρόπο την είσοδο της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και προωθεί τους σχεδιασμούς ΝΑΤΟποίησης του νησιού. Αυτά βαφτίζονται από την κυβέρνηση ως «προστασία του Ελληνισμού» στην Κύπρο! Ανεξάρτητα από το πώς λειτουργούν ψυχολογικά για τους ελληνοκύπριους, η αλήθεια είναι ότι για άλλο λόγο πήγαν προς τα εκεί. Και θα πάνε κι όπου αλλού τους ζητηθεί… 

Πόλεμοι, αιτίες, συνέπειες

Ο Μητσοτάκης στη Βουλή (4/3/2026) είπε κάποια σωστά λόγια: «Είναι πολεμικά γεγονότα μεγάλης έκτασης και μεγάλης έντασης, τα οποία προκαλούν ταυτόχρονα απροσδιόριστες οικονομικές συνέπειες, επιβεβαιώνοντας δυστυχώς την εκτίμηση ότι ο χάρτης των παγκόσμιων γεωπολιτικών συσχετισμών διαρκώς μεταβάλλεται, και ότι η μόνη βεβαιότητα είναι η διεθνής αβεβαιότητα».

Σωστή διαπίστωση, με δύο ελλείμματα: Γιατί ο πόλεμος ως επιλογή της Δύσης; Και μάλιστα γιατί παρατεταμένη και επαναλαμβανόμενη επιλογή; Κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Τι; Δεν είναι οι πόλεμοι που έχουν οικονομικές συνέπειες, είναι οι οικονομία με τη μορφή της παρατεταμένης κρίσης, ιδιαίτερα η κρίση της δυτικής οικονομίας, που οδηγεί στην επιλογή του επιθετικού πολέμου εν μέσω θανάσιμου ανταγωνισμού μεταξύ κοσμοκρατορικών (καπιταλιστικών κατά βάση) δυνάμεων. Η ιστορική παρακμή της Δύσης δεν μπορεί να αναταχθεί στο απλό οικονομικό πεδίο· η ίδια η οικονομική ανάταξη επιλέγεται να γίνει δια της στρατιωτικοποίησης, ενώ ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός σε περίοδο κρίσης του συστήματος, κορεσμού αγορών, υπερσυσσώρευσης εμπορευμάτων που δεν πραγματοποιούνται και κεφαλαίων που λιμνάζουν (και άρα ποσοστού κέρδους που σέρνεται, παρά τις «ενέσεις» και τα νέα «προϊόντα») οδηγεί στην κατοχύρωση ή αναζήτηση του απαραίτητου «ζωτικού» χώρου κάθε μεγάλης παγκόσμιας δύναμης. 

Η παρακμάζουσα Δύση επιλέγει τη φυγή στον πόλεμο για να προλάβει την κατάρρευση ή να εμποδίσει τη «φυσιολογική» πορεία των ανταγωνιστών της. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται στον προθάλαμο μιας «γυμνής μετάβασης», μιας πιο γενικευμένης σύγκρουσης. Η επιλογή του πολέμου μοιάζει μονόδρομος. Αυτά όσον αφορά τα «επιτελεία», τις επιλογές τους, τις προετοιμασίες τους, τις εφαρμογές που αποπειρώνται. Να τονίσουμε ότι οι εφαρμογές δεν ακολουθούν ποτέ τους σχεδιασμούς, αποκλίνουν από αυτούς σε μεγάλο βαθμό, διότι άλλο οι σχεδιασμοί και άλλο το τι γίνεται «επί του πεδίου» (έκφραση της μόδας). 

Σε άλλη αποστροφή του λόγου του ο Μητσοτάκης θα τονίσει πως βρισκόμαστε «στα αχαρτογράφητα νερά αυτών των νέων διεθνών ανακατατάξεων», χωρίς να νοιάζεται και πολύ για το τι και πού μπορούν να οδηγηθούν πραγματικά οι εξελίξεις. Νομίζει ότι επειδή είναι μαζί με ΗΠΑ-Ισραήλ, όλα είναι σχετικά εξασφαλισμένα. Διαπίστωση που μπορεί να οδηγεί σε φαντασιώσεις μεγάλου και ειδικού ρόλου της Ελλάδας ως παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας στη γύρω περιοχή, και ως αξιόλογο σύμμαχο των πατρώνων. Ακόμα χειρότερα, οι εκπρόσωποι της εγχώριας ελίτ έχουν την ψευδαίσθηση ότι αναβαθμίζονται, ότι αποκτούν επιπρόσθετη δύναμη, ότι παίζουν ιδιαίτερο και σημαντικό ρόλο στην περιοχή. Ακούει κανείς Μητσοτάκη, Γεραπετρίτη, Δένδια, Καιρίδη και Σία, και νομίζει ότι αυτοί περίπου διευθύνουν την ασφάλεια και τη σταθερότητα σε ολόκληρη τη Ν.Α. Μεσόγειο! Η αλήθεια είναι άλλη: Πριν λίγες μέρες πραγματοποίησε ολιγοήμερη (δηλαδή μεγάλης διάρκειας) επίσκεψη στην Αθήνα ο υπουργός «Άμυνας» του Ισραήλ. Δύο μέρες πριν την επίθεση στο Ιράν, κλήθηκε ο Γεραπετρίτης στην Ουάσινγκτον και είχε συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών κ. Ρούμπιο. Και στις δύο περιπτώσεις έγιναν συστάσεις και ζητήθηκαν συγκεκριμένα πράγματα… 

Ναι, ο πόλεμος αυτός θα έχει οικονομικές συνέπειες. Ήδη οι τιμές στα καύσιμα έχουν αυξηθεί και αναμένεται να υπάρξουν αλυσιδωτές αντιδράσεις σε πολλούς τομείς της οικονομικής ζωής. Κάποιοι (δηλαδή οι εργαζόμενοι πάλι) θα πληρώσουν το κόστος αυτό. Αλλά μπορεί και η κρίση να βαθύνει σε πολλούς τομείς και δραστηριότητες. Μια χώρα που νομίζει ότι έχει «βαριά βιομηχανία» τον τουρισμό πιθανόν να δει πολλά αρνητικά αποτελέσματα σύντομα. Τα ναύλα, τα ασφαλιστικά συμβόλαια κ.λπ. θα εκτοξευτούν. Θα υπάρξουν ενέργειες και «απαντήσεις» από Κίνα, Ρωσία, και στην περιοχή μας από Τουρκία (ήδη αρχίζει να αντιδρά πολλαπλά). 

Τα μετόπισθεν 

Αλλά ο πόλεμος έχει και μετόπισθεν. Πολλά μετόπισθεν.

 Πρώτο και βασικότερο, το τι γίνεται μέσα στις ΗΠΑ: μόλις 1 στους 4 υποστηρίζει τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο, ο Τραμπ δεν έχει πάρει έγκριση γι’ αυτόν, η οικονομία δεν πάει τόσο καλά, υπάρχει αναταραχή και δυσαρέσκεια μέσα στο κίνημα MAGA (που είχε ζυμωθεί με την απεμπλοκή των ΗΠΑ από τους πολέμους), έρχονται οι ενδιάμεσες εκλογές, υπάρχει και το αγκάθι της υπόθεσης Επστάιν. Κυρίως, υπάρχει ο «εμφύλιος» στην καρδιά του βαθιού κράτους των ΗΠΑ, που ακόμα μαίνεται. Ο Τραμπ χρειάζεται μια περιφανή νίκη στο πόλεμο για να πανηγυρίσει εσωτερικά, αλλά μια παράταση του πολέμου (και ιδίως η επιστροφή φέρετρων στις ΗΠΑ) θα χαλάσει κατά πολύ την εικόνα του. 

Δεύτερο μετόπισθεν είναι οι μάζες στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και οι συνέπειες που θα έχει αυτός ο πόλεμος. Οι χώρες του Κόλπου θα δεχθούν ισχυρό πλήγμα τόσο στην παραγωγή και διακίνηση πετρελαίου και αερίου, όσο και στις μεταφορές και τον τουρισμό τους. Στην Ευρώπη η επιχείρηση «πάμε στον πόλεμο» βρίσκει απροετοίμαστους τους πληθυσμούς, που δεν θέλουν πόλεμο, και μη έτοιμους τους μαζικούς στρατούς που θα μπορούσαν να σηκώσουν παρατεταμένους πολέμους, όπως δείχνει η πείρα στην Ουκρανία. Τα προγράμματα επαναστρατιωτικοποίησης και ενίσχυσης της οικονομίας πολέμου θα δημιουργήσουν μεγάλη δυσαρέσκεια, επειδή θα περικοπούν κοινωνικές δαπάνες. Εξάλλου αυτά απαιτούν χρόνο, ενώ οι εξελίξεις τρέχουν.

Μπορεί προς στιγμήν τα ενεργητικά μετόπισθεν, δηλαδή οι μάζες, να μην κινητοποιούνται όπως π.χ. συνέβη στον πόλεμο του Ιράκ το 2003, όπου εκατομμύρια ανθρώπων συγκρότησαν ένα μεγάλο αντιπολεμικό κίνημα. Σήμερα τέτοιο κίνημα μπορεί να μην υπάρχει, αλλά υπάρχει η ποικιλοτρόπως δηλωμένη άρνηση του πολέμου. Δεν υπάρχει ρεύμα υποστήριξης των πολέμων που γίνονται μακριά ή για λογαριασμό άλλων. Δεν υπάρχει υποστήριξη σε μιλιταριστικές εκστρατείες μέσα σε κλίμα κρίσης και λιτότητας. Δεν έχει καλλιεργηθεί μια έμπρακτη διάθεση για να πολεμήσει ο κόσμος. Ο Τραμπ και το σιωνιστικό Ισραήλ είναι αρνητικοί κράχτες για συσπείρωση σε τυχοδιωκτικές, εμπρηστικές, πολεμικές περιπέτειες. Δεν είναι καιρός για ήρωες στη Δυτική γωνιά.

Βέβαια η ανάγκη ύπαρξης ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος που θα έπαιρνε και διεθνείς διαστάσεις είναι πολύ μεγάλη. Το διεθνές σύστημα του σύγχρονου ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού απειλείται από την Ειρήνη. Η Ειρήνη τους απειλεί, γι’ αυτό τη σκοτώνουν διαρκώς και παντού. Ένα μεγάλο κίνημα ειρήνης θα δημιουργούσε άλλο κλίμα από την παθητική στάση να βλέπεις στις οθόνες ντρόουν και πυραύλους να πέφτουν. Αν υπήρχε, θα ήταν μια στάση πιο ενεργητική, θα ήταν μια άλλη μεταβλητή στην παγκόσμια σκακιέρα. Αν υπήρχε, πολλές χώρες (Βενεζουέλα, Παλαιστίνη, Ιράν, Κούβα κ.ά.) δεν θα ήταν μόνες και στο στόχαστρο των ΗΠΑ και άλλων αντιδραστικών. Διότι εδώ και μερικές δεκαετίες τείνει να γίνει κατάσταση ότι όποιος μπει (για οποιονδήποτε λόγο) στο στόχαστρο κάποιας Μεγάλης Δύναμης (παγκόσμιας ή περιφερειακής), θα πρέπει μόνος του να την αντιμετωπίσει. 

Πολιτική, μάζες 

Ο πολυπολικός κόσμος ή ένας πιο δίκαιος κόσμος δεν θα έρθει ως δώρο από κάποια κοσμοκρατορική δύναμη ή κάποια συμμαχία. Σήμερα όλοι είναι εναντίον όλων. Ο καθένας νοιάζεται μόνο για τα νώτα του. Το γεγονός αυτό προσθέτει δυσκολίες. Αλλά μπορεί να οδηγήσει και σε σωστότερα συμπεράσματα όσον αφορά «συμμαχίες», «σωστή πλευρά της ιστορίας», «σταθερότητα και αξιοπιστία», «πλάτες» (που όμως δεν υπάρχουν). Όλα είναι πιο ρευστά, πιο παιζόμενα, πιο πρόσκαιρα. 

Έχουν κάποιο ρόλο οι λαοί γενικά; Παίζουν ή μπορούν να παίξουν ρόλο στον ρου της ιστορίας; Μοιάζει να έχει παγώσει η σκέψη, να έχει στραμπουλιχτεί το μυαλό… Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ιδιαίτερα σε συνθήκες σαν τις σημερινές. Αυτό δεν σημαίνει αυτοκτονία της σκέψης, της θέλησης, των λύσεων, της στρατηγικής και της πάλης.

Αυτά όμως δεν χωρούν σε ένα σημείωμα. Προκαταβολικά να δώσω δύο παραδείγματα από αυτά που λέχθηκαν σχετικά στη Βουλή, με έναν μικρό σχολιασμό (αφού θα επανέλθω με σειρά άρθρων). Αναφέρω δύο περιπτώσεις, του κ. Καζαμία της Πλεύσης Ελευθερίας και του κ. Καραθανασόπουλου του ΚΚΕ.

● Είπε ο κ. Καζαμίας (στην επιτροπή της Βουλής): «Όσον αφορά την Κύπρο, βεβαίως η Ελλάδα πρέπει πάντα να τη στηρίζει και να τη θωρακίζει. Όμως θα πρέπει να την υποστηρίξει μέσα από ξεκάθαρες κινήσεις απεμπλοκής από τη ζώνη του πολέμου, και όχι μέσα από κινήσεις που την εμπλέκουν περισσότερο σε αυτόν, ή που αφήνουν ασαφές, όπως θεωρούμε πως συμβαίνει τώρα, το κατά πόσο η Ελλάδα και η Κύπρος καταδικάζουν και απέχουν πλήρως από τον πόλεμο αυτό. Γι’ αυτό θεωρούμε ζωτικής σημασίας οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και του Λιβάνου να καταδικαστούν ρητά και να αποκλειστεί η χρήση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα για την υποστήριξη των επιχειρήσεών τους σε αυτόν τον τυχοδιωκτικό πόλεμο». Σωστή τοποθέτηση. Αλλά υπάρχει το ερώτημα προς τον κ. Καζαμία: Τι κάνει η Πλεύση Ελευθερίας μέσα στο λαό σχετικά με αυτά τα ζητήματα; Τι οικοδομεί; Παρεμβαίνει πουθενά; Νοιάζεται να παρέμβει; Διότι πέρα από δηλώσεις της προέδρου της, ουδέν ουσιαστικόν…

● Ο κ. Καραθανασόπουλος: «Συμπερασματικά, δεν μπορεί να υπάρξει εθνική στρατηγική. Κριτήριο πρέπει να είναι οι ταξικές ανάγκες του λαού. Έτσι λοιπόν το μέτωπο της λαϊκής πάλης πρέπει να στραφεί ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, για την αντιμετώπιση της ολομέτωπης επίθεσης, για την αντιμετώπιση των επικίνδυνων σχεδιασμών για τον λαό μας αλλά και για τα κυριαρχικά δικαιώματα αυτών των αμερικανο-νατοϊκών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και την απεμπλοκή της χώρας μας από αυτόν, για την ανατροπή του συστήματος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, επί της ουσίας, που οδηγεί στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, σε κρίσεις, σε πολέμους και σε καταστροφές. Διότι το μέλλον του λαού δεν μπορεί να είναι η καπιταλιστική βαρβαρότητα, παρά μόνο ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός». Λαθεμένος προσανατολισμός για μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα· για μια χώρα στην οποία η εξάρτηση βάθυνε με τη Χρεοκοπία και τα Μνημονιακά δεσμά, με το ειδικό καθεστώς Πόρτο Γκρέκο, με τη νέα αποικιοποίηση και διείσδυση του Ισραήλ και την απειλή της επεκτατικής Τουρκίας. Χρειάζεται και εθνική στρατηγική και εθνικο-κοινωνικό μπλοκ δυνάμεων για την αποτροπή μιας βύθισης της χώρας σε τεράστιες περιπέτειες και τυχοδιωκτισμούς· κατάλυσης της «δημοκρατορίας», απάντησης στο Υπαρξιακό Πρόβλημα. Είναι μονομερές και μονόπλευρο να υποδεικνύεται ως κύριο μέτωπο το «ενάντια στον εσωτερικό εχθρό». Από το σημερινό επίπεδο συνείδησης και συγκρότησης μέχρι το σοσιαλισμό-κομμουνισμό (κι όχι όπως τον εννοεί ο αγορητής) απέχουμε πολλά «έτη» και «στάδια». Εκτός αν αυτά λέγονται ως λόγια παρηγοριάς, ή πετάγματος της μπάλας στην εξέδρα.

***

Στο σημείωμα αυτό θίχτηκαν ορισμένα μόνο ζητήματα. Μακάρι να ανοίγουν την όρεξη για πιο εκτεταμένη και επισταμένη συζήτηση ή διαπραγμάτευση των θεμάτων αυτών. Ο πόλεμος ως κοινωνικό γεγονός παιδεύει τη γνωστή ανθρώπινη ιστορία χιλιάδες χρόνια. Αλλά όπως η κοινωνία, έτσι κι αυτός (ως πατήρ των πάντων) εξελίσσεται. Μπορούμε να ονειρευτούμε, να σκεφτούμε ή φανταστούμε μια κοινωνία με παντοτινή ειρήνη; Ή απαγορεύεται; Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο και κρισιμότερο πρόβλημα της ανθρωπότητας, και πρέπει να το αντιμετωπίσει στις επόμενες γενιές.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1Dayfgnf1K/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com