Του Βασίλη Λαμπόγλου
(Η ανάρτηση έγινε πριν ανακοινωθεί η εύθραυστη εκεχειρία)
«Το καλύτερο μέρος που μπορεί να πεθάνει κανείς είναι εκεί όπου πεθαίνει για τους άλλους» λέει ένας βρετανός συγγραφέας.
Οι Ιρανοί παρατάσσονται εδώ και ώρες σε γέφυρες και προκαλούν τον Τραμπ να τους ρίξει πυραύλους.
Ήρωες λοιπόν είναι - ας το μάθουμε στη Δύση - κάποιοι που δίνουν τη ζωή τους σε κάτι που είναι μεγαλύτερο από αυτούς.
Και αυτοί οι άνθρωποι δεν προσποιούνται τους ήρωες : δεν φοβούνται τον θάνατο, τον δαίμονα, τον σχιζοφρενή καπιταλιστή της δυτικής ηγεμονίας.
Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλά ότι είναι πιο δύσκολο να ζήσεις σαν μάρτυρας παρά να πεθάνεις σαν μάρτυρας.
Είναι γνώστες του αρχαιοελληνικού πνεύματος, που δεν φοβάται την κάθοδο στον Άδη ( αν και Πέρσες) άσχετα αν τους λέμε αιώνες «βαρβάρους» και τωρα τους θεωρούμε όλους ανεξαιρέτως πειθήνιους στους μουλάδες και στον εξτρεμισμό του ισλαμοφασισμού.
Ο στίχος που τους ταιριάζει είναι ελληνικός (Λειβαδίτης) : «Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί».
«Ένας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται» έλεγε ο σπουδαίος Emile Cioran.
Δεν το ξέρει φυσικά αυτό ο Τράμπ.
Οι μέρες αυτές του παρανοϊκού πολέμου είναι μέρες εκφασισμού και εισβολής του θανάτου στο συλλογικό ασυνείδητο. Δυστυχώς η ανθρωπότητα δεν εξανίσταται, δεν αγανακτεί.
Συνεχίζει τον «δυτικό τρόπο» ζωής της.
Τον «πολιτισμένο».
Όμως οι καιροί κλώθουν, γυρίζουν.
Όσοι θα επιβιώσουν και θα ζήσουν εκεί κάτω, όσοι από τύχη μείνουν στην ζωή, μένουν και με τους θεούς τους : δεν ασπάζονται τους δικούς μας.
Ας το κατανοήσουμε πριν βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να δούμε ότι οι θεοί όλοι πεθαίνουν μετά τον άνθρωπο.
Τον κανονικό.
Όχι της παράνοιας, του επικεφαλής της «δύσης»….
ΥΓ « Ορμουζ» στην γλώσσα τους σημαίνει θεοσοφία…
Ilias Karavolias
Όταν "ο πολιτισμός "των ΗΠΑ "εκπολιτιζε" με την ισχύ των βομβών,άλλους πολιτισμούς...όλοι,παλαιότεροι του Tραμπικου :
Ιαπωνία (1945)
Κορέα και Κίνα (1950-1953)
Γουατεμάλα (1954-1969)
Ινδονησία (1958)
Κούβα (1959-1961)
Χιλή, Αργεντινή, Περού, Γοουατεμάλα ('70)
Κονγκό (1964)
Λάος και Βιετνάμ (1961-1973)
Καμπότζη (1969-1970)
Γρενάδα (1983)
Λίβανος και Συρία (1983–1984)
Λιβύη (1986–2015)
Ελ Σαλβαδόρ και Νικαράγουα (1980)
Ιράν (1987 και 2025)
Παναμάς (1989)
Ιράκ (1991–2015)
Κουβέιτ (1991)
Σομαλία (1993–2011)
Βοσνία (1994–1995)
Σουδάν (1998)
Αφγανιστάν (1998 & 2001–2015)
Γιουγκοσλαβία (1999)
Υεμένη (2002-2025)
Πακιστάν (2007–2015),
Συρία (2014–2015),
Βενεζουέλα (2026),
Ιράν (2026).
Και οι Σερβοι το 1999(στον βομβαρδισμό ΕΕ,ΝΑΤΟ και ΗΠΑ) πλημμύριζαν τις γέφυρες του Δούναβη και του Σαβα με κόσμο.
Για τον έτερο σιωνιστικό(και όχι Ισραηλινό )γενοκτονο πολιτισμό που μετρά αντίστροφα (φωτό 2)για να δει χαρά,θα έλθει και η ώρα του σύγχρονου Τίτου.
Με τρομάζει η προβολή σύγκρισης σε ανάλογη συνθήκη ημών.
Και όπως έλεγε ο πρόεδρος της Λ.Δ. Κίνας Xi Jinping ...
"Ο κόσμος μπορεί να προχωρήσει και χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πριν από 100 χρόνια, η Βρετανική Αυτοκρατορία κυριαρχούσε στο παγκόσμιο εμπόριο, διαθέτοντας πάνω από το 20% του παγκόσμιου πλούτου.
Πολλοί πίστευαν ότι ο ήλιος της δεν θα έδυε ποτέ.
Πριν από 200 χρόνια, η Γαλλία κυριαρχούσε στη σκηνή της Ευρώπης, οι στρατοί της ήταν φοβεροί, ο πολιτισμός της αξιοζήλευτος.
Ο Ναπολέων δήλωνε αθάνατος.
Πριν από 400 χρόνια, το ισπανικό στέμμα βασίλευε από τη Μανίλα μέχρι το Μεξικό, με τους θησαυροφόρους στόλους του να στενάζουν από ασήμι και μετάξι.
Οι βασιλιάδες πίστευαν ότι η δόξα τους θα διαρκούσε αιώνια.
Κάθε αυτοκρατορία διακήρυττε τον εαυτό της αναντικατάστατο.
Κάθε μια από αυτές επισκιάστηκε και έδυσε τελικά.
Η ισχύς φθίνει, η επιρροή μεταναστεύει και η νομιμότητα πεθαίνει τη στιγμή που είναι υποτιθέμενη και όχι κερδισμένη.
Αν η Αμερική χάσει τον σεβασμό του κόσμου, θα ανακαλύψει αυτό που κάθε πεσμένη αυτοκρατορία έμαθε πολύ αργά:
Ο κόσμος προχωράει. Πάντα."
Ακούς μοχθηρό πλάσμα...?
Ο κόσμος προχωράει . Πάντα.
Εύχομαι, γοργά χωρίς εσένα.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.