Ανδριανόπουλος Μπάμπης
Ο Μάνος Χατζηδάκις σε ένα σχόλιό του στο Γ' Πρόγραμμα για τη Μάτση Χατζηλαζάρου:
«Σαν ήμουν πολύ νέος, τη ζούσα από μακριά. Ήταν φίλη του φίλου μου Ανδρέα Καμπά. Και ήταν απλησίαστη. Ένα αληθινό ερωτικό όνειρο, έτσι καθώς γελούσε, γέρνοντας το κεφάλι της στον ώμο του Ανδρέα. Πάντα ξεχνούσε τ᾽όνομά μου. Δεν ήμουν μέσα στην τροχιά της. Μα εγώ τη ζούσα από μακριά κι επαναλάμβανα τους στίχους της, την ώρα που επέστρεφα το βράδυ σπίτι μου...
Γεννήθηκε δεν ξέρω πού. Έζησε, όπως κι εγώ, στην Κατοχή. Κι έφυγε από την Ελλάδα, λίγο μετά το τέλος του πολέμου. Χάθηκε μες στην κατεστραμμένη Ευρώπη –τότες που η Ελλάδα ήταν Ελλάδα και η Ευρώπη, Ευρώπη. Χάθηκε… που λέει ο λόγος. Γιατί τα αληθινά κορίτσια, δεν χάνονται ποτέ. Δεν τ’ αρπάζει ο καιρός. Ξανάρχονται με τη μορφή βιβλίων, προσευχών και τραγουδιών ...
Γυναίκα αθάνατη και Μάτση των ονείρων. Σ' αναγνωρίζω ολόκληρη μες απ' αυτό το απελπισμένο κέφι σου που μ' εξοντώνει. Και τραγουδώντας τα οράματά σου, σ' ακολουθώ. Μήπως και ξαναγεννηθεί ο χρόνος που μας γέννησε, που θα τον λεν Ιούς, Μανιούς, ίσως και Άκουα Μαρίνα.»
(«Ο Μελαχρινός Ερως, το εκκρεμές και η Μάτση των Ονείρων», Τα σχόλια του Τρίτου)
Πράγματι, τα αληθινά κορίτσια δεν χάνονται ποτέ. Η Μάτση μπορεί να "έφυγε" το 1987 σαν σήμερα αλλά θα έρχεται και θα ξανάρχεται.
Όπως το λέει ο Μάνος...
Η Μάτση αποτελούσε μέλος εκείνου του πολύτιμου πληρώματος του πλοίου "Ματαρόα" που ξεκίνησε από τον Πειραιά το Δεκέμβρη του '45 με προορισμό τον Τάραντα της Ιταλίας και από εκεί με τρένο μέσω Ελβετίας στο Παρίσι.
Μαζίτης οι φιλόσοφοι Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Παπαϊωάννου, Κώστας Αξελός, ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος, οι φοιτητές Αρχιτεκτονικής Εμμανουήλ Κινδύνης, Αριστομένης Προβελέγγιος, Αθανάσιος Γάττος, Κωνσταντίνος Μανουηλίδης, Νικόλας Χατζημιχάλης, Γιώργος Κανδύλης, Πάνος Τσολάκης, Τάκης Ζενέτος, ο κινηματογραφιστής Μάνος Ζαχαρίας, ο γλύπτης Μέμος Μακρής, ο ζωγράφος Ντίκος Βυζάντιος, ο μουσικός Δημήτρης Χωραφάς, ο τεχνοκριτικός Αγγελος Προκοπίου, οι γιατροί Ανδρέας Γληνός και Ευάγγελος Μπρίκας, οι συγγραφείς Ελλη Αλεξίου και Μιμίκα Κρανάκη, η εικαστικός Νέλλη Ανδρικοπούλου, ο ποιητής Ανδρέας Καμπάς, οι φιλόλογοι Εμμανουήλ Κριαράς και Σταμάτιος Καρατζάς και πολλοί άλλοι.
Όλοι αυτοί εγκατέλειψαν την Ελλάδα για να αποφύγουν τα δεινά που σώρευε η Λευκή Τρομοκρατία της εποχής και είχε σαν κύριο στόχο κομμουνιστές, σοσιαλιστές και προοδευτικούς πολίτες του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου.
Αυτό για να μη λησμονάμε όπως διακαώς επιθυμούν αρκετοί.
Την πρωτοβουλία του εγχειρήματος είχε ο τότε διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, γνωστός φιλέλληνας Οκτάβ Μερλιέ – με τη συνδρομή του γενικού γραμματέα του Ινστιτούτου Ροζέ Μιλλιέξ.
Να σημειωθεί ότι και οι δύο είχαν Ελληνίδες συζύγους οι οποίες συνέβαλαν αποφασιστικά στη σύλληψη και τη διεκπεραίωση του εγχειρήματος.
Ο Μερλιέ με τη Μέλπω Λογοθέτη και ο Μιλλιέξ με την Τατιάνα Γκρίτση.
"Απόψε"
Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις
κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά
της ζωής μου που γέρασε
βαθιές γουλιές οι μελαγχολίες
είναι πληρωμένοι δολοφόνοι
ας οργανωθεί πια η σφαγή
απ’ ό, τι αγαπάω ακόμα
Μάτση Χατζηλαζάρου
Από τη Εκεί-πέρα εδώ (μέρος III) (εκδ. Ίκαρος, 1979)
Στη φωτογραφία η Μάτση Χατζηλαζάρου στην παραλία του Ναυπλίου δια χειρός Ανδρέα Εμπειρίκου.
Η Μάτση υπήρξε η πρώτη σύζυγος του Εμπειρίκου με την οποία έζησε μια σύντομη αλλά παθιασμένη ερωτική σχέση.
Η ερωτική σχέση του βέβαια με τη φωτογραφία δεν ήταν σύντομη αλλά διατηρήθηκε εφ' όρου ζωής.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.