Του Μάνου Λαμπράκη
Δεν αποχαιρετώ έναν τόπο.
Αποχαιρετώ μια δυνατότητα. Μια σιωπή που έμενε ασυρρίκνωτη, αρχαϊκή, υπερβατική, πίσω από το βλέμμα. Έναν λόφο που δεν μας κοιτούσε, αλλά δεχόταν το βλέμμα μας χωρίς να το επιστρέφει. Κι αυτή είναι η ιερότητα: να μην σου επιστρέφεται το βλέμμα, να μένει ανοιχτό, ανεξόφλητο. Όπως συνέβαινε στον Λόφο της Παπούρας.
Η εικόνα από ψηλά –ο κυκλικός λίθινος σχηματισμός, ακατονόμαστος ακόμη– δεν είναι πλέον τόπος ερμηνείας. Είναι τόπος μαρτυρίας. Δεν μας καλεί να τον εξηγήσουμε, αλλά να σταθούμε απέναντί του χωρίς βεβαιότητες. Να καταλάβουμε πια ότι η αρχαιολογία δεν είναι επιστήμη των ευρημάτων αλλά επιστήμη του βλέμματος. Κι αυτό το βλέμμα, από την Παπούρα προς την πεδιάδα, δεν μπορεί πια να σταθεί: το τοπίο έχει τραυματιστεί. Ένα τσιμεντένιο φίδι έχει διαρρήξει την ενότητα του ορίζοντα, έχει καταπιεί τις διαδρομές του νερού, της γεωμετρίας, της μνήμης.
Η Κρήτη μεταμορφώνεται –όχι από ανάγκη αλλά από αδιαφορία. Δεν είναι πια ο τόπος όπου η φύση και η ιστορία ανασαίνουν μαζί, αλλά τόπος βιασμού της διάρκειας. Τριάντα αρχαιολογικές θέσεις ξεριζωμένες, παραδομένες χωρίς καν να μαρτυρήσουν. Εκχερσωμένα ιερά πριν ακόμη καταγραφούν. Κι όμως: αυτό δεν ενοχλεί. Δεν συγκινεί. Δεν υπάρχει πια το τραύμα – μόνο το σχέδιο εφαρμογής.
Το ΚΑΣ, η Πολιτεία, οι αρχές – δεν απέτυχαν μόνο. Έπαψαν να βλέπουν. Κι όταν ο θεσμός πάψει να βλέπει, γίνεται διαχειριστής. Η μνήμη γίνεται χώμα επίχωσης. Το τοπίο γίνεται υπόμνημα. Ο λόφος γίνεται παρεμπίπτων εμπόδιο.
Η σύγχρονη εξουσία δεν καταστρέφει. Επιταχύνει. Δεν απαγορεύει. Παρακάμπτει. Δεν καταστέλλει. Αποσπά. Αυτό συνέβη εδώ: αποσπάστηκε ο τόπος από τη θέασή του. Αποσπάστηκε ο χρόνος από τη διάρκειά του. Αποσπάστηκε η έννοια της κληρονομιάς από την ευθύνη που τη συνοδεύει.
Σήμερα αποχαιρετώ αυτό το βλέμμα. Όχι από νοσταλγία – από πίστη. Πίστη ότι το αόρατο σώζεται όχι στο βλέμμα αλλά στη μαρτυρία. Και τούτη εδώ είναι μαρτυρία. Όχι για να διασωθεί ο λόφος. Αλλά για να μείνει το τραύμα ανοιχτό, ώστε κάποτε να μπορεί να υπάρξει μετάνοια.
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο.
Μόνο ένα ευχαριστώ σε όσους κράτησαν όρθια τη φωνή.
Και ένα αντίο. Όχι στη γη – αλλά στον χρόνο που μας την έδινε.
Καλή αντάμωση, αεροδρόμιο.
Καλή αντάμωση, εσείς που βλέπετε ακόμα.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.