τοῦ Σαράντου Ι. Καργάκου*
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ αὐτό γράφτηκε στίς ἀρχές Ἰουλίου 1992 ὡς ἀπάντηση μιᾶς ὑβριστικῆς εἰς βάρος μου ἐπιστολῆς ἑνός ἀγγλώνυμου –ὑποτίθεται– ἀναγνώστη, μέ ψευδῆ διεύθυνση, στό περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» τοῦ Κ. Κύρκου μέ τόν ὁποῖο εἶχα πυκνή 6ετῆ συνεργασία. Ἀφορμή γιά νά εἰσπράξω τίς χυδαῖες ὕβρεις στάθηκε ἡ σφοδρή κατά τοῦ ΠΑΣΟΚ καί ἰδιαίτερα κατά τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου (ἀλλ’ ὄχι καί τῆς νεώτερης συζύγου του) ἀρθρογραφία μου καί περισσότερο ἕνα σημείωμα μέ τό ὁποῖο χαρακτήριζα ἀξιοθρήνητη στάση τό νά μή γίνει δεκτός σέ στρατιωτική μας σχολή ἕνας νεώτερος γόνος τῆς τέως βασιλικῆς οἰκογενείας. Ὁ ψευδώνυμος ἀναγνώστης πού ἐκπροσωποῦσε –κατά τό λέγειν τοῦ Κ. Κύρκου– πολλούς ἐπιφανεῖς βενιζελικούς, μέ χαρακτήριζε σφόδρα ἀκροδεξιό καί σφόδρα φιλοβασιλικό. Συνέταξα κείμενο ἀπαντητικό, ἀλλά ὁ Κ. Κύρκος δέν τό δημοσίευσε καί γιά αὐτό ἀπεχώρησα ἀπό τό περιοδικό. Τό θέτω σήμερα στή διάθεση τῆς «Ἑστίας», διότι κάποια ὀντάρια τῆς πολιτικῆς καί τῶν ὑποτιθέμενων γραμμάτων ψελλίζουν τά ἴδια ἤ κάτι χειρότερο. Ἰδού τό παλαιό ἀδημοσίευτο ἄρθρο μου:
«Εἶχα πεῖ κάποτε σέ ἕναν Κρητικό πολιτικό: “Ἦταν εὔκολο νά κάνεις τόν βενιζελικό στά Χανιά, μά δύσκολο στή Μάνη”. Στήν πατρίδα μου ὁ ἀριστερισμός ἄρχιζε, ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ ὁ ἀείμνηστος δικαστικός Δελαπόρτας, ἀπό τήν ἀνάγνωση τῆς “Καθημερινῆς”. Ὁ πατέρας διάβαζε στήν πρώτη νεότητά του τόν “Ἐλεύθερο Τύπο” τοῦ Καβαφάκη πού, κατά τήν ἀντίληψη πολλῶν συμπατριωτῶν μου, ἦταν ἰσότιμος τοῦ ... “Ριζοσπάστη”! Ἴσως καί κάτι παραπάνω, καί γι’ αὐτό ὁ Καβαφάκης δολοφονήθηκε τόν Φεβρουάριο τοῦ 1922 ἀπό ἕνα μαινόμενο βασιλόφρονα. Σέ ὅλη τή Μάνη εἶναι ζήτημα ἄν ὑπῆρχαν 50 φανερές οἰκογένειες βενιζελικές. Μέσα σ’ αὐτές καί ἡ δική μου. Ἀργότερα ὁ πατέρας ἔκανε κάτι ἀκόμη πιό ἐπιβαρυντικό: συντάχθηκε μέ τό πολιτικό κίνημα τοῦ Παν. Κανελλόπουλου, ὁ ὁποῖος Κανελλόπουλος –κατά τήν κρίση φανατικῶν συμπατριωτῶν μου– ἦταν φρικτότερος ἀπό τόν ...Ζαχαριάδη! Γιά ὅλες αὐτές τίς “ἀνομίες” πληρώσαμε ἀργότερα τίμημα βαρύ: Ἐκτελέσεις, καταστροφή οἰκογενειακῆς ἐπιχειρήσεως, φυλακίσεις, διωγμούς, ἀφοῦ κατά τό κυριαρχοῦν πνεῦμα πού ἐπικρατοῦσε στήν περιοχή, “πᾶς μή βασιλικός ἴσον ἀριστερός”! Καί ὁ πατέρας πού μαζί μέ ἕνα φίλο του φαρμακοποιό δέν ἐπέτρεψαν νά γίνει –ὅπως ἔγινε στούς Μολάους– σφαγή τῶν Ταγματασφαλιτῶν (ἦσαν ἔγκλειστοι στήν Κρανάη), ἀργότερα τέθηκε ὑπό διωγμό, καί ἀπό δεξιούς καί ἀριστερούς καί γι’ αὐτό κατέφυγε στήν Ἀθήνα καί ἐπί μία τριετία κοιμόταν στήν ἀποθήκη ἑνός τσαγκαράδικου (Κουμέντος καί Κάρκαλης) στήν ὁδό Λένορμαν 16.
Μοιραῖα, ἀριστερός βαφτίστηκα κι ἐγώ, χωρίς νά ἐρωτηθῶ. Μοῦ ἀρνήθηκαν βραβεῖο στό Δημοτικό καί ἀπό καημό θά ἐγκατέλειπα γιά πάντα το σχολεῖο, ἄν δέν μέ ἔσωζε ἡ ἀείμνηστη Δασκάλα μου, ἡ Κυρία Σάσα, πού χάρη στό ἅγιο ξύλο της ἔγινα ὅ,τι ἔγινα. Δέν παραβλέπω καί τό ἄγριο (ὄχι ἅγιο) ξύλο τῆς μητέρας μου. Ἀργότερα γυμνασιόπαις ἀλλά καί βιοπαλαιστής στό Αἰγάλεω, λόγω πνευματικῶν ἀνησυχιῶν, κλήθηκα νά προβῶ στόν ταπεινωτικό θεσμό τῶν “Δηλώσεων Μετανοίας”. Ἀρνήθηκα, ὅπως εἶπα στόν τότε Διοικητή, ὄχι γιά λόγους ἰδεολογίας ἀλλά ἀξιοπρεπείας. Καί αὐτό μοῦ κατέστρεψε τήν πανεπιστημιακή μου σταδιοδρομία. Μοῦ στερήθηκε ἡ ὑποτροφία (μπῆκα τρίτος στή Φιλοσοφική), καί μέχρι τό 1973 δέν εἶχα οὔτε διαβατήριο! Μετά τή μεταπολίτευση μοῦ χορηγήθηκε ἕνα πού ἐπί μία 10ετία ἦταν στιγματισμένο: Professeur non titulaire ( = καθηγητής χωρίς τίτλο)! Καί στά ἑλληνικά: Καθηγητής ἀδιόριστος. Ἤμουν, ὅπως μοῦ εἶχαν πεῖ ἐμπιστευτικά κάποιοι συμπατριῶτες μου ἀστυνομικοί, στούς ὁποίους ὀφείλω πολλά, ἐπικίνδυνος γιά τή δημόσια ἀσφάλεια! Διότι ὑπῆρχε στόν φάκελό μου ἡ κατηγορία κάποιου ὅτι εἶμαι “ἰδεολόγος κομμουνιστής, ἄριστος γνώστης τῆς μαρξιστικῆς φιλοσοφίας”! Καί αὐτή, ὅταν ἤμουν δέν ἤμουν 18 ἐτῶν. Παράλληλα γινόταν ἡ προετοιμασία νά σταλῶ γιά “παραθερισμό” στή Μακρόνησο ἀλλά ἡ μακρά ἀπεργία πείνας τοῦ γιατροῦ Τσιρώνη (τόν θυμᾶται κανείς Ἀριστερός;) ἀνέκοψε τόν “παραθερισμό” μέ ἔξοδα τῆς πολιτείας. Τί ἤμουν τότε; Ὅ,τι εἶμαι καί τώρα: ἕνα ἐλεύθερο πνεῦμα. Βεβαίως εἶχα διαβάσει –καί διαβάζω– Μάρξ καί Ἔνγκελς ἀλλά παράλληλα διάβαζα Πλάτωνα καί πιό πολύ τόν πάντα ἀγαπημένο μου Ἡράκλειτο. Ἔκτοτε –καί ἐνῶ σταδιοδρομοῦσα ἐπιτυχῶς ἔξω ἀπό τίς δεσμεύσεις τοῦ Δημοσίου– δέν εἶχα καμμία δυσκολία νά δηλώνω ἀριστερός, ἀλλά ὅπως τό ἤθελα ἐγώ καί ὄχι ὅπως τό ἤθελε τό κόμμα.
Στό δημοψήφισμα τοῦ 1974 γιά τό πολίτευμα, ἐπειδή τά κόμματα εἶχαν ριχθεῖ σ’ ἕνα λυσσώδη ἀνταγωνισμό, ἰδίως τά δύο τότε ΚΚΕ, καί ἐπειδή ἔβλεπα σάν πιθανό ἐνδεχόμενο τήν ἐπάνοδο τῆς βασιλείας, συντάξαμε μαζί μέ τόν ὑπέροχο φιλόλογο καί φιλόσοφο Μᾶρκο Θ... ἕνα ἀντιβασιλικό κείμενο ὑψηλοῦ ἐπιπέδου τό ὁποῖο προσυπέγραψαν ἑκατοντάδες φροντιστές, πλήν μερικῶν, πού δύο χρόνια μετά ἔγιναν τηλαυγεῖς ἀστέρες τῆς Ἀριστερᾶς! Κι ἀκόμη μέ χρήματα δικά μου τύπωσα ἀντιβασιλικά φέιγ-βολάν, τά ὁποῖα διένειμα μέ τή σύζυγό μου στόν τότε βασιλικώτερο καί ἀπό τή Μάνη νομό, τόν νομό Φλωρίνης. Μέ τό δημοψήφισμα ἡ βασιλεία καταργήθηκε. Ἔκρινα πώς ἦταν σωστή ἡ ἀπόφαση τοῦ λαοῦ, ἀλλά εἶχα πάντα τό φόβο ἑνός νέου διχασμοῦ. Γι’ αὐτό καί ἤμουν σφόδρα ἐπικριτικός ἐναντίον ὀψίμων ἀντιβασιλικῶν. Γιά ἕνα διάστημα σιώπησα –πλήν τῆς σφόδρας ἀντιδράσεώς μου στήν κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν καί τῶν λογίων μορφῶν τῆς γλώσσας.
Ἀλλ’ ὅταν ἦλθε ὁ καιρός καί “ὁ λαός δικαιώθηκε” καί τό ΠΑΣΟΚ, ἐμφανιζόμενο ὡς δῆθεν Ἀριστερά, πῆρε τήν ἐξουσία, πάλι ἡ φωνή μου καί ἡ γραφή μου ἀντιτάχθηκαν στήν Πασοκική ἐπιδημία ἀλλά καί στά κόμματα καί κομματίδια τῆς Ἀριστερᾶς πού δέν ἄφηναν λίθον ἐπί λίθου. Κυρίως μέ ἐπίκρανε ἡ μεταφορά τῶν μεθόδων τῶν “Ἐρυθροφρουρῶν” τοῦ Μάο στή χώρα μας. Ἀντιτάχθηκα μέ σθένος στίς διώξεις λόγω φρονημάτων καί στήν ἐγκαθίδρυση ἑνός “ἐρυθροφρουρίτικου” κράτους, ἀποτελούμενο ἀπό ...Κάφρους! Σήμερα (σημ. αὐτό τό 1992) φοβᾶμαι· φοβᾶμαι γιά τόν ἑαυτό μου, γιά τά παιδιά μου, γιά τόν τόπο μου καί τίς ἀξίες τοῦ τόπου μου· φοβᾶμαι γιά τό λαό μας. Συχνά φοβᾶμαι καί νά μιλήσω. Καί ἄν θά σιωπήσω αὐτό δέν θά ὀφείλεται στήν ἡλικία (εἶμαι μόλις 65 ἐτῶν), οὔτε σέ λόγους ὑγείας, οὔτε πολύ περισσότερο σέ λόγους πνευματικῆς αὐταρέσκειας.
Ὑφίσταμαι πάλι ἕναν πνευματικό ἀποκλεισμό. Ἐγκάθετοι τοῦ πασοκικοῦ καθεστῶτος, ὡς σχολικοί σύμβουλοι, ἔχουν θέσει ὑπό διωγμό τά βιβλία μου πού –ἴσως ἐπειδή– ἐπί μία 20ετία εἶναι τά κυριώτερα βοηθήματα τῶν μαθητῶν. Ἀφήνω πού κάποιοι μέ ἔβριζαν ἀλητοπρεπῶς. Αὐτή, κύριε προοδευτικέ, εἶναι ἡ δεξιοφροσύνη καί βασιλοφροσύνη μου».
Ὡστόσο, παρά τούς φόβους μου ἤ μᾶλλον ἐξ αἰτίας τῶν φόβων μου δέν ἔπαυσα νά γράφω καί νά μιλῶ. Ὅσο καί ἄν μοῦ κόστισε αὐτό. Ἐδῶ καί πολλά χρόνια σπάνια χρησιμοποιῶ τούς ὅρους Ἀριστερός – Δεξιός. Τούς εἶχα ὀνομάσει «κούφια καρύδια». Εἶναι πλέον λεκτικό εἶδος γιά παλαιοντολογικό μουσεῖο.
Εστία, 29/6/2018
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.