Του Μάνου Λαμπράκη
Εμφανίζεται μια στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, η οποία δεν έρχεται πάντα νωρίς και δεν κάνει θόρυβο, που καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι πως δεν βρίσκει ανθρώπους, αλλά πως δεν αντέχει πια το βάρος που γεννά η συνάντηση.
Ότι δεν είναι η μοναξιά που τον πονά, αλλά η αδυναμία της παραμονής.
Ότι δεν είναι η έλλειψη αγάπης, αλλά η δυσκολία να σταθεί μέσα σε αυτήν χωρίς να φύγει ή να μικρύνει.
Η εποχή μας δεν είναι εποχή έλλειψης σχέσεων. Είναι εποχή εξαντλημένης εγγύτητας. Οι άνθρωποι πλησιάζουν εύκολα, μιλούν ανοιχτά, αγγίζονται γρήγορα, αλλά αποσύρονται μόλις κάτι αρχίσει να βαραίνει. Έχουμε μάθει να θεωρούμε το βάρος ένδειξη λάθους. Αν κουράζεσαι, αν δυσκολεύεσαι, αν πρέπει να επιμείνεις, τότε μας είπαν κάτι δεν πάει καλά. Κάτι δεν είναι «υγιές».
Και όμως, η ζωή βαραίνει.
Όχι επειδή είναι εχθρική, αλλά επειδή είναι αληθινή.
Το βάρος δεν εμφανίζεται στην αρχή. Δεν βρίσκεται στο πρώτο βλέμμα, ούτε στην πρώτη ένταση. Έρχεται όταν ο άλλος παύει να είναι ενδεχόμενο και γίνεται παρουσία.
Όταν ο χρόνος εγκαθίσταται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και δεν φεύγει.
Όταν η σχέση παύει να είναι συναίσθημα και γίνεται ρυθμός ζωής. Εκεί που δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από την επιθυμία.
Όλοι θέλουν σχέση.
Το λέμε όλοι.
Θέλουμε εγγύτητα χωρίς τριβή.
Θέλουμε βάθος χωρίς αναστάτωση.
Θέλουμε τον άλλον, αρκεί να μην μας καθυστερεί, να μην μας αλλάζει, να μην μας ζητά να μετακινηθούμε από τη θέση που έχουμε βολευτεί.
Έχουμε μάθει να ξεκινάμε σχέσεις, όχι να μένουμε μέσα σε αυτές.
Να μιλάμε άψογα για συναισθήματα, αλλά ελάχιστα για ευθύνη.
Να αναγνωρίζουμε τραύματα, αλλά να φεύγουμε μόλις αυτά ζητήσουν δουλειά και χρόνο.
Έτσι, οι περισσότερες σχέσεις δεν τελειώνουν επειδή δεν υπήρξε αγάπη.
Τελειώνουν όταν η αγάπη αρχίζει να ζητά μορφή.
Όταν δεν αρκεί πια να νιώθεις, αλλά χρειάζεται να αντέχεις.
Εκεί εμφανίζονται οι λέξεις-καταφύγια: «δεν είμαι έτοιμος», «χρειάζομαι χώρο», «δεν θέλω να πληγώσω». Λέξεις φροντισμένες, σχεδόν ευγενικές, που συχνά κρύβουν μια απλή αλήθεια: δεν αντέχω αυτό που μου ζητάς να σηκώσω.
Και εδώ, αν είμαστε έντιμοι, δεν υπάρχει έξω και μέσα.
Είμαστε όλοι μέσα.
Φταίμε όταν αγαπάμε με εφεδρείες.
Όταν κρατάμε ανοιχτές εξόδους κινδύνου.
Όταν θέλουμε να μας διαλέγουν, αλλά φοβόμαστε να δεσμευτούμε.
Όταν ζητάμε κατανόηση, αλλά πανικοβαλλόμαστε όταν μας ζητείται υπομονή.
Το βάρος δεν είναι παθολογία της σχέσης.
Είναι το τίμημά της.
Βάρος είναι να σε βλέπουν σε μέρες που δεν είσαι ελκυστικός.
Βάρος είναι να επαναλαμβάνεσαι.
Βάρος είναι να μην έχεις πάντα κάτι καινούργιο να δώσεις.
Βάρος είναι να συνεχίζεις όταν το συναίσθημα δεν σε σπρώχνει πια από μόνο του.
Και αυτό δεν μας το έμαθε κανείς.
Μας έμαθαν πώς να ξεκινάμε.
Όχι πώς να αντέχουμε τη διάρκεια.
Μας έμαθαν να προστατεύουμε τον εαυτό μας από τον πόνο, όχι να τον εμπιστευόμαστε μέσα στη σχέση. Μας έμαθαν να ακούμε τον εαυτό μας, όχι να τον αμφισβητούμε.
Έτσι, η αγάπη έγινε κάτι που καταναλώνεται όσο μας ταιριάζει, όσο μας ανεβάζει, όσο μας καθρεφτίζει όμορφα. Και μόλις αρχίσει να μας δείχνει πλευρές που δεν αντέχουμε, αποσύρεται σιωπηλά.
Αλλά υπάρχει ένα σημείο που δεν μπορείς να προσπεράσεις για πάντα.
Είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν έφυγες επειδή δεν αγάπησες.
Έφυγες επειδή φοβήθηκες αυτό που θα χρειαζόταν να γίνεις αν έμενες.
Γιατί η αγάπη, όταν γίνεται αληθινή, δεν σου ζητά μόνο συναίσθημα.
Σου ζητά μετατόπιση.
Σου ζητά να αφήσεις κάτι από τον παλιό σου εαυτό πίσω.
Και αυτό πονά.
Πονά γιατί δεν μπορείς πια να κρύβεσαι πίσω από το «έτσι είμαι».
Πονά γιατί πρέπει να μάθεις να φροντίζεις χωρίς να μετράς.
Πονά γιατί πρέπει να αντέξεις να μην είσαι το κέντρο.
Η αγάπη δεν είναι κάτι που παίρνεις.
Είναι κάτι που σηκώνεις.
Και δεν το σηκώνεις με χάρη.
Το σηκώνεις κουρασμένος, μπερδεμένος, με λάθη, με σιωπές, με στιγμές που θα ήθελες να φύγεις. Το σηκώνεις μαθαίνοντας αργά ότι η ζωή δεν σώζεται με ευκολία, αλλά με παραμονή. Ότι η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται στην ένταση, αλλά στη διάρκεια. Ότι ο άνθρωπος δεν γίνεται πρόσωπο μόνο όταν αγαπιέται, αλλά όταν μένει.
Και αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα σήμερα:
όχι να αγαπήσουμε,
αλλά να αντέξουμε αυτό που η αγάπη μας ζητά να γίνουμε.
Όχι να βρούμε σχέση,
αλλά να σηκώσουμε το βάρος της.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.