Του Μάνου Λαμπράκη
Η ίδια η λίστα των Πόθεν Έσχες μοιάζει με πολιτική εικονογράφηση της εξουσίας: 122 ακίνητα, 4,5 εκατομμύρια σε καταθέσεις, οικογενειακές αυτοκρατορίες. Και την ίδια στιγμή, στο Προεδρικό Μέγαρο, μια τελετή: «51 χρόνια Ελληνικής Δημοκρατίας». Τι ακριβώς γιορτάζεται; Ότι το εκλογικό σώμα συνεχίζει με αξιοθαύμαστη συνέπεια να ψηφίζει τους ήδη πλούσιους, ώστε να γίνονται ακόμη πλουσιότεροι; Ότι η «λαϊκή κυριαρχία» έχει μετατραπεί σε τελετουργία υπακοής;
Οι ίδιοι που κατέχουν εκατοντάδες τίτλους ιδιοκτησίας και εκατομμύρια ευρώ, που κληρονομούν δύναμη και συσσωρεύουν κεφάλαιο, σηκώνουν τώρα τα ποτήρια τους στην αυλή του Προεδρικού, υπό τον ήχο των στρατιωτικών αγημάτων και των ευγενικών χειραψιών. Μια «γιορτή» που θυμίζει εταιρική εκδήλωση: οι μέτοχοι του πολιτεύματος συναντώνται για να διαβεβαιώσουν ο ένας τον άλλον ότι όλα πάνε καλά – για εκείνους.
Αυτό που πανηγυρίζεται δεν είναι η δημοκρατία. Είναι η κανονικοποίηση της ανισότητας. Είναι η σιωπηλή συναίνεση του πολίτη που, αντί να απαιτεί ισότητα, επιβραβεύει το προνόμιο. Είναι η αυτο-επιβεβαίωση μιας τάξης που έχει μετατρέψει τη δημοκρατία σε ένα είδος χρηματιστηρίου κοινωνικής υπακοής: όσο περισσότερο πλούτος, τόσο μεγαλύτερη η λαϊκή αποδοχή.
Πρόκειται για μια κοινωνία που δεν έχει καν την ενέργεια να αντισταθεί. Εσωτερικεύει την ήττα της και τη βαφτίζει ωριμότητα. Το Προεδρικό Μέγαρο γίνεται έτσι καθρέφτης μιας «δημοκρατίας χωρίς δημοκρατικούς»: μια τελετή γιορτής για μια ελίτ που έχει καταφέρει το αδιανόητο – να γιορτάζει την κυριαρχία της με τις ευλογίες εκείνων που την υφίστανται.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.