Του Δημήτρη Τσίρκα
Η Καρυστιανού κινδυνεύει να πάθει αυτό που είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου για τον Γρίβα – «εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος».
Από τη στιγμή που ανακοίνωσε την πρόθεσή της να πολιτευτεί κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο.
Πρώτα ανοίγει θέμα εκτρώσεων και λίγο μετά γράφει για «εισβολές», με αφορμή το τραγικό περιστατικό στη Χίο. Δύο περιπτώσεις που ήταν βέβαιο ότι θα τριγκάρουν το αριστερό/προοδευτικό ακροατήριο.
Και αν στην πρώτη περίπτωση μπορεί να ισχυριστεί ότι έπεσε στην παγίδα που της έστησαν οι δημοσιογράφοι, στη δεύτερη ήταν η δική της (ή των συνεργατών της) επιλογή λέξεων που δημιούργησε το πρόβλημα.
Η λέξη «εισβολή», ως περιγραφή του μεταναστευτικού, είναι το σήμα κατατεθέν ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου (δεξιάς – ακροδεξιάς) και ουδόλως μια αυταπόδεικτη «πραγματικότητα», όπως επιχειρεί να την εμφανίσει στις παρεμβάσεις της.
Εδώ η Καρυστιανού δείχνει την πολιτική της απειρία - επιχειρεί να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε δύο ανταγωνιστικά πολιτικά στρατόπεδα (δεξιά – αριστερά) ή περισσότερο στο ένα, αλλά χωρίς να απογοητεύσει το άλλο.
Ωστόσο, όποιος προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, κινδυνεύει στο τέλος να τους απογοητεύσει όλους.
Προδίδει όμως και την επικοινωνιακή ασχετοσύνη - τη δική της και του επιτελείου της. Θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα χωρίς να θυμώσει κανέναν – με μια δήλωση του τύπου:
«Θλιβόμαστε για την τραγική απώλεια τόσων ζωών, απαιτούμε την πλήρη διερεύνηση του τραγικού περιστατικού. Στηρίζουμε τη φύλαξη των συνόρων απέναντι σε εκείνους που εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να δημιουργήσουν προβλήματα στη χώρα μας.»
Ή μια ανάλογη διατύπωση που μπορεί να μην ικανοποιούσε κανέναν πλήρως, αλλά δεν θα έβγαζε και κανέναν στα κεραμίδια. Not great, not terrible.
Ούτως ή άλλως, κανείς και καμία δεν θα ψήφιζε την Καρυστιανού πρωτίστως για τις θέσεις της για το μεταναστευτικό, πόσο μάλλον, για τις εκτρώσεις.
Η τέχνη της πολιτικής είναι να ελέγχεις το μήνυμα και να στρέφεις τη συζήτηση εκεί που σε συμφέρει, στα θέματα που ενώνουν τους ανθρώπους και τους συσπειρώνουν πίσω σου, αποφεύγοντας εκείνα που τους διχάζουν.
Άλλωστε, η συζήτηση για το μεταναστευτικό είναι υποκριτική από όλες τις πλευρές.
Υποκρίνεται η κυβέρνηση όταν βάζει τον Πλεύρη να το παίζει σερίφης του Αιγαίου, ενώ από το 2019 έχει δώσει τα περισσότερα πολιτικά άσυλα των τελευταίων δεκαετιών.
Και παράλληλα προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξασφαλίσει φθηνή εργασία (μεταναστών) για τα θερμοκήπια, τα εργοτάξια και τις βιοτεχνίες, όπως απαιτεί η «εθνική» επιχειρηματικότητα.
Υποκρίνεται η αντιπολίτευση που (ανομολόγητα) στηρίζει μια πολιτική ανοικτών συνόρων, αλλά επί ημερών της κυβερνώσας αριστεράς, όταν η Ευρώπη έκλεισε τα σύνορα, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες σάπιζαν (κυριολεκτικά) στην Ειδομένη και τη Μόρια.
Μέχρι που αναγκάστηκε να κάνει συμφωνία που χαρακτηρίζει την Τουρκία «ασφαλή τρίτη χώρα» για να περιορίσει τις ροές και να στέλνει πίσω κόσμο. Φυσικά και τότε το Λιμενικό έκανε push backs.
Επιστρέφοντας στην Καρυστιανού, το σημαντικότερο δεν είναι η πολιτική ή επικοινωνιακή της άγνοια, αλλά η άγνοια της άγνοιας της. Κοινώς, δεν γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει.
Πιθανότατα είναι θύμα του γνωστού φαινομένου Ντάνιγκ – Κρούγκερ.
Λόγω της τεράστιας δημοφιλίας που απέκτησε ως σύμβολο των Τεμπών, έφτασε να υπερεκτιμά τις πολιτικές και επικοινωνιακές της δυνατότητες, με αποτέλεσμα να υποπίπτει σε παιδαριώδη (με όρους πολιτικής επικοινωνίας) ατοπήματα.
Αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η στάση της αριστεράς απέναντί της.
Με το που έκανε τη δήλωση περί «εισβολής», σύσσωμος ο αριστερός/προοδευτικός χώρος, σχεδόν ξέχασε το Λιμενικό, τον Πλεύρη και την κυβέρνηση και έστρεψε τα πυρά του στην Καρυστιανού – λες και τους σκότωσε εκείνη τους 15 πρόσφυγες.
Οι αριστεροί ελέγχουν εξονυχιστικά κάθε δήλωση, κάθε λέξη της Καρυστιανού, για να την μετρήσουν, να την αξιολογήσουν και να τη βγάλουν ελλειμματική ή και αντιδραστική. Σύμφωνα, πάντα, με τα προοδευτικά μέτρα, τα οποία υποθέτουν ότι συμμερίζονται οι πάντες.
Προχθές, λοιπόν, είχαν άλλη μια “gotcha” (σ’ έπιασα!) στιγμή. Με την ανάρτησή της περί «εισβολής», η Καρυστιανού «ξεσκεπάστηκε», απέδειξε (για μία ακόμη φορά) ότι είναι ακροδεξιά – ένας λύκος μεταμφιεσμένος σε αμνός.
Εμείς σας τα λέγαμε αλλά δεν μας πιστεύτε. Τώρα θα μας πιστέψουν και τα ζώα!
Πού να μάθουν ότι τα περί «εισβολής» δεν τα συμμερίζεται μόνο ένα περιθωριακό ακροατήριο της άκρας δεξιάς, αλλά ίσως και η πλειονότητα του εκλογικού σώματος, ακόμα και ψηφοφόροι της ευρύτερης αριστεράς και κεντροαριστέρας.
Βέβαια, ούτε τώρα, ούτε στις εκλογές το επίδικο θα είναι το μεταναστευτικό ή οι εκτρώσεις.
Για αυτό, η δημοσκόπηση της MRB που έγινε μετά τη δήλωση της Καρυστιανού για τις εκτρώσεις, συνεχίζει να της δίνει ένα 32,4% δυνητικής ψήφου (σίγουρα/μάλλον θα την ψήφιζαν), ενώ μόλις 20,4% στον Τσίπρα, ο οποίος μάλιστα καταγράφει σημαντική πτώση.
Αλλά άμα πετύχει η θεωρία, τύφλα να ‘χει η πραγματικότητα. Η αριστερά έχει πάψει προ πολλού να κάνει πολιτική και αρκείται στην επιβεβαίωση της ταυτότητάς της, ασχέτως αν αυτή η ταυτότητα είναι πλέον αδιάφορη για τον λαϊκό κόσμο.
Αρέσκεται να επιδεικνύει την ιδεολογική και ηθική της ανωτερότητα, για να υπεραναπληρώσει την πολιτική της ανυπαρξία.
Στο μυαλό της και στο echo chamber της στα social media «πετυχαίνει» μεγαλειώδεις νίκες, τη στιγμή που η (όποια) επιρροή της στην κοινωνία φθίνει διαρκώς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένα κούφιο κέλυφος, ένα κόμμα υπό εκκαθάριση που τα στελέχη του περιμένουν τον «από μηχανής» Τσίπρα μήπως και διασωθούν πολιτικά.
Η Νέα Αριστερά έχει θέσει ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση του… διεθνούς τραμπισμού και ετοιμάζεται να στείλει μπριγάδες στη Γροιλανδία για να προστατεύσει το τίμιο ευρωπαϊκό έδαφος από τις ορέξεις του φασίστα Τραμπ – No Pasaran!
Τα δε κείμενά της είναι λες και απευθύνονται στους Democratic Socialists of America και όχι σε τίποτα ταλαίπωρους που δεν έχουν να πληρώσουν το σουπερμάρκετ και το ενοίκιο.
Ο Βαρουφάκης ακκίζεται στα διεθνή φόρα μιλώντας για τεχνοφεουδαρχία και νεφοκεφάλαιο, ενώ το «κόμμα» του στην Ελλάδα του παραμένει μια (όχι και τόσο αγαπημένη) παρέα - Yanis & Friends.
Ιδίως από τότε που έδιωξαν τους «Κουβανούς» της ΑΡΑΣ που όσο και να το κάνεις, είχαν μια «σωματικότητα», αν και (τοξικά) εριστική.
Το ΚΚΕ, από την άλλη, είναι σαν τις όμορφες ψυχές του Χέγκελ, δεν ασχολείται με τα (πολιτικά) εγκόσμια.
Παίζει με τις τάπες των βαρελιών περιμένοντας υπομονετικά να ωριμάσουν οι εγχώριες και διεθνείς συνθήκες για να περάσουμε στη λαϊκή εξουσία οικονομία. Ομαλά πάντα, χωρίς να σπάσει ούτε ένα παράθυρο.
Το ΠΑΣΟΚ ζει τη μέρα της Μαρμότας – κάθε δύο χρόνια κάνει εκλογές για πρόεδρο και τις κερδίζει ο Ανδρουλάκης, για να διαπιστωθεί αμέσως μετά ότι είναι ανεπαρκής οπότε πρέπει να ξανακάνουν εκλογές για να τις ξανακερδίσει ο Ανδρουλάκης.
Αλλά η διαμάχη για την ηγεσία είναι απλώς μια «μετατόπιση» του τραύματος.
Ο τρόπος τους να διαχειριστούν τον καταστατικό τους διχασμό, ανάμεσα σε εκείνους που προσβλέπουν, πώς και πώς, σε συνεργασία με τον Μητσοτάκη για να επανέλθουν στην εξουσία ή (και) να βγάλουν κανά φράγκο, όπως οι σύντροφοί τους Φλωρίδης, Χρυσοχοϊδης, Παναγόπουλος, Στρατινάκη και σία.
Και σε αυτούς που θέλουν να δοκιμάσουν άλλες σχέσεις, πιο αριστερές, σίγουρα όχι μητσοτακικές.
Ο Τσίπρας τέλος, έκανε ολόκληρο rebranding για να θυμίζει… Φώτη Κουβέλη on steroids - ο πολιτικός που διατυπώνει «καλές απόψεις» παντώς καιρού, με ενθουσιασμό νεκροταφείου.
Αλλά ας μην τον αδικούμε, έφτιαξε γκράντε επιτελείο με «αξιοποίηση» στελεχών του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονταν σε κρυογονική κατάψυξη εδώ και τριάντα χρόνια και πού για να μάθεις ποιοι είναι πρέπει να απευθυνθείς στην Αρχαιολογική Υπηρεσία.
Οι δε συγκεντρώσεις του για την «Ιθάκη» θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε εκδήλωση ομότιμων της Ακαδημίας Αθηνών και κοπή πίτας του ΚΑΠΗ Άνω Μαγούλας.
Βέβαια, όσο η Αριστερά ασχολείται με το αγαπημένο της θέμα – τον εαυτό της – ο Μητσοτάκης δουλεύει μεθοδικά.
Πώς θα μπετονάρει ένα 30% συνταξιούχων, νοικοκυρών, δημοσίων υπαλλήλων και «επιχειρηματιών της αρπαχτής, με στοχευμένες παροχές και μαζική προπαγάνδα που τον εμφανίζει ως τον μόνο «σοβαρό» να κυβερνήσει.
Κάπως έτσι, η ΝΔ, μαζί με κάποια «τσόντα» που δεν θα δυσκολευτεί να βρει, θα εξασφαλίσει και τρίτη θητεία.
Η Αγία Οικογένεια θα βγάλει άλλο ένα δισεκατομμύριο ευρώ (τουλάχιστον) και πολλά εκατομμύρια ευρώ τα τρωκτικά που «πλαισιώνουν» το «επιτελικό κράτος», ξεκοκαλίζοντας όλοι μαζί τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ.
Για να αποχωρήσουν αθόρυβα εκεί γύρω στο 2030, παραδίδοντας την κυβέρνηση στον επόμενο (και ανυπόμονο) ΓΑΠ που θα ανακοινώσει, με περισσή αφέλεια, αλλά ακλόνητη αυτοπεποίθηση, τη νέα χρεοκοπία της χώρας, από το Καστελόριζο.
Η ζωή κάνει κύκλους…
Πίνακας: Βίνσεντ βαν Γκογκ, Στο κατώφλι της αιωνιότητας, 1890.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.