Του Δημήτρη Βασιλειάδη
Στο σπουδαίο κείμενο του μεγάλου Δημήτρη Πικιώνη ‘’Συναισθηματική Τοπογραφία’’ που βρίσκεται στη σελίδα 73 του βιβλίου του ‘’ΚΕΙΜΕΝΑ’’, των εκδόσεων Μ.Ι.Ε.Τ., είναι αφιερωμένη η σημερινή ‘’σταλιά’’, που απόσπασμά του παραθέτω παρακάτω.
~~~~~~~~~~
‘’Περπατώντας επάνω σε τούτη τη γη, η καρδιά μας χαίρεται με την πρώτη χαρά του νήπιου την κίνησή μας μέσα στο χώρο της πλάσης, την αλληλοδιάδοχη τούτη καταστροφή κι αποκατάσταση της ισορροπίας που είναι η περπατησιά.
Χαίρεται το προχώρεμα του κορμιού επάνω απ΄ την ανάγλυφη τούτη ταινία που είναι το έδαφος. Και το πνεύμα μας ευφραίνεται απ΄ τους άπειρους συνδυασμούς των τριών διαστάσεων του Χώρου, που μας συντυχαίνουν και αλλάζουν στο κάθε μας βήμα ένα γύρω μας, και που το πέρασμα ακόμα ενός συννέφου ψηλά εις τον ουρανό είναι ικανό να τους μεταβάλλει.
Προσπερνούμε δίπλα σε τούτο το βράχο, τον κορμό του δέντρου ή κάτω από τούτο το θύσανο της φυλλλωσιάς του.
Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε μαζί με το έδαφος, απάνω εις τα κυρτώματά του, τους γηλόφους, τα όρη ή βαθιά μέσα στις κοιλάδες.
Χαιρόμαστε την επίπεδη έκταση της πεδιάδος, μετρούμε τη γη με τον κόπο του κορμιού μας.
Το έρημο τούτο μονοπάτι είναι απείρως ανώτερο από τις λεωφόρους των μεγαλουπόλεων. Γιατί με την κάθε πτυχή του, με τις καμπές του, τις άπειρες εναλλαγές της προοπτικής του χώρου που παρουσιάζει, μα μαθαίνει τη θεία υπόσταση της ατομικότητας της υποταγμένης εις την αρμονία του Όλου.
Μελετούμε το πνεύμα που αναδύεται απ΄ τους τόπους.
Εδώ το έδαφος είναι σκληρό, πετρώδες, απότομο, το χώμα ξερό. Εκεί η γή είναι επίπεδη. Νερό αναβλύζει ανάμεσα στα βρύα.
Εδώ οι πνοές, το ύψος και η σύσταση του εδάφους μας αναγγέλουν τη γειτνίαση της θάλασσας.
(…)
Εδώ οι φυσικές δυνάμεις, η γεωμετρία της γης, η ποιότητα του φωτός και του αιθέρα, προσδιορίζουν τούτο τον τόπο για κοιτίδα πολιτισμού.
Εκεί οι μυστηριώδεις αναθυμιάσεις αναδίνονται θαρρείς, από τη γη… Ο γκρεμνός αυτός σου προκαλεί δέος. Το σπήλαιο τούτο είναι κατοικία μυστηριωδών πνευμάτων, υπερφυσικών δυνάμεων. Είναι οι σεβάσμιοι πανάρχαιοι τόποι λατρείας… Εμπρός στην αρχέγονη εικόνα της Γης οπού κρατούνε, η ψυχή δέχεται ένα μυστικό τίναγμα, όπως ο ραβδοσκόπος στην αόρατη παρουσία του νάματος…
Το φως έπλασε τούτο τον Κόσμο. Το φως τον συντηρεί και τον γονιμοποιεί.
Αυτό μας τον φανερώνει στα υλικά μας μάτια, για να τον φωτίσει το φως της ψυχής μας…
Επάνω από την ακίνητη τούτη γεωμετρία της γης, είναι το αεικίνητο Κράτος του Αιθέρος, και του Φωτός.
Γυρνάει το άστρο της Ζωής, έρχεται, φεύγει και γίνεται ημέρα και νύχτα.
Πλησιάζει τη γη, μακραίνει και γίνεται καύμα ή ψύχος, όμβρος ή ξηρασία, αιθρία ή ζόφος, νεφέλη, βροχή ή άνεμος.
Και η ανθρώπινη ψυχή χαίρεται την κινούμενη τούτη γεωμετρία του αιθέρος και του φωτός, που είναι οι εποχές.
Το Φως την ευφραίνει, ο άπειρος κόσμος των Μορφών και του Χρώματος.
(…)
Αλλά τι βλάπτει αν το συναισθηματικό τούτο ημερολόγιο είναι ελλιπές ;
Δε θα έφτανε αν, από τη θεώρηση τούτου , γινόταν φανερή η Αρχή που μου φαίνεται πως η φύση θέλει να μας διδάξει :
Πως τίποτα δεν υπάρχει μόνο του αλλά τα πάντα είναι μέρος μια καθολικής Αρμονίας. Όλα διαπερνούν το ένα τ΄ άλλο και πάσχουν και μεταβάλλονται το ένα από τ΄ άλλο. Και δεν μπορείς να συλλάβεις το ένα παρά μέσον των άλλων".
~~~~~~~~~
Ζωγραφική : κυρ-Νικόλας Γαβριήλ Πεντζίκης
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.