Του Βασίλη Λύκου
Η επίσημη ανακοίνωση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΕΧΠ-ΑΠΕ) από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας επιχειρήθηκε να επενδυθεί με ένα φτηνό επικοινωνιακό περιτύλιγμα περί «αυστηρών κανόνων», «προστασίας του τοπίου» και «διασφάλισης των τοπικών κοινωνιών». Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνιστά μια απροκάλυπτη και προκλητική θεσμική κοροϊδία. Πίσω από τις κυβερνητικές θριαμβολογίες κρύβεται ένας μηχανισμός που νομιμοποιεί την ανεξέλεγκτη δράση των ενεργειακών ομίλων, μετατρέποντας τα βουνά, τις προστατευόμενες περιοχές και την πλέον γόνιμη αγροτική γη της χώρας σε μια απέραντη, ανεξέλεγκτη βιομηχανική ζώνη.
Η μεγάλη απάτη των 1.200 μέτρων
Το κεντρικό αφήγημα του Υπουργείου εστιάζει στη θέσπιση ορίου υψομέτρου, προβάλλοντας την «απαγόρευση τοποθέτησης αιολικών σταθμών πάνω από τα 1.200 μέτρα» ως δήθεν ιστορική τομή. Όποιος όμως ανατρέξει στις πονηρές μεταβατικές διατάξεις, αντιλαμβάνεται αμέσως το μέγεθος του εμπαιγμού.
Από τον νέο κανόνα εξαιρούνται πλήρως όχι μόνο τα έργα που διαθέτουν ήδη Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ), αλλά ακόμη και όσα έχουν απλώς υποβάλει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και έχει εγκριθεί η τυπική πληρότητα του φακέλου τους πριν από τη δημοσίευση του πλαισίου σε ΦΕΚ.
• Το αδειοδοτικό τέρας: Στη χώρα βρίσκονται σε καθεστώς αδειοδοτικής ωρίμανσης (στάδιο Βεβαίωσης Παραγωγού) αιολικά έργα συνολικής ισχύος περίπου 18,3 GW, όταν ο αναθεωρημένος στόχος του ΕΣΕΚ για όλα τα χερσαία αιολικά είναι μόλις 8,9 GW για το 2030.
• Το παράδειγμα των Τρικάλων: Στον ορεινό όγκο των Τρικάλων υπάρχει ήδη ένα γιγαντιαίο χαρτοφυλάκιο αιολικών έργων ισχύος 600 MW —που αντιστοιχεί σε περίπου 150 ανεμογεννήτριες—, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων «γλιτώνει» χάρη στις μεταβατικές διατάξεις.
Η επιστημονική παράνοια βγάζει μάτι: Αν ένα αιολικό έργο είναι περιβαλλοντικά ακατάλληλο στα 1.300 ή στα 1.600 μέτρα υψόμετρο, δεν μετατρέπεται ξαφνικά σε «βιώσιμο» επειδή ο επενδυτής υπέβαλε έναν διοικητικό φάκελο λίγους μήνες νωρίτερα! Την ίδια στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρώπη (όπως στις Άλπεις μέσω της Σύμβασης των Άλπεων) θεσπίζονται αδιαπέραστες Ζώνες Αποκλεισμού (Exclusion Areas) που απαγορεύουν οριζόντια κάθε αλλοίωση της συνοχής του τοπίου και εφαρμόζονται άμεσα σε όλα τα μη κατασκευασμένα έργα —αφού η οικολογική ευαλωτότητα του βουνού δεν υπολογίζει διοικητικές προθεσμίες—, το ελληνικό κράτος εφευρίσκει νομικά παράθυρα για να βαφτίζει τα καταστροφικά έργα «νόμιμα επενδυτικά δικαιώματα».
Στερεά Ελλάδα: Η βίαιη μετατροπή του αγροτικού τοπίου
Στο πεδίο των φωτοβολταϊκών, το ΥΠΕΝ θεσπίζει ανώτατο όριο κάλυψης γης στο 1,5% της συνολικής έκτασης κάθε Περιφερειακής Ενότητας. Η αναφορά σε ένα «μικρό ποσοστό της τάξης του 1,5%» καλλιεργεί εσκεμμένα την εντύπωση μιας λελογισμένης παρέμβασης. Η μαθηματική και γεωγραφική αποδελτίωση, όμως, αποκαλύπτει μια εφιαλτική εικόνα.
Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας καταλαμβάνει συνολική έκταση περίπου 15,5 εκατομμυρίων στρεμμάτων. Το «αθώο» 1,5% μεταφράζεται στη δυνατότητα τσιμεντοποίησης και κάλυψης με μαύρα πάνελ σε πάνω από 230.000 στρέμματα. Για να καταλάβουμε για τι μέγεθος μιλάμε, η έκταση αυτή ισοδυναμεί με ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας και των προαστίων της!
• Οροπέδιο Δομοκού: Στο οροπέδιο του Δομοκού, στη Μακρυρράχη και την Ξυνιάδα, οι εκτάσεις που έχουν λάβει αδειοδότηση (πάνω από 90.000 στρ.) μόνο στον Δήμο Δομοκού προσεγγίζουν τα 3/4 της έκτασης Αθήνας και Πειραιά μαζί.
• Βοιωτία και Εύβοια: Στη Βοιωτία, το 1,5% επιτρέπει την κάλυψη 44.000 στρεμμάτων γης, κυρίως στον κάμπο της Θήβας και τον Αλιάρτο, καταστρέφοντας υψηλής παραγωγικότητας αρδευόμενα χωράφια, ενώ στην Εύβοια οι εγκρίσεις επεκτείνονται ακόμη και σε αναδασωτέες ή καμένες εκτάσεις στη Βόρειο Εύβοια.
Ενώ σε χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία απαγορεύεται αυστηρά η κατάληψη γης υψηλής παραγωγικότητας από συμβατικά, χαμηλά πάνελ και επιβάλλονται δεσμευτικά τεχνικά πρότυπα (όπως το Agri-PV) που υποχρεώνουν τους επενδυτές να διατηρούν το 66% έως 90% της γεωργικής παραγωγής, η Ελλάδα επιτρέπει την ολοκληρωτική αλλαγή χρήσης και το θάψιμο της πρωτογενούς παραγωγής κάτω από το τσιμέντο.
Η αθέατη βιομηχανική ζώνη
Η καταστροφή συμπληρώνεται από μια σειρά από παράλληλες βαριές υποδομές:
1. Σταθμοί Αποθήκευσης (Μπαταρίες): Γιγαντιαίες εγκαταστάσεις συσσωρευτών λιθίου χωροθετούνται δίπλα σε οικισμούς ή μέσα σε δάση, εισάγοντας εφιαλτικούς κινδύνους ατυχημάτων.
2. Μικρά Υδροηλεκτρικά & Αντλησιοαποταμίευση:
Τα έργα αυτά εξαιρούνται πλήρως από τους περιορισμούς υψομέτρου, εισβάλλοντας στην καρδιά των ορεινών οικοσυστημάτων της Πίνδου, των Αγράφων, της Οίτης, των Βαρδουσίων και της Γκιώνας.
3. Συνοδευτικά Έργα Δικτύου:
Χιλιάδες χιλιόμετρα νέων γραμμών υψηλής τάσης, τεράστιοι υποσταθμοί και βίαιες διανοίξεις δρόμων κατακερματίζουν τα δάση.
Όταν συνυπολογιστούν οι ζώνες ασφαλείας, οι υποσταθμοί και οι δρόμοι προσπέλασης, η πραγματική κατάληψη γης ξεπερνά κατά πολύ το «αθώο» 1,5%, αφαιρώντας οριστικά εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα από τον πρωτογενή τομέα.
Η γυμνή αλήθεια
Δεν πρόκειται για περιβαλλοντική πολιτική. Πρόκειται για μια βίαιη, κρατικά συντονισμένη αναδιανομή γης και δημόσιου πλούτου υπέρ των ενεργειακών ομίλων. Η πραγματική προστασία των βουνών και των πεδιάδων απαιτεί έναν και μοναδικό κανόνα: Άμεση, οριζόντια ακύρωση όλων των μη κατασκευασμένων έργων άνω των 1.200 μέτρων και έξω από αυστηρές ζώνες φέρουσας ικανότητας, ανεξάρτητα από το στάδιο αδειοδότησης.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς το θεσμικό άλλοθι μιας ασύλληπτης περιβαλλοντικής και κοινωνικής λεηλασίας.
Όλο το άρθρο μου εδώ:
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.