Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΡΩΓΜΗΣ;
Βασίλης Λύκος
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να καούν τα σχολεία για να καταλάβουμε ότι κάτι έχει σπάσει.
Δεν χρειάζεται να κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους για να αντιληφθούμε ότι η κοινωνική πίεση έχει όρια.
Και δεν χρειάζεται να φτάσει μια δημοκρατία στο σημείο της σύγκρουσης κράτους και κοινωνίας για να καταλάβουμε ότι η κοινωνική ειρήνη δεν είναι αυτονόητη.
Η Γαλλία αυτές τις ημέρες μας δίνει ένα σκληρό μάθημα.
Περισσότερα από 350 λύκεια βρέθηκαν στο επίκεντρο κινητοποιήσεων μαθητών, με βασικά αιτήματα τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τις συνθήκες στα σχολεία και την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι κινητοποιήσεις συναντήθηκαν με ευρύτερες απεργίες εργαζομένων απέναντι στον προϋπολογισμό και στις περικοπές.
Και όταν η κοινωνική πίεση συναντά την οικονομική ανασφάλεια, την ακρίβεια και την αίσθηση ότι το κράτος δεν ακούει, η απόσταση από την ειρηνική διαμαρτυρία μέχρι τη σύγκρουση μπορεί να γίνει επικίνδυνα μικρή.
Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της Γαλλίας.
Όχι ότι «έρχεται το 1789». Αλλά ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την κοινωνική ανοχή.
Και τώρα ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη.
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;
Στα σχολεία μας, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο, οι εκπαιδευτικοί εκτιμούσαν ότι παρέμεναν πάνω από 10.000 κενά, παρά τις προσλήψεις αναπληρωτών. Ο ΟΟΣΑ, στην έκθεσή του Education at a Glance 2026, καταγράφει επίσης τη γήρανση του εκπαιδευτικού προσωπικού και σημαντικές μισθολογικές αποκλίσεις των εκπαιδευτικών από άλλους εργαζόμενους με αντίστοιχο επίπεδο εκπαίδευσης.
Στην κοινωνία; Η εικόνα είναι ακόμη πιο σκληρή.
Το 27,5% του πληθυσμού της Ελλάδας βρισκόταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού — από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και στο κόστος στέγασης η Ελλάδα βρίσκεται σε ακόμη πιο ακραία θέση:
26,4% των ανθρώπων στην Ελλάδα ζούσαν το 2025 σε νοικοκυριά όπου η στέγαση απορροφούσε τουλάχιστον το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.
Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος; 7,7% !
Αυτό δεν είναι ένας απλός αριθμός. Είναι το ενοίκιο. Είναι ο λογαριασμός του ρεύματος. Είναι το σούπερ μάρκετ. Είναι η βενζίνη. Είναι το παιδί που μεγαλώνει και χρειάζεται σπίτι, δουλειά και προοπτική.
Και την ώρα που η ενεργειακή πίεση επιστρέφει, η κυβέρνηση αναγκάστηκε μόλις χθες να παρατείνει τις παρεμβάσεις στις τιμές των καυσίμων, αυξάνοντας προσωρινά την κρατική επιδότηση στο diesel και προετοιμάζοντας νέα μέτρα για το πετρέλαιο θέρμανσης.
Γιατί;
Επειδή το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται όταν το ονομάζουμε «παροδικό».
Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη δημοσιονομική πειθαρχία, στην ενεργειακή κρίση, στις αυξημένες αμυντικές δαπάνες και στις κοινωνικές ανάγκες.
Και η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς μέσα σε αυτή τη δίνη.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει για το 2026 αύξηση των αμυντικών δαπανών της Ελλάδας στο 2,6% του ΑΕΠ, από 2,4% το 2025.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ανακοινώνει πακέτα ενίσχυσης εισοδημάτων και φορολογικών μέτρων, ύψους περίπου 3,5 δισ. ευρώ έως το 2030, σε μια προσπάθεια να απαντήσει στην πίεση του κόστους ζωής.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι σήμερα Γαλλία.
Πλησιάζει; Πάντως όχι ακόμη.
Το ερώτημα είναι άλλο:
❗ ΠΟΣΗ ΠΙΕΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΣΠΑΕΙ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ;
Γιατί η κοινωνική έκρηξη δεν γεννιέται μέσα σε μία νύχτα.
Χτίζεται αργά. Με τον εκπαιδευτικό που δεν προλαβαίνει να καλύψει τα κενά.
Με τον γιατρό που δουλεύει στα όρια.
Με τον αγρότη που βλέπει το κόστος παραγωγής να ανεβαίνει.
Με τον μικρομεσαίο που παλεύει με φόρους, ενέργεια και κόστος λειτουργίας.
Με τον νέο που βλέπει το ενοίκιο να καταπίνει τον μισθό του.
Με τον συνταξιούχο που μετράει μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Με την Περιφέρεια που αδειάζει.
Με την Ελλάδα που γερνάει.
Και κυρίως:
με έναν πολίτη που αρχίζει να αισθάνεται ότι η πολιτεία ζητά συνεχώς περισσότερα από εκείνον, ενώ του επιστρέφει όλο και λιγότερη ασφάλεια, ποιότητα ζωής και προοπτική.
Αυτό είναι το επικίνδυνο σημείο. Όχι η διαδήλωση. Όχι η απεργία. Όχι η διαφωνία. Όχι καμία δράση αντίστασης…
Η απώλεια εμπιστοσύνης.
Γιατί όταν η πολιτική αδυνατεί να απορροφήσει την κοινωνική πίεση με διάλογο, μεταρρυθμίσεις και πραγματικές λύσεις, η πίεση δεν εξαφανίζεται.
Συσσωρεύεται ! Και κάποια στιγμή ξεχειλίζει.
Η Γαλλία σήμερα βρίσκεται μέσα σε αυτή τη δοκιμασία.
Η Ελλάδα άραγε δεν έχει κανέναν λόγο να πανηγυρίζει ότι «δεν είμαστε Γαλλία»;
Όμως έχει λόγο να αναρωτηθεί:
ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΕΚΡΗΞΗ;
Γιατί η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο όταν σπάνε βιτρίνες.
Κινδυνεύει όταν οι πολίτες πάψουν να πιστεύουν ότι η φωνή τους μπορεί να αλλάξει κάτι.
Και τότε η κοινωνία δεν ζητά πλέον απλώς απαντήσεις.
ΖΗΤΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΞΑΝΑ Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ. ΧΩΡΙΣ ΑΣΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΠΑΝΩ» ΚΑΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΑΝΗΛΕΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΚΑΤΩ»
Η Γαλλία είναι σήμερα ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ καθώς και όλο αυτό το κλειστό, ολιγαρχικό, ανήλιο, γραφειοκρατικό, διαδρομιστικό Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο, που χτίστηκε με έσοδα των λαών αλλά ερήμην των λαών
Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα κοιταχτεί εγκαίρως μέσα του…
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.