Άντον Τσέχωφ: «Είμαι Έλληνας»

Σαν σήμερα, 29 Ιανουαρίου 1860, γεννήθηκε στην πόλη Ταγκανρόγκ της ρωσικής αυτοκρατορίας ο μεγαλύτερος συγγραφέας του 20ού αιώνα, Άντον Τσέχωφ.

«Στη Ρωσία δεν υπάρχει τίποτα, ενώ στην Ελλάδα υπάρχουν τα πάντα!» Αυτή η ατάκα ενός Έλληνα εμπόρου στο βοντβίλ «Γάμος» (1889) του Άντον Παβλόβιτς Τσέχοφ έγινε ίσως ο κύριος ελληνικός αφορισμός στη ρωσική γλώσσα.

Ο Τσέχωφ δεν βρέθηκε ποτέ στην Ελλάδα, αλλά συνδέθηκε με αυτή από τη γέννησή του, καθώς οι νονοί του ήταν Έλληνες: ο έμπορος Ντμίτρι Κιρίλοβιτς Σοφιανόπουλος και η σύζυγός του Ελιζαβέτα Εφίμοβνα.

Η ιστορία λέει ότι η Μεγάλη Αικατερίνη επέτρεψε σε όλους τους Έλληνες (σ.σ. και Αλβανούς) να μεταναστεύσουν στο Ταγκανρόγκ, για την ενίσχυση της οικονομίας αυτής της πόλης-λιμάνι που ίδρυσε ο Έλληνας Ιωάννης Βαρβάκης από ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Αυτό έγινε μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1769). Έτσι, το Ταγκανρόγκ απέκτησε το σημαντικότερο εμπορικό λιμάνι στην Αζοφική θάλασσα για εμπόριο ξυλείας.

Μέχρι την επανάσταση του 1917, το 60% του πληθυσμού ήταν Έλληνες. Κατ' αρχάς, η πόλη έγινε σχεδόν ελληνική, μέχρι που ο Δούκας Ποτέμκιν ήθελε να μετονομάσει το Ταγκανρόγκ σε Σπάρτη. Η οικογένεια Τσέχοφ ζούσε ανάμεσα στους Έλληνες και οι γονείς του ονειρεύονταν ότι ο Άντον Πάβλοβιτς θα σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι Έλληνες ήταν οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες και έμποροι. Ο Έλληνας συμμαθητής του συγγραφέα, Πάβελ Φεντόροβιτς Ιορντάνοφ, έγινε κάποια στιγμή δήμαρχος του Ταγκανρόγκ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

Πρόσκληση σε Ημερίδα

Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur

Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

• Γιατί οι αγρότες διαδηλώνουν σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο;

• Ποιές οι επιπτώσεις της συμφωνίας στην παραγωγή και την τροφή;

• Μετά την παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τι;

Σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω θα προσπαθήσει να απαντήσει η ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου, στο αμφιθέατρο Νιαβή, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός 75) και διοργανώνεται από την Πανελλαδική Δικτύωση για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Η ημερίδα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας

Θεματική ομάδα για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και τη Διατροφική Κυριαρχία

Σημείωση:

Θα υπάρχει δυνατότητα και διαδικτυακής συμμετοχής μέσω της πλατφόρμας google meet μέσω του παρακάτω συνδέσμου: meet.google.com/cyr-qytj-shs   

Πληροφορίες: Τηλ: 6973828009 

e-mail: yparxiako.ellada@gmail.com 

Ιστοσελίδα: yparxiakoellada.gr

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Αλληλεγγύη στη Ροζάβα, τέλος στις αυταπάτες

30/01/2026

Παναγιώτης Ξοπλίδης

Οι δυνάμεις του νέου καθεστώτος της Δαμασκού, με τη στήριξη της Τουρκίας και την ανοχή ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, επιχειρούν να ξεριζώσουν τους Κούρδους από τα εδάφη τους, διασφαλίζοντας συγκεκριμένα ανταλλάγματα.

Με μια ευρεία στρατιωτική επίθεση το καθεστώς του πολέμαρχου αλ-Τζολάνι και νυν προέδρου αλ-Σάρα, από κοινού με ισλαμιστικές πολιτοφυλακές υποστηριζόμενες από την Τουρκία, απειλούν όλη τη Ροζάβα. Η επίθεση ξεκίνησε από τις πρώτες ημέρες του 2026 εναντίον των κουρδικών συνοικιών του Χαλεπίου και συνεχίστηκε με την κατάληψη των Ράκα και Ντέιρ εζ-Ζορ. Οι περιοχές αυτές δεν κατοικούνται από κουρδική πλειοψηφία, ωστόσο είχαν καταληφθεί από τον SDF, τον στρατιωτικό βραχίονα των Κούρδων, κατά τη διάρκεια της μάχης ενάντια στον ISIS. O κουρδικός στρατός αποχώρησε χωρίς μεγάλη αντίσταση ώστε να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση των πόλεων Χασάκα, Καμισλί και Κομπάνι.

Η ρίζα της σύγκρουσης βρίσκεται στη συμφωνία που είχε υπογραφεί στις 10 Μάρτη 2025 μεταξύ της κουρδικής ηγεσίας και της «μεταβατικής κυβέρνησης». Αυτή περιλάμβανε την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Κούρδων (γλώσσα, ομοσπονδιακή αυτονομία, διατήρηση στρατιωτικής δύναμης στις περιοχές τους κ.α.), με ταυτόχρονη αναγνώριση της κυριαρχίας του κεντρικού κράτους, παραχώρηση των πηγών πετρελαίων και φυσικού αερίου, καθώς και ενσωμάτωση του SDF στον κρατικό στρατό. Η συμφωνία, όμως, δεν εφαρμόστηκε ποτέ πλήρως και η «διαπραγμάτευση» πήρε ένοπλη μορφή, καθώς ένα χρόνο μετά ο αλ-Τζολάνι αισθάνεται πολύ πιο ασφαλής, έχοντας την κάλυψη ΗΠΑ και Ευρώπης. Φορώντας πλέον το κοστούμι του πρόεδρου, ο άλλοτε επικηρυγμένος ως τρομοκράτης προχώρησε σε συναντήσεις με Τραμπ, Μακρόν όπου συμφωνήθηκε η δυνατότητα δημιουργίας στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε περιοχή της Συρίας και το άνοιγμα σε «επενδύσεις».

Η παρουσία της Τουρκίας λειτουργεί ως «εγγυητής» των ασταθών συμφωνιών και το αντάλλαγμα που απαιτείται είναι η κατάργηση της ελευθερίας των κουρδικών περιοχών στη Συρία. Αυτή την κατεύθυνση διευκόλυνε και η συνάντηση αντιπροσωπειών Συρίας και Ισραήλ στο Παρίσι, με συμμετοχή ΗΠΑ και Τουρκίας, όπου συμφωνήθηκε η στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία. Εκεί, ο αλ-Τζολάνι φέρεται να συμφώνησε να μη διεκδικήσει τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν, προκειμένου να πάρει το πράσινο φως για την κατάληψη της Ροζάβα.

Οικ. Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος: «Ἡ μετατροπή τῶν σχολείων εἰς «παραδείσους τῶν νέων τεχνολογιῶν» δέν λύει τό πρόβλημα τῆς παιδείας»

29.01.2026

Αναλυτικά ο πανηγυρικός λόγος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στην Τελετή εορτασμού των Τριών Ιεραρχών στο ΑΠΘ:

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Θεσσαλονίκης κύριε Φιλόθεε, Ποιμενάρχα τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας,

Τιμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Ἐξοχώτατοι,

Ἐλλογιμώτατοι, κύριε Πρύτανι, κύριοι Ἀντιπρυτάνεις, κύριοι Κοσμήτορες καί Πρόεδροι Τμημάτων, κύριοι Καθηγηταί, κυρίαι Καθηγήτριαι,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,

Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,

Προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ φοιτηταί καί φοιτήτριαι,

Κυρίαι καί Κύριοι,

Ἐκφράζομεν θερμάς εὐχαριστίας πρός τάς Πρυτανικάς Ἀρχάς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διά τήν εὐγενῆ καί λίαν τιμητικήν πρόσκλησιν νά ἐκφωνήσωμεν τόν Πανηγυρικόν Λόγον ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραχῶν, τῶν «Προστατῶν τῶν Ἑλληνικῶν καί Χριστιανικῶν Γραμ-μάτων». Ἐπαναλαμβάνομεν καί ἐνώπιόν σας, ὅτι κάθε τιμή πρός ἡμᾶς διαβαίνει ἐπί τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν, τήν πάμπολλα καί ἀνεκτίμητα προσενεγκοῦσαν εἰς τήν παιδείαν τοῦ Γένους. Αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν διακονοῦμεν ὡς κληρικός ἐπί σχεδόν ἑξήκοντα πέντε ἔτη, ἐξ ὧν τά τριάκοντα πέντε ὡς Προκαθήμενος αὐτῆς. Δοξάζομεν τόν φιλάνθρωπον Δοτῆρα παντός ἀγαθοῦ δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τό ταπεινόν ἡμῶν πρόσωπον. Αὐτά τά ὁποῖα θά εἴπωμεν, ἐν συνεχείᾳ, ἐκφράζουν τό πνεῦμα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τήν ἀνύστακτον μέριμνάν της διά τόν πνευματικόν πολιτισμόν, ὅπου καρποφορεῖ ἡ πολύτιμος παρακαταθήκη τῶν Μεγάλων Ἱεραρχῶν, τῶν «τριῶν μεγίστων φωστήρων τῆς τρισηλίου θεότητος».

Ἔχει ζωτικήν σημασίαν νά γνωρίζουν οἱ νέοι καί αἱ νέαι μας τήν ἀσύγκριτον προσφοράν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου πρός τό Γένος, τόν κεντρικόν ρόλον του εἰς τήν διάσωσιν τῆς ταυτότητός μας, καθώς καί τήν παγχριστιανικήν καί πανανθρωπίνην ἀποστολήν του. 

Οι αρχαίοι, ο Χριστός και ο πολιτισμός της βαρβαρότητας

από Άρδην - Ρήξη 27 Ιανουαρίου 2026

Παναγία Παρηγορίτισσα – Άρτα

του Σωτήρη Γουνελά, συγγραφέα* δημοσιεύτηκε στον νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 27

Πριν αρχίσω, μια μικρή αναφορά στον Φαίδρο του Πλάτωνα. Λέει ο Σωκράτης για τον θεό Θευθ, που στην Αίγυπτο παρουσιάστηκε στον βασιλιά να του ανακοινώσει ότι βρήκε τη γραφή και τους αριθμούς. Τότε ο βασιλιάς του απαντάει ότι αυτό που βρήκε είναι «φάρμακον λήθης» και ότι οι άνθρωποι θα χάσουν τη μνήμη τους και, διαβάζοντας έργα άλλων, θα τα νομίζουν δικά τους και, αντί να γίνουν σοφοί, θα γίνουν δοκησίσοφοι. Είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, έχει περάσει πολύς καιρός, τόσος που η ζωή εκείνη έχει θαμπώσει, σχήματα θαμπά έρχονται ως εμάς, με εξαίρεση όλα εκείνα τα αιώνια πράγματα διατυπωμένα με λέξεις που δεν καταργούνται στον αιώνα τον άπαντα.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που δόθηκαν μια κι έξω («εφάπαξ») και τα οποία διατηρούνται στον βαθμό που το ανθρώπινο γένος επικοινωνεί με τις φωτεινές θείες πηγές του. Όταν η επικοινωνία διακόπτεται, το γένος αυτό, το κατά Πλάτωνα και Λάχεσιν «θανατηφόρον» (δηλ. φορέας θανάτου), καταπέφτει και σχεδόν διαλύεται: τότε διανύεται σε όλη της τη λαμπρότητα η περίοδος της ύβρεως ή της αμαρτίας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή είναι η παρούσα περίοδος.
Όταν λοιπόν προσπαθούμε να «επιστρέψουμε» και να ξαναπιάσουμε επαφή με τα αιώνια και τα σπουδαία –σ’ αυτόν εδώ τον τόπο–, χρειάζεται πριν απ’ όλα να έχουμε αίσθηση αυτής της πραγματικότητας, η οποία απλώνεται παγκοσμίως και παρασύρει τους πάντες στη δίνη της.

Ξέρετε, στον κόσμο αυτόν χρειάζεται να διαλέξουμε δασκάλους. Να αρχίσουμε από τους Προσωκρατικούς, να συνεχίσουμε με Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, να περάσουμε στους Έλληνες Πατέρες αλλά και στα σύγχρονα ελληνικά και δυτικοευρωπαϊκά έργα, όχι για απόκτηση εγκυκλοπαιδικών ή εξειδικευμένων γνώσεων, αλλά για να βρούμε (ή να ξαναβρούμε) μέσα από αυτά τη Συνέχεια Λόγου και Ήθους ενός αρχαίου λαού, όπως είμαστε οι Έλληνες, που όμως φαίνεται, σήμερα, δεν πολυδίνουμε σημασία γι’ αυτά τα παλαιότερα, ούτε φαίνεται να φροντίζουμε τη μνήμη, έτσι ώστε να αντλούμε από τα αρχαία ελληνικά και χριστιανικά πρότυπα και μάλιστα όσα ξεχώρισαν και ξεχωρίζουν για την οικουμενική τους διάσταση. Τίθεται ζήτημα οικείωσης με τις αλήθειες, τα έργα, τα πρόσωπα, γιατί διαφορετικά δεν καταλαβαίνουμε τίποτε ούτε για τα περασμένα, ούτε για τα τωρινά.
Εάν αρχίζαμε από τον Ηράκλειτο, θα έπρεπε πριν απ’ όλα να σταθούμε στο απόσπασμα που λέει ότι ο Λόγος είναι κοινός, και είναι κοινός όχι μονάχα για τους ανθρώπους, για τα πάντα, γιατί είναι θείος. Όλα τα ρυθμίζει, καθώς «τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπινοι νόμοι υπό ενός, του θείου». Γι’ αυτό, εξάλλου, λέει ότι ο Λόγος είναι αρμονιστής του σύμπαντος.

Το νέο ΦΡΕΑΡ

ΚΛΙΚ στην εικόνα ....

Δ. Τσαϊλάς: η ελληνοτουρκική ναυτική σύγκρουση που θα διαμορφώσει την Ανατολική Μεσόγειο

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Με βάση τα περισσότερα κριτήρια, η Ελλάδα και η Τουρκία θα έπρεπε να είναι εταίροι. Μοιράζονται την ιδιότητα του μέλους της συμμαχίας στο ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζουν αλληλεπικαλυπτόμενες προκλήσεις ασφαλείας και βρίσκονται σε έναν από τους πιο στρατηγικά ζωτικής σημασίας θαλάσσιους διαδρόμους στον κόσμο. Ωστόσο, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος παραμένουν από τους πιο στρατιωτικοποιημένους και ασταθείς θαλάσσιους χώρους στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι απλώς προϊόν ανεπίλυτων διαφορών ή ιστορικών παραπόνων. Αντανακλά μια βαθύτερη και πιο επακόλουθη σύγκρουση μεταξύ δύο ανταγωνιστικών στρατηγικών κοσμοθεωριών. Η μία βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και την αποτροπή, και η άλλη στην προβολή ισχύος και τον αναθεωρητισμό.

Αυτή η σύγκρουση γίνεται καλύτερα κατανοητή μέσα από τον ελληνοτουρκικό στρατηγικό ανταγωνισμό, το ναυτικό δόγμα και την περιφερειακή συμπεριφορά, ώστε να φωτίσουν γιατί επιμένουν οι ελληνοτουρκικές εντάσεις, γιατί επαναλαμβάνονται οι κρίσεις και γιατί η Ανατολική Μεσόγειος κινδυνεύει να γίνει εργαστήριο για την επίλυσης διαφορών της θαλάσσιας τάξης.

Δύο Αντίθετες Στρατηγικές Λογικές

Η Ελλάδα, αντιπροσωπεύει μια σχολή στρατηγικής σκέψης που βασίζεται στον κλασικό ρεαλισμό, ο οποίος περιορίζεται από το νόμο. Για εμάς, η ναυτική ισχύς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη νομική νομιμότητα. Η αποτροπή υπάρχει για τη διατήρηση της κυριαρχίας και όχι για την επέκτασή της. Η σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσω της προβλεψιμότητας, των συμμαχιών και της τήρησης καθιερωμένων κανόνων, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Η παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης κατά τον Ντοστογιέφσκι στο Έγκλημα και τιμωρία

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να το διαβάσετε...

29 Ιανουαρίου 1881 🌿.✟. Πέθανε ο μέγας Ρώσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους όλων των εποχών.

Στην παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης, που θ' ακούσουμε τις αμέσως επόμενες εβδομάδες, την Κυριακή της Απόκρεω, ο Ντοστογιέφσκι με την εκ βαθέων ψυχογραφική ανάλυση του ήρωά του στο έργο Έγκλημα και τιμωρία, κατάφερε να χαρακτηριστεί ως ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και να μελετάται σε γνωστά πανεπιστήμια ως ξεχωριστό μάθημα στα τμήματα ψυχολογίας.

ΠΗΓΗ:https://www.sophia-ntrekou.gr/2024/12/mellousa-krisi-Dostoevsky.html?fbclid=IwY2xjawPpe-tleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR4l3UDwp5Qd9zI65uARMXajVlXcuavd_BJTKHf4H3mTQdQT8x9zEALro2vx8Q_aem_TDbyBTg1nTpfHb6C7FTllQ&m=1

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

” Η Εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο”… Τρίκαλα, εργοστάσιο “Βιολάντα”

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*

Πέντε εργάτριες στα Τρίκαλα δεν γύρισαν από το νυχτοκάματο. Πέντε οικογένειες θρηνούν, μαζί και η τοπική κοινωνία. Πέντε σπίτια μαυροφορέθηκαν.Τα αίτια του δυστυχήματος ερευνώνται με κυρίαρχη εκδοχή την διαρροή προπανίου από κακοσυντηρημένο δίκτυο, με σοβαρές παραλέιψεις στην ασφάλεια.

Το τραγικό δυστύχημα με τον θάνατο των πέντε εργατριών μητέρων στα Τρίκαλα επαναφέρει στην επικαιρότητα το γεγονός της περιορισμένης προστασίας της Εργασίας στη Χώρα μας, τα προβλήματα υγείας και ασφάλειας που την συνοδεύουν.

Είναι γνωστόν ότι τις περισσότερες φορές η εργάτρια ή ο εργάτης δεν έχουν επιλογή. Το μεροκάματο ή το νυχτοκάματο το χρειάζονται. Ακόμη και εάν είναι μεροκάματα του τρόμου. Ξορκίζοντας ‘την κακιά την ώρα”..
Το Εργατικό Κέντρο της περιοχής διαμαρτυρόταν και προειδοποιούσε για τα προβλήματα με την ασφάλεια στις μονάδες της περιοχής. Ματαίως!

Το αληθινό όραμα, ο δρόμος, των Τριών Ιεραρχών

π. Κώστας Λαγός 

Οι Τρεις Ιεράρχες, τους οποίους λέμε πως τιμούμε σήμερα θεωρούνται οι προστάτες της παιδείας. Και εορτάζοντάς τους ως τέτοιους, τους προσβάλλουμε μάλλον παρά τους αποδίδουμε τιμή. 

Στην πραγματικότητα τους προσβάλλουμε με την ίδια την κοινωνική και πολιτική ζωή που έχουμε αφήσει να υπάρχει με αυτή τη μορφή στον τόπο μας...

Οι Τρεις Ιεράρχες, θα τα πω πολύ επιγραμματικά, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, είχαν ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα για την παιδεία και την κοινωνία. 

Θεωρούσαν πως η κατοχή πλούτου είναι έγκλημα όταν δεν μοιράζεται και στους φτωχούς, πως η πλεονεξία των ισχυρών είναι η αιτία όλων των πολέμων, πως η κοινοκτημοσύνη είναι ο μόνος τρόπος για να πάψουν οι συγκρούσεις, πως οι εργοδότες που δεν πλήρωναν τους εργαζομένους τους όσο έπρεπε είναι όμοιοι με δολοφόνοι και πως οι τότε νόμοι αδικούσαν τις γυναίκες -αφού τους είχαν γράψει άντρες- και υπενθύμιζαν ότι ενώ και ο Αδάμ και η Εύα ξεγελάστηκαν από τον διάβολο- ο Χριστός, η σωτηρία μας δηλαδή, ήρθε μέσω της γυναίκας στη γη. 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Παλαιότρες και νέες αναρτήσεις για τους Τρεις Ιεράρχες από το ιστολόγιό μας ΕΔΩ

Τρεις Ιεράρχες και παιδεία

Ἡ παιδεία τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς, εἶναι ἡ παιδεία ποὺ χρειάζεται ἡ Εὐρώπη σήμερα, γιὰ νὰ ξαναβρεῖ τὰ ὑπαρκτικὰ καὶ πνευματικὰ θεμέλιά της

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ,

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο

Οι φθονεροί άνθρωποι.

Ο ουρανοφάντωρ θεμελιωτής του χριστιανικού ήθους

Τι συμβαίνει στη Ροζάβα; Έ...να συλλογικό εγχείρημα συνθλίβεται στη σιωπή

Στις κοινωνικές επιστήμες, το συλλογικό τραύμα δεν αφορά μόνο τη βία που υφίσταται μια κοινωνία, αλλά το ρήγμα που αυτή η βία προκαλεί στο κοινό της νόημα, δηλαδή στο πώς οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον. 

Υπό αυτή την έννοια, όσα συμβαίνουν σήμερα στη Ροζάβα δεν είναι απλώς μια ακόμη «περιφερειακή σύγκρουση» στη Μέση Ανατολή. Είναι μια συνεχιζόμενη τραυματική εμπειρία που απειλεί να διαλύσει ένα σπάνιο συλλογικό εγχείρημα.

Η Ροζάβα υπήρξε, για πάνω από μια δεκαετία, κάτι περισσότερο από μια γεωγραφική περιοχή. Υπήρξε μια απόπειρα συλλογικής αυτονομίας μέσα σε συνθήκες πολέμου. Δημοκρατική αυτοδιοίκηση, συμμετοχή των γυναικών, πολυεθνοτική συνύπαρξη, κοινοτική οργάνωση. 

Η Ροζάβα υπήρξε μια συνειδητή προσπάθεια να οργανωθεί η κοινωνία από τα κάτω, με διαφορετικούς όρους από αυτούς του κράτους, της αγοράς ή της στρατιωτικής εξουσίας.

Στον πυρήνα της απόπειρας αυτής βρισκόταν η ιδέα ότι η πολιτική δεν πρέπει να ασκείται αποκλειστικά μέσω ενός κεντρικού κράτους, αλλά μέσα από κοινότητες, συνελεύσεις και συλλογικά όργανα, όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στη λήψη αποφάσεων. Η βασική μονάδα δεν ήταν το κόμμα ή ο ηγέτης, αλλά τα τοπικά συμβούλια γειτονιάς ή χωριού, με πραγματικές αρμοδιότητες στην καθημερινή ζωή.

Ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Του Διονύση Σκλήρη

Αντιγράφω από τους προτεινόμενους Προγρ. Άξ. της Συντονιστικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος για τον σύγχρονο καπιταλισμό - ιμπεριαλισμό (σύνδεσμος ΕΔΩ):

"Οι εξαρτημένες χώρες διακρίνονται, επιπλέον, σε

 (α) αυτές που είναι σε ανοιχτή σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, είτε βρίσκονται υπό την εξουσία των κομμουνιστικών κομμάτων, είτε διότι τυγχάνει μια κυρίαρχη πολιτικά μερίδα της εθνικής τους αστικής τάξης να επιθυμεί μια (πιο) ανεξάρτητη, εθνική ανάπτυξη και την άνοδο στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και σε

 (β) αυτές που υποτάσσονται και ενσωματώνονται στην ιμπεριαλιστική στρατηγική, είτε διότι δεν υπάρχει μερίδα της αστικής τάξης με προσδοκίες εθνικής ανεξαρτησίας, είτε γιατί αυτή δεν κυριαρχεί πολιτικά. 

Η ιστορική και σύγχρονη εμπειρία των περιπτώσεων που χώρες υπό αστική εξουσία συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό δείχνει ότι η περίπτωση αυτή αφορά κυρίως χώρες που βασίζονται σε σπάνιους φυσικούς πόρους, κυρίως ενεργειακούς (π.χ. πετρέλαιο και φυσικό αέριο), τις γεωπροσόδους από τους οποίους η εθνική αστική τάξη επιθυμεί να καρπωθεί προνομιακά (έναντι των ιμπεριαλιστών ανταγωνιστών), ενώ τις αξιοποιεί για τη σύναψη συμμαχιών με τις εργατικές και λαϊκές τάξεις (π.χ. σημερινή Ρωσία, Ιράν, μέχρι πρόσφατα η Συρία και η Λιβύη,  Βενεζουέλα και άλλες χώρες της Λατ. Αμερικής, χώρες του Σαχέλ όπως η Μπουρκίνα Φάσο κ.α.· συνήθως είναι το κράτος ή/και ο στρατός αυτός που αναλαμβάνει κυρίαρχο πολιτικό ρόλο ή και την ίδια την οικονομική διαχείριση των πόρων αυτών μέσω της εθνικοποίησής τους). 

Η εθνική ανεξαρτησία των χωρών αυτών είναι εξαιρετικά επισφαλής στην πορεία του ιστορικού χρόνου, στον βαθμό που δεν ανακύπτει μια επαναστατική διαδικασία σε αντιιμπεριαλιστική -με τη στρατηγική έννοια της εργατολαϊκής εξουσίας- ή σοσιαλιστική κατεύθυνση, καθώς οι αστικές ηγεσίες εμπλέκονται σε έναν διμέτωπο αγώνα εναντίον και του ιμπεριαλισμού και των εγχώριων υποτελών τάξεων. Μάλιστα, είναι ακριβώς σε τέτοιες χώρες που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις με τη μορφή των “έγχρωμων” (αντ)επαναστάσεων, οι οποίες αξιοποιούν έντεχνα υπαρκτές κοινωνικές αντιθέσεις, ταξικές, εθνικές ή θρησκευτικές."

Τα παραπάνω δεν είναι "συνωμοσιολογία", ούτε "γεωπολιτική" με αδιαφορία για τις "ταξικές σχέσεις".

Περιγράφει τις ανταγωνιστικές σχέσεις κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων με ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ. 

Μόλις διάβασα ότι οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχουν τα 2/3 της ιρανικής οικονομίας σε ανάρτηση του Διονύσιος Σκλήρης από άρθρο του στο Βήμα.

Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ..

ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ "ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΓΙΑΤΗ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ!

Τασιόπουλος Γιώργος 

Έγραψε στο tvxs , την ιστοσελίδα του ο Στέλιος Κούλογλου,

 "«Εδοξάσθη κρυπτόμενη και εξευτελίσθη εμφανιζόμενη»;

Και συνεχίζει..

"... οι χθεσινές θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: η κυρία Καρυστιανού τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς κατά του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μας προειδοποιεί για πιθανή εθνική προδοσία. Επειδή θα γίνει συνάντηση!

Ο κύβος ερρίφθη: η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα Τέμπη αποφάσισε να ηγηθεί της ελληνικής ακροδεξιάς και μας το ανακοίνωσε με ανάρτηση της στο διαδίκτυο. Και με θέσεις πιο δεξιές και από αυτές του Αντώνη Σαμαρά, να τον προλάβει, πριν εξαγγείλει το κόμμα του..."

 Το άρθρο καθρεφτίζει τη στάση της ελιτίστικης Αριστεράς απέναντι σε κάθε ενεργή πολιτική παρέμβαση και σε όποιο πολιτικό πρόσωπο δεν έχει πίσω του σόι, δεν είναι από πολιτικό τζάκι, δεν έχει την έγκριση της συστημικής μηντιακής και ψευτοκουλτουριάρικης διανόησης και δεν το παίζει προοδευτικός διανοούμενος.

Ας γυρίσουμε στο 1989, τότε που το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα ήτανε σημαία στα χείλη όλων των δημοκρατών, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, τότε που η δημοτικότητα του είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ όλων των εποχών.

Τότε το ΒΗΜΑ δημοσίευσε ένα άρθρο του Κούλογλου, με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη», που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Δημήτρη.

Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της εφημερίδας στις πλατείες σε Γιάννενα, Λάρισα και Άρτα, ενώ μυριόστομο το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιό του αγωγιάτη» δονούσε την Ελλάδα. (Δες ΕΔΩ)

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Κούλογλου στο παρελθόν όχι άδικα έχει κατηγορηθεί για λογοκλοπή, τον έχουν στην μπούκα πρώην σύντροφοί του στο ΕΚΚΕ, ενώ το επίσημο ΚΚΕ τον έχει κατηγορήσει και για αντικομμουνισμό. (Δες ΕΔΩ)

Φυσικά πριν γίνει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέλιος Κούλογλου, όπως κάθε "σοβαρός" άνθρωπος που σέβεται την "αριστερή" του προέλευσή βρέθηκε επί χρόνια στην αυλή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ (άλλωστε κράταγε από παλιά η φιλία με τον Θ. Τσουκάτο) και κέρδισε σκανδαλωδώς αρκετά χρήματα που του απέφεραν οι εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση.

Το 2000 η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Πανεπιστήμιο Χάγκεν βράβευσαν τον Κούλογλου και τις αντικομμουνιστικές επιδόσεις του στο «ντοκιμαντέρ», «Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα»,

Όπως τον κατηγόρησε το ΚΚΕ (Δες ΕΔΩ) μέσω του Ριζοσπάστη, "...το πρώην μέλος του «ΕΚΚΕ» (σύντροφος του Τσουκάτου) ακολουθεί τη γνωστή μεθοδολογία: Διαστρεβλώνει κατάφωρα την ιστορική πραγματικότητα (τόσο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όσο και στο ελληνικό) με τη βοήθεια «μαρτυριών» αποκλειστικά επαγγελματιών αντικομμουνιστών και πάνω σ' αυτή τη διαστρέβλωση οικοδομεί τα... ρεπορτάζ του αντικομμουνισμού του.

Αυτή την... «επιστημονική» μέθοδο ιστορικής ανάλυσης φαίνεται ότι θαύμασε το Πανεπιστήμιο του Χάγκεν που σε συνεργασία και με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βράβευσε τον Κούλογλου και το αισχρό του «δημιούργημα»...".

Στο ΣΥΡΙΖΑ όταν άρχισαν τα δύσκολα ετοίμαζε την ανεξαρτητοποίησή του με δηλώσεις όπως και αυτή, "Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσίλογων. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σύμμαχος του Κουφοντίνα. Eγώ θα πρότεινα περισσότερο χειρουργείο στον Παύλο Πολάκη και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την περίπτωση..."

Όπως φαίνεται έχει επανέλθει κανονικά στο γνωστό του ρόλο...

Καιρός να επαναφέρει στο πρόγραμμά της και την εκπομπή του η ΕΡΤ, έχουμε να μάθουμε.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η 8η επέτειος του λιντσαρίσματος της 22ας Ιανουαρίου 2018: «Ο Τελευταίος Διοικητής», Διοικητής Άλι!

24 Ιανουαρίου 2026

Αζίζ Σαχ – 22 Ιανουαρίου 2018: Ήταν μια υπέροχη οργάνωση, μια υπέροχη οργάνωση του Τμήματος Ειδικών Δυνάμεων Πολέμου.

Όπως τα γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Τουρκία, όπως το Sivas-Maraş-Çorum, όπως η 1η Μαΐου 1977, όπως η σφαγή στο Madımak…

Όπως οι προκλήσεις της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958 στην Κύπρο, όπως η σφαγή του Γκιόνελι στις 12 Ιουνίου 1958, όπως ο βομβαρδισμός του Τουρκικού Γραφείου Ειδήσεων στις 7 Ιουνίου 1958, όπως ο βομβαρδισμός των τζαμιών Μπαϊρακτάρ και Ομέργκε...

22 Ιανουαρίου 2018. Ήταν μια μεγαλοπρεπής επίδειξη οργάνωσης από το Τμήμα Ειδικών Δυνάμεων Πολέμου, αλλά ένας Διοικητής που διέλυσε το σύστημα απέτρεψε την αιματοχυσία: ο Ali Savaş Altan, ο «Τελευταίος Διοικητής» που αναδύθηκε από την κοινωνία μας.

Σε καμία από τις προκλήσεις και τις σφαγές του Τμήματος Ειδικού Πολέμου δεν θα βρείτε ούτε έναν διοικητή που να μην υπάκουσε σε διαταγές.

Αυτό που συνέβη στη Λευκωσία στις 22 Ιανουαρίου 2018 ήταν παρόμοιο με αυτό που συνέβη στο Μαδίμακ. Η μόνη διαφορά ήταν ότι ένας διοικητής, ακούγοντας τη συνείδησή του, άλλαξε την πορεία των γεγονότων...

π. Β. Γοντικάκης: περί Παιδείας

Ο π. Βασίλειος Γοντικάκης, προηγούμενος Ι.Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους, την ημέρα εορτασμού των τριών Ιεραρχών, την γιορτή των Γραμμάτων και της Παιδείας, μίλησε στους μαθητές και καθηγητές του Μουσικού Σχολείου Δράμας την Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013.

Στο δεύτερο βίντεο απαντά σε ερωτήσεις των μαθητών του Σχολείου.

Ο ἀντικοινωνικὸς χαρακτήρας τῆς ἰδιοκτησίας

 

Γιῶργος Σικελιώτης - Οἰκογενειακὸ

Ξενομερίτες εἴμαστε καὶ περαστικοὶ ἀπὸ τὴ γῆ. Ὅσο δὲ γιὰ τὸ «δικό μου» καὶ τὸ «δικό σου» εἶναι μόνο ψιλὰ λόγια, ποὺ δὲν ἰσχύουν στὴν πραγματικότητα. Κι ἂν ίσχυρίζεσαι ὅτι ἡ οἰκία σου εἶναι δική σου, εἶναι λόγος ἄνευ περιεχομένου. Διότι καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ἡ ὕλη εἶναι τοῦ Δημιουργοῦ, ἀκόμα κι ἐσὺ ποὺ κατασκεύασες ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ πάντα. Κι ἂν ἡ χρήση εἶναι δική σου, ἀλλὰ κι αὐτὴ εἶναι ἀβέβαιη, ὄχι μόνο λόγῳ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ λόγω τῶν εὐμετάβλητων συνθηκῶν τῆς ζωῆς. Αὐτὰ λοιπόν, ἀφοῦ τὰ συνειδητοποιήσουμε καλά, ἂς φιλοσοφήσουμε καὶ θὰ εἴμαστε διπλὰ κερδισμένοι. […]

Κοινὰ εἶναι (τὰ ἀγαθὰ) τὰ δικά σου καὶ τοῦ συνανθρώπου σου, ὅπως κοινὸς εἶναι ὁ ἥλιος, καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὸ σῶμα μας, στὸ ὁποῖο τὰ πάντα εἶναι τοῦ σώματος ὁλόκληρου ἀλλὰ καὶ κάθε μέλους χωριστά, τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴ χρήση τῶν χρημάτων: δηλαδὴ ἡ ἰδιοποίηση ἀπὸ ἕνα μέλος καταστρέφει τὴ ζωή.

Καὶ γιὰ νὰ γίνω σαφέστερος· […] ὅπως εἶναι κακὸ ἡ κοιλία νὰ κατέχει ἀποκλειστικὰ τὶς τροφὲς καὶ νὰ μὴ τὶς διανέμει στὰ ὑπόλοιπα μέλη, βλάπτοντας ὁλόκληρο τὸ σῶμα, ἴδια εἶναι καὶ ἡ κακία τῶν πλεονεκτῶν: νὰ κατακρατοῦν δηλαδὴ ὅ,τι διαθέτουν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Αὐτὸ καταστρέφει καὶ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τοὺς ἄλλους.

 

ἅγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Ι´ εἰς τὴν Α´ πρὸς Κορινθίους

Η προβοκάτσια της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958: απόγονος του πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955.

25 Ιανουαρίου 2026

Αζίζ Σαχ – Ας γυρίσουμε πίσω στις 26 Ιανουαρίου 1958, την ημέρα που ξεκίνησαν οι προκλήσεις της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958!

Λίγες μέρες αργότερα, το ρητορικό μέτωπο θα ξεκινήσει τις «εκδηλώσεις μνήμης» του...

Ο Τουφάν Έρχουρμαν θα κάνει επίσης μια δήλωση, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία, λέγοντας: «Το καθεστώς εγγύησης είναι η κόκκινη γραμμή μας...»

Ω, Τουφάν, ό,τι κι αν κάνεις, μην ξεχάσεις να εκμεταλλευτείς την πρόκληση της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958...

Προσκαλέστε και τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στις προκλητικές εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης, άλλωστε, έχετε τον ίδιο στόχο!

Η δουλειά σου είναι να εκμεταλλεύεσαι, Τουφάν...

Ξόδεψες όλο αυτό τον χρόνο αναλύοντας τις αδυναμίες και τις παθήσεις αυτού του πληθυσμού μάταια; Τα εκμεταλλεύτηκες όλα!

Ξεκινήσατε την προεκλογική σας εκστρατεία επισκεπτόμενοι τον Σύνδεσμο Μουτζαχεντίν της TMT και για 5 χρόνια εξυμνούσατε όλες τις προκλήσεις της TMT...

Όταν το έκανε ο Τατάρ, ο λαός τον κορόιδευε. Όταν το κάνει ο Τουφάν, θα χειροκροτήσουν!

Οι αδυναμίες και οι ασθένειες προορίζονται για εκμετάλλευση. Κράτα τις πληγές ανοιχτές, Τουφάν...

Κρατήστε το ανοιχτό ώστε οι εργολάβοι να μπορούν να φυτέψουν σπόρους σε αυτές τις πληγές!

***

Όταν ρωτήθηκε την 1η Απριλίου 1954, ο υπουργός Εξωτερικών καθηγητής Fuat Köprülü είπε:

«Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τη φίλη και σύμμαχό μας Ελλάδα όσον αφορά την Κύπρο. Γιατί για την Τουρκία δεν υπάρχει κυπριακό πρόβλημα», λέει.

Σε απάντηση, στις 19 Αυγούστου 1954, ο Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα έστειλε έκθεση στο Λονδίνο στην οποία ανέφερε τα εξής:

-«Είναι πολύ σαφές ότι η ελληνοτουρκική φιλία είναι εύθραυστη. Ακόμα και ένα πολύ μικρό σοκ θα μπορούσε να είναι αρκετό. Ακόμα και ένα ασήμαντο περιστατικό, όπως το να γράψεις συνθήματα με κιμωλία στον τοίχο της γενέτειρας του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, θα ήταν αρκετό για να προκαλέσει αναταραχή.»

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, βάπτισε ένα παιδί στο Ζαρό!

Η συμπλήρωση ενός χρόνου, στις 25 Ιανουαρίου, από την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, συγκίνησε ιδιαίτερα την οικογένεια του Μανώλη και της Κατερίνας Βολοσυράκη στον Κάτω Ζαρό Δήμου Φαιστού, καθώς ο, αείμνηστος πλέον, ποιμενάρχης είχε βαπτίσει το πρώτο παιδί τους. 

Η ιστορία αυτής της πνευματικής σχέσης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος, και τότε Επίσκοπος στη Μονή Πετράκη στην Αθήνα, εμφανίστηκε το, μακρινό 1977, ως πραγματικός... "άγγελος εξ ουρανού" στη ζωή της οικογένειας Βολοσυράκη, βοηθώντας τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή όταν αρρώστησε το νεογέννητο παιδί τους και έπρεπε, επειγόντως, να μεταφερθεί αεροπορικώς σε Νοσοκομείο της Αθήνας. Όταν όλα πήγαν καλά, ο Αναστάσιος ήρθε στο Ζαρό για να τελέσει τη βάπτιση του παιδιού που πήρε το όνομα Παντελής και σήμερα είναι πατέρας ο ίδιος δύο παιδιών. 

Όπως μας αφηγήθηκε, με φωνή ραγισμένη από τη συγκίνηση, ο ίδιος ο Μανώλης Βολοσυράκης,

"Στις 2 του Σεπτέμβρη του 1977, γεννήθηκε ο γιός μου ο μεγάλος. Μου λένε από το Νοσοκομείο, "του κοπελιού του χει μπει ίκτερος με το γάλα και θα χρειαστεί να το πας απόψε στην Αθήνα!". Με το που μπήκα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ηρακλείου, βράδυ, αμοναχός με το μωρό, με πλησιάζει ο Σεβασμιότατος, που ταξίδευε κι αυτός από Ηράκλειο για Αθήνα, και μου λέει "που το πας το παιδί, τέκνο μου, τέθοια ώρα;". Εγώ βούρκωσα μόλις μου το πε -βουρκώνω και τώρα που το θυμούμαι! "Έτσι κι έτσι", λέω, "το παιδί γεννήθηκε πριν τρεις μέρες και μόλις το θήλασε η γυναίκα μου κιτρίνισε και με στέλνουνε επειγόντως στην Αθήνα, διότι εδώ πέρα δεν υπάρχουνε θερμοκοιτίδες για να μπει το παιδί και θα το πάω στο Παίδων-Αγία Σοφία". Και μου λέει "μη φοβάσαι! Αφού έπεσες στα χέρια μου, εγώ είμαι εδώ. Το μωρό θα το κάνομε καλά"!

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΡΑ

Η τραγική μητέρα μιας από τις εργαζόμενες που σκοτώθηκαν στην έκρηξη του εργοστασίου Βιολάντα είπε κάτι που θα έπρεπε να συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, περισσότερο από κάθε στατιστική.

Η κόρη της δούλευε νυχτερινή βάρδια για να μπορεί να είναι με το παιδί της το πρωί! Και ταυτόχρονα κατήγγειλε τα ελλείμματα συντήρησης και ασφάλειας στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.

Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η διπλή καταπίεση της σύγχρονης εργαζόμενης μητέρας: ταξική και έμφυλη.

Στην Ελλάδα του 2026, η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση της γυναίκας.

Το κράτος, η αγορά και η κοινωνία λειτουργούν σαν να μην υπάρχουν παιδιά, σαν να μην υπάρχει φροντίδα, σαν να μην υπάρχει καν αναπαραγωγή της ζωής με βιολογικούς όρους. 

Οι νέες μητέρες αναγκάζονται να κάνουν ακροβατικά μεταξύ βαρδιών, συγγενών, παιδικών σταθμών με ελλείψεις και μισθών που δεν φτάνουν.

Η νυχτερινή εργασία γίνεται «λύση» για να μπορεί μια μητέρα να δει το παιδί της!

Αλλά αυτό, να πάρει η ευχή, δεν είναι επιλογή. Είναι στυγνός κοινωνικός εξαναγκασμός. 

Πως στο καλό μας έπεισαν ότι η μητρότητα στην Ελλάδα είναι ατομικό πρόβλημα; 

Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν έχουν την πολυτέλεια της τηλεργασίας, των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, των nannies, της ευέλικτης απασχόλησης. Η μητρότητα τους βιώνεται μέσα σε εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, νοσοκομεία, call centers.

Ροζάβα: Η προδοσία του Τραμπ και το τέλος ενός πειράματος ελευθερίας

την 27 Ιανουαρίου, 2026

Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ μεταξύ των ΗΠΑ και των ΣΥΡΙΑΚΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (SDF) λόγω Τραμπ ολοκληρώθηκε. Τώρα… ΜΑΧΑΙΡΙ!

Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ των ΗΠΑ, Τομ Μπάρακ, δήλωσε στις 20 Ιανουαρίου 2026 ότι ο λόγος ύπαρξης της συνεργασίας ΗΠΑ – SDF έχει «σε μεγάλο βαθμό εκπνεύσει».

ΟΙ ΗΠΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ πλέον μόνο τη νέα κυβέρνηση της Συρίας, υπό τον… ανανήψαντα ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΗ πρόεδρο Αχμέντ αλ Σάραα, ως κύριο εταίρο για την καταπολέμηση του ISIS.

ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ, οι SDF υπέγραψαν συμφωνία στις 18 Ιανουαρίου 2026, η οποία προβλέπει ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ και την ενσωμάτωση των μαχητών τους στον συριακό εθνικό στρατό.

ΟΙ SDF ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΙ από στρατηγικές περιοχές (Ράκα, Ντέιρ εζ-Ζορ), παραδίδοντας τον έλεγχο ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΠΗΓΩΝ και των συνόρων στην κεντρική κυβέρνηση.

ΟΙ ΗΠΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΗΔΗ τη μεταφορά χιλιάδων ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ISIS από τις φυλακές που ήλεγχαν οι SDF στη Συρία προς το Ιράκ, σηματοδοτώντας το τέλος του ρόλου των SDF ως «δεσμοφυλάκων» των τζιχαντιστών.

ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΟΙ ΗΠΑ διαμεσολάβησαν για την κατάπαυση του πυρός, αρνούνται να παρέμβουν στρατιωτικά ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ, επιτρέποντας τη ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ.

//////////////

ΟΙ ΟΥΤΟΠΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΟΥΤΟΠΙΕΣ των ονειροπόλων, των ιδεολόγων και των επαναστατών. Πρόκειται για υπαρκτές και αληθινές καταστάσεις.

Τα νύχια του αετού

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

Enrico Tomaselli

Πηγή: Red Jackets

Όπως προκύπτει τόσο από την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας όσο και από την πιο πρόσφατη Εθνική Στρατηγική Άμυνας, η υπεράσπιση της υπολειμματικής κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών, και ακόμη περισσότερο η προσπάθεια αντιστροφής της παρακμής της, απαιτούν ένα στρατιωτικό μέσο ικανό να ανταποκριθεί επαρκώς στις προκλήσεις αυτού του δεύτερου τετάρτου του αιώνα. Αυτές οι προκλήσεις προκύπτουν όχι μόνο από την ανάπτυξη παγκόσμιων παικτών ικανών να ανταγωνιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή περιφερειακών παικτών που δεν επιθυμούν να διαδραματίσουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά και από τις ίδιες τις φιλοδοξίες της Αμερικής και τον τρόπο με τον οποίο οραματίζεται στρατηγικά την επιδίωξή τους.
Το τεράστιο πρόβλημα που πρέπει πρωτίστως να αντιμετωπίσουν, ωστόσο, πιθανότατα ανυπέρβλητο, είναι δομικά εγγενές στη φύση του αμερικανικού συστήματος. Αυτό που στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια μιας φάσης αυτοκρατορικής ανόδου και κυριαρχίας, αποτελούσε πλεονέκτημα - δηλαδή, εξαιρετική βιομηχανική ικανότητα εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος - δεν υπάρχει πλέον σήμερα και όχι μόνο φαίνεται ανεπανόρθωτο, αλλά έχει γίνει ακόμη και μειονέκτημα.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που θα αποτελούσε το θεμελιώδες βήμα προς την ανάδειξή τους σε παγκόσμια δύναμη, το αποφασιστικό στοιχείο, ικανό να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων τόσο στον Ειρηνικό όσο και στην Ευρώπη, ήταν ακριβώς η ικανότητά τους για μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα, η υπερτροφία της πολεμικής παραγωγής, τροφοδοτούμενη από μια σύγκρουση σχεδόν παγκόσμιων διαστάσεων, θα οδηγούσε στη δημιουργία αυτού που ο Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το έθνος στο τέλος της προεδρικής του θητείας, θα κατήγγειλε ως «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ». Αυτό το μπλοκ συμφερόντων και ισχύος θα ασκούσε αποφασιστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ στις δεκαετίες που ακολούθησαν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Τεχνολογία: μας υπηρετεί ή την υπηρετούμε; Η περίφημη απάντηση του Ζακ Ελλύλ

από Γιάννης Δ. Ιωαννίδης

-27 Ιανουαρίου 2026

Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του Aγίου Νικολάου Ραγκαβά , ο Γιάννης Ιωαννίδης, αρχιτέκτονας ΕΜΠ, δοκιμιογράφος και μεταφραστής στα Ελληνικά του opus magnum του Ελλύλ «Το Τεχνικό Σύστημα» (1977) (Αλήστου Μνήμης, Αθήνα, 2012).,

μίλησε με θέμα: «Τεχνολογία: μας υπηρετεί ή την υπηρετούμε; Η περίφημη απάντηση του Ζακ Ελλύλ (1912 - 1994)».

Τουρκία και Ισραήλ

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-26 Ιανουαρίου 2026

Η Τουρκία ήταν ανάμεσα στα πρώτα μουσουλμανικά κράτη που αναγνώρισαν το Ισραήλ, το 1949, έναν μόλις χρόνο μετα την ίδρυσή του. Η αναγνώριση αυτή υπήρξε απόρροια του φιλοδυτικού προσανατολισμού της Τουρκίας, που παρέμεινε σταθερός μέχρι και την δεκαετία του 2000. Επί 50 και πλέον έτη η Τουρκία διατήρησε καλές σχέσεις με το Ισραήλ, παρά τις διάφορες αραβοϊσραηλινές πολεμικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν, φροντίζοντας πάντα βέβαια να μην αποξενώνεται από τους Άραβες. Χρυσή εποχή στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ήταν η δεκαετία του 1990, όταν τότε το Ισραήλ διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους για την δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους.

Τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν σταδιακα μετα την αναληψη της διακυβερνησης της Τουρκιας από τον Ερντογάν, το 2002. Το 2008 ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση που έπληξε κυρίως τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και επιτάχυνε την μετάβαση σε έναν μετα-αμερικανικό κόσμο. Τα περιθώρια ελιγμών μεσαίων δυνάμεων, όπως η Τουρκία, αυξάνονται σταδιακά μετά το 2008 καθώς τα κενά ισχύος, που δημιουργούνται σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, επιτρέπουν την αυτονόμηση μεσαίων δυνάμεων από τους Μεγάλους.

Στο νέο πολυπολικό πλέον διεθνές περιβάλλον η Τουρκία άρχισε να διεκδικεί έναν πιο φιλόδοξο ρόλο. Στα πλαίσια αυτά πρέπει να τοποθετηθεί και η χειροτέρευση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Η αλληλεγγύη προς τους μουσουλμάνους και ειδικά τους Παλαιστίνιους ήταν απαραίτητο μέσο για την ικανοποίηση των νέων φιλοδοξιών της Τουρκίας. Προείκασμα της επιδείνωσης των σχέσεων των δυο χωρών ήταν η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του Ερντογάν και του προέδρου του Ισραήλ Σίμον Πέρες στο Νταβός το 2009.Το ρήγμα έγινε βαθύτερο, ένα χρόνο μετά, με την κρίση του φέρυ μποτ «Μαβί Μαρμαρά» στα ανοιχτά των ισραηλινών χωρικών υδάτων. Οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο τους των τελευταίων δεκαετιών.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

Με τον τίτλο θέλω να επισημάνω ότι πέρα από το αν είναι καλή ή κακή η δήλωση της κ. Καρυστιανού για την εξωτερική πολιτική σημασία έχει ότι αναδύεται ένα ζήτημα σχέσης μυστικής διπλωματίας, πολιτικής και λογοδοσίας. Επανέρχομαι σήμερα επειδή διαπίστωσα ότι μερικοί συνομιλητές μας, αν δεν είναι τρολάκια της κυβέρνησης, που μάλλον μερικοί δεν είναι, το πιθανότερο, θεωρούν ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να εξουσιοδοτηθεί εν λευκώ στις συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν για την διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Σ αυτούς απευθύνομαι, όχι στα τρόλς.

Συμμετείχα στην δημοσιογραφική αποστολή (από την ΕΡΤ3) και στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκσι και έχω άμεση γνώση του παρασκηνίου. Στη Μαδρίτη μέχρι που δόθηκε η συνέντευξη τύπου δεν ήταν γνωστό το κοινό ανακοινωθέν που αναγνώριζε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Πάνω στην αναγνώριση αυτή στήθηκε ολόκληρη τουρκική θεωρία.   Οτιδήποτε έγινε προηγουμένως πριν την δημόσια ανακοίνωση της υπογραφής αποτέλεσε μυστική διπλωματία αλλά και μυστική πολιτική διαχείριση του θέματος.

Τα ίδια και στο Ελσίνσκι. 

Το βράδυ των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη ήρθε σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ και ουσιαστικά υποχώρησε στο καθεστώς του νησιού. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος λίγες ημέρες αργότερα σε συνέντευξή του στη Θεσσαλονίκη αναγνώρισε ότι η Ελλάδα απώλεσε εθνικό έδαφος.  

Η Καρυστιανού εδώ δεν μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει, όμως, πως ένα μέρος της κοινής γνώμης αποδέχεται να συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς την ενημέρωσή του. Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε...

Του Θανάση Κ. 

Αν μέχρι προχθές τολμούσε κανείς να πει φωναχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε, θα τον χαρακτήριζαν λαϊκιστή, αντί ευρωπαίο, "ακραίο"... 

Τώρα, όμως, η δήλωση αυτή βγήκε από το στόμα του καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ #Μερτς, και ακούστηκε στο #Νταβός, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε τα τελευταία χρόνια, απέτυχε.

Σπαταλήσαμε τεράστιο δυναμικό – στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη – μέσα σε υπερβολική ρύθμιση, γραφειοκρατία και καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων.

Η ενιαία αγορά δημιουργήθηκε για να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός οικονομικός χώρος στον κόσμο. Αντί γι’ αυτό, η Ευρώπη κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής στην υπέρ  ρύθμιση. Και αυτό πρέπει να τελειώσει.»

Η διαπίστωση αυτή δεν ακούστηκε από τους εχθρούς της Ευρώπης. 

Ακούστηκε από τον ίδιο τον πυρήνα της!

Kαι τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν πλήρως: Στα 22 χρόνια που λειτουργεί το ευρώ, η #Ευρώπη έχασε πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στην παγκόσμιο ΑΕΠ. Ήταν πρώτη (πολύ κοντά στις ΗΠΑ) με 31% και τώρα έχει μόλις 18%...

Πολύ πίσω από τις ΗΠΑ πλέον (26-27%)...

 

* Αλλά η παρακμή της Ευρώπης δεν εξηγείται μόνο από γραφειοκρατία και υπέρ-ρύθμιση. Έχει και δύο ακόμα αιτίες που την επιτάχυναν τα τελευταία χρόνια:

Το #Green_Deal και ο πόλεμος στην #Ουκρανία. Κι εδώ  η Η Ευρώπη επέλεξε μόνη της, πολιτικές που αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικές:

Μόνο με επέκταση των χωρικών υδάτων λύνεται το πρόβλημα στο Αιγαίο

27/01/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Η γεωπολιτική ταυτότητα του διεθνούς συστήματος μεταλλάσσεται και έχουμε αναφερθεί παλαιότερα στο πώς οι αλλαγές αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν στο μέλλον το Δίκαιο της Θάλασσας και τη δομή του ελληνοτουρκικού συστήματος. Ταυτοχρόνως, υποστηρίχθηκε ότι η γειτονική Τουρκία, που είναι πολύ πιο εναρμονισμένη από την Ελλάδα με τις τελευταίες εξελίξεις στη γεωπολιτική ταυτότητα του πλανήτη, κατανοεί ότι “οφείλει” να κυριαρχήσει στις κοντινές της θάλασσες (και στο Αιγαίο) αν θέλει να εκπληρώσει τις γεωπολιτικές της στοχοθετήσεις.

Το γεγονός αυτό την “αναγκάζει” να επιχειρήσει να ακρωτηριάσει την Ελλάδα, “ιμιοποιώντας” ουσιαστικά ολόκληρο το Αιγαίο και μετατρέποντάς το σε μια “υπεργκρίζα” ζώνη, με τελευταίο παράδειγμα την έκδοση NAVTEX, με διάρκεια ισχύος που φτάνει έως και τα δύο χρόνια, μέχρι το τέλος του 2027!

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία θα επιτύχει σίγουρα τους στόχους της. Για την ακρίβεια δεν είναι σίγουρο ούτε καν ότι θα επιχειρήσει να τους υλοποιήσει. Το “υποχρεούται” και το “οφείλει” δεν είναι αναπόφευκτες εξελίξεις. Δεν υπάρχουν νομοτελειακές καταστάσεις στη διεθνή πολιτική. Στην πραγματικότητα, η πορεία και οι επιλογές της Τουρκίας θα εξαρτηθούν σε σημαντικό βαθμό από τις επιλογές της Ελλάδας.

Οι εξελίξεις στην στρατιωτική τεχνολογία επιτρέπουν στην Ελλάδα να μετατρέψει την αρχιπελαγική δομή του Αιγαίου σε ένα αδιαπέραστο δίχτυ θανάτου για κάθε αντίπαλο. Με άλλα λόγια, η χώρα μας μπορεί να ενισχύσει αποφασιστικά τις αποτρεπτικές της ικανότητες, καθιστώντας εξαιρετικά επικίνδυνη για την Τουρκία την πολιτική του εξαναγκασμού που ακολουθεί (και όντως γίνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση).

Το Ἑλληνικό Ἔθνος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ ἐξ ἀμνημονεύτων αἰώνων εἰς τὴν γενέτειραν αὐτοῦ γῆν, ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν καὶ πρεσβεύει σύμπαν τὴν Ὀρθόδοξον χριστιανικὴν θρησκείαν.

[Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ 

ἐξ ἀμνημονεύτων αἰώνων 

εἰς τὴν γενέτειραν αὐτοῦ γῆν, 

ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν 

καὶ πρεσβεύει σύμπαν 

τὴν Ὀρθόδοξον χριστιανικὴν θρησκείαν.

ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ]

Ἰανουάριος τοῦ 1821. 

Ὑποπτευόμενες ἐνδεχόμενη συνωμοσία τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς φίλης τους Τουρκίας καὶ, μὴ δυνάμενες νὰ ἐκμηδενίσουν τὸν κίνδυνο, Ἀγγλία καὶ Αὐστρία συνωμοτοῦν.

Μὲ πρόταση τοῦ Μέττερνιχ, συγκαλεῖται στὸ Λαϋμπὰχ ἡ Σύνοδος τῶν Ἡγεμόνων τῆς Εὐρώπης. Εἶχε ἤδη προαποφασισθεῖ, ὄχι μόνον ἡ καθιέρωση ἀπονομῆς ἀνεξαρτησίας σὲ ὑπόδουλα Ἔθνη, ἀλλὰ καὶ ἡ καταδίκη σὲ δουλεία, γιὰ Ἔθνη ποῦ θεωροῦνταν ἀνίκανα ἀνεξαρτησίας, βάσει νόμου παραγραφῆς.

Συνελόντι εἰπεῖν, εἶχε προαποφασισθεῖ ἡ ἐπαίσχυντος νομιμοποίηση τῆς δουλείας.

Σκοπὸς τῆς Συνόδου δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὴν διαγραφή κάθε ἐπαναστατικῆς κίνησης ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Αὐστρίας. Πίστευαν ὅτι ἔτσι θὰ μποροῦσαν νὰ συντρίψουν τὴν Ἰδέα τῆς Ἀνεξαρτησίας. Οἱ δυτικὲς δυνάμεις εἶχαν καταβάλει οὐκ ὀλίγες προσπάθειες νὰ καταπολεμήσουν κάθε ἐπαναστατικὸ κίνημα φροντίζοντας -πάσῃ δυνάμει- ἀφ' ἑνὸς νὰ νομιμοποιήσουν τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων, ἀφ' ἑτέρου νὰ ἐμποδίσουν ὁποιαδήποτε ἐπέμβαση ὑπὲρ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ρωσσία.

Μὲ τὸ πού πληροφορεῖται τὰ τεκταινόμενα ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, Γενικὸς Ἐπίτροπος καὶ πληρεξούσιος τῶν Φιλικῶν, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ Σύνοδος ἦταν ἡ καταστροφὴ κάθε ἀπελευθερωτικοῦ σχεδίου τοῦ Ἔθνους.

Εὐθὺς ἀμέσως καλεῖ σὲ μυστικὴ Γενικὴ Συνέλευση τὰ Μέλη τῆς Ἑταιρείας καὶ ἐνημερώνει τοὺς ἔμπειρους καὶ πεπαιδευμένους Ὁμογενεῖς γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Δύσης. Καὶ, καταδικάζοντας τὰ χθόνια σχέδια τῆς Συνόδου, ἡ Γενικὴ Συνέλευση τῶν Φιλικῶν ἐγκρίνει παμψηφεὶ τὴν Προκήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς Δουλείας.

Ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες καὶ ἐνῶ ἦταν προκαθορισμένη γιὰ τὸ ἔτος 1831, κηρύσσεται ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1821.

Στήν ἀναγγελία τῆς Εἴδησης, ταραχὴ πέφτει στοὺς εὐρωπαϊκοὺς κύκλους τοῦ Λαϋμπὰχ. Ὁμοφώνως ἀπέδωσαν τὸ κίνημα στὴν Ρωσσία. Καλοῦν σὲ μυστικὴ σύσκεψη τὸν πληρεξούσιο τῆς Ρωσσίας Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ τοῦ ἀνακοινώνουν τὶς ὑποψίες τους, διακηρύσσοντάς του ὅτι ἡ Ἀγγλία θὰ κατακτήσει ὅλες τὶς νήσους τοῦ Αἰγαίου. Ἡ Γαλλία τὴν Πελοπόννησο καὶ ὅλη τὴν Στερεά. Ἡ Αὐστρία ὅλα τὰ Σλαβικὰ ἔθνη καὶ ἡ Ρωσσία τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἡ τύχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε ἀποσιωπηθεῖ.

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026

Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας. 

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026 (2)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για δύο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα, τη μορφή-κίνημα και τη μορφή-κόμμα. Έχουν γραφτεί άπειρα και για τα δύο. Υπάρχει και η θεωρία και οι συζητήσεις για τα δύο, όπως υπάρχει και η ιστορία, η πολυμορφία και ο τρόπος που υπήρξαν ή υπάρχουν είτε τα κινήματα είτε τα κόμματα. Όπως άλλωστε και η εξουσία, το πολιτικό σύστημα, η πολιτική σκηνή, το μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, η τεχνοπολιτική, η επικοινωνία, ο κυβερνητισμός-διαχείριση εντός ορισμένων ορίων, η ανάθεση και η διαμεσολάβηση, ενώ γίνεται λόγος και για στρεβλή εκπροσώπηση, λαϊκισμό, καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και τόσα άλλα. Στο παρόν σημείωμα δεν θα τα προσπεράσουμε αλλά, παραμένοντας κάπως υποψιασμένοι ότι αυτά υπάρχουν και είναι πυκνά, ή και εμφανίζονται όχι με τόσο καθαρές και τακτοποιημένες μορφές, θα επικεντρωθούμε σε δύο-τρία ζητήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2010-2026). Αυτή η προσγείωση ή αυτοπεριορισμός θα κάνει ίσως πιο εμφανείς ορισμένους δικούς μας προσδιορισμούς και εκτιμήσεις για το τι είναι αναγκαίο, σήμερα-τώρα, για το κεντρικό θέμα που μας απασχολεί: το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026.

 Επειδή το κεντρικό ζήτημα του υποκειμένου δεν αφορά κάτι στιγμιαίο, όπως μια έκρηξη οργής ή ένα αυθόρμητο κίνημα, ούτε μια εκλογική διαδικασία ή ένα ποσοστό, αλλά το πώς και με ποιο σχέδιο και πρόταση μπορούμε να απαντήσουμε στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποθέτει πολλά πράγματα σε επίπεδο αντίστασης και νέας συνείδησης, σε επίπεδο κίνησης και εναλλακτικού σχεδίου που υπερβαίνει αυτά που κραδαίνει η κυρίαρχη άποψη περί «πολιτικής» ως διαχείρισης, ως κυβερνησιμότητας, ως καθεστώτος παγίωσης ενός μοντέλου μεταπρατικού και εξαρτημένου. Άρα, κίνημα, κόμμα, ανάθεση στην Ελλάδα 2010-2026.

Καθεστώς, πολιτικό σύστημα, κοινωνία, κίνημα (ή κινήματα)