Ο Οριενταλισμός, οι σιωπές της ιστορίας …και ο Παπαδιαμάντης

από Αντώνης Σμυρναίος

Στα 1978 ο Αμερικανοπαλαιστίνιος διανοητής Έντουαρντ Σαΐντ δημοσίευσε το εμβληματικό έκτοτε βιβλίο του Οριενταλισμός, καταδικάζοντας με αυτό την δυτικοκεντρική αντίληψη του 18ου και του 19ου αιώνα για τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Αυτές εκλήφθηκαν συλλήβδην ως στατικές, παθητικές, ανοργάνωτες και οπισθοδρομικές, σε αντίθεση με τις δυτικές κοινωνίες που εκλαμβάνονταν εκ προοιμίου ως ανεπτυγμένες και προοδευτικές, λογικές και ευέλικτες. Ο Οριενταλισμός αυτός αποτελούσε ουσιαστικά «ένα εργαλείο δυτικής προβολής και θέλησης για τη διακυβέρνηση της Ανατολής», επακόλουθο της διαρκούς ισχυο-θηρίας των δυτικών, η οποία εκφραζόταν όχι μόνο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά αλλά πλέον και πολιτιστικά, επιβάλλοντας έτσι πάνω της το Βάρος του Λευκού Ανθρώπου, όπως υπερηφανευόταν ο Ρ. Κίπλιγκ.

Βεβαίως, ήδη οι έννοιες του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού και της πνευματικής και διανοητικής αποικιοκρατίας στις οποίες αναφερόταν είχαν ήδη επεξεργαστεί και από άλλους διανοητές, όπως ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Μισέλ Φουκώ. Αλλά ο Σαΐντ τις κρυστάλλωσε ακόμη περισσότερο, επικρίνοντας μάλιστα, όχι μόνο τους δυτικούς οριενταλιστές, αλλά και τους επίδοξους κλώνους τους, τις αραβικές δηλαδή ελίτ, οι οποίες λειτουργούσαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα «αυτο-οριενταλισμού». Αυτές δηλαδή οι ελίτ με τους «οργανικούς τους διανοουμένους» είχαν εσωτερικεύσει και ουσιαστικοποιήσει τη ρομαντική εκδοχή των αλλοδαπών οριενταλιστών για την αμείλικτη αναγκαιότητα ενός αναπόδραστα βίαιου και άμεσου εκσυγχρονισμού των υπανάπτυκτων κοινωνιών τους, όντας μάλιστα απόλυτα βέβαιοι ότι ο δυτικός κόσμος που εισέβαλλε απρόσκλητα σε αυτές ανήκε ανέκαθεν στη «σωστή μεριά της ιστορίας».

Αριστερά και πολιτική της ετερότητας

από Στρατής Ψάλτου

Ένα σημαντικό τμήμα της σύγχρονης αριστερής σκέψης έχει στραφεί, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1980 και εξής, σε μια πολιτική της ετερότητας. Ποιο είναι το θεωρητικό περιεχόμενο και η πολιτική λογική αυτής της στροφής; Ποια είναι η κοινωνική της απήχηση και η θεσμική της λειτουργία; Μήπως, τελικά, η υπεράσπιση της πολλαπλότητας των ταυτοτήτων κινδυνεύει να χάσει ή έχει ήδη απωλέσει τον ορίζοντα μιας θεμελιώδους χειραφέτησης; Αυτά είναι τα ερωτήματα που επιχειρεί να διερευνήσει το παρόν άρθρο.Οι θεωρητικοί εκφραστές

Στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες η στροφή αυτή πήρε πολλές μορφές. Η Judith Butler στο Gender Trouble (1990) υποστήριξε ότι το φύλο δεν αποτελεί μια αυτονόητη και σταθερή ιδιότητα του υποκειμένου, αλλά συγκροτείται μέσα από την επαναληπτική επιτέλεση κοινωνικών κανόνων, πράξεων, χειρονομιών και λόγων. Από εδώ προκύπτει η κριτική της στην πολιτική που οικοδομείται πάνω σε σταθερές ταυτότητες: αν μιλά κάποιος εξ ονόματος ενιαίων κατηγοριών, επαναλαμβάνει τις διακρίσεις μέσω των οποίων οι κατηγορίες αυτές κατασκευάστηκαν και αποκλείει όσους δεν χωρούν σε αυτές.

Βρέθηκε μπροστά στην τραγικότερη στιγμή της ζωής του: να κοινωνήσει τον γιο του Άγγελο, λίγο πριν τον απαγχονίσουν οι Γερμανοί.

Γράφει ο Παναγιώτης Ρεπούσης

«Στις 24 Οκτωβρίου 1943, στα Φαρακλάτα, ο ιερέας Διονύσιος Κωνσταντάκης βρέθηκε μπροστά στην τραγικότερη στιγμή της ζωής του: να κοινωνήσει τον γιο του Άγγελο, λίγο πριν τον απαγχονίσουν οι Γερμανοί. 

Μια ιστορία ανθρωπιάς, αντίστασης και θυσίας, που συνδέεται με τη διάσωση ενός Ιταλού αξιωματικού μετά τη σφαγή της Μεραρχίας Acqui.

Φαρακλάτα, 24 Οκτωβρίου 1943: Mια φιλία ποτισμένη με αίμα…

Τα τραγικά γεγονότα της Κεφαλονιάς τον Σεπτέμβριο του 1943, καθορίζουν, σε μεγάλο βαθμό, την συλλογική μνήμη στο ομορφο νησί του Ιονίου. 

Η απόκρυψη και η σωτηρία Ιταλών στρατιωτικών, από τους κατοίκους του νησιού, μετά την παράδοση με το σύμφωνο των Κεραμειών, αποτελεί μια ξεχωριστή σελίδα τιμής για την ΕΑΜική Αντίσταση στην οποία ανήκε η πλειονότητα των κατοίκων της Κεφαλονιάς. 

Πρωταγωνιστής της αντίστασης κατά των Γερμανών, είναι ο λοχαγός Πυροβολικού Αmos Pampaloni.

Ο Amos Pampaloni συνιστά μια ιδιαίτερη περίπτωση Ιταλού αξιωματικού. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1910. Σπούδασε μηχανικός και το 1939 κατετάγη στο στρατό με τον βαθμό του υπολοχαγού. 

Ευγενής προς τους υφισταμένους του και τους Έλληνες, προερχόταν από μια πόλη που διακρίνεται για τον πολιτισμό της. Τοποθετήθηκε στο πυροβολικό, όπλο το οποίο απαιτούσε άριστη γνώση μαθηματικών και τοπογραφίας, για την επιτυχή διεύθυνση του πυρός. 

Έδωσε πρώτος την διαταγή να βληθούν τα γερμανικά μεταγωγικά πλοία, τα οποία προσπάθησαν να προσεγγίσουν το Αργοστόλι στις 13 Σεπτεμβρίου 1943 (Βεντούρι, 2000:182).

Η Πυροβολαρχία του Pampaloni μετακινήθηκε κοντά στο χωριό Διλινάτα το βράδυ της 21ης Σεπτεμβρίου και εκεί αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς. 

Η Ελλάδα χρειάζεται να ανασκουμπωθεί και να αφήσει τον "ύπνο του δικαίου" που την έχει κυριεύσει

Δημήτρης Κυπριώτης

Για αυτό το λόγο, ομάδες πολιτών συσπειρώνονται, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι χωρίς Λαό  ενωμένο,  τίποτα δεν θα μπορέσουν να πετύχουν οι Έλληνίδες και οι Έλληνες πολίτες! 

Την Κομματοκρατία την γνώρίσαμε πολύ καλά και φτάσαμε στο σημερινό σημείο που όλοι ψάχνονται και αναρρωτιούνται τι να κάνουν; Ποιυς να αφήσουν και που να πάνε; 

Και όμως η λύση είναι μπροστα στα μάτια μας, αλλά δυστυχώς η κομματική καταχνιά δεν αφήνει να δούμε τα πράγματα καθαρά.

Η Ελλάδα εδώ και καιρό δέν είναι στά καλύτερά της και αυτό φαίνεται με γυμνό οφθαλμό:

Η Τουρκία αναγνώρισε την Αγία Σοφιά  ως Τζαμί και  ἀπό τό 2019 κάθε μέρα βρίσκει και κάτι καινούργιο για να χαράζει με το έτσι θέλω νέα θαλάσσια σύνορα στην Μεσόγειο, ενώ απειλεί με πόλεμο στο Αιγαίο και δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αντίδραση απο τις κυβερνήσεις της Ελλάδας. 

 Η Ἀλβανία, που θέλει και να μπει και στην ΕΕ, έβαλε φυλακή τον δήμαρχο της ἘθνικΉς μας Μειονότητας. 

Ντόναλντ Τουσκ: Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας και η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης

 του Mihail Neamțu (Μιχάιλ Νεάμτσου), Βουλευτή του Ρουμανικού Κοινοβουλίου 

Για τον Τουσκ, τον αρχιτέκτονα του πραξικοπήματος στην Πολωνία, το έθνος είναι ένα αφήγημα και, σε τελική ανάλυση, απλώς ένα μυθοπλαστικό κατασκεύασμα. Πώς έφτασε να σκέφτεται έτσι ο παγκοσμιοποιητής πρωθυπουργός της Βαρσοβίας; Για να βρούμε την απάντηση, προτείνω να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στη βιογραφία του.

Ο Ντόναλντ Τουσκ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1957 στο Γκντανσκ, μια πόλη με τευτονικό, χανσεατικό, πρωσικό και, αργότερα, πολωνικό παρελθόν. Η σχέση του με το Βερολίνο θα αποδεικνυόταν, δεκαετίες αργότερα, μοιραία.

Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στο επάγγελμα, αλλά πέθανε πρόωρα. Η μητέρα του, νοσηλεύτρια, ανέλαβε την ανατροφή του νεαρού Ντόναλντ σε μια φτωχή συνοικία. Το αγόρι αγαπούσε το ποδόσφαιρο, ήταν ετοιμόλογο και διέθετε επιλεκτική μνήμη.

Δεν του άρεσε ποτέ να αποκαλύπτει στους φίλους του μια άβολη αλήθεια: ότι ο παππούς του, Γιόζεφ Τουσκ, είχε επιστρατευθεί διά της βίας στη Βέρμαχτ, όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι της Πομερανίας.

Η ταμπέλα του «Γερμανού» θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Στο πανεπιστήμιο, ο Τουσκ σπούδασε Ιστορία, εντάχθηκε από νωρίς στην αντικομμουνιστική φοιτητική αντιπολίτευση και αργότερα επέλεξε μια ταπεινή ζωή ως εργάτης και ελαιοχρωματιστής.

Προσέγγισε φιλελεύθερους κύκλους, οι οποίοι τον έφεραν σε επαφή με το έργο του Καρλ Πόπερ, προτού ο Τζορτζ Σόρος τον μετατρέψει σε ευαγγελιστή της παγκοσμιοποίησης.

Μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, ο Τουσκ ίδρυσε το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κογκρέσο (KLD), εξελέγη στη Βουλή (Sejm) το 1991 και στη συνέχεια προχώρησε στη συγχώνευση του κόμματός του με την Ένωση Ελευθερίας, πλάι στους διανοουμένους του Ταντέους Μαζοβιέτσκι και του Μπρόνισλαβ Γκερέμεκ.

Ο χθεσινός φιλελεύθερος ετοιμαζόταν να γίνει ο αυριανός προοδευτικός.

Το 2001 γεννήθηκε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα για τον Τουσκ: η Πλατφόρμα Πολιτών (PO), σχεδιασμένη όχι ως λέσχη πολιτικών συζητήσεων, αλλά ως ένας κεντρώος εκλογικός μηχανισμός, επιεικής απέναντι στις υπερβολές των νεομαρξιστών, αλλά πάντοτε επικριτικός απέναντι στη συντηρητική δεξιά των αδελφών Κατσίνσκι.

Η δύναμη της ελιάς στην καρδιά και στον μεταβολισμό

Από την καρδιαγγειακή προστασία έως τη διαχείριση του σωματικού βάρους, η επιστημονική έρευνα αναδεικνύει τις ιδιότητες της υδροξυτυροσόλης, μιας πολύτιμης πολυφαινόλης της ελιάς.

Η Μεσογειακή Διατροφή έχει συνδεθεί επιστημονικά με σημαντικά οφέλη για την υγεία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην καρδιαγγειακή προστασία. Κεντρική θέση σε αυτό το διατροφικό πρότυπο κατέχει το ελαιόλαδο, πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων και πολυφαινολών, με αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Η σημασία του ελαιολάδου αποτυπώνεται και στα ευρήματα της μελέτης PREDIMED, σύμφωνα με την οποία η Μεσογειακή Διατροφή με βάση το ελαιόλαδο συνδέθηκε με μείωση κατά 30% του κινδύνου καρδιαγγειακών επεισοδίων, σε σύγκριση με διατροφή χαμηλών λιπαρών. Παράλληλα, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας στρέφεται στα επιμέρους συστατικά της ελιάς και στις πιθανές εφαρμογές τους στην υποστήριξη της υγείας.

Υδροξυτυροσόλη: Η αντιοξειδωτική δύναμη της ελιάς

Ανάμεσα στις πολυφαινόλες της ελιάς ξεχωρίζει η υδροξυτυροσόλη, η οποία έχει μελετηθεί για τη συμβολή της στην προστασία των λιπιδίων του αίματος από το οξειδωτικό στρες.

Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) έχει αναγνωρίσει τον σχετικό ισχυρισμό υγείας για τις πολυφαινόλες του ελαιολάδου, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις ημερήσιας πρόσληψης.

Η οξείδωση της LDL χοληστερόλης, γνωστής ως «κακής» χοληστερόλης, συνδέεται με τον σχηματισμό της αθηρωματικής πλάκας. Για τον λόγο αυτόν, η μελέτη των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων της υδροξυτυροσόλης αποτελεί σημαντικό πεδίο έρευνας, τόσο στο πλαίσιο της διατροφής όσο και μέσα από την αξιοποίηση εκχυλισμάτων ελιάς σε συμπληρώματα διατροφής.

«Ε λ λ ά δ α 2 0 3 0»

«Ε λ λ ά δ α  2 0 3 0»

  Ε Ρ Η Μ Η  Χ Ω Ρ Α

Το στρατηγικό σχέδιο «Ελλάδα 2030» - "Κώστας Μητσοτάκης" μας λένε περιλαμβάνει βασικές πρωτοβουλίες και μεταρρυθμίσεις που θα μας εκσυγχρονίσουν, και θα κάνουν τη χώρα αγνώριστη.

Πράγματι, στο τέλος αυτού του πολιτικού κύκλου, όλες οι κοινωνικές ομάδες οδηγούνται απειλητικά σε ένα σύγχρονο "Καιάδα".

Για αρχή εκτός κοινωνίας  οδηγούνται οι πολίτες της τρίτης ηλικίας.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

✨Ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους του ελληνικού αθλητισμού, ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας!

👉Γεννημένος στην Πύλο στις 30 Οκτωβρίου 1888, ο Τσικλητήρας δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος αθλητής, αλλά ένα αληθινό πρότυπο θέλησης και αυταπάρνησης.

Μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να γράψει ιστορία:

🏅 Κατέκτησε 4 Ολυμπιακά μετάλλια στο μήκος και ύψος από στάση (στο Λονδίνο το 1908 και στη Στοκχόλμη το 1912).

🇬🇧 🏛️ Ολυμπιακοί Αγώνες – Λονδίνο 1908

Σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο Τσικλητήρας εντυπωσίασε τη διεθνή αθλητική κοινότητα κερδίζοντας δύο αργυρά μετάλλια:

• 🥈 Αργυρό Μετάλλιο στο Μήκος άνευ φοράς με άλμα στα 3,225 μέτρα (20 Ιουλίου 1908).

• 🥈 Αργυρό Μετάλλιο στο Ύψος άνευ φοράς με επίδοση 1,55 μέτρα (23 Ιουλίου 1908).

🇸🇪 🏛️ Ολυμπιακοί Αγώνες – Στοκχόλμη 1912

Στους Αγώνες αυτούς ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής και έφτασε στο απόγειο της δόξας του κερδίζοντας ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο:

• 🥇 Χρυσό Μετάλλιο στο Μήκος άνευ φοράς με το ιστορικό άλμα στα 3,37 μέτρα (8 Ιουλίου 1912). Η επιτυχία αυτή αποτέλεσε το τελευταίο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στον στίβο για 80 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το χρυσό της Βούλας Πατουλίδου το 1992.

Γιατί οι Γερμανοί δεν μπορούν να είναι φίλοι μας- Ηλίας Παπαναστασίου

Η κινηματογραφική ατάκα που έλεγε «μα οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», διαψεύδεται από την ιστορία . Η περίοδος της Κατοχής είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε, αλλά δεν είναι το μοναδικό κεφάλαιο της ιστορίας των ελληνογερμανικών σχέσων που αποδεικνύει ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να είναι φίλοι μας!
Ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου εξηγεί γιατί πηγαίνοντας πολύ πίσω στο χρόνο.

Μιλά για «γενοκτονική σχολή της Γερμανίας, στην οποία άριστη μαθήτρια ήταν η Τουρκία». Και φυσικά αναφέρεται στην απάνθρωπη Γερμανία της Κατοχής, περιγράφοντας με τρόπο παραστατικό όσα διέπραξαν κατά των Ελλήνων, τους οποίους θεωρούσαν ότι ήταν κατώτερα όντα. Γι’ αυτό και η αλύγιστη αντίσταση τους ήταν κάτι που δεν μας το συγχώρησαν ποτέ. Το διαπιστώσαμε την εποχή των μνημονίων.

 
Οι Γερμανοί εξακολουθούν να υποτιμούν τους Έλληνες και γι’ αυτό αρνούνται να συζητήσουν το πάντα ανοιχτό θέμα των οφειλών τους προς την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής σκότωσαν , λεηλάτησαν , άρπαξαν αρχαιότητες και κατέστρεψαν σχεδόν ολοκληρωτικά τις υποδομές της χώρας. Για όλα αυτά αρνούνται να πληρώσουν. Το χειρότερο είναι ότι απέναντι της δεν έχει βρει ακόμη μία κυβέρνηση κι ένα πολιτικό προσωπικό που θα απαιτήσει με επιμονή και δυναμισμό όσα δικαιούται η Ελλάδα.

Ο «Φραπές» εισήχθη… αιφνιδίως στον «Ευαγγελισμό», για να αναβάλει τη δίκη του.

Βασίλης Λαμπόγλου 

 Σκηνές απείρου κάλλους εκτυλίχτηκαν χτες και σήμερα στο τρίγωνο Κολωνάκι-Ευελπίδων-«Ευαγγελισμός», με πρωταγωνιστή τον διαβόητο Γεώργιο -επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής- Ξυλούρη, γνωστό και ως «Φραπέ», εκλεκτό αγροτοπατερικό και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ στην Κρήτη και εκ των πρωταγωνιστών του σκανδάλου της εγκληματικής οργάνωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, και την νομική του υπεράσπιση.

Ο «Φραπές» δικαζόταν (εξ αναβολής) στο 16ο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας με την κατηγορία της απείθειας. 

Είναι μια παράπλευρη δικαστική εμπλοκή του που προέκυψε μετά την άρνησή του να προσέλθει αυτοπροσώπως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που διερευνούσε (λέμε τώρα) το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στα τέλη Νοέμβρη του 2025.

Δεν είναι καμιά σπουδαία ποινική κατηγορία, καθώς ο ένοχος απειλείται με ποινή μέχρι 6 μηνών. 

[Αρθρο 169 ΠΚ – Απείθεια: Με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών τιμωρείται όποιος, ύστερα από νόμιμη πρόσκληση, αρνείται σε κάποιον από τους υπαλλήλους του άρθρου 13, παρ. α’, χωρίς αντίσταση, την υπηρεσία ή συνδρομή που οφείλεται κατά το νόμο ή την είσοδο σε οποιοδήποτε μέρος για να επιχειρηθεί κάποια νόμιμη υπηρεσιακή ενέργεια].

Ομως, επειδή το αδίκημα είναι καραμπινάτο και διαπράχτηκε σε αγαστή συνεργασία (αν όχι υπαγόρευση) με το κυβερνών κόμμα, δε θέλουν να υπάρξει δίκη και καταδίκη, τουλάχιστον όσο διαρκεί η τρέχουσα βουλευτική και κυβερνητική περίοδος. 

Έκλεισε και η Μουριά. Όχι γιατί δεν είχε πελάτες, αλλά επειδή οι ιδιοκτήτες του κτηρίου θέλουν να του αλλάξουν χρήση.

Δημήτρης Τσίρκας 

Μάλλον θα καταλήξει και αυτό ένα ακόμη ξενοδοχείο ή Airbnb, σαν τόσα άλλα που έχουν κατακλείσει τα Εξάρχεια. 

Εξάρχεια που έχουν χάσει σχεδόν οτιδήποτε τα καθιστούσε ξεχωριστά, εκτός από το όνομα. 

Ένα όνομα, ωστόσο, που συνεχίζει να προσελκύει πελάτες και τουρίστες. 

Στη θέση του ξεπηδούν χιπστερομάγαζα, wine bars και προκάτ καταλύματα για τους επισκέπτες μιας γειτονιάς που δεν υπάρχει πια. 

Τι έρχονται να δουν όλοι αυτοί, τι διαφορετικό βρίσκουν εκεί, που δεν το βρίσκουν σε μια άλλη περιοχή – στα Πετράλωνα, στο Κουκάκι, στο Μεταξουργείο; 

Έρχονται με την υπόσχεση να ζήσουν σε μια εναλλακτική γειτονιά, που αντιστέκεται, υποτίθεται, στην τουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση, αλλά βιώνουν το ακριβώς αντίθετο – την τουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση του εναλλακτισμού. 

Σε μια ακόμη πανουργία της ιστορίας, τα Εξάρχεια έγιναν τουριστικό brand, δεν πουλάνε, όμως, άνεση και πολυτέλεια, όπως άλλοι προορισμοί, αλλά εναλλακτισμό και αντικουλτούρα, με 8 ευρώ το ποτό. 

Η επέτειος αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας στο Δέλτα του Έβρου και η καθοριστική συμβολή του Ταγματάρχη Εμμανουήλ Μινωτάκη

Του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια   από την  ένωση  του Δέλτα του Έβρου με τον εθνικό μας κορμό. Μια επέτειος άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διπλωματική και στρατηγική νίκη, την ικανότητα και την οξυδέρκεια  του Ταγματάρχη Πυροβολικού Εμμανουήλ Μινωτάκη. 

Ως εφαρμογή του άρθρου 5 της Συνθήκης της Λωζάννης ορίσθηκε επιτροπή χάραξης των συνόρων η οποία άρχισε τις εργασίες της τον Ιούλιο του 1925 και τις ολοκλήρωσε στις 3 Νοεμβρίου 1926, με την υπογραφή του σχετικού πρωτοκόλλου. Ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών Συνόρων, ο Μινωτάκης έδωσε μια σκληρή μάχη και  κατάφερε να αποδείξει και να κατοχυρώσει την ελληνικότητα αυτού του παγκόσμιας σημασίας υδροβιότοπου. 

Έτσι το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη του Συλλόγου «Αινήσιο Δέλτα» οργάνωσαν διήμερες εκδηλώσεις σε συνεργασία με την  Περιφέρεια ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, το Δήμο Αλεξανδρούπολης, τη 12η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού, τη 31η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία, τον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, για να τιμήσουν τον Εμμανουήλ Μινωτάκη, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να γνωρίσουν την περιοχή και την πορεία αποκατάστασης της ελληνικής κυριαρχίας. 

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν το Σάββατο 31 Οκτωβρίου στο Δέλτα του Έβρου, όπου πραγματοποιήθηκε  ημερίδα προς τιμήν του Εμμανουήλ Μινωτάκη. 

Κλίμα - Τεχνητή νοημοσύνη - Εργασία / Δημήτρης Τσίγκος

Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να αντικαταστήσει τις θέσεις εργασίας που χάνονται και ποιες νέες δουλειές πρόκειται να δημιουργήσει στο άμεσο μέλλον;

Ο Δημήτρης Τσίγκος (Πρόεδρος του Ιδρύματος «Βασίλειος Τσίγκος» για την εκπαίδευση, την έρευνα και τον συνεργατισμό) μοιράζεται τις εντυπώσεις, τους προβληματισμούς και τα συμπεράσματά του από τη συμμετοχή του στο συνέδριο «Κλίμα, Τεχνητή Νοημοσύνη και Εργασία», που διοργάνωσαν η εφημερίδα «η Εποχή» και το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκονται οι μετασχηματισμοί στην αγορά εργασίας, ο ρόλος της εκπαίδευσης και της έρευνας στην προσαρμογή στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα, καθώς και η σημασία των συνεργατικών μοντέλων για μια δίκαιη τεχνολογική μετάβαση.

Λεηλασία: Ένα παιδικό μοντέλο καπιταλισμού

από τον Julien Chassereau - 29/10/2026

Πηγή: Δημοτικότητα

Ούτε βάρβαροι ούτε επαναστάτες, οι λεηλάτες της 17ης και 24ης Οκτωβρίου πίστεψαν στα λόγια τους, σε έναν κόσμο που συγχέει την επιτυχία με ένα Rolex. Για να γίνουν αληθινοί καπιταλιστές, το μόνο που χρειάζονται είναι ένα κοινοβούλιο για να νομιμοποιήσει τη λεία και ένα ναυτικό για να κερδίσουν.

«Επειδή έχω μόνο έναν κακό αγγελιοφόρο, με αποκαλούν πειρατή· και επειδή έχεις έναν μεγάλο στόλο, σε αποκαλούν αυτοκράτορα .»

Άγιος Αυγουστίνος , Η Πόλη του Θεού , περίπου το 415

«Τίποτα δεν είναι τόσο μεταδοτικό όσο το παράδειγμα, και ποτέ δεν κάνουμε μεγάλο καλό ή μεγάλο κακό χωρίς να παράγουμε κάτι τέτοιο .»

Λα Ροσφουκό , Στοχασμοί ή Ηθικές Φράσεις και Αξιώματα , 1665

Το Σάββατο, 17 Οκτωβρίου, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές διαδήλωσαν σε όλη τη Γαλλία ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής — 550.000 σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, 800.000 σύμφωνα με τους διοργανωτές. Ένας φοιτητής παραπονέθηκε ότι έπρεπε να «δουλεύει όλη μέρα και δεν μπορούσε να γεμίσει το καρότσι του » (Eddy, παρατηρήσεις που συλλέχθηκαν από το Agence France-Presse, 2026). Το βράδυ, άλλοι γέμισαν τα καρότσια τους χωρίς να πάνε στο ταμείο. Στο Παρίσι, τη Λυών, τη Λιλ, τη Μασσαλία, το Μπορντό και την Ανμάς, αδειάσαμε καταστήματα ψιλικών, τηλεφωνικά καταστήματα, καταστήματα αθλητικών ειδών και καλλυντικών, κοσμηματοπωλεία και μερικές φορές μπουτίκ πολυτελείας. Στη Λιλ, το Sephora στην Grand-Place, το Apple Store και ένα οπτικό. Στη Μασσαλία, το Mauboussin, το Longchamp και το Centre Bourse. Στην Ανμάς, το κοσμηματοπωλείο Histoire d'Or και το ταμείο ενός καπνοπώλη. Στη Λιμόζ, το δημαρχείο, που εγκαινιάστηκε το 1883 και προστατευόταν ως ιστορικό μνημείο, κάηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας και το καμπαναριό του κατέρρευσε.

Το Υπουργείο Εσωτερικών κατέγραψε 2.397 συλλήψεις και 997 τραυματίες αστυνομικούς και χωροφύλακες, ενώ στις 22 Οκτωβρίου υπήρχαν περισσότεροι από 2.500 αστυνομικοί και χωροφύλακες. Ο αριθμός των επιχειρήσεων που επηρεάστηκαν ποικίλλει από πηγή σε πηγή, κυμαινόμενος από 1.500 για την Ομοσπονδία Εμπορίου και Διανομής έως 2.000 έως 3.000 σύμφωνα με τον υπουργό Εμπορίου Σερζ Παπέν. Ένας οίκος αξιολόγησης εκτιμά τις ασφαλισμένες ζημίες σε μεταξύ 1 και 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μια εβδομάδα αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου, η επόμενη ημέρα της κινητοποίησης πραγματοποιήθηκε υπό εξαιρετικά υψηλά μέτρα ασφαλείας, με 1.314 συλλήψεις, αλλά μερικές δεκάδες καταστήματα λεηλατήθηκαν.

Γιατί κερδίζει έδαφος η ριζοσπαστική Δεξιά – Πόσο διαφέρει από την Ακροδεξιά

30/10/2026

ΤΣΙΒΑΚΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

Πολλά άρθρα αλλά και αξιόλογες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιχειρούν να προσεγγίσουν την ανοδική πορεία της λεγόμενης άκρας δεξιάς, και ιδίως της επιδραστικότητάς της στους νέους. Προσπαθώντας να συμβάλω στην κατανόηση του εν λόγω φαινομένου, θα ήθελα να επισημάνω τη διάκριση της ριζοσπαστικής δεξιάς από την άκρα δεξιά.


Ας δούμε πώς γεννήθηκε ο όρος “δεξιά”. Αυτός ο πολιτικός όρος θεμελιώνεται κατά τον 19ο αιώνα προκειμένου να εκφράσει τις ιδέες του παλαιού συντηρητισμού και τη διαφοροποίησή του από αυτές του φιλελευθερισμού. Ο συντηρητισμός είχε συνδεθεί με τη συνέχιση της ιδεολογίας της προεπαναστατικής, αριστοκρατικής, γαιοκτητικής τάξεως των ευγενών, γεγονός ωστόσο που δεν ήταν δυνατόν να ισχύσει μετά την ισχυροποίηση των φιλελεύθερων θέσεων για την societas civilis και ιδίως μετά τους ναπολεοντείους πολέμους.

Η διάκριση πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας, όπως και η επιβολή του θετού δικαίου έναντι του φυσικού, ήταν χαρακτηριστικά μιας φιλελεύθερης ιδεολογίας η οποία συνέπιπτε με τον οικουμενισμό και την ελευθερία των αγορών που αποζητούσε ο συνεχώς επεκτεινόμενος καπιταλισμός. Ο συντηρητισμός όρθωσε το ανάστημά του απέναντί της, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας ενιαίας, αδιαφοροποίητης ταξικά κοινωνίας, η πολιτική ηγεσία της οποίας θα έπρεπε να διαπνέεται από το ιδεώδες του pater familias, εξ ου και η εκ μέρους του υποστήριξη του θεσμού της βασιλείας έναντι του καθεστώτος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Εν τούτοις, ο συντηρητισμός κατάλαβε ότι έπρεπε να βρεθεί κάτι που θα ένωνε τη διασπασμένη ταξικά αστική κοινωνία και αυτό το ενωτικό στοιχείο βρέθηκε με την επανερμηνεία της ιδέας του έθνους. Όχι όμως του έθνους ως ενεργού πολιτισμικού παράγοντα, ικανού να προωθεί την ιστορική αυτοσυνείδηση ενός λαού, αλλά ως ενοποιητικής συμβολικής αρχής που ερχόταν να ισχυροποιήσει και να αποκαταστήσει ιδεολογικά το κράτος.

Κυριακή Ε’ Λουκά: Εις τον πτωχόν Λάζαρον και τον πλούσιον (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. ιστ΄, χωρία 19 έως 31)

Αποσπάσματα από τις ομιλίες α΄ έως και ζ΄ «Εις τον πτωχόν Λάζαρον και τον πλούσιον» του αγίου Ιωάννου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, σχετικά με την ευαγγελική περικοπή για την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου.

[…] Ήταν, λέγει, κάποιος άνθρωπος πλούσιος, που ζούσε μέσα σε πολλή κακία, δεν είχε λάβει πείρα καμιάς συμφοράς, αλλά τα πάντα έρρεαν ομαλά γι΄ αυτόν όπως το νερό στις πηγές. Το ότι πράγματι καμία συμφορά δεν του συνέβαινε, ούτε αφορμή για στενοχώρια, ούτε καμία ανωμαλία βιωτική, αυτό ακριβώς ο Κύριος το υπαινίχτηκε με αυτό που είπε ότι «ευφραινόταν καθημερινά». Και ότι ζούσε με κακία, γίνεται φανερό και από το τέλος που είχε και πριν από το τέλος του από την περιφρόνηση που έδειξε στον φτωχό. Και το ότι δεν ελεούσε όχι μόνο εκείνον που στεκόταν στην πόρτα του, αλλά ούτε και κανένα άλλον, εκείνος ο ίδιος το έδειξε. Διότι εάν αυτόν που ήταν διαρκώς ριγμένος μπροστά στην πόρτα του και βρισκόταν μπροστά στα μάτια του κάθε ημέρα, και αναγκαζόταν μια και δύο και πολλές φορές να τον βλέπει εισερχόμενος και εξερχόμενος (καθόσον δεν τον συναντούσε σε καμιά συνοικία, ούτε βρισκόταν σε κρυφό και απόμερο τόπο, αλλά εκεί από όπου συνεχώς έμπαινε και έβγαινε ο πλούσιος και αναγκαζόταν έτσι και χωρίς να το θέλει να τον βλέπει), εάν λοιπόν αυτόν δεν ελέησε, που βρισκόταν κατάκοιτος σε τόσο φοβερό κατάντημα και ζούσε μέσα σε τόσο μεγάλη δυστυχία, ή καλύτερα που ταλαιπωριόταν σε όλη του τη ζωή από αρρώστια, και μάλιστα από πολύ φοβερή αρρώστια, για ποιον που θα τύχαινε να συναντήσει θα συγκινούνταν ποτέ; Διότι κι αν την προηγούμενη ημέρα τον προσπέρασε, την επόμενη φυσικό ήταν κάποια συγκίνηση να αισθανόταν· αλλά εάν και κατ΄αυτήν αδιαφόρησε, έπρεπε την τρίτη ή την τέταρτη ή την επόμενη οπωσδήποτε να λύγιζε συγκινούμενος, ακόμα κι αν ήταν αγριότερος από τα θηρία.

ΟΙ ΚΑΠΑΤΣΟΙ - Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ

Βασίλης Λαμπόγλου 

"Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;

1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας. 

2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 

3.Γιατί είναι επίορκος. 

Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 

4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 

5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.

Αν ήτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. 

Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.

Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση.

Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. 

Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. 

Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.

Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.

Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. 

Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. 

Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.

Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:

Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!"

Μέρος της ομιλίας του Άρη Βελουχιώτη στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου Βούλγαρης στη Λαμία σαν χθες του '44.

Δίπλα του στο μπαλκόνι , εκτός από τον πάπα Ανυπόμονο διακρίνεται ο ένας από τους τρεις ανθρώπους που στη κατοχή καθόριζε τη τιμή της λίρας .

Ο Γιώργος Σημίτης πατέρας 2 γιών που ο ένας (Σπύρος) ήταν ο "πατέρας των προσωπικών δεδομένων "στη Γερμανία και ο άλλος (Κώστας)ήταν αυτός που φρόντισε ως πρωθυπουργός η Ελλάδα να μπει στην οικονομική ένωση της Ευρώπης με τους "όρους"που αργά -αργά πλέον "αντιλαμβανόμαστε..."

«Από εδώ και στο εξής, δεν θα χρειάζεται να εργάζεστε για καμία εταιρεία»

Μαρία Νικολακάκη 

Φτιάξτε έναν δυνατό καφέ, γιατί θα τον χρειαστείτε για να διαβάσετε αυτά που έχω να σας πω.

Δεν προσπαθώ να σας τρομάξω, αλλά θα χρειαστείτε λίγη ζάχαρη για να «καταπιείτε» πιο εύκολα αυτό το χάπι.

Φαίνεται πως ο Ίλον Μασκ επέστρεψε στο προσκήνιο, φίλοι μου. Στάθηκε στην εκδήλωση στον Λευκό Οίκο, δίπλα στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, και δήλωσε στον Τύπο:

«Από εδώ και στο εξής, δεν θα χρειάζεται να εργάζεστε για καμία εταιρεία». «Θα φροντίσω ώστε κάθε άνθρωπος στον πλανήτη Γη να απολαμβάνει ένα "φανταστικό" εισόδημα, αντίστοιχο με αυτό των διασημοτήτων».

«Όλοι θα έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη καλύτερη από αυτή που λαμβάνω εγώ ο ίδιος».

«Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα σκέφτεται, ενώ τα ρομπότ θα κατασκευάζουν δρόμους και κτίρια, θα καλλιεργούν τη γη και θα παράγουν αγαθά».

«Η εξάλειψη της αναγκαστικής εργασίας συνεπάγεται την εξάλειψη του φαινομένου "δεν έχω αρκετά χρήματα για να αγοράσω"».

«Ένας στρατός από αυτόνομα ρομπότ θα μετατρέψει κάθε άνθρωπο σε βασιλιά, που θα ζει χωρίς κόπο».

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ MAGNA GRAECIA

Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας: Ένα Κίνημα για την Αυτοδιάθεση των Λαών της Μεσογείου. 

Όποιος έχει κουραστεί να σκύβει το κεφάλι του, ανυπόμονος με τις δυστυχίες του παγκοσμιοποιημένου συστήματος και πρόθυμος να γίνει κύριος του πεπρωμένου και της ιστορίας του, καλείται να ενταχθεί στην Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας. Αυτό το κίνημα στοχεύει στην αφύπνιση της πολιτιστικής και ιστορικής συνείδησης, που έχει τις ρίζες της στην ελληνική παράδοση, για την αυτοδιάθεση των λαών της μεσογειακής Ευρώπης. (Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας: Ένα Κίνημα για την Αυτοδιάθεση των Λαών της Μεσογείου)

Μια Σταδιακή Αλλαγή

Η αληθινή αλλαγή, σύμφωνα με την Insorgenza Magnogreca, δεν μπορεί να επιβληθεί από πάνω. Αντίθετα, πρέπει να συμβεί βήμα προς βήμα, μέσω της υιοθέτησης μιας ιδεολογίας που αναγνωρίζει το πολιτιστικό και ιστορικό μας δυναμικό. Το κίνημα αντιτίθεται στα τρέχοντα κοινωνικά μοντέλα, που κυριαρχούνται από τον οικονομικό υλισμό και τη λογική των λόμπινγκ της παγκοσμιοποίησης , τα οποία ισοπεδώνουν τις παραδόσεις και ομογενοποιούν τους λαούς, μετατρέποντάς τους σε τεχνοκρατικές συγκεντρώσεις χωρίς ταυτότητα.

Ανακαλύπτοντας ξανά τις κοινές ρίζες

Γ. Κοντογιώργης: Υπαρξιακή κρίση Συστημάτων και Κοινωνιών σε συνθήκες Γεωπολιτικών ανασχηματισμών

Στις "Αντιθέσεις", ο ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης σε μια συζήτηση για τα επίδικα πολιτικά - κοινωνικά - τεχνολογικά και γεωπολιτικά ζητήματα της εποχής μας

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη και στον δυτικό κόσμο;

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα στην εποχή σεισμικών γεωπολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων και ποια η αλήθεια για τα εθνικά μας θέματα και την εξωτερική μας πολιτική, επιμένει στον όρο "Ιμιοποίηση" της Ελλάδας ;

Πώς εξηγείται η κοινωνική αναταραχή και η άνοδος των αποκαλούμενων " αντισυμβατικών" πολιτικών δυνάμεων;

Τι σηματοδοτεί η απώλεια επιρροής των κομμάτων του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου»;

Τι απέγιναν οι παλαιοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί και πώς ερμηνεύεται η συστέγαση τους στον νέο-φιλελευθερισμό;

Με δεδομένη την ανατροπή των συσχετισμών μεταξύ της κοινωνίας της εργασίας και των δυνάμεων της οικονομίας/της διεθνούς των αγορών πώς μπορεί να αποκατασταθεί μια νέα ισορροπία που δεν θα θέτει τις κοινωνίες στο περιθώριο;

"Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ"

Ο Έλληνας «εφιάλτης» που μετά την Καισαριανή εκτέλεσε άλλους 100 συμπατριώτες του

Μια άγνωστη στιγμή τυφλής οργής και εκδίκησης με αρνητικό πρωταγωνιστή έναν Έλληνα δωσίλογο

Ο Διονύσιος Παπαδόγγονας γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας από Μανιάτες γονείς το 1888 και κατετάγη στον στρατό το 1910

Έλαβε μέρος στους πολέμους 1912-13 εναντίον των Τούρκων και Βουλγάρων ως υπαξιωματικός

Επέδειξε μεγάλη ανδρεία στις μάχες Γιαννιτσών, Σαρανταπόρου, Μπιζανίου, Κιλκίς, Λαχανά, Κρέσνας, Μπέλες και αλλού 

Εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού το 1914 

Στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο 1914-18, έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Μέτωπο εναντίον των Γερμανοβουλγάρων και εθελοντικά πολέμησε στην Ουκρανία το 1919 με το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα ως Υπολοχαγός

Στον Μικρασιατικό αγώνα ως λοχαγός πολέμησε στις μάχες Αϊδινίου και Θειρών το 1919

Όπως και όλοι οι δωσίλογοι και και συνεργάτες των ναζί, πρωταγωνίστησε σε αμέτρητα εγκλήματα κατά του Ελληνικού λαού, σε συνεργασία με την Βέρμαχτ, τα Ες-Ες, την Γκεστάπο και όλες τις υπηρεσίες των κατακτητών

Ο αξιωματικός Παπαδόγγονας στη διάρκεια της κατοχής (1943) ίδρυσε τη φιλοβασιλική οργάνωση "Ελληνικός Στρατός" και λίγους μήνες μετά προχώρησε σε προδοτική συμφωνία με τους Ιταλούς κατακτητές, το Σύμφωνο "Ντόρια-Παπαδόγγονα", για να χτυπηθεί η αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ: 

Γιώργος Χαρβαλιάς: Γιατί οι Σέρβοι είναι σοβαρό έθνος

Ένδειξη μεγάλης σοβαρότητας ότι οι Σέρβοι φοιτητές αμφισβητούν το κατεστημένο, αλλά δεν αμφισβητούν τον τόπο που τους γέννησε

Credit line: Рюмин Александр / Zuma Press / Profimedia

Γιώργος Χαρβαλιάς

Αρχισα να γράφω αυτές τις γραμμές Κυριακή πρωί, χωρίς ακόμη να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στη Σερβία.

Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το Βελιγράδι, πριν από περίπου δύο χρόνια, έφυγα με ανάμεικτα συναισθήματα. Η χώρα έχει μείνει καμιά δεκαπενταριά χρόνια πίσω σε σχέση με τα γειτονικά πρώην ομόσπονδα διαμερίσματα της πάλαι ποτέ κραταιάς Γιουγκοσλαβίας που σήμερα είναι ανεξάρτητα κράτη, ενταγμένα στην Ε.Ε., όπως η Σλοβενία και η Κροατία. Φυσικό επόμενο, αφού η Σερβία υπέστη απηνή διωγμό, βομβαρδίστηκε, απομονώθηκε και εν τέλει δαιμονοποιήθηκε από τις δυτικές «δυνάμεις του καλού», περίπου τις ίδιες που σήμερα πρωτοστατούν στην καμπάνια εχθροπάθειας κατά της Ρωσίας.

Ναι, στην Κνεζ Μιχαΐλοβα, τον πιο πολυσύχναστο και εμπορικό πεζόδρομο της σερβικής πρωτεύουσας, που οδηγεί στο ιστορικό φρούριο και στον Πύργο Νεμπόισα, εκεί όπου φυλακίστηκε και μαρτύρησε ο Ρήγας Φεραίος, δεν θα βρεις εντυπωσιακές βιτρίνες και επώνυμες μάρκες. Θα σκοντάψεις όμως σε κάποια καταπληκτικά βιβλιοπωλεία, με συλλεκτικές εκδόσεις όπως αυτά που υπάρχουν σε πολλά σημεία του Βελιγραδίου και δεν υπάρχουν στους δρόμους των Αθηνών.

Ναι, η βαλκανική μιζέρια δεν έχει εξαφανιστεί ακόμη και από το κέντρο της ιστορικής πόλης, πλην όμως οι άνθρωποι δεν μοιάζουν ταλαιπωρημένοι. Οικογένειες με μικρά παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες, νεαρόκοσμος με αθλητική περιβολή και πολλά κατοικίδια που ελέγχονται υποδειγματικά από τους ιδιοκτήτες τους γεμίζουν κάθε Σαββατοκύριακο τα μεγάλα πάρκα και τις προβλήτες γύρω από τον ποταμό Σάβα. Ευνομία, ευταξία και ένα είδος γαλήνης -θα σας έλεγα-, από αυτή που τόσο λείπει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Εφυγα, λοιπόν, από το Βελιγράδι λίγο μελαγχολικός, γιατί αυτή η χώρα τιμωρήθηκε και καταδικάστηκε άδικα σε οικονομική καθυστέρηση, αλλά ταυτόχρονα και με ένα αδιόρατο συναίσθημα φθόνου. Ο,τι έχουν χάσει οι Σέρβοι σε «επίπεδο ζωής» το έχουν αντισταθμίσει σε επίπεδο ψυχικής ισορροπίας. Οι άνθρωποι είναι νορμάλ. Και τι εννοώ με αυτό, για να μην παρεξηγηθώ. Διατηρούν ψηλά στη συνείδησή τους τον θεσμό της οικογένειας, αγαπούν την πατρίδα τους, σέβονται τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους και, παρότι απολύτως Ευρωπαίοι, δεν διακατέχονται από ευρωπληξία. Δεν παρασύρθηκαν από την καταιγίδα της woke υστερίας, δεν σαγηνεύονται από τις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και το κυριότερο: δεν αποθεώνουν σάπια πρότυπα άλλων. Δεν ενστερνίζονται δηλαδή ως νέα αξία ό,τι ανώμαλο σερβίρει ως «μόδα» η Εσπερία, όπως οι παρελάσεις και οι αρματοδρομίες λεβεντοπαλίκαρων με… στρινγκ.

Μαζικά κινήματα στο έλεος των δικτύων εξουσίας.

Riccardo Paccosi - 29 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Η σύγκρουση μεταξύ προοδευτικών παγκοσμιοποιητών αφενός και παραεθνικιστών φιλελεύθερων αφετέρου, η οποία διαπερνά αυτή την ιστορική φάση σε παγκόσμια κλίμακα, θα πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί από μια εντελώς αυτόνομη πολιτική οπτική γωνία, δηλαδή, με βάση τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα κάθε λαού.

Το γεγονός ότι αυτή η σύγκρουση, αντίθετα, συμπίπτει απόλυτα με την τρέχουσα παρακμή της αντιπολίτευσης αριστεράς-δεξιάς σημαίνει ότι δεν υπάρχει λαϊκή άποψη με την υποκειμενική έννοια. Καμία λαϊκή άποψη σημαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει ταξική άποψη, και όχι μόνο αυτό: όλες οι άλλες πτυχές που αποτελούν την υποκειμενική ουσία ενός λαού - εδαφική ταυτότητα, ιστορική μνήμη κ.ο.κ. - ξεθωριάζουν ή τουλάχιστον εντάσσονται σε υπερεθνικές μακρο-αφηγήσεις με επίκεντρο τη δυάδα αριστεράς-δεξιάς.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι κοινωνικές αντιφάσεις γίνονται πιο έντονες από ποτέ, αλλά όταν εκρήγνυνται με τη μορφή μαζικών κινημάτων, το μόνο που προκύπτει είναι αυθόρμητη αναταραχή που χειραγωγείται από ένα από τα δύο «κόμματα», δηλαδή την παγκοσμιοποιητική αριστερά και την παραεθνικιστική δεξιά.
Διαιρώντας τον λαό σε δεξιούς και αριστερούς, τα μαζικά κινήματα εμποδίζουν την αυτόνομη εξέγερσή του και, στην πραγματικότητα, διασφαλίζουν ότι οι γενικές στρατηγικές κατευθύνσεις του συστήματος που μοιράζονται οι δύο πόλοι - η υποδούλωση της ζωής στην αγορά και της ανθρωπότητας στις μηχανές - επιτρέπεται να αναπτυχθούν ανεμπόδιστα.

ΤΟ ΔΕΞΙΟ ΚΙΝΗΜΑ

Πάρτε τον Έλληνα χωρίς τα ελαττώματά του και τότε θα έχετε τον τιμημένο Τσίγκο Ησίοδο.

Λαμπόγλου Βασίλης fb

Η χιονισμένη κορυφή ,αυτή που κρύβεται μέσα στα σύννεφα ,είναι η ανθρωποφάγος Τρεμπεσίνα, Υψόμετρο 1924.

Γενάρης του 41.

 Χιονοθύελλα .

Οι Κρητικοί του 14ου Συντάγματος της 5ης Μεραρχίας είναι στα πόδια του βουνού.

.Στην κορυφή οι  Ιταλοί αλπινοι. 

Κάθετη βουνοπλαγιά..

ΑΠΑΡΤΗ 

«Αδύνατον» αναφωνεί ο Νικόλαος Σπένδος ,ο Συνταγματάρχης ,στην εντολή «προχωρείτε!».

Πώς να στείλεις τους στρατιώτες στη σίγουρη σφαγή;

Πώς να ανεβάσεις 1500 παγωμένους  στρατιώτες ακάλυπτους ,στην κάθετη ,κρυσταλωμένη  βουνοπλαγιά ,εκεί που δεν γαντζώνει μήτε σίδερο και που τη γαζώνουν τα πολυβόλα ;

Ναι είναι «Αδύνατον».

«Εγώ παιδιά θα πάω .

Κι όποιος θέλει έρχεται.

Αμα παγώνουμε εμείς εδώ κάτω ,αυτοί εκεί πάνω θα χουν γίνει κούτσουρα»

Τον λένε Ησίοδο.

Ησίοδο Τσίγκο.

Μικρασιάτης από τα Βουρλά.

Το μόνο αγόρι της  οικογένειας που γλίτωσε από τους Τσέτες ,χάρη σε ένα Τούρκο γείτονα που έκρυψε αυτόν και τη μάνα του σ ένα κάρο.

Και βγήκαν στα Χανιά .

Εκεί μεγάλωσε.

Τώρα ,έφεδρος ανθυπολοχαγός ,ελλείψει μονίμων ,διοικεί τον 11ο Λόχο.

Επέτειος γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη: Ο μέγας ξενιστής και τραγικός

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993). Φωτογραφία Γιώργος Πούπης.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Κούκου με τίτλο «Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Σε πλήρη έξαρση..., 33 χρόνια μετά» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις manifesto.

Η επέτειος της γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη στις 30 Οκτωβρίου του 1908 μας προσφέρει σήμερα χαρά μεγάλη. Μοιάζει σαν να είναι μια λαμπροφόρος ημέρα ανάλογη με εκείνη της γέννησης του Φιοντόρ (Θεόδωρου) Ντοστογιέφσκι (11 Νοεμβρίου 1821, με το παλαιό 30 Οκτωβρίου!) και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (4 Μαρτίου 1851). Τη μέρα αυτή θα έπρεπε πρώτα η Θεσσαλονίκη και μετά όλος ο καλλιτεχνικός και πνευματικός κόσμος της χώρας να την τιμά και να την χαίρεται. Να ψυχαγωγείται και να διασκεδάζει!

Με χαρά μεγάλη! Γιατί ο ίδιος ο Πεντζίκης μπορεί να ήταν, κάπως, δύσκολος στην ανάγνωση και στην ψηλάφηση του έργου του, συγγραφικού και ζωγραφικού, αλλά σαν άνθρωπος ήταν ένας χαρούμενος άνθρωπος. Με μια εσωτερική χαρά που την κέρδισε εναγωνίως. Και όλο αυτό το άχθος, το βάρος της ύπαρξης τον αποθέτει και μας τον υποδεικνύει το ίδιό του το έργο.

Ίσως και να μας τον... πετάει κατάμουτρα για να τον διαβάσουμε και να τον ενστερνιστούμε ως βιωματική απόδειξη, χωρίς, βεβαίως, να λείπει και η αντίστοιχη συστολή που επιβάλλεται όταν απευθύνεσαι προσδοκώντας ανάλογη κατανόηση. Σε ό,τι κάνει έχει φοβερή συνέπεια και με περισσή ιεροπρέπεια διασώζει στον καμβά της ζωής του όλην αυτήν την τελετουργία για την επί-βίωσή του. Την κοινή επιβίωσή μας.

Μοιάζει στο τέλος να περί-πατεί επί πτερύγων ανέμων και να μας καθοδηγεί στα δικά του μονοπάτια και ατραπούς για να τον ακολουθήσουμε. Σε ατραπούς και μονοπάτια σε έναν διάδρομο απογείωσης! Στα ποικίλα πετάγματά του! Επί πτερύγων αγγέλων!

Φόρος τιμής η αναγέννηση της ΡΩΜΑΝΙΑΣ

Σταύρος-Ιάσονας Γαβριηλίδης

Αφορμές για το παρόν άρθρο αποτέλεσαν αφενός η πρόταση του φίλου και συναθλητή Βασίλη Μιχαηλίδη στον Εύξεινο Πόντο (efxeinospontos.gr) στις  28/10/2026, αφετέρου η εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν, την περασμένη Κυριακή, ο Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης με τίτλο «Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας οικουμενικός Έλληνας».

 Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πράγματι οικουμενικός Έλληνας και ήταν οικουμενικός και ως Έλληνας. Συμπύκνωσε κι εξέφρασε τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα στο σύνολό τους. Άλλωστε ανέδειξε το Ποντιακό όχι ως μέρος, αλλά ως έκφραση του Όλου, είτε ως σημαία για τα δίκαια του Ελληνισμού, είτε στην ευρωπαϊκή και πανανθρώπινη διάσταση του: από τον Βησσαρίωνα μέχρι την καθιέρωση της 19ης Μάη ως  Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όμως το Ποντιακό Ζήτημα, πέρα από διεθνές είναι και διαχρονικά επίκαιρο. Δεν αποτελεί υπόθεση του χθες, του παρελθόντος, αλλά του σήμερα και του Αύριο. Σε αυτό το πλαίσιο, ενός σχεδίου για το Μέλλον που συνδέει το εθνικό-τοπικό με το οικουμενικό, εντάσσεται και η πρόταση για την οικοδόμηση της πόλης Ρωμανία στην ακτή του Θρακικού Πελάγους.

Είναι αλήθεια πως εκείνο που κυρίως καθιστά τον Ελληνισμό οικουμενικό είναι το ελληνικό πνεύμα και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πρωτίστως Έλληνας στο πνεύμα. Ήταν συνεπώς βαθειά πολιτικός. Δεν ήταν πολιτευτής, όμως κανείς πολιτευτής στη Μεταπολίτευση δεν ήταν τόσο πολιτικός, όσο εκείνος. Ήταν του Δήμου δηλαδή του Λαού, της Κοινωνίας και της Κοινότητα, της Πόλης και της Αγοράς, εκεί όπου γεννιέται ο Διάλογος και αναπτύσσονται οι Ιδέες, αυτές που τρέφουν το πνεύμα και οδηγούν την πράξη. Ως κατεξοχήν πολίτης και πολιτικός ήταν άνθρωπος της δημιουργίας, της εφαρμογής και της πρωτοπορίας. 

Η γέννηση μιας νέας πόλης, της Ρωμανίας, είναι ίσως το κορυφαίο παράδειγμα αυτού του είδους της πολιτικής, που θεμελιώνεται σε μια σοβαρή ανάλυση και καταθέτει μια πρόταση σύνθεσης, γιατί αυτή είναι η ουσία της γνήσιας Πολιτικής, να συνθέτει. Η Ρωμανία συνθέτει και συμπυκνώνει τα κύρια πεδία, στα οποία επικεντρώθηκε η πολυσχιδής και αναλυτική σκέψη του Μιχάλη. 

Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...                                       

                                                                              "Κάθε Ἕλλην θὰ ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον μέχρι τέλους..θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν"...                                                                        

Τέτοια μέρα, το κάτωθι διάγγελμα αναφωνουσε ο "Βασιλιάς των Ελλήνων" Γεώργιος ο Β(ους).

Αυτός που όπως  αναφέρει στο ημερολόγιο του ο Αμερικανός πρέσβυς στην Αθήνα Μακβί, ο Έλληνας μονάρχης " δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τους συμπατριώτες του, τους οποίους συνεχώς αποκαλούσε " αυτοί οι άνθρωποι ".

Ο απόγονος των Γλυξμπουργκ, που ο πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα Λίπερ αναφερε ότι ο Γεώργιος θεωρεί την Αγγλία θετή (ο βασιλιάς της θετής πατρίδας του παντως ο Γεώργιος ο ΣΤ δεν τη κοπανησε...9 φορες βομβαρδιστηκαν τα ανάκτορα, κυκλοφορουσε  με τα ποδια και αποτελεσε μια εμβληματική μορφή εθνικης ενότητας και αντίστασης στην ιστορία της Αγγλίας)και πνευματική του πατρίδα.

Ο Βασιλιάς μας, που ο διπλωμάτης  τότε Γιώργος Σεφέρης μετέφερε την ατμόσφαιρα των ανακτόρων λέγοντας  :

 "Κοροϊδεύουν και σνομπάρουν τους Έλληνες. Είναι ανόητοι οι Έλληνες. Δεν τους αρέσουν ".

Αυτός, που για χάρη της καθεστωτικης επιβολής του, οι Βρετανοί  συνεπικουρουμενοι με τους τους ιθαγενείς τοποτηρητέs τους, αιματοκυλουσαν - εμφυλιακα-αλλα και 30 χρόνια μετά τον τόπο. 

Λίγους μήνες μετά (22-23 Μαΐου 1941) και ενώ ο πόλεμος συνεχιζόταν, αυτοί που θα κυβερνουσαν - επιβαλλομενοι από του Σκομπυ τα καλοπαιδα-αφότου τελείωνε ο πολεμος, επιβιβαζοντο στο Βασίλισσα Όλγα και στο Βασιλεύς Γεώργιος (πολεμικά πλοία) με παρέα τον χρυσό της Ελλάδος (που το μεγαλύτερο μέρος του, δεν επέστραφη ποτέ) και βάζαν ροτα για την ασφαλή Αίγυπτο. 

Ο Βαγόρας, η Power Metal και τα σκαλοπάτια της Λευτεριάς

Το «Stairs to Freedom», μια κυπριακή παραγωγή που συνδυάζει την ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη με την Power Metal και την Τεχνητή Νοημοσύνη, κατακτά νέες διεθνείς διακρίσεις.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ανέβηκε στην αγχόνη στα 19 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ποιήματα, όνειρα και μια παρακαταθήκη ελευθερίας. Εξήντα εννέα χρόνια αργότερα, η ανηφοριά του συνεχίζεται, αυτή τη φορά μέσα από τους ήχους της Power Metal. Το «Stairs to Freedom» κατακτά διεθνείς διακρίσεις και φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συγκλονιστική ιστορία του Βαγόρα, αποδεικνύοντας ότι ορισμένες θυσίες δεν περιορίζονται από τον χρόνο.

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Υπάρχουν ιστορίες που τις μαθαίνεις μεγαλώνοντας. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που σε μεγαλώνουν οι ίδιες. Που τις κουβαλάς από παιδί, τις συναντάς ξανά σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου και κάθε φορά ανακαλύπτεις μέσα τους κάτι καινούργιο.

Για μένα, η ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ο Βαγόρας, όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά, κατέχει περίοπτη θέση στην πατριδογνωσία που έχτισα από τα σχολικά μου χρόνια. Δεν τον γνώρισα ως ένα ακόμη όνομα σε κάποιο ιστορικό βιβλίο. Τον γνώρισα ως μαθητή, ποιητή, αγωνιστή, ως ένα νέο παιδί που άφησε το θρανίο και πήρε τα βουνά της Κύπρου, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος που είχε επιλέξει μπορούσε να τον οδηγήσει στον θάνατο.

Και πράγματι, τον οδήγησε στην αγχόνη των Βρετανών αποικιοκρατών, τα ξημερώματα της 14ης Μαρτίου 1957. Ήταν μόλις 19 ετών.

Λαέ! Οικονομικά, άντε και...!

από τον Maurizio Murelli - 25 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι

Πριν από μια εβδομάδα, υποστήριξα τον αληθινό και πρωταρχικό λόγο για την αποστροφή προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, και ως εκ τούτου την ρητορική μνησικακία εκ μέρους των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της ΕΕ. 

Ουσιαστικά, υποστήριξα ότι η σύγκριση μεταξύ του πραγματικού κοινωνικοπολιτικού μοντέλου της λεγόμενης ρωσικής απολυταρχίας και της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι ανελέητη: αφενός, ένα λειτουργικό μοντέλο κράτους πρόνοιας, και αφετέρου, ένα κρατικό μοντέλο σε πλήρη οργανική αποσύνθεση.

 Υποστήριξα ότι οι ηγέτες του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των κρατών της ΕΕ, στην πράξη, δεν έχουν δεσμευτεί να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ανθρώπων που υποτίθεται ότι κυβερνούν, αλλά μάλλον τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, ως εκπρόσωποι της ολιγαρχικής και πλουτοκρατικής εξουσίας που τους δημιούργησε και τους εμπιστεύτηκε τον ρόλο των επιστάτων στο τιμόνι των διαφόρων κρατών της ΕΕ.

Μια παράξενη θεωρία μου; Να τι δήλωσε σε μια συνέντευξη ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς:

«Αυτή τη στιγμή, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι η οικονομία μας, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Αμερική, ούτε η Κίνα. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η επιρροή της Ρωσίας στην κοινωνία μας και η ικανότητά της να αποσταθεροποιεί με επιτυχία τις χώρες μας. Η συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, ειδικά αν είναι άνευ όρων, είναι μια απαράδεκτη επιλογή, επειδή θα σήμαινε τη συνθηκολόγηση όλων μας. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που υποστηρίζω τόσο σθεναρά την Ουκρανία: είναι προς το συμφέρον μας, ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά μας».

« πρόσω ολοταχώς και πάση δυνάμει» ,«Ώ παίδες Ελλήνων ίτε»

Του Νίκου Κωνσταντινίδη 

…Την επομένη με το πρώτο φως, η φρεγάτα των άλλων, ξέκοψε από την ομάδα συνοδείας του ερευνητικού κι άρχισε να κινείται αυτόνομα.

Ο έμπειρος Κυβερνήτης αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά.

«Έχετε το νού σας στη ναυαρχίδα των άλλων. Κάτι δε μου αρέσει»

Η αντίπαλη φρεγάτα κινούνταν ανεξάρτητα του σχηματισμού επί μια ώρα. Ήταν σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το πλήρωμα της δικής μας φρεγάτας.

« Δεν είναι αστείο κ. Κυβερνήτα;»

« Ποιο ρε συ Μήτσο;»

«Είδατε ποια πλοία τοποθέτησαν για συνοδεία του ερευνητικού; Εκείνες τις πενηντάχρονες κορβέτες.»

« Από την Άλωση της Πόλης, ρε Μήτσο, τα ίδια κάνουν. Στέλνουν πρώτους τους αναλώσιμους»

Πόσο δίκιο είχε ο Κυβερνήτης. Πάντα οι γείτονες με την υψηλή πολεμική αρετή, πρώτους απ’ όλους έριχναν στη μάχη τους αναλώσιμους. Τα κορμιά για τα οποία δεν νοιάζονταν. Άντε να είσαι πλήρωμα σε κάποιο από αυτά τα πλοία και να ξέρεις ότι πολεμάς για το άδικο και ότι σε έχουν για θυσία. Άντε να βρεις ηθικό να πολεμήσεις.

Καμία σχέση με τους δικούς μας. Οι δικοί μας μπροστά, πιο μπροστά. Να μη βρεθεί κανείς να πει ότι ο αρχηγός δεν ήτανε μπροστά. Μπροστά για να μην τους περάσει των απέναντι αυτή η τρέλα που την ονόμασαν γαλάζια πατρίδα.

Βέβαια θα σκεφτεί κάποιος, αν τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα τις δύο σημαίες και ρωτήσουμε έναν περαστικό για το ποια είναι η γαλάζια Πατρίδα, είμαστε σίγουροι για το ποια θα καταδείξει. Αλλά βλέπεις, οι εκπρόσωποι του μαρασμού και της ηττοπάθειας 25 χρόνια τώρα, μας έχουν πείσει πως πρέπει να το συζητάμε.

Μα τι να συζητάμε; Τα δικά μας;