Οι Αλαουίτες και οι Έλληνες

Η ελληνική καταγωγή των διωκόμενων Αλαουιτών γειτόνων μας

(Ο όρος «Αλαουίτης» προέρχεται από τον αραβικό σχηματισμό λέξεων που σημαίνουν «Ο Φωτισμένος»)

Οι Αλαουίτες είναι μια εθνοθρησκευτική φυλή σημιτικής και ελληνικής καταγωγής, ιθαγενής της παράκτιας περιοχής της Συρίας, της Λατάκιας, της Ταρτούς, καθώς και της Αντιόχειας. Δεν προσηλυτίζουν ούτε δέχονται προσηλυτισμούς - καθώς ο Αλαουισμός είναι μια κλειστή αίρεση, που μεταδίδεται μόνο μέσω της γενεαλογίας. Με άλλα λόγια, κάποιος δεν μπορεί να γίνει Αλαουίτης - είτε γεννιέται Αλαουίτης είτε όχι. Έχουν τρία διαφορετικά ονόματα στην ιστορία, Ansariya, Nusairiya και Alawiyin. Οι όροι Ansariya ή Nusairiya έχουν δεχτεί δύο διαφορετικές ερμηνείες. Γύρω στην εποχή των Σταυροφοριών, περίπου το έτος 1000 μ.Χ., το όνομα εξηγήθηκε ως προέλευση του όρου «Nazarei» που σημαίνει «μικροί Χριστιανοί». Επιπλέον, δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (79 μ.Χ.) ονόμασε τους κατοίκους αυτής της περιοχής Ναζερίνι ή Ναζερβί στο έργο του Φυσικής Ιστορίας V 20 (17), 78 και 23 (19), 81.

Ο Richard Pocoke, ο οποίος ταξίδεψε στη Συρία το 1738, έγραψε «Οι Noceres που ζουν βορειοανατολικά της Latichea είναι πολυσυζητημένοι». Η θρησκεία τους φαίνεται να είναι κάποια υπολείμματα παγανισμού, είναι πολύ περιφρονημένοι από τους Τούρκους και φαίνεται ότι συμπαθούν αρκετά τους Χριστιανούς» . -Ταξίδια στην Αίγυπτο και τη Συρία Τόμος ii, σελ. 208

Το έγκλημα των Γερμανών στους Πύργους Εορδαίας τον Απρίλιο του 1944: Η απαράγραπτη απαίτησή μας για Δικαιοσύνη

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Από την ομιλία στους Πύργους Εορδαίας  στην εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα, που στοίχισε τη ζωή σε 338 Ελληνίδες και Έλληνες.

 

Στον πέμπτο ψαλμό των Παθών, του δεύτερου μέρους της σύνθεσης «Το Άξιον Εστί», ο Oδυσσέας Ελύτης αναδεικνύει τη σπουδαιότητα της μνήμης στον αγώνα του Ελληνισμού για την επιβίωση και την ελευθερία του. Τα Πάθη αναφέρονται στο έπος του 1940-1941 και στην οδυνηρή εμπειρία της Κατοχής και παραλληλίζονται με τα Πάθη του Χριστού. Η Ανάστασή Του προοιωνίζεται, σύμφωνα με  τον ποιητή, με την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους και τη δικαίωση των αγώνων του: «Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος».

Λέγεται και είναι ορθό ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται, επαναλαμβάνεται. Αναφέρεται επίσης ότι ενώ για  το έγκλημα υπάρχουν ακλόνητες αποδείξεις, υπάρχουν   μάρτυρες, αυτήκοοι και αυτόπτες,  εντούτοις ο δολοφόνος συνεχίζει να το αρνείται και να συνεχίζει την στάση ύβρεως έναντι των θυμάτων, των τραυματιών, των διασωθέντων.  Ότι κάνει δηλαδή η Γερμανία για πάνω από οκτώ δεκαετίες….

Οι δύο παραπάνω παραδοχές ισχύουν για το έγκλημα των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους στους Πύργους Εορδαίας, ογδονταδύο ακριβώς χρόνια πριν την άνοιξη του 1944.  Η πρώτη αφορά το έγκλημα το οποίο  δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε. Όχι μόνο γιατί οι  κατακτητές, εκτός από  τους Πύργους δολοφόνησαν αθώους συμπατριώτες μας και στην Κλεισούρα, στην  Ερμακιά, στο Μεσόβουνο, στο Σέλι, στο Άνω και Κάτω Γραμματικό, στη  Μεταμόρφωση, στον Άγιο Παύλο, στο Ροδοχώρι, στην Αγία Φωτεινή, στο  Δίστομο.  Αλλά γιατί πριν από αυτά τα εγκλήματα ο «δάσκαλος» Κεμάλ είχε διαπράξει τα ίδια τα οποία τα αντέγραψε ο «μαθητής» Χίτλερ. Τα περισσότερα θύματα στους Πύργους ήταν Πόντιοι- Μικρασιάτες που είχαν γλυτώσει από τη Γενοκτονία το 1919, αλλά δυστυχώς δολοφονήθηκαν το 1944!

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Μια και γίνεται λόγος για μανιφέστα επίδοξων αρχηγών κομμάτων παραθέτω την ομιλία ενός φωτισμένου Ιεράρχη, του Αναστάσιου Αλβανίας που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί.

Ελπίζω να εμπνεύσει τους πολιτικούς μας όχι μόνο ως θεωρητικός λόγος, αλλά για να γίνει βιωματική πράξη όπως συνέβη και με τον κοιμηθέντα Άγιο Αρχιεπίσκοπο στα πολλά έτη του βίου του!

= = =

Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών

Κεντρική Επιτροπή

Κρήτη, 3.9.2012

Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πασης Αλβανίας

Αναστασίου

Ομοτίμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Επιτίμου Μέλους της Ακαδημίας Αθηνών

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

1. Η οικονομική κρίση που ζούμε σε πολλές χώρες του κόσμου, και ιδιαίτερα εμείς στον Νότο της Ευρώπης, έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπων σε κατάθλιψη και συχνά σε απόγνωση. Σήμερα όλο και περισσότερο συνειδητοποιείται ότι η οικονομική αυτή κρίση είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης κοινωνικής κρίσεως, μιας κρίσεως αξιών.

 Αποτελεί συνέπεια μιας θεωρητικής αντιλήψεως σχετικά με τον άνθρωπο και τη φύση, η οποία, στην εποχή του ευδαιμονισμού, κινήθηκε σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από τη χριστιανική. Απωθώντας από τη συνείδηση των ανθρώπων και της κοινωνίας την πίστη στον Θεό, στον Θεό της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της αγάπης, ο σύγχρονος άνθρωπος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αφού δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται.

Ο σεβασμός προς το ανθρώπινο πρόσωπο αντικαταστάθηκε από τη δεσποστεία απροσώπων θεσμών και δυνάμεων. 

Ο τονισμός της ελευθερίας του ανθρώπου υπεχώρησε δίνοντας την έμφαση στην απόλυτη ελευθερία της αγοράς. Έτσι, από κοινωνία ελευθέρων προσώπων φθάσαμε στο σημείο ολόκληροι λαοί να γίνονται υποψήφιοι δούλοι απροσώπων ομάδων, ανωνύμων εμπόρων του χρήματος που ρυθμίζουν βασικά τις οικονομίες των λαών, οι οποίοι είναι γνωστοί ως “αγορές”. Αυτές αυτονομούν το χρήμα σαν αφηρημένη “λογιστική” αξία και το εμπορεύονται. Στους πολυσυνθέτους δαιδάλους της παγκοσμιοποιήσεως έχουν δημιουργηθεί νέες δομές του χρηματοπιστωτικού συστήματος μιας “εικονικής οικονομίας” που κανείς κρατικός η άλλος πολιτικός θεσμός δεν ελέγχει. Αντιθέτως, οι αποφάσεις των αγνώστων αυτών παραγόντων, που δρουν με καλυμμένα πρόσωπα, μπορούν να ανατινάξουν κράτη και έθνη και να καταδικάσουν εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και την κοινωνία στην εξαθλίωση. Έτσι, όλη η παγκόσμια οικονομία ζει πλέον μια τρομερή δομική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία αποτελεί την πιο πειστική απόδειξη της κρίσεως αξιών της κοινωνίας.

ΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ, ΕΞΟΡΙΕΣ, ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙΣ (Περίοδος 1945-1990 στο χωριό Σχωριάδες Πωγωνίου) του Αλκιβιάδη Νταλέ

ΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ, ΕΞΟΡΙΕΣ, ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙΣ

(Περίοδος 1945-1990 στο χωριό Σχωριάδες)

Πρόλογος

Το θέμα της πολιτικής δίωξης που υπέστη ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού του χωριού μας, αλλά και γενικότερα ο χώρος μας, θεωρώ πως μέχρι σήμερα δεν βρήκε την απαιτούμενη προβολή που θα του άξιζε σε σχέση με τις τεράστιες πολιτικοκοινωνικές διαστάσεις του και τις βαθιές τραυματικές πληγές που προκάλεσε. Ο σπουδαίος ιστορικός ερευνητής και μελετητής Σταύρος Ντάγιος, κατά καιρούς φέρνει στο φως της δημοσιότητας τρανταχτά στοιχεία που αφορούν το συγκεκριμένο θέμα στο χώρο του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. 

Ο περίφημος συγγραφέας Τηλέμαχος Κώτσιας, στο πρόλογο του βιβλίου "Σινική μελάνη", με αντικείμενο το συγκεκριμένο θέμα, κάνει έκκληση να το διαβάσουν και οι Αριστεροί. Η ανύψωση της προτομής του Βασίλη Σαχίνη, ενός συμβόλου της πολιτικής και εθνικής δίωξης, με τη μέριμνα του δημοσιογράφου Γιώργου Μύτιλη, αντιμετωπίστηκε από τους πολιτικούς φορείς του τόπου μας και από ένα κομμάτι της κοινότητας μας, με μια αίσθηση δυσπιστίας και αδιαφορίας. Οι σποραδικές αναφορές και μνημονεύσεις για το συγκεκριμένο θέμα από τούς ίδιους τούς παθόντες αντιμετωπίζονται με μία απλή συμπόνια λες και δεν συνέβησαν στη διπλανή μας πόρτα. 35 χρόνια λοιπόν, από την πτώση ενός Δικτατορικού καθεστώτος, η ελευθερία σκέψης και ιδεών φαίνεται να μην έχει συνέλθει πλήρες από τη βαριά νάρκωση που προκάλεσε η ξέφρενη πρώην κομμουνιστική προπαγάνδα. Μια προπαγάνδα που με την κάλπικη λάμψη του ” σοσιαλιστικού παράδεισου”, προσπάθησε να κρατήσει αθέατη την άλλη όψη του νομίσματος, τη σκοτεινή ,του φόβου και του τρόμου, της βίας και του πόνου.

Πάντα βρισκόμουν στο δίλημμα: αξίζει ή όχι να μνημονεύσω γεγονότα που, εκτός των άλλων, προκαλούν και πολύ πόνο ψυχής; Πρέπει να σκαλίσω πληγές, ή να αφήσω τα πράματα στην αλησμονιά του χρόνου; Την τελική απόφαση να ασχοληθώ, την πήρα πριν από καιρό, φεύγοντας από μια συνάντηση με έναν από τους τελευταίους πρωταγωνιστές του όλου δράματος που έφυγε από τη ζωή πριν κάποιων χρόνων, τον πολύπαθο Αντώνη Βάγιο. Στάθηκε στο κατώφλι της πόρτας τού σπιτιού του και μου είπε :"Η θρησκεία μας διδάσκει μετάνοια, συγχώρεση και αγάπη. Το ασπάζομαι και το σεβάστηκα, και εγώ και όλοι αυτοί που φύγανε. Δεν μπορώ όμως, να ξεχάσω ”. Όλοι αυτή τη σεμνή και ταπεινή προσπάθεια, τη θεωρώ ένα μικρό κεράκι στη μνήμη όλων εκείνων, των δικών μας ανθρώπων που υπέστησαν τόσες αδικίες, κακουχίες και φύγανε με πολύ παράπονο. Γνώμονας μου, η ιστορία πρέπει να διδάσκεται όχι για να προκαλεί οργή και αναμόχλευση μίσους, αλλά για το μήνυμα: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το μανιφέστο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να συγκροτήσει ένα συνεκτικό πλαίσιο για μια «κυβερνώσα Αριστερά» στη νέα εποχή. Εστιάζει σε υπαρκτές και κρίσιμες προκλήσεις: την κλιματική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες, τη δημοκρατική φθορά, τη ρύθμιση της οικονομίας. Ωστόσο, η πολιτική αξία ενός τέτοιου κειμένου δεν κρίνεται μόνο από αυτά που περιλαμβάνει, αλλά και από αυτά που αποσιωπά. Και οι αποσιωπήσεις του είναι εξίσου αποκαλυπτικές. Είναι ένα κείμενο επιμελημένο, ευρωπαϊκά ευθυγραμμισμένο, πολιτικά προσεκτικό. Ακριβώς όμως αυτή η προσεκτικότητα είναι που το καθιστά ανεπαρκές μπροστά στο βασικό ερώτημα της εποχής: όχι πώς θα κυβερνηθεί καλύτερα η χώρα, αλλά αν και πώς θα συνεχίσει να υπάρχει ως συνεκτικό και βιώσιμο σύνολο.

Διότι το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι μόνο πολιτικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά υπαρξιακό.

❎Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 

Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, το μανιφέστο αποφεύγει σχεδόν πλήρως να τοποθετηθεί σε ζητήματα εθνικής στρατηγικής. Δεν υπάρχει ουσιαστική αναφορά στον ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, στις σχέσεις με την Τουρκία, ή σε ζητήματα όπως η Θράκη και η Κύπρος. Η πολιτική προτείνεται ως διαχείριση κοινωνικών και οικονομικών μεταβλητών, όχι ως άσκηση κυριαρχίας σε έναν ανταγωνιστικό διεθνή χώρο.

Αυτή η απουσία δεν είναι ουδέτερη. Σηματοδοτεί μια αντίληψη όπου το κράτος δεν αντιμετωπίζεται ως γεωπολιτικός δρών, αλλά κυρίως ως κοινωνικός ρυθμιστής.

Ομιλία εις την Κυριακήν του Παραλύτου (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Στό χρυσωρυχεῖο οὔτε τήν πιό ἀσήμαντη φλέβα δέν θά δεχόταν νά περιφρονήση κανένας κι ἄς προξενῆ πολύν κόπο ἡ ἔρευνά της. Ἔτσι καί στίς θεῖες Γραφές δέν εἶναι χωρίς βλάβη νά προσπεράσης ἕνα γιῶτα ἤ μιά κεραία. Ὅλα πρέπει νά ἐξετάζωνται. Τό ἅγιο Πνεῦμα τά ἔχει πεῖ ὅλα καί τίποτα δέν εἶναι ἀνάξιο σ̉ αὐτές. Πρόσεξε λοιπόν τί λέει ὁ Εὐαγγελιστής κι ἐδῶ: Αὐτό πάλι ἦταν τό δεύτερο σημεῖο πού ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, πηγαίνοντας ἀπό τήν Ἰουδαία στήν Γαλιλαία. Καί δέν πρόσθεσε βέβαια ἔτσι ἁπλᾶ τή λέξη «δεύτερο», ἀλλά τονίζει ἀκόμα περισσότερο τό θαῦμα τῶν Σαμαρειτῶν. Δείχνει ὅτι, μόλο πού ἔγινε καί δεύτερο σημεῖο, δέν εἶχαν φτάσει ἀκόμα στό ὕψος ἐκείνων πού τίποτα δέν εἶδαν (τῶν Σαμαρειτῶν) αὐτοί πού ἔχουν δεῖ πολλά καί θαυμάσει. Ὕστερ̉ ἀπ̉ αὐτά ἦταν ἑορτή τῶν Ἰουδαίων. Ποιά ἑορτή; Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, νομίζω, καί ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα. Συστηματικά τίς γιορτές βρίσκεται στήν πόλη. Ἀπ̉ τή μιά γιά νά φανῆ πώς ἑορτάζει μαζί τους, ἀπ̉ τήν ἄλλη γιά νά τραβήξη κοντά του τόν ἁπλό λαό. Γιατί αὐτές τίς μέρες γινόταν περισσότερη συρροή τῶν πιό ἁπλῶν. Ὑπάρχει στά Ἱεροσόλυμα ἡ προβατική κολυμβήθρα, Βηθεσδά μέ τό Ἑβραϊκό ὄνομά της, μέ πέντε στοές. Σ̉ αὐτές ἦσαν πεσμένοι ἄρρωστοι πλῆθος – κουτσοί, τυφλοί, ξηροί, πού περίμεναν τήν ταραχή τοῦ νεροῦ. Τί σημαίνει αὐτός ὁ τρόπος τῆς θεραπείας; Τίνος μυστηρίου κάνει ὑπαινιγμό; Αὐτά δέν ἔχουν γραφῆ ἁπλᾶ καί τυχαῖα ἀλλά εἰκονίζει καί ὑποτυπώνει ὅσα ἀνάγονται στό μέλλον. Μ̉ αὐτόν τόν τρόπο, τόν ὑπερβολικά παράξενο, ὅταν συνέβαινε ὁλότελα ἀπροσδόκητα, δέ θά κατάστρεφε μέσα στίς ψυχές τῶν πολλῶν τή δύναμη τῆς πίστης. Ποιό εἶναι λοιπόν αὐτό πού εἰκονίζει;

Σκόπευε νά δώση τό βάπτισμα πού ἔχει πολλή δύναμη καί μεγάλη χάρη . Τό βάπτισμα πού ἀποπλύνει ὅλες τίς ἁμαρτίες καί ζωοποιεῖ τούς νεκρούς. Ὅπως λοιπόν σέ εἰκόνα, προδιαγράφονται αὐτά στήν κολυμβήθρα καί σέ πολλά ἄλλα. Καί πρῶτα ἔδωσε τό νερό πού βγάζει τά στίγματα τῶν σωμάτων καί πού δέν εἶναι μιάσματα ἀλλά φαίνονται, ὅπως τά μολύσματα ἀπό κηδεῖες, ἀπό λέπρα καί ἄλλα τέτοια. Καί πολλές ἄλλες θεραπεῖες στήν Παλαιά Διαθήκη θά μποροῦσε κανείς νά δῆ πού πραγματοποιήθησαν μέ νερό, γι̉ αὐτό τό λόγο. Ἀλλά ἄς μποῦμε στό θέμα μας. Πρῶτα λοιπόν ὅπως εἶπα πρωτύτερα, μολυσμούς σωματικούς κι ἔπειτα διάφορες ἄλλες ἀσθένειες κάνει νά θεραπεύωνται μέ νερό. Γιατί θέλοντας ὁ Θεός νά μᾶς ὁδηγήση κοντύτερα στή δωρεά τοῦ βαπτίσματος δέν θεραπεύει τούς μολυσμούς μονάχα ἀλλά καί ἀσθένειες. Γιατί οἱ πλησιέστερες πρός τήν ἀλήθεια εἰκόνες καί σχετικά μέ τό βάπτισμα καί τό πάθος καί τά ἄλλα ἦσαν καθαρώτερες ἀπό τίς παλαιότερες. Γιατί ὅπως οἱ κοντινοί τοῦ βασιλιᾶ δορυφόροι εἶναι λαμπρότεροι ἀπό τούς πιό μακρινούς, ἔτσι γίνεται καί σχετικά μέ τούς τύπους.

Ειρήνη για τον πολύπαθο Λίβανο

Ενώ οι μάχες συνεχίζονται κανονικά στον Νότιο Λίβανο, μια ακόμη "παρενέργεια" που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η πολύπαθη Χώρα, σύντομα, είναι αυτή της πείνας.

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος*

Πείνα αναμένεται να αντιμετωπίσει μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού τους επόμενους μήνες, εξαιτίας του πολέμου που έχει ξεσπάσει (ξανά) εδώ και 2 μήνες στη Μέση Ανατολή, μετά από το κοινό χτύπημα ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν και τα σφοδρά χτυπήματα του Ισραηλινού στρατού (IDF) εναντίον λιβανικών περιοχών, που ακολούθησαν.

Σύμφωνα με πρόβλεψη οργανισμών του ΟΗΕ και της λιβανικής κυβέρνησης, πάνω από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι θα βρεθούν στο επίπεδο «κρίσης» της επισιτιστικής ανασφάλειας.Τα ευρήματα της Ολοκληρωμένης Ταξινόμησης Φάσεων Επισιτιστικής Ασφάλειας (IPC) θεωρούνται έγκυρα από τον ΟΗΕ, ενώ οι εμπειρογνώμονές της κήρυξαν πέρυσι λιμό στη Γάζα, λόγω των βομβαρδισμών και του αποκλεισμού από το Ισραήλ.Η Υπενθυμίζουμε ότι από τότε που υπογράφηκε η εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ στα τέλη Νοεμβρίου 2024, το Ισραήλ συνέχισε να χτυπά το νότιο Λίβανο σχεδόν καθημερινά, οι επιθέσεις δεν έχουν σταματήσει ποτέ. Η καταστροφή δεν μετριέται μόνο με ανθρώπινες απώλειες (4.000 νεκροί και 17.000 τραυματίες έως την πρόσφατη νέα εισβολή του Ισραήλ στο Νότιο Λίβανο) . Καταστροφή και στη γη, το έδαφος: τα χωράφια του νότου, η μοναδική πηγή βιοπορισμού για χιλιάδες οικογένειες, χτυπήθηκαν από λευκό φώσφορο, προκαλώντας καταστροφή αιωνόβιων ελαιώνων, απώλεια καλλιεργειών και ακύρωση γεωργικών περιόδων. Ο νότος είναι πλέον ερημωμένος και το μέλλον των τοπικών κοινοτήτων φαίνεται να καταρρέει. Αυτή η περιοχή είναι ζωτικής σημασίας για την αγροτική οικονομία του Λιβάνου, παράγοντας φρούτα, εσπεριδοειδή και ελιές. Οι επιθέσεις έχουν επιδεινώσει μια ήδη κρίσιμη κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2019. Η χρήση λευκού φωσφόρου έχει επίσης μολύνει το έδαφος και το νερό, με μακροχρόνιες επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία των κοινοτήτων. Η καταστροφή δεν είναι επομένως μόνο άμεση: απειλεί την επισιτιστική ασφάλεια, τα μέσα διαβίωσης και το μέλλον των οικογενειών, αφήνοντας τη χώρα βαθιά πληγωμένη.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης για την αριστερά και την εθνικοφροσύνη

Συγκλονιστικός Μιχάλης Χαραλαμπίδης διδάσκει για την Αριστερά, την Ακροδεξιά, το ρατσιστικό τουρκικό κράτος, την Θράκη, το εθνοκτόνο ελλαδικό κράτος.

Το Βορειοηπειρωτικό Τραύμα ως Ζωντανή Εμπειρία Μνήμης, Ταυτότητας και Ψυχισμού

Η παρέμβαση του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

«Ούτε Εδώ Ούτε Εκεί;» – Το Βορειοηπειρωτικό Τραύμα ως Ζωντανή Εμπειρία Μνήμης, Ταυτότητας και Ψυχισμού

Κυρίες και κύριοι,

επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μια φράση που δεν είναι θεωρία, δεν είναι ανάλυση – είναι βίωμα:

«Στην Αλβανία ήμουν Έλληνας. Στην Ελλάδα έγινα Αλβανός.»

Αυτή η φράση δεν περιγράφει απλώς μια εμπειρία. Περιγράφει μια ρωγμή. Μια ρωγμή ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ανάμεσα σε δύο τρόπους να σε βλέπουν. Και, τελικά, ανάμεσα σε δύο τρόπους να βλέπεις κι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό. Και μέσα σε αυτή τη ρωγμή, γεννιέται κάτι βαθύτερο: το τραύμα.

1. Το τραύμα που δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν

Συχνά μιλάμε για το Βορειοηπειρωτικό ως ιστορία. Ως ένα κεφάλαιο που έκλεισε. Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το τραύμα δεν τελειώνει όταν τελειώνουν τα γεγονότα. Πολύ περισσότερο αν τα τραυματικά γεγονότα συνεχίζονται. Το τραύμα μετακινείται. Από την ιστορία στη μνήμη. Από τη μνήμη στην ταυτότητα. Και από την ταυτότητα… στον ψυχισμό.

1.1. Τι είναι το συλλογικό ιστορικό τραύμα

Σε αυτό το σημείο, ίσως χρειάζεται να ορίσουμε τι εννοούμε όταν μιλάμε για «συλλογικό ιστορικό τραύμα». Δεν μιλάμε απλώς για ένα τραυματικό γεγονός του παρελθόντος. Μιλάμε για κάτι πιο σύνθετο. Συλλογικό ιστορικό τραύμα είναι η εμπειρία κατά την οποία μια κοινότητα αισθάνεται ότι έχει πληγεί βαθιά - όχι μόνο υλικά, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα της ταυτότητάς της - και αυτή η εμπειρία δεν μένει στο παρελθόν, αλλά μεταφέρεται και επηρεάζει τις επόμενες γενιές. Δεν είναι μόνο αυτό που συνέβη.

Είναι το πώς αυτό που συνέβη:

    Γίνεται ανάμνηση

    αφηγείται

    αποσιωπάται

    και, τελικά, ζει μέσα στους ανθρώπους

Είναι το τραύμα που γίνεται μνήμη. Η μνήμη που γίνεται ταυτότητα. Και η ταυτότητα που γίνεται τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Και ακριβώς έτσι πρέπει να δούμε και το Βορειοηπειρωτικό.

Δάσκαλοι στον τοίχο της Καισαριανής, Πρωτομαγιά του 1944. «…Ν’ ανθίσει γέλιο στις ματιές, να λάμψει ο κόσμος όλος…»

Του Παναγιώτη Σάμιου, δασκάλου ναι

Αντί προλόγου….

Η Πρωτομαγιά του 1944 δεν είναι απλώς άλλη μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της Κατοχής. Είναι μια μέρα που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η πίστη σε ιδανικά νίκησε την ωμή βία των κατακτητών, είναι μια πληγή ανοιχτή, μια μνήμη και μια κραυγή που ταξιδεύει στον χρόνο. Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, διακόσιοι κομμουνιστές, πολιτικοί κρατούμενοι, κυνηγημένοι ήδη από τον Μεσοπόλεμο, φυλακισμένοι και εξόριστοι γιατί αμφισβήτησαν την κοινωνική και πολιτική τάξη της εποχής τους στάθηκαν όρθιοι, όμορφοι, χαμογελαστοί και υπερήφανοι μπροστά στα γερμανικά πολυβόλα. Δεν δικάστηκαν και δεν απολογήθηκαν ποτέ για κάποια πράξη που διέπραξαν. Οδηγήθηκαν στον θάνατο γιατί δεν αρνήθηκαν τις ιδέες τους. Τους εκτέλεσαν γιατί παρέμειναν πιστοί στα ιδανικά, τις ιδέες και τα όνειρά τους για έναν κόσμο πιο δίκαιο.

Η εκτέλεση των 200 αποτελεί ένα από τα πιο κατάφωρα και χαρακτηριστικά εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής θηριωδίας. Δεν επρόκειτο για «αντίποινα» με την έννοια της στρατιωτικής αναγκαιότητας, αλλά για μια προσχεδιασμένη πράξη οργανωμένης, μαζικής τρομοκρατίας, μια συνειδητή επίδειξη δύναμης απέναντι σε έναν λαό που αντιστεκόταν. Οι ναζί δεν τιμωρούσαν· εκφόβιζαν. Δεν απέδιδαν δικαιοσύνη· επιχειρούσαν να συντρίψουν κάθε έννοια αντίστασης και αξιοπρέπειας. Οι κατακτητές επιδίωξαν να σπείρουν τον φόβο. Δεν τα κατάφεραν. Αντί για φόβο έσπειραν αγώνα, αντίσταση και μνήμη.

Όμως η αλήθεια δεν μπορεί να μείνει μισή. Οι διακόσιοι της Καισαριανής δεν συνελήφθησαν από τους Γερμανούς. Παραδόθηκαν σε αυτούς. Το αστικό κράτος και το καθεστώς της Δικτατορίας του Μεταξά είχε ήδη επιτελέσει το έργο της καταστολής: είχε φακελώσει, συλλάβει, βασανίσει, φυλακίσει και εξορίσει αυτούς τους ανθρώπους ως εσωτερικούς εχθρούς. Με την είσοδο των Γερμανών και την αποχώρηση της Κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή το καθεστώς της δικτατορίας δεν δίστασε να τους παραδώσει στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές. Οι δωσίλογες, κατοχικές ελληνικές αρχές, συνεχίζοντας αυτή τη γραμμή, συνέχισαν να τους κρατούν έγκλειστους και τελικά να τους παραδώσουν για εκτέλεση στους Γερμανούς. Χωρίς αυτή τη διοικητική και πολιτική συνέχεια, χωρίς αυτή τη συνειδητή επιλογή συνεργασίας, η μαζική εκτέλεση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με αυτόν τον τρόπο. Η Καισαριανή είναι, επομένως, όχι μόνο τόπος ναζιστικού εγκλήματος, αλλά και τόπος όπου αποκαλύπτονται οι ευθύνες των ελληνικών αρχών, της εγχώριας καταστολής και συνενοχής.

Οι προφητείες του Ουελμπέκ

του Μάτις Μπήτον, απόσπασμα από ευρύτερο κείμενο. Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε από το νέο τεύχος του νέου Ερμή του Λόγιου.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ (Michel Houellebecq) είναι ένας συγγραφέας του μετά – μετα-ιστορίας, μετα-Θεού, μετα-πολιτικής, μετα-ρομαντισμού και μετα-ευτυχίας. Καταγράφει έναν κόσμο στον οποίο παρακολουθούμε τους εαυτούς μας να ζουν, φαρμακωμένοιι από ειρωνεία, ταλαντευόμενοι μεταξύ μηδενισμού και ηδονισμού, μέχρις ότου η διαφορά μεταξύ των δύο να γίνει ανεπαίσθητη. Ο Ουελμπέκ αναπαράγει αυτόν τον μετα-κόσμο χωρίς φτιασίδια. Οι χαρακτήρες του είναι μοναχικοί, άφυλοι και ανίκανοι. Αναζητούν κάτι ανώτερο και σπάνια το βρίσκουν. Προσπαθούν να ξεφύγουν από την κατάστασή τους, αλλά δεν μπορούν. Για τον Ουελμπέκ, η αδυναμία διαφυγής είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας. Όπως γράφει στο βιβλίο του Πλατφόρμα (2001), «όλα μπορούν να συμβούν στη ζωή, αλλά προπαντός τίποτα». Δεν είναι απλώς ότι δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά ότι τίποτα δεν θα συμβεί. Ως πολιτισμός, μπορεί να έχουμε κάνει πράγματα στο παρελθόν. Αλλά το παρόν μας αποκλείει τον μέλλοντα χρόνο.

Για να αντιμετωπίσουμε την ασήμαντη ύπαρξή μας, παρηγορούμαστε με αφηγήσεις. Αυτό κάνει το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης λογοτεχνίας: προσφέρει ζωή στην αδράνεια. Ο Ουελμπέκ, από την πλευρά του, δεν θέλει να δώσει ζωή σε τίποτα και σε κανέναν, ούτε καν στον εαυτό του. Όποτε εμφανίζεται δημόσια, το κάνει ατημέλητος, με ένα τσιγάρο στο χέρι, το πρόσωπό του ρυτιδωμένο και το βλέμμα του άδειο. Δεν θέλει να εξωραΐσει τον εαυτό του περισσότερο από ό,τι θέλει να εξωραΐσει τον κόσμο. Στους επικριτές του, ο Ουελμπέκ αρέσκεται να παραθέτει τον Σοπενάουερ: «Η πρώτη και μοναδική – προϋπόθεση για το καλό στυλ είναι να έχεις κάτι να πεις».

Γιώργος Κοντογιώργης: Η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού

Ο Ομ. Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντάει στα ερωτήματα της εκπομπής De profundis (Εκ βαθέων) της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης (TV 100), η οποία μεταδόθηκε στις 10.3.2024 και είχε θέμα «Η συνάντηση του ελληνισμού με το χριστιανισμό».

"ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ"! 🇬🇷

"ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΚΥΠΡΟ! 🇬🇷

Μιχάλης Τινγκιρίδης

Γιατι αραγε απο το 1830 μεχρι το 1959 (που μας επιβληθηκε παρα τη θεληση μας μια εκτρωματικη και μη βιωσιμη ανεξαρτησια) το 80% των Κυπριων ηθελε Ενωση με την Ελλαδα; (Το 20% ησαν Τουρκοκυπριοι που ησαν ανυπαρκτοι πριν το 1571).

Προφανως επειδη οι Κυπριοι ειναι ΕΛΛΗΝΕΣ!

Επειδη ο στοχος της Ενωσης τελικα δεν επιτευχθηκε και μας επιβληθηκε μια ψευδο-ανεξαρτησια παυουμε να ειμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και εχουμε μετατραπει σε ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΕΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ;

Μπορει η Κυπρος απο το 1960 να απεκτησε την "ανεξαρτησια" της (μια ανεξαρτησια με ενα εκτρωματικο συνταγμα που μας επιβληθηκαν δια πυρος & σιδηρου) αλλα οι Ελληνοκυπριοι ανηκαν, ανηκουν και θα ανηκουν παντα στο ΕΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ!

Την εποχη που στο σημερινο Ελλαδικο χωρο ανθουσαν τα Ελληνικα βασιλεια των Αθηνων, της Σπαρτης, των Θηβων, των Πλαταιων κλπ, στην Κυπρο ανθουσαν τα Ελληνικα βασιλεια της Σαλαμινας, του Κουριου, του Κιτιου, της Αμαθουντας, των Σολων, της Παφου κλπ και παρα το γεγονος οτι απο τον Ελλαδικο χωρο και την Κυπρο περασαν δεκαδες κατακτητες και οι δυο αυτοι χωροι παρεμειναν υποδουλοι σε ξενους κατακτητες για παρα πολλους αιωνες, οι γενεες που εζησαν σ' αυτους τους γεωγραφικους χωρους διατηρησαν για χιλιαδες χρονια την Ελληνικοτητα τους στη γλωσσα, στην κουλτουρα, στα ηθη και στη θρησκεια.

Ο Έντι Ράμα και η συνέχεια των Ελλήνων

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα ήταν πρόσφατα στην χώρα μας και μιλώντας στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλ. Παπαχελά παραδέχθηκε πως ήταν λάθος του που είπε ότι οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης δεν έχουν καμία σχέση με τους σύγχρονους Έλληνες και πως το είπε αστειευόμενος… Είναι γνωστό ότι πολλοί σοβαροί λόγοι – συκοφαντίες, ύβρεις, ψεύδη – λέγονται με πρόσχημα το χιούμορ και με προκάλυμμα την αστειότητα. Σημειώνεται ότι ο πρώην νόμιμος Δήμαρχος Χειμάρρας και τώρα Ευρωβουλευτής Φρέντης (Διονύσιος) Μπελέρης απέδειξε με στοιχεία ότι ο Ράμα έχει από τη μητέρα του ελληνικές ρίζες και μάλιστα ότι οι Έλληνες πρόγονοί του πολέμησαν στο Μεσολόγγι εναντίον και Αλβανών ατάκτων!…

Ο Γιάκομπ Φαλμεράιερ (1790-1861), Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός υποστήριξε πως οι της εποχής του Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά προέρχονται από Σλάβους και Αλβανούς που εισέβαλαν και εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα. Ο σημαντικός ιστορικός μας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος με ισχυρά επιχειρήματα αντικρούει αυτήν την άποψη. Ο καθηγητής ιστορικός Παύλος Καρολίδης στον πρόλογο της 25ης εκδόσεως, της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», που συνέγραψε ο Παπαρρηγόπουλος και εκδόθηκε το 1925, σημειώνει πως οι σπουδαίες πραγματείες αυτού «Περί των σλαυικών εποικήσεων εν Ελλάδι» διαφωτίζουν το περί καταγωγής των νέων Ελλήνων ζήτημα. Και προσθέτει ο Καρολίδης: «Εν τω μέσω δε των μελετών τούτων συνελάμβανε το σχέδιον της πραγματώσεως ιδέας ωριμασάσης εις την συνείδησιν του επιστημονικού κόσμου, της ιδέας δηλονότι της “Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους” κύριον σκοπόν εχούσης την απόδειξιν της ενότητος του ελληνικού έθνους υπό την εθνολογικήν έποψιν και την του πνευματικού και καθόλου ιστορικού βίου και χαρακτήρος».

Francesca Albanese: "Όταν ο κόσμος κοιμάται"

Το καινούργιο συνταρακτικό  και αφυπνιστικό βιβλίο της θαρραλέας και ανυπότακτης ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για την κατάσταση του Παλαιστινιακού  της Francesca Albanese με τίτλο "Όταν ο κόσμος κοιμάται" κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά, από τον εκδοτικό οίκο ''Τόπος". 

Η Francesca Albanese,  μια ιταλίδα νομικός με λαμπρές σπουδές ειδικευμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στα κατεχόμενα  από το Ισραήλ Ανατολική Ιερουσαλήμ και Δυτική Όχθη και έχοντας γνωρίσει από κοντά το καθεστώς apartheid που έχει επιβάλει το Ισραήλ και οι έποικοι του στους Παλαιστίνιους [που δεν έχουν κανένα δικαίωμα και ζουν σε ένα διαρκές καθεστώς στρατιωτικής κατοχής ως παρίες], διορίστηκε το 2022 ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για το καθεστώς αυτό και για τα θέματα των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστίνιων. 

Άτομο με μεγάλη πνευματική εντιμότητα και ανθρωπιά, η Albanese συνέλεξε, με ακούραστη επιμονή και αντιστεκόμενη απτόητα στις Ισραηλινές απειλές, άπειρες συγκλονιστικές μαρτυρίες, τις οποίες κατέγραψε στην ειδική έκθεση που συνέταξε, αλλά  και στο βιβλίο το οποίο αφορά η ανάρτηση. Βαδίζοντας κόντρα στον οχετό χυδαίας δολοφονίας χαρακτήρα  και κατασυκοφάντησης της, τον οποίο εξαπέλυσε εναντίον της η πανίσχυρη ισραηλινή προπαγάνδα [όπως πχ ότι είναι όργανο προπαγάνδας των  παλιστινιακών τρομοκρατικών οργανώσεων και -το σύγχρονο πασπαρτού- ότι είναι αντισημήτρια] δεν έκανε πίσω. Πιστεύοντας ότι η αλήθεια είναι πάνω απ όλα. Δεν έκανε πίσω ούτε όταν μπήκε στο στόχαστρο της επίσημης προπαγάνδας της αμερικανικής κυβέρνησης, ειδικά μετά την ανάληψη  της Προεδρίας από τον Τραμπ. 

Κώστας Γεωργουσόπουλος για τη θυσία του Ναπολέοντα Σουκατζίδη

Μια συγκινητική περιγραφή του δάσκαλου Κώστα Γεωργουσόπουλου για τη θυσία του Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Μια ενδεικτική ιστορία για το πώς η μνήμη για ηθικούς ανθρώπους που θυσιάστηκαν με πατριωτικό και κοινωνικό ήθος, είναι το καλύτερο όπλο ενάντια στους πατριδοκάπηλους φασίστες.

Κριτική στο Μανιφέστο Τσίπρα από πρώην και νυν συντρόφους του

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να το διαβάσετε 

Αντώνης Λιάκος 

Διάβασα το Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Πριν αναπτύξω όσα θέλω να πω, να δηλώσω ότι υποστηρίζω το εγχείρημα της ανασύνταξης της Αριστεράς και το θεωρώ αναγκαίο.

 Παρακολουθώ επομένως με μεγάλη προσοχή την πορεία του Αλέξη Τσίπρα. Εύχομαι να πετύχει.  

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι ο στόχος ενός κειμένου σύνθεσης διαφορετικών ρευμάτων δεν θα έπρεπε να είναι ένα Πρόγραμμα, ούτε ένα σχέδιο προγράμματος. Γιατί αν ήταν Πρόγραμμα, απουσιάζει από αυτό η Ελλάδα. Α: Γήρανση και δημογραφική συρρίκνωση του πληθυσμού. Β: Η ανασύνταξη του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, γιατί δεν παράγει. Γ: Ένταξη των μεταναστών που έχουν αρχίσει να έρχονται εδώ και τριανταπέντε χρόνια. Δ: Διεθνείς προσανατολισμοί, όχι γενικά αλλά αυτή την περίοδο. Χωρίς αυτά, πρόγραμμα δεν γίνεται.

Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι  δεν θα ‘πρεπε  δουλειά της επιτροπής να είναι η διατύπωση προτάσεων, πριν αναλύσει πού βρίσκονται σήμερα τα τρία ρεύματα  (Σοσιαλδημοκρατία, Ριζοσπαστική Αριστερά και Πολιτική οικολογία) και πού πάνε. [Και γιατί παρακαλώ λείπει από αυτά η Ανανεωτική Αριστερά/Ευρωκομμουνισμός; Από τη μήτρα αυτή δεν βγήκε ο Συνασπισμός και αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ;]

 Γιατί το ζήτημα σήμερα δεν είναι η διαφορά ανάμεσα στα τρία/τέσσερα ρεύματα που πρέπει να γεφυρωθεί, αλλά η μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας, η εξαέρωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η  αποτυχία του ευρωκομμουνισμού και  η αδυναμία της πολιτικής οικολογίας να αποκτήσει υπόσταση. 

  Αν δεν αρχίσεις από την ανάλυση των αποτυχιών, τι πας να γεφυρώσεις; Εκτός αν δεν τις βλέπεις. Εκτός αν στο μυαλό σου Σοσιαλδημοκρατία,  Ριζοσπαστική  Αριστερά  και της Πολιτική  Οικολογία  είναι αφηρημένοι ιδεότυποι, εκτός ιστορίας. Δεν πρόκειται για ιστορική ανάλυση. Αλλά τί προτάσεις να κάνεις αν δεν έχεις καταλάβει γιατί τα ρεύματα που θέλεις να γεφυρώσεις απέτυχαν και συρρικνώθηκαν; Πού πήγαν οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις της σοσιαλδημοκρατίας; 

Πρωτομαγιά με μνημόνια

•1η του Μάη σήμερα για να μας θυμίζει τους αγώνες των λαών ως μόνη Ελπίδα!

•Μην ελπίζουμε στα ταξίματα όσων μας οδήγησαν στην χρεοκοπία και τώρα μας λένε πως θα μας σώσουν.

•Πρώτο μας βήμα η ανάκτηση της Εθνικής μας Αξιοπρέπειας, ο αγώνας μας ενάντια στην υποτέλεια και η απελευθέρωση της σωφρονιστικής αποικίας από τα δεσμά των ξένων και των ολιγαρχών.

Γερομοριάς 

_____________________

Κώστας Φελεκίδης

Πέρασαν 15 περίπου ματωμένα χρόνια από την μεγαλύτερη αλητεία από ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους 

📌1ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ψηφίστηκε από 172 βουλευτές. ΠΑΣΟΚ: Σχεδόν όλη η κοινοβουλευτική ομάδα της τότε κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου.

ΛΑ.Ο.Σ.: Όλη η κοινοβουλευτική ομάδα του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Ανεξάρτητοι: Η Ντόρα Μπακογιάννη (η οποία διεγράφη τότε από τη ΝΔ για τη θετική της ψήφο)

📌2ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ψηφίστηκε από 199 βουλευτές υπό την κυβέρνηση συνεργασίας του Λουκά Παπαδήμου. 

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία: Οι δύο βασικοί πυλώνες της τότε συγκυβέρνησης.

ΛΑ.Ο.Σ.: Παρά την αποχώρηση του κόμματος από την κυβέρνηση λίγο πριν την ψηφοφορία, κάποιοι βουλευτές του υπερψήφισαν

📌3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ψηφίστηκε από 222 βουλευτές δλδ από τη μεγαλύτερη πλειοψηφία που έλαβε ποτέ μνημόνιο, με 222 «Ναι». 

ΣΥΡΙΖΑ & ΑΝΕΛ: Το μεγαλύτερο μέρος της τότε συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου (παρά τις 44 απώλειες από τον ΣΥΡΙΖΑ).

Νέα Δημοκρατία

ΠΑΣΟΚ

Το Ποτάμι 

& Υπόψην πως τα «μνημόνια»

ψηφίστηκαν με διαφορετικές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες το καθένα & το ΠΑΣΟΚ στήριξε & τα τρία μνημόνια.

Μπιουνγκ Τσουλ Χαν – “Για την εξαφάνιση των Τελετουργιών”

από Αντίφωνο

Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του I. N. Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, η κ. Ελλήνα-Κατερίνα Χριστοδουλάρη, Οστεοπαθητικός, BSc(Hons)Ost, πτυχιούχος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής Α.Π.Θ., μίλησε με θέμα:

«Η περίπτωση του Μπιουνγκ Τσουλ Χαν: Γνωριμία με τον Νοτιοκορεάτη φιλόσοφο και θεολόγο μέσα από το έργο του "για την εξαφάνιση των Τελετουργιών"».

Μαρίνος Ριτσούδης: «Ως ορθόδοξος δεν μπορώ να συμμετάσχω σε επίθεση κατά αδελφού έθνους».

Αρνήθηκε να επιβιβαστεί στο αντιτορπιλικό για νατοϊκές περιπολίες στην Αδριατική το 1999.

του Απόστολου Παπαδημητρίου

Στο προηγούμενο άρθρο πρόβαλλα συνανθρώπους μας, οι οποίοι υπακούοντας στη συνείδησή τους, αρνήθηκαν να υποκύψουν στις ιταμές απαιτήσεις των ισχυρών με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους. Μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα τη θαυμαστή στάση νεαρού Έλληνα ανθυποπλοιάρχου, του Μαρίνου Ριτσούδη, την οποία προβάλλω στο σημερινό άρθρο.

Ο Ριτσούδης, το 1999, υπηρετούσε στο αντιτορπιλικό του πολεμικού μας ναυτικού «Θεμιστοκλής». Τον Μάρτιο εκείνου του έτους, οι του ΝΑΤΟ αποφάσισαν, με παράκαμψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, επειδή εκεί θα αντιμετώπιζαν οι δυτικές χώρες την αντίδραση Ρωσίας και Κίνας, να επιτεθούν κατά της Σερβίας, καθώς η κυβέρνησή της αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία ανάπτυξης στρατεύματος του ΝΑΤΟ δύναμης 30.000 ανδρών, προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων και Αλβανών και να αποσυρθούν οι πρώτοι από την περιοχή.

Στη στρατιωτική επιχείρηση που ακολούθησε συμμετείχαν ενεργά όλες οι χώρες μέλη της «συμμαχίας» πλην της χώρας μας. Η Ελλάδα περιορίστηκε να θέσει στη διάθεση των «συμμάχων» λιμένες και αεροδρόμια και να διαθέσει πολεμικά πλοία για περιπολίες στην Αδριατική. Μεταξύ αυτών ήταν και το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής». Δεκαετία περίπου αργότερα (2011), προσφέραμε τη βάση της Σούδας, αν βέβαια έχουμε κάποιον λόγο εκεί, για την καταστροφή της Λιβύης.

Ο Ριτσούδης, λίγες ημέρες πριν από τον απόπλου, επισκέφθηκε τον τότε αρχιεπίσκοπο μακαριστό Χριστόδουλο και του εξέφρασε τους προβληματισμούς του. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον μακαριστό πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, ο οποίος του ήταν άγνωστος. Εκείνος τον άκουσε με προσοχή και τον ενίσχυσε να ακολουθήσει τη φωνή της συνείδησής του, αλλά και να σκεφθεί τις επιπτώσεις από την ενέργειά του. Ο Ριτσούδης έλαβε την απόφαση να αρνηθεί να επιβιβαστεί στο πλοίο και γνωστοποίησε αυτή στον πλοίαρχο και στον εισαγγελέα του ναυτοδικείου.

Β. Ήπειρος – ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ

Παρέμβαση του Γιώργου Τασιόπουλου

Γεννήθηκα σε μια εποχή που αναζητούσε τους ήρωές της, που από μικρά παιδιά σαγηνευόμαστε από ηρωικές πράξεις αυτοθυσίας. Όλοι οι συνομήλικοί μου ήθελαν να μοιάσουν σε κάποιο ήρωα. Οι ήρωες υπήρχαν στα παραμύθια της γιαγιάς μας, στη μυθολογία του τόπου μας, στα βιβλία μας, στις γιορτές μας τοπικές και εθνικές, στα πρόσωπα των παππούδων μας που πολέμησαν για την πατρίδα, σε μια δυσκολη ζωή για την επιβίωση.

Στην εποχή μας όλα άλλαξαν. Η σχέση μας με τον ηρωισμό ατόνισε!

Το σύστημα της ακύρωσης, του αναθεωρητισμού προσπαθεί να εξαφανίσει τους ήρωες.

Θυμάστε το βιβλίο της Ρεπούση με τους Κλέφτες της Οθωμανοκρατίας στο βιβλίο να περιγράφονται με μικρό "κ" ή τους πρόσφυγες της Σμύρνης να συνωστίζονται στην προκυμαία για αναχώρηση;

Πόσο διαφορετική έγινε ως ιστορική εικόνα, ως ζωντανή ιστορία η εκτέλεση των πατριωτών στην Καισαριανή όταν δημοσιεύθηκαν οι φωτογραφίες των ηρώων - εκτελεσμένων να περπατούν αγέρωχοι για να αντιμετωπίσουν τους εκτελεστές Ναζί με υψωμένη τη γροθιά τους; Όταν μετά τη ανάρτηση των φωτογραφιών απέκτησαν πρόσωπο, μπήκε η λεζάντα του ονόματός τους κάτω από τη φωτογραφία, δημοσιεύθηκαν οι προσωπικές τους ιστορίες;

Έτσι και η ιστορία των χρόνων των διωγμών στη Β. Ήπειρο πρέπει να ξαναγραφτεί.

Να γραφτεί πρώτα η 'μεγάλη αφήγηση" από την αρχή, η ιστορία της Ηπείρου των αρχαίων, των μέσων χρόνων έως τις σιδερένιες φυλακές στα σκλαβωμένα χρόνια του προηγούμενου αιώνα, και μέχρι τα σημερινά θλιβερά γεγονότα.

ΘΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΤΕ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΜΕΡΙΑ..

Θα ήθελα να σας μιλήσω για αυτό το στυλ κυρίας που την συναντάς στην πλατεία Κολωνακίου Σάββατο μεσημέρι, με τσάντες-τσαντάκια, ψώνια πάνω στην Πατριάρχου Ιωακείμ. Λοιπόν το Κολωνάκι ως συνθήκη. Ως κατάσταση. Το Κολωνάκι το έχει μέσα της όπου και να βρεθεί. Η ίδια μπορεί να ζει Γλυφάδα ή Ψυχικό (Παλαιό), αλλά όλα ξεκινούν από το Κολωνάκι, που πάνω στις Αναγνωστοπούλου, Τσακάλωφ ή και Καρνεάδου βρίσκεται το πατρικό της Μαμάς. Η ύπαρξη του πατρικού ή και αυτής της ιδέας του κάποτε πατρικού δημιουργούν ταυτότητα. Δημιουργούν ρίζες. Κολωνάκι. 

Τα ξέγνοιαστα πρωινά στην Βουκουρεστίου για λίγα μικρά (και πανάκριβα) ψώνια που θα ανεβάσουν τη διάθεση. Οι λεμονάδες στη Δεξαμενή. Το θερινό σινεμά στην Αθηναία, το χειμερινό, στο Έμπασι στην Πατριάρχου. Αχ, κι εκείνα τα πρώτα ερωτικά τιτιβίσματα έξω από το ΝταΚάΠο. Όταν τις άφηνε το σχολικό γυρνώντας από το Pierce της Αγίας Παρασκευής. 

Προτιμάται για τα Σάββατα στο Κολωνάκι ένα πιο sportive στυλ με άνετο αθλητικό παπούτσι γιατί στο Κολωνάκι υπάρχουν ανηφόρες. Και κατηφόρες, και σαφώς πού να τα προλάβεις όλα. Γιατί απαραίτητα προς το μεσημέρι, έχεις και νύχια. Θα προτιμηθεί αυστηρά γαλλικό, ίσα ίσα, και όχι χτιστά και τα λοιπά, που φέρουν οι λαϊκές. Την αυστηρότητα οι κυρίες την έμαθαν από το σπίτι. Και από τα θερινά κολλέγια στην Ελβετία. Προς εκμάθηση της γαλλικής. 

Ψώνια, νύχια και ενα σύντομο σνακ στο Φίλιον, στη Σκουφά. Θα δει και τις άλλες. Όλες με wet look, Σάββατο είναι χρυσή μου, Σάββατο πρωί, τρίβερο του Cartier και ίσως κάτι με μονή πέτρα, λιτό δέσιμο, μπριγιάν στο λαιμό. Όχι χαϊμαλιά και πολλά πολλά: αυτά τα φορούν οι αριστερές φαραντουρίστριες. Που είναι πάντα και χοντρές. 

Τώρα ο παππούς της μαντάμ τι δουλειά έκανε στην Κατοχή ξέρουμε πολύ καλά. Έτσι της έμεινε της μαντάμ και μεγάλωσε με Γερμανίδα νταντά, και κατά τη δικτατορία, έχτισαν στο Παλαιό Ψυχικό. Το καυσαέριο του κέντρου είναι ανυπόφορο. (Καλέ πως ζουν στο κέντρο όλοι αυτοί; )

Μαρία Νικολακάκη: "Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ" πόλεμος στο Ιράν ένας ακόμη σταθμός στην Τεχνοφεουδαρχία

Η πανεπιστημιακός Μαρία Νικολακάκη με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Αλέξανδρο Τσίγγο στην εκπομπή του “Πριν Λαλήσει το Μαύρο Πρόβατο” στο Focus FM. 

Η συνέντευξη αρχίζει στο 16λ περίπου.

Ο αγώνας για την αντι-προπαγάνδα και την κριτική ενημέρωση θα συνεχίζεται σε πολλαπλά μέτωπα. Την ισχύ των κυρίαρχων μέσων δεν μπορούμε να την έχουμε αλλά πολλοί μαζί διαταράσσουμε την πλύση εγκεφάλου του συστήματος. Οι εποχές που ζούμε καλούν ο καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, να είμαστε στις επάλξεις. Όλοι μαζί θα νικήσουμε, γιατί δεν μπορούμε να χάσουμε.

ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/cxK2VlZ9ZWM?is=gzFfwPgDHVCAHI5b

 https://www.facebook.com/maria.nikolakaki.39
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Τεχνητή Νοημοσύνη και Mεταβολές στην Aνθρώπινη Ψυχοσύνθεση

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Τεχνητή Νοημοσύνη και Mεταβολές στην Aνθρώπινη Ψυχοσύνθεση | Έτος Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) 2026

Περίληψη:

Η εμφάνιση και η εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς και οι προοπτικές της δεν συνδέονται μόνον με μιά συγκεκριμένη φιλοσοφική εξέλιξη στη Δύση , αλλά και με μιά ενδιαφέρουσα μετάλλαξη του μοντέρνου ψυχισμού που οδηγεί σε μια σημαντική αλλαγή στην αυτοκατανόηση του σύγχρονου ανθρώπου και των σχέσεών του σήμερα.

Βιογραφικό:

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος σπούδασε Ψυχολογία, Παιδαγωγική, Θεολογία, Φιλοσοφία και Ιστορία Θρησκειών στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, το Παρίσι και το Cambridge. Διετέλεσε Καθηγητής της Δογματικής και της Φιλοσοφίας στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία Καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών, Έχει δώσει διαλέξεις και σεμινάρια σε περισσότερα από 25 Πανεπιστήμια ανά τον κόσμο. Είναι σήμερα καθηγητής Θρησκειολογίας και Ερμηνευτικής της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ενώ είναι Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Balamand και στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Cambridge. Διευθύνει το αγγλόφωνο διεθνές ακαδημαϊκό περιοδικό Analogia: the Pemptousia Journal for Theological Studies.

Έχουν εκδοθεί εικοσιένα βιβλία του και πολυάριθμα άρθρα, μεταφρασμένα σε δέκα γλώσσες.

ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ ΣΕ ΑΔΩΝΙ...

ΟΡΦΑΝΟ του ΠΑΤΤΑΚΟΥ, επειδη βλεπω πως απειλεις τη συναδελφο και συνεχιζεις!! (φωτο 1) 

ΑΚΟΥ ΚΑΛΑ ΓΕΛΟΙΕ  ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΕ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ:

1) Η συναδελφος εχει -ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ-σοβαρο προβλημα υγειας ,που ΔΕΝ θα το πω εγω γιατι ειναι προσωπικο δεδομενο ,γι αυτο εκανε ως υπεραριθμη ειδικοτητα Παιδιατρικης και γι αυτο κανει και αγροτικο στο Αττικο νοσοκομειο !

2) Ξερεις καλα και εσυ και ο Ροιλος ο διοικητης της ΥΠΕ και ο διοικητης του νοσοκομειου Σάμου που τη ΣΤΕΙΛΑΤΕ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΗ ,για να εφημερευσει μια εβδομαδα συνεχεια ,πως η συναδελφος εχει πιστοποιητικό  απο γιατρο εργασιας που της λεει πως πρεπει να κανει ΜΕΧΡΙ 4 ΕΦΗΜΕΡΙΕΣ το μηνα!!!!!!

Εχετε ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ που τη διαταξατε να κανει 5-6 συνεχομενες,συν τις άλλες που θα κανει στο Αττικο επιστρεφοντας!!

3) Εμαθες επισης πως η συναδελφος μετα την επιστροφη της απο τη Σαμο ,ειχε απορυθμιστει η παθηση της και νοσηλευτηκε με παρεντερικη χορηγηση υγρων και κατάληλη αγωγη !!!!!!!

Σε κάθε περίπτωση, στηρίζουμε το Παλιό ΠΑΣΟΚ, το Ορθόδοξο.

Δημήτρης Τσίρκας 

Επιτέλους, το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στις ρίζες του! Δεν είναι μόνο ότι προτείνει 4ημερη εργασία. 

Είναι και πότε την προτείνει - λίγο πριν ξεκινήσει το τριήμερο της Πρωτομαγιάς!

Σου λέει ο Ανδρουλάκης – γιατί να περιμένεις μια δυο φορές τον χρόνο για να φύγεις ένα ρημοδοτριήμερο; 

Με το ΠΑΣΟΚ κάθε βδομάδα θα έχει τριήμερο! Ένα, δύο, πενήντα δύο τριήμερα!

Εντάξει, μπορεί να μην είναι ο σοσιαλισμός που υποσχόταν παλιά το Κίνημα. Είναι όμως, τουλάχιστον ισορροπία επαγγελματικής – προσωπικής ζωής. 

Ή μάλλον, επαγγελματικής – γκομενικής ζωής – η άλλη μεγάλη πασοκική κατάκτηση. Τώρα θα μπορείς να φεύγεις τριήμερο με το γκομενάκι κάθε βδομάδα.

Ξεχάστε, λοιπόν, το Σου Κου – έρχεται το Που Σου Κου! 

Εισαγωγή στην 3η Διαβούλευση: ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ

Γιώργος Κυριακού 

Το θέμα της φετινής μας Διαβούλευσης είναι πολύ δύσκολο. Τίθεται σχετικά αργά όχι όμως χωρίς ελπίδα. 35 χρόνια είναι πολλά για να το θυμόμαστε περιστασιακά όχι όμως μέγεθος χρόνου που θα μάς κάνει να ξεχάσουμε. ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ. Η περίοδος της ολοκληρωτικής δικτατορίας Ενβέρ – Ραμίζ, εκτός της μεθόδου αρπαγής της υπεραξίας των εργαζομένων και των αγροτών και των διώξεων κατά πάντων διαφωνούντων, στιγματίστηκε:

- με τις εκτελέσεις,

- με δολοφονίες,

- με απαγωγές,

- με εξορίες,

- διακρίσεις κάθε λογής,

- με αρπαγή της ιδιωτικής, της κοινοτικής και της εκκλησιαστικής περιουσίας,

- με κάθε είδους ταπείνωση λόγω της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας,

- με την κατάταξη ενός ποσοστού Ελλήνων στις ρατσιστικές μειονοτικές ζώνες.

Είτε το θέλουμε να το πιστέψουμε είτε όχι, την περίοδο εκείνη, η Ελληνική Κοινότητα στα χωριά της και στις πόλεις της δέχθηκε ισχυρό πλήγμα, ένα είδος εγχείρησης – λοβοτομής. Το πλήγμα έγινε ρήγμα ανάμεσα σε “συνεργάτες” του καθεστώτος και σε “εχθρούς του λαού”.

Η επίσημη αναγνώριση, από την Ελληνική Πολιτεία, του διαχρονικά διωκόμενου Ελληνισμού στην Αλβανία θα έπρεπε να έχει συντελεστεί. Να είναι ο νέος θεμελιακός λίθος για την επανέναρξη στης Βορειοηπειρωτικής Κοινότητας. Όχι να βρίσκεται ως ζητιάνος στην μητροπολιτική της πατρίδα για χαρτιά και μαύρη εργασία. Η Ελληνική Πολιτεία, η οποία κατέστη ο διαμεσολαβητικός μοχλός δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στην Αλβανία μέσω της θέσης της στους διεθνείς οργανισμούς (ΕΟΚ - ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, ΔΑΣΕ – ΟΑΣΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης κ.λπ.) θα έπρεπε να ενισχύσει την συμφιλίωση – ομόνοια των Ελλήνων την οποία με ελλείψεις προσπάθησε η ομώνυμη οργάνωση Δημοκρατική Ένωση Εθνική Ελληνική Μειονότητα ΟΜΟΝΟΙΑ και αργότερα το ΚΕΑΔ ως πολιτική της προέκταση. Δεν υπήρξε από την επίσημη Ελληνική Πολιτεία – Μητροπολιτικό Κέντρο η οδηγία για έναν απολογισμό μέσα στην Βορειοηπειρωτική Κοινότητα ως βασική προϋπόθεση ένταξης στον εθνικό κορμό μαζί με όσους κι όσες δεκάδες χιλιάδες είχαν στερηθεί απόλυτα την εθνική τους ταυτότητα από τη λειτουργία των ρατσιστικών μειονοτικών ζωών. Έτσι δεν υπήρξε ούτε η μεταμέλεια – συγγνώμη και δεν υπήρξε η αποδοχή – συγχώρεση.

Αλέκος Παναγούλης: Πρωτομαγιά 1976, όταν έφυγε ένας "Ωραίος ως Έλληνας" [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Η Πρωτομαγιά θυμίζει πάντα τον Αλέκο Παναγούλη 

Η Διεύθυνσή μου

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί

Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω

Παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ’ από φυλακή σας γράφω

στην Ελλάδα

Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό

Δείτε την εκπομπή έρευνας της ΕΡΤ3 «Αρχείο», η οποία αναζήτησε τους φακέλους της υπόθεσης Παναγούλη.

«Αλέξανδρος Παναγούλης... ωραίος ως Έλλην» from TV Χωρίς Σύνορα on Vimeo.

«Αλέξανδρος Παναγούλης... ωραίος ως Έλλην» from TV Χωρίς Σύνορα on Vimeo.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1973). Υπηρετούσε στο 85ο Σύνταγμα Πεζικού, στη Βέροια, όταν λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανήλθε στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδίασε την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. 

Το πρωί της 13ης Αυγούστου, μία μικρή φάλαγγα κατευθυνόταν προς την Αθήνα από το Λαγονήσι Αττικής. Ήταν ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος με τη συνοδεία του, που ξεκίνησε όπως συνήθως, από την έπαυλή του στο 38ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Σουνίου. Προπορεύονταν δύο μοτοσυκλέτες, ακολουθούσε το αυτοκίνητο του δικτάτορα και σε απόσταση 10 μέτρων το αυτοκίνητο της ασφάλειας. Η φάλαγγα κινείτο κανονικά και μεταξύ 31ου και 32ου χιλιομέτρου, πέρασε πάνω από μία υπόγεια σήραγγα αποχέτευσης των νερών της βροχής, μήκους 7 μέτρων. 

Παναγούλης-Θεοδωράκης- Στο Νικηφόρο Μανδηλαρά

Μόλις πέρασε και το αυτοκίνητο της ασφάλειας, μια ισχυρή εκκωφαντική έκρηξη έγινε μέσα στη σήραγγα και άνοιξε δύο μεγάλες τρύπες στο κατάστρωμα του δρόμου. Ήταν φανερό ότι η έκρηξη προοριζόταν να πλήξει τον δικτάτορα, αλλά καθυστέρησε ένα ή δύο δευτερόλεπτα. Αμέσως η φάλαγγα σταμάτησε, οι άνδρες της ασφάλειας έτρεξαν επί τόπου, ενώ ειδοποιήθηκε από τον ασύρματο η αρμόδια διοίκηση Χωροφυλακής και σε λίγα λεπτά κατέφτασε ισχυρή δύναμη που απομόνωσε την περιοχή.

Έπειτα από συστηματική έρευνα, ανακαλύφτηκε ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ντυμένος με μαγιό και κρυμμένος κάτω από ένα βράχο. Ο ίδιος παρέμεινε σιωπηλός, χωρίς να δηλώσει την ταυτότητά του. Είπε μόνο ότι δεν είχε συνεργούς. Μόνο έπειτα από δύο μέρες εξακριβώθηκε η ταυτότητά του. Ο Αλ. Παναγούλης οδηγήθηκε στο άντρο των βασανιστηρίων της ΕΣΑ, της στρατιωτικής αστυνομίας. Την ανάκρισή του ανέλαβε ένας από τους πλέον διαβόητους βασανιστές, ο ταγματάρχης Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ενώ το ίδιο βράδυ κατέφτασε επειγόντως από τη Δράμα, όπου βρισκόταν, ο διοικητής της ΕΣΑ και αργότερα οργανωτής της προδοσίας της Κύπρου, αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ιωαννίδης.

Οι πρώτοι νεκροί ( Πάλης ξεκίνημα ) - 1974

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης-Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Την Πρωτομαγιά του 1976, σε ηλικία 36 ετών, χάνει τη ζωή του κατόπιν τροχαίου στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έγινε ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα.

Υπόσχεση  

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν’ αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε

απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι’ Αγώνα υπόσχεση

Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, Φεβρουάριος 1972

με πληροφορίες από wikipedia 

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πρωτομαγιάτικος μποναμάς για την ευρωπαϊκή βιομηχανία η «προσωρινή εφαρμογή» της Mercosur

του Νότη Μαριά

Πρωτομαγιάτικος μποναμάς όχι για τους εργάτες αλλά για την ευρωπαϊκή βιομηχανία η εφαρμογή της Προσωρινής Συμφωνίας ΕΕ-Mercosur από 1/5/2026 σύμφωνα με δηλώσεις του ευρωπαίου Επιτρόπου Maroš Šefčovič (https://eurometal.net 27/3/2026) .

Ως γνωστόν στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και προκειμένου οι Βρυξέλλες να προωθήσουν την εξαγωγή των βιομηχανικών προϊόντων του ευρωπαϊκού βορρά στις παγκόσμιες αγορές και κυρίως στις αναπτυσσόμενες αγροτικές χώρες δέχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ως αντιστάθμισμα την κατάργηση της αρχής της κοινοτικής προτίμησης και την απελευθέρωση των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων τρίτων χωρών στην ΕΕ με αποτέλεσμα να οξυνθούν τα προβλήματα των αγροτών του φτωχοποιημένου ευρωπαϊκού νότου.

Έτσι στις 13 Σεπτεμβρίου 1999 το Συμβούλιο της ΕΕ εξουσιοδότησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Κοινή Αγορά του Νότου γνωστή και ως Mercosur καθώς και με τα κράτη μέλη της για τη διαμόρφωση μιας συμφωνίας η οποία να αποτελείται από διάφορα σκέλη που να αφορούν την πολιτική, τη συνεργασία και το εμπόριο.

Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν επιτυχώς στις 6/12/2024.

Δεν ήταν βέβαια καθόλου εύκολες καθώς υπήρχαν αντιδράσεις τόσο από συγκεκριμένα κράτη μέλη της ΕΕ με επικεφαλής τη Γαλλία όσο και από τους ευρωπαίους αγρότες και καταναλωτές.

Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Kαθιέρωση της Πρωτομαγιάς H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο