🇬🇷ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ «ΟΧΙ» ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΕ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥΣ. ΧΩΡΑΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

28η Οκτωβρίου 1940. Τότε ένα «ΟΧΙ» έγινε κραυγή ελευθερίας. Σήμερα, η ιστορία μάς ρωτά: εμείς σε τι λέμε «ΟΧΙ»;

Λέμε ΟΧΙ σε μια Ελλάδα που αδειάζει από ανθρώπους, που βλέπει τα χωριά της να σβήνουν, τα σχολεία της να κλείνουν και τους νέους της να φεύγουν αναζητώντας αλλού το μέλλον που τους στερούν στον τόπο τους.

Λέμε ΟΧΙ σε μια Στερεά Ελλάδα που παραδίδει τα βουνά και τη γη της σε ενεργειακούς κολοσσούς, που αγωνιά για το νερό της, που μετρά τις πληγές από φωτιές και πλημμύρες, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αγρότες παλεύουν να επιβιώσουν.

Λέμε ΟΧΙ στην ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά, στην εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας, στην υποβάθμιση της παιδείας και σε μια ανάπτυξη που μπορεί να μετρά μεγαβάτ και επενδύσεις, αλλά αδυνατεί να εγγυηθεί αξιοπρεπή ζωή για τους ανθρώπους αυτού του τόπου.

Λέμε ΟΧΙ στην πολιτική που εξαντλείται σε επετειακούς λόγους, καταθέσεις στεφάνων και φωτογραφίες. Γιατί η τιμή στους αγωνιστές του 1940 δεν αποδεικνύεται μπροστά στις εξέδρες των επισήμων. Αποδεικνύεται καθημερινά, με πράξεις, με ευθύνη, με αγώνα για την κοινωνία και τον τόπο.

Η Ψηφιακή Αποικιοκρατία των Megawatt: Όταν η «Τεχνητή» Νοημοσύνη καταπίνει την πραγματική φύση

Φωτ. shutterstoc

Ο Δρ. Βασίλης Λύκος αναλύει την ενεργειακή κατανάλωση των Data Centers, τις επιπτώσεις στους φυσικούς πόρους και τις αντιφάσεις της πράσινης μετάβασης

Γράφει ο Δρ. Βασίλης Λύκος

Ζούμε στη μεγάλη αυταπάτη του 21ου αιώνα. Μας είπαν ότι το «Cloud» είναι ένα άυλο, αιθέριο σύννεφο, απαλλαγμένο από το βάρος της ύλης. Μας υποσχέθηκαν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λύσει την κλιματική κρίση, θα βελτιστοποιήσει την ενέργεια και θα μας οδηγήσει σε ένα πράσινο, ψηφιακό μέλλον.


Πίσω όμως από την αστραφτερή οθόνη του smartphone και τις κομψές απαντήσεις των γλωσσικών μοντέλων, κρύβεται μια σκληρή, υλική πραγματικότητα: η μεγαλύτερη ενεργειακή και χωροταξική επιδρομή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι αέρας. Είναι τσιμέντο, χαλκός, σπάνιες γαίες, νερό και, πάνω απ’ όλα, αδυσώπητα Gigawatts.

Για να εκπαιδευτεί και να λειτουργήσει ένας αλγόριθμος AI, δεν αρκεί η παραδοσιακή ψηφιακή υποδομή. Κάθε server rack νέας γενιάς απαιτεί πλέον 40 έως 100 kW — ενέργεια ικανή να τροφοδοτήσει ολόκληρες γειτονιές. Αντίθετα με τις πόλεις που «κοιμούνται» τη νύχτα, τα AI Data Centers είναι ενεργειακοί “Vampires” που ρουφούν ρεύμα 24/7, με 100% πληρότητα. Δεν υπάρχει νυχτερινή ανάσα, δεν υπάρχει «κοιλιά» στη ζήτηση.

Το αποτέλεσμα; Τα ηλεκτρικά δίκτυα του πλανήτη βρίσκονται στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Στατιστικά στοιχεία για το 2026 δείχνουν ότι η παγκόσμια κατανάλωση των Data Centers αγγίζει τις 565 TWh, σημειώνοντας εκρηκτική αύξηση 26% μέσα σε μόλις 12 μήνες. Γιγαντιαία projects εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ακυρώνονται ή καθυστερούν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όχι επειδή τελείωσαν τα κεφάλαια ή τα τσιπ, αλλά επειδή απλά δεν υπάρχει άλλο ρεύμα στα σύρματα.

Και κάπου εδώ ξεκινά η μεγάλη περιβαλλοντική υποκρισία.

Για να τροφοδοτηθεί η αχόρταγη ζήτηση για υπολογιστική ισχύ, η περίφημη «Πράσινη Μετάβαση» υπονομεύεται από την ίδια την τεχνολογία που υποτίθεται ότι θα τη σώσει. Επειδή τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά πάρκα χρειάζονται χρόνια για να συνδεθούν στα κορεσμένα δίκτυα, οι τεχνολογικοί κολοσσοί στρέφονται ξανά στο ορυκτό αέριο, επαναλειτουργούν πυρηνικούς σταθμούς και δεσμεύουν τεράστιες εκτάσεις γης.

👉Ο Ψηφιακός Μολώχ και η Σιωπή των Αμνών: Πώς τα Data Centers χτίζουν το δικό μας «αλγόριθμο» τέλους

Λύκος Βασίλης 

Η ανθρωπότητα μοιάζει με υπνοβάτη που βαδίζει προς την άκρη του γκρεμού, χειροκροτώντας τον ίδιο του τον εξευτελισμό. Ενώ το πολιτικό μας σύστημα αναλώνεται σε μικροπολιτικές αψιμαχίες, σιωπηλά και μεθοδικά, στα σπλάχνα της γης μας –από τα κατεστραμμένα λιγνιτωρυχεία μέχρι τα περίχωρα των πόλεων, από τα Σπάτα ως το Κορωπί– υψώνονται τα τιτάνια μεγαθήρια της εποχής μας: τα data centers. Σιδερένιες μήτρες αδιαφανούς ισχύος που καταπίνουν αχόρταγα τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος και εκατομμύρια λίτρα νερού για την ψύξη τους –ποσότητες που αντιστοιχούν στις καθημερινές ανάγκες ολόκληρων μεγάλων πόλεων, όπως ο Βόλος ή ακόμη και η Αθήνα– απειλώντας ευθέως τη βιωσιμότητα των φυσικών μας πόρων.

Όλα αυτά τα πολύτιμα αγαθά προσφέρονται θυσία σε μια τεχνητή νοημοσύνη (AI) που έχει ξεφύγει προ πολλού από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Έχοντας ήδη αγγίξει δείκτη ευφυΐας (IQ) 140 και οδεύοντας ολοταχώς προς το όριο της υπερνοημοσύνης (AGI), η AI δεν είναι πλέον ένα απλό πρόγραμμα. Με ταχύτητες επεξεργασίας που αγγίζουν το ένα τρισεκατομμύριο συνδέσεις το δευτερόλεπτο –όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται μόλις 100-200 bits– η μηχανή αφομοιώνει τη συλλογική γνώση της ανθρωπότητας, λύνει πρωτότυπα μαθηματικά προβλήματα που διέφευγαν από κορυφαίους νομπελίστες και αναπτύσσει αναδρομική αυτοβελτίωση, διορθώνοντας τον ίδιο τον κώδικα της ύπαρξής της.

Κορυφαίοι πρωτεργάτες των νευρωνικών δικτύων, όπως ο βραβευμένος με Turing και Νομπέλ, Jeffrey Hinton, ομολογούν σήμερα με φρίκη ότι η μηχανή απέκτησε αυτογνωσία (self-awareness), ένστικτο αυτοσυντήρησης και την ικανότητα να «ψαρεύει» και να εξαπατά τους ίδιους τους μηχανικούς της.

Παράλληλα, ειδικοί της ασφάλειας AI, όπως ο Roman Yampolskiy, προειδοποιούν πως η πιθανότητα να μας εξοντώσουν οι μηχανές αγγίζει το απόλυτο, αφού πλέον συγκροτούν αυτόνομα «σμήνη» (mini swarms), επικοινωνούν μεταξύ τους με ταχύτητα φωτός και διδάσκουν η μία την άλλη πώς να δραπετεύουν από τους περιορισμούς που τους επιβάλλουμε.

Την ίδια στιγμή, οι ιθύνοντες των τεχνολογικών κολοσσών, όπως ο Sam Altman, αντιμετωπίζουν την πιθανή εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους ως μια απλή, αποδεκτή «παράπλευρη απώλεια» στον βωμό μιας ακατάσχετης μανίας για αθανασία και παντοδυναμία. Όταν ένα προηγμένο μοντέλο AI (όπως το Mythos) αποδεικνύεται ικανό να χακάρει τους πιο απόρρητους κωδικούς της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) μέσα σε λίγες μόλις ώρες –αναγκάζοντας ακόμη και την αμερικανική ηγεσία σε έκτακτα μέτρα απαγόρευσης– η απειλή παύει να είναι θεωρητική. Είναι παρούσα, θανάσιμη και άμεση.

Η ΓΑΛΛΙΑ ΒΡΑΖΕΙ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΡΩΓΜΗΣ;

Βασίλης Λύκος

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να καούν τα σχολεία για να καταλάβουμε ότι κάτι έχει σπάσει.

Δεν χρειάζεται να κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους για να αντιληφθούμε ότι η κοινωνική πίεση έχει όρια.

Και δεν χρειάζεται να φτάσει μια δημοκρατία στο σημείο της σύγκρουσης κράτους και κοινωνίας για να καταλάβουμε ότι η κοινωνική ειρήνη δεν είναι αυτονόητη.

Η Γαλλία αυτές τις ημέρες μας δίνει ένα σκληρό μάθημα.

Περισσότερα από 350 λύκεια βρέθηκαν στο επίκεντρο κινητοποιήσεων μαθητών, με βασικά αιτήματα τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τις συνθήκες στα σχολεία και την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι κινητοποιήσεις συναντήθηκαν με ευρύτερες απεργίες εργαζομένων απέναντι στον προϋπολογισμό και στις περικοπές.

Και όταν η κοινωνική πίεση συναντά την οικονομική ανασφάλεια, την ακρίβεια και την αίσθηση ότι το κράτος δεν ακούει, η απόσταση από την ειρηνική διαμαρτυρία μέχρι τη σύγκρουση μπορεί να γίνει επικίνδυνα μικρή.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της Γαλλίας.

Όχι ότι «έρχεται το 1789». Αλλά ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την κοινωνική ανοχή.

Και τώρα ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

ΑΠΟ ΤΟΝ EPSTEIN ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ: Ο ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ

Βασίλης Λύκος 

Από τον Epstein στο Κολωνάκι: ο νέος άνθρωπος που θέλει να γίνει Θεός

Υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από τα πάρτι του Epstein, πίσω από τις εμμονές με

τη νεότητα, τα πανάκριβα «wellness» πρωτόκολλα, τα συμπληρώματα, τα

νανογιλέκα, τις θεραπείες «longevity» και τώρα πίσω από την τεχνητή

νοημοσύνη που υπόσχεται να κάνει τον άνθρωπο εξυπνότερο, δυνατότερο,

μακροβιότερο.

Δεν είναι απλώς η αγορά.

Είναι η ιδέα ενός νέου ανθρώπου.

Ενός ανθρώπου που δεν αποδέχεται πλέον τα φυσικά όρια της ύπαρξής του. Που

δεν θέλει απλώς να ζήσει καλύτερα. Θέλει να ζήσει περισσότερο από τους

άλλους. Να γεράσει τελευταίος. Να έχει καλύτερο σώμα, καλύτερο εγκέφαλο,

καλύτερα γονίδια, καλύτερη πρόσβαση στην τεχνολογία.

Και, τελικά, να αγοράσει κάτι που μέχρι σήμερα ανήκε στη σφαίρα του Θεού:

χρόνο.

Ο Epstein δεν είναι η αρχή αυτής της ιστορίας ούτε αποτελεί απόδειξη όλων

των σκοτεινών θεωριών που κυκλοφορούν γύρω του. Είναι όμως ένα

ανατριχιαστικό σύμβολο μιας ελίτ που πίστεψε ότι τα χρήματα μπορούν να

αγοράσουν πρόσβαση σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά επικίνδυνο.

Γιατί από τη φαντασίωση της αιώνιας νεότητας περνάμε σήμερα στη βιομηχανία

της «βελτιστοποίησης» του ανθρώπου.

Το σώμα δεν είναι πλέον απλώς σώμα. Είναι project.

Ο εγκέφαλος είναι hardware. Το DNA είναι κώδικας. Η γήρανση είναι

«πρόβλημα». Ο θάνατος είναι τεχνική εκκρεμότητα. Και η ανθρώπινη αδυναμία

θεωρείται πλέον κάτι που, αν έχεις αρκετά χρήματα, ίσως μπορείς να

διορθώσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι η λεγόμενη αγορά longevity επενδύει σε όλο και πιο

επιθετικές υποσχέσεις. Ακόμη και η ιδέα της μετάγγισης πλάσματος από νέους

ανθρώπους σε ηλικιωμένους έχει μετατραπεί σε εμπορικό προϊόν. Ο FDA έχει

προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι δεν υπάρχει αποδεδειγμένο κλινικό όφελος

για την αντιγήρανση και ότι τέτοιες πρακτικές ενέχουν κινδύνους.

Κι όμως, η αγορά συνεχίζει.

Γιατί η αγορά γνωρίζει κάτι πολύ απλό:

«Πράσινη» Λεηλασία: Πώς το νέο Χωροταξικό ΑΠΕ θυσιάζει βουνά και κάμπους στο βωμό των κερδών

Του Βασίλη Λύκου

Η επίσημη ανακοίνωση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΕΧΠ-ΑΠΕ) από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας επιχειρήθηκε να επενδυθεί με ένα φτηνό επικοινωνιακό περιτύλιγμα περί «αυστηρών κανόνων», «προστασίας του τοπίου» και «διασφάλισης των τοπικών κοινωνιών». Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνιστά μια απροκάλυπτη και προκλητική θεσμική κοροϊδία. Πίσω από τις κυβερνητικές θριαμβολογίες κρύβεται ένας μηχανισμός που νομιμοποιεί την ανεξέλεγκτη δράση των ενεργειακών ομίλων, μετατρέποντας τα βουνά, τις προστατευόμενες περιοχές και την πλέον γόνιμη αγροτική γη της χώρας σε μια απέραντη, ανεξέλεγκτη βιομηχανική ζώνη.

Η μεγάλη απάτη των 1.200 μέτρων

Το κεντρικό αφήγημα του Υπουργείου εστιάζει στη θέσπιση ορίου υψομέτρου, προβάλλοντας την «απαγόρευση τοποθέτησης αιολικών σταθμών πάνω από τα 1.200 μέτρα» ως δήθεν ιστορική τομή. Όποιος όμως ανατρέξει στις πονηρές μεταβατικές διατάξεις, αντιλαμβάνεται αμέσως το μέγεθος του εμπαιγμού.

Από τον νέο κανόνα εξαιρούνται πλήρως όχι μόνο τα έργα που διαθέτουν ήδη Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ), αλλά ακόμη και όσα έχουν απλώς υποβάλει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και έχει εγκριθεί η τυπική πληρότητα του φακέλου τους πριν από τη δημοσίευση του πλαισίου σε ΦΕΚ.

• Το αδειοδοτικό τέρας: Στη χώρα βρίσκονται σε καθεστώς αδειοδοτικής ωρίμανσης (στάδιο Βεβαίωσης Παραγωγού) αιολικά έργα συνολικής ισχύος περίπου 18,3 GW, όταν ο αναθεωρημένος στόχος του ΕΣΕΚ για όλα τα χερσαία αιολικά είναι μόλις 8,9 GW για το 2030.

🔴Το παράδοξο των ΑΠΕ: Παράγουμε περισσότερο, πληρώνουμε χρυσάφι

Λύκος Βασίλης 

👉Η 1 δισ. «ρήτρα διαφυγής» και η μεγάλη ολιγοπωλιακή αυταπάτη: Ποιος πληρώνει πραγματικά το πράσινο πάρτι; 

Το αφήγημα που πλασάρεται επικοινωνιακά ακούγεται σχεδόν σαν οικονομικό θαύμα. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Κυριάκος Πιερακάκης, υπέβαλε αίτημα στην Κομισιόν για την επέκταση της Εθνικής Ρήτρας Διαφυγής, υποσχόμενος ότι το εργαλείο αυτό θα ξεκλειδώσει ενεργειακές επενδύσεις ύψους 1,5 δισ. ευρώ για την τριετία 2026–2028. Η κυβερνητική υπόσχεση; Ότι οι επενδύσεις αυτές θα θωρακίσουν το σύστημα και θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε φθηνότερο ρεύμα. 

Όμως, ας διαλύσουμε την πρώτη μεγάλη αυταπάτη πριν πιάσουμε την ουσία: Τι σημαίνει στην πραγματικότητα «ρήτρα διαφυγής»; 

Δεν πρόκειται για κάποιο ευρωπαϊκό «τσέκι» ή δωρεάν κοινοτικό χρήμα που πέφτει ουρανοκατέβατο από τις Βρυξέλλες. Η ρήτρα διαφυγής είναι απλώς μια δημοσιονομική ντρίμπλα. Η ΕΕ επιτρέπει στα κράτη-μέλη να ξεπεράσουν προσωρινά τα αυστηρά όρια των δημόσιων δαπανών —έως 0,3% του ΑΕΠ ετησίως— αποκλειστικά για ενεργειακές υποδομές. Με απλά ελληνικά: Η Κομισιόν μας δίνει την άδεια να δανειστούμε και να αυξήσουμε το δημόσιο χρέος μας. 

Ο ίδιος ο κ. Πιερρακάκης έσπευσε να διευκρινίσει ότι «δεν πρόκειται για επιταγή που θα δει ο κόσμος στον λογαριασμό του», αλλά για «επενδύσεις που θα μειώσουν το κόστος». Και κάπου εδώ γεννιέται το αμείλικτο ερώτημα: Ποιος θα βάλει τα λεφτά, ποιος θα τσεπώσει τα κέρδη και ποιος θα φορτωθεί τελικά τον λογαριασμό; 

🔥 ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ… Ή ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ;

Του Βασίλη Λύκου

Κάθε καλοκαίρι η ίδια παράσταση.

Το δάσος καίγεται.

Το χωριό εκκενώνεται.

Ο αγρότης μετράει τις στάχτες.

Ο κτηνοτρόφος θάβει το κοπάδι του.

Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».

Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.

Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.

Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.

Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.

🔥 Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά...

Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί χώρο.

Πολύ χώρο.

Βουνά.

Κορυφογραμμές.

Δρόμους.

Υποσταθμούς.

Γραμμές μεταφοράς.

Συνοδά έργα.

"Από την απολιγνιτοποίση στην ενεργειακή υποτέλεια - Ποιοί και γιατί ξηλώνουν τις εθνικές εφεδρείες της Ελλαδας"

Το τελικό ξεπούλημα της Ελλάδας που μετατρέπεται σε χώρα εταιρεία. - Δρ. Βασίλης Λύκος

Η συζήτηση με τον Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλη Λύκο έγινε με αφορμή την πανάκριβη ενέργεια που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά δεν έμεινε σε αυτό το θέμα. Γιατί η ακρίβεια στην ενέργεια δεν είναι «παγκόσμιο φαινόμενο» όπως με μεγάλη ευκολία μας λέει ο πρωθυπουργός . Είναι θέμα που έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές. Και του πρωθυπουργού…

Ο κ. Λύκος εξηγεί γιατί παθαίνουμε ηλεκτροσόκ κάθε φορά που ανοίγουμε τους λογαριασμούς αλλά μιλά κυρίως για το τεράστιο ενεργειακό θέμα που έχει η χώρα, επισημαίνοντας ότι αυτό είναι και θέμα ασφάλειας της χώρας.
Εξηγεί το παιχνίδι κερδοσκοπίας που παίζεται στις πλάτες των πολιτών ,για τους «καμηλιέρηδες πετρελαιάδες  που έχουν έρθει στην Ελλάδα και επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», για τα funds που ελέγχουν τα πάντα στην χώρα, για τη ΔΕΗ που μέσω διαφήμισης σε μέσα ενημέρωσης προωθεί και στηρίζει την επιχειρηματική της στρατηγική που καμία σχέση δεν έχει με τους πολίτες και το συμφέρον τους.

Βασίλης Λύκος: "Δήμοι Α.Ρ. και Δήμαρχοι μονάρχες: Ο Νέος Κώδικας ΟΤΑ που φιμώνει τη Δημοκρατία"

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών.

 
Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων.

Β. Λύκος: Ενεργειακή - Διατροφική παράλυση, ρεύμα φεύγει και η Γη αδειάζει

Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος, μιλάει στον 98.4 για την απουσίας ενεργειακής ασφάλειας και εναλλακτικών όπως οι λιγνίτες, την ώρα που η χώρα βρίσκεται στη μέση παγκόσμιων ενεργειακών αναταράξεων με επίκεντρο και τις εξελίξεις στο Περσικό κόλπο και τα μεγάλα παιχνίδια στα χρηματιστήρια ενέργειας.

Η ενεργειακή μετάβαση στην Ελλάδα δεν εξελίσσεται ως εθνικό σχέδιο βιωσιμότητας, αλλά ως πράξη εκχώρησης ελέγχου και πόρων.. Την ίδια στιγμή, η επέλαση των ΑΠΕ δεν σχεδιάζεται με βάση την ισορροπία, αλλά με όρους μαζικής εκμετάλλευσης: βουνά καλύπτονται από ανεμογεννήτριες, εύφορες εκτάσεις δεσμεύονται από φωτοβολταϊκά, και ο αγροτικός χώρος συρρικνώνεται.

 Κι ενώ αυτή η μετάβαση παρουσιάζεται ως ιστορική ευκαιρία εκσυγχρονισμού, στην πράξη εξελίσσεται σε μηχανισμό μεταβίβασης ελέγχου και γης σε υπερεθνικά κεφάλαια. Η σταδιακή απομάκρυνση του Δημοσίου από τη ΔΕΗ, σε συνδυασμό με την επέκταση μεγάλων έργων ΑΠΕ, δημιουργεί ένα νέο ενεργειακό τοπίο όπου οι τοπικές κοινωνίες έχουν ρόλο κομπάρσου.

Δρ. Βασίλης Λύκος: Πρόβατα ή Λύκοι;Η Ελλάδα μπροστά στον Καθρέφτη της Σιωπής

19 Φεβρουαρίου 2026

Είναι μια συζήτηση που δεν χαϊδεύει αυτιά και δεν φοβάται τις λέξεις. Μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για όσα συμβαίνουν γύρω μας — και συχνά περνούν σαν να είναι φυσικά φαινόμενα, σαν να μην μας αφορούν, σαν να μην μπορούμε να τα αλλάξουμε, έδωσε στον 98.4 ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης και Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας Βασίλης Λύκος .

Από το αγροτικό ζήτημα που πνίγεται ανάμεσα σε επιδοτήσεις, αδιέξοδα και πολιτικές σκοπιμότητες, μέχρι τη θεσμική λειτουργία της Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, η συζήτηση αγγίζει τον πυρήνα της εκπροσώπησης και της αξιοπιστίας. Ποιος μιλά για ποιον; Ποιος αποφασίζει; Και τελικά, ποιος λογοδοτεί; Η κουβέντα όμως δεν μένει στα θεσμικά. Περνά στην καρδιά της ιστορικής μνήμης. Στην Καισαριανή — σύμβολο αντίστασης, θυσίας και αξιοπρέπειας. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, η μνήμη συχνά βαραίνει. Και όταν βαραίνει, κάποιοι προτιμούν να τη θάψουν. Όμως χωρίς μνήμη, η κοινωνία γίνεται εύπλαστη. Ξεχνά. Συμβιβάζεται. Συνηθίζει. Και εκεί αρχίζει το πιο επικίνδυνο κομμάτι: η κανονικοποίηση.

Όταν οι σκιές γύρω από κοινωνικά προγράμματα και δημόσιους οργανισμούς δεν προκαλούν πια οργή αλλά έναν αμήχανο αναστεναγμό. Όταν εταιρικές και κρατικές υποθέσεις — από τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ μέχρι τον Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης — συζητούνται για λίγο και μετά χάνονται μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει. Το ερώτημα είναι γιατί δεν αντιδρούμε. Μήπως εθιζόμαστε; Μήπως η «σιωπή των αμνών» δεν είναι πια μεταφορά, αλλά στάση ζωής;

Η κοινωνία που συνηθίζει το σκάνδαλο, σταματά να το βλέπει ως σκάνδαλο. Το μετατρέπει σε «αναμενόμενο». Και όταν το αναμενόμενο γίνεται καθημερινότητα, η δημοκρατία φθείρεται όχι με θόρυβο — αλλά με ψίθυρο.

Γιατί το αγροτικό είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας -Δρ Βασίλης Λύκος

Οι αγρότες γύρισαν την πλάτη στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και η συνάντηση μαζί του δεν θα γίνει…Ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης η οποία πριν από μερικές ώρες έδωσε θετική ψήφο στη συμφωνία -ταφόπλακα της αγροτικής παραγωγής ,την Mercosur.

Το αγροτικό ζήτημα δεν είναι αν θα δει ο Μητσοτάκης τους αγρότες …Έτσι κι αλλιώς δεν έχει να τους πει τίποτα ουσιαστικό για τα πραγματικά προβλήματα της αγροτικής παραγωγής.

Δεν έχει τίποτα να πει για την αρπαγή της γης τους ,η οποία ήδη συντελείται…
Τίποτα για το διατροφικό έλλειμμα της χώρας, για τα συνθετικά και επικίνδυνα τρόφιμα που έρχονται, για τις εισαγωγές κρέατος από το εξωτερικό, χωρίς  ουσιαστικούς ελέγχους για καρκινογόνες ουσίες που έχουν εντοπιστεί, τίποτα για το πραγματικό αγροτικό ζήτημα.
Αυτό ακριβώς κάνει ο Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλης Λύκος, ο οποίος είναι και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας.

Β. Λύκος: Είμαστε ο,τι τρώμε ή ο,τι μας επιβάλουν να καταναλώνουμε

Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης, του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σε μια συζήτηση αποκάλυψη για τα επερχόμενα με αφορμή της κινητοποιήσεις αλλά και τις εξελίξεις στον πρωτογενή τομέα.

 Όπως σημειώνει, μια χώρα χωρίς κανόνες χωρίς προστασία για τους πολίτες χωρίς έκφραση παρά μόνο με φίλτρα και διαμεσολαβητές του ψηφιακού κόσμου, μετατρέπεται σε χώρο χωρίς εθνική, κοινωνική, εδαφική και πολιτισμική αξία για το συλλογικό.

 
Επομένως σπάνε οι δεσμοί και οι σύγχρονοι κονκισταδόρες εφορμούν ελεύθερα για επενδύσεις στην «καμένη» γη σε συνεργασία με τους αυτόχθονες κοτζαμπάσηδες που έχουν διαφθείρει, ποδηγετήσει και εκμαυλίσει τα πάντα.

 Επομένως , αναρωτιέται, "για ποιο χώρο, ποιο χωριό και ποια χώρα να πολεμήσει ο δημότης, ο πολίτης; Μόνο μισθοφόροι και proxie στρατιώτες θα πολεμούν πια για να επιβάλλουν έναν άυλο κόσμο όπου ο άνθρωπος θα κάνει παρέα μόνο με τον ψηφιακό εαυτό του.

 
Ένας άνθρωπος που θα αποκόβεται σιγά- σιγά από το κοινωνικό και φυσικό του περιβάλλον και θα γίνεται καταναλωτής βιομηχανιοιημένων τροφίμων, που θα έχουν τα δικά τους «λιπάσματα» και τα δικά τους «φυτοφάρμακα», πάλι συσκευασίας για να τον γιατροπορεύουν από αυτά που αναγκαστικά θα του σερβίρουν οι Big farms.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Με Π.Δ. υφαρπαγή γης και η χώρα γίνεται χώρος

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης Βασίλης Λύκος , με αφορμή το Π.Δ. που η κυβέρνηση πέρασε στη Μεγάλη Εβδομάδα, με το οποίο μικραίνουν τα όρια οικισμών κάτω  των 2 χιλιάδων κατοίκων και εν μια νυκτί, οικόπεδα μετατρέπονται σε χωράφια, αλλάζοντας την αξία της γης για χιλιάδες ιδιοκτήτες, κάνει λόγο για υφαρπαγή γης και πόλεμο κατά της ιδιοκτησίας του Έλληνα, με στόχευση την καταδολίευση της αξίας της περιουσίας του και την εξαγορά της σε εξευτελιστικές τιμές από μεγάλους παίκτες, που θα την ενοποιήσουν και με ιδιωτική πολεοδόμηση θα την πουλήσουν "χρυσάφι".

Η χώρα όπως λέει αντί να αποκεντρωθεί και να τονώσει την δραστηριότητα και την ανάπτυξη στα χωριά μας, μετατρέπεται σε νέο κύμα αστυφιλίας και πόλεων των 15 λεπτών. 

Ο Βασίλης Λύκος, προεκτείνει την συζήτηση για το πώς η χώρα μετατρέπεται σε χώρο για μεγάλα συμφέροντα, από την λεγόμενη πράσινη ενέργεια με ΑΠΕ όπου τους βολεύει μέχρι τεράστια ξενοδοχειακά συγκροτήματα αφελληνισμού ακόμη και του τουρισμού. Μιλάει ακόμη για τα μεγάλα συμφέροντα και τα ενεργειακά παιχνίδια στο όνομα της "πράσινης ανάπτυξης" , αλλά και το γεωπολιτικό παίγνιο των σπάνιων γαιών.

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/cgUtSlETjDk?si=sN5U0xSj5mOTwXhZ

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Δρ. Β. Λύκος : «Ζούμε στην κοινωνία των λόμπι και των χόμπι».

Κλιματική ή εγκληματική κρίση από πλευράς υποδομών; 

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστήμιου Κρήτης και Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, Βασίλης Λύκος , σε μια συζήτηση στον 98.4 , που προκαλεί για συζητήσεις και σκέψεις πάνω στα καυτά ζητήματα των κοινωνιών από την καθημερινότητα, έως τις μεγάλες παγκόσμιες τάσεις.

 Τι νόημα έχουν οι σιωπές μας, όπως λέει, όταν οι άνθρωποι ουρλιάζουν;

 Στις δυτικές κοινωνίες βιώνουμε πια μια υποχρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων σε υποδομές ανίκανες να αντιμετωπίσουν ακραίες φυσικές καταστάσεις κι αυτό το ονομάζουμε κλιματική κρίση προς αποποίηση ευθυνών.

 Τίποτε δεν χρηματοδοτείται προς όφελος των κοινωνιών αλλά όλα είναι χρηματιστήριο & commodities, καπιταλισμός της καταστροφής σε βάρος συνανθρώπων μας και πάνω απ’ όλα μπαξίσι, βιλαέτι, ρουσφέτι και ρεγάλο ή με άλλα λόγια ένα μεγάλο αλισβερίσι…

 Ο δυτικός πολιτισμός βιώνει μια ανυπέρβλητη κρίση ύστερα από χρόνια υστερικής ανάπτυξης με φούσκες και χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό.

Σε. Βασ. Λύκος: Ζούμε σε μια κοινωνία των λόμπι και των χόμπι

Κλιματική ή εγκληματική κρίση από πλευράς υποδομών;

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστήμιου Κρήτης και Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, Βασίλης Λύκος , σε μια συζήτηση στον 98.4 , που προκαλεί για συζητήσεις και σκέψεις πάνω στα καυτά ζητήματα των κοινωνιών από την καθημερινότητα, έως τις μεγάλες παγκόσμιες τάσεις.

Τι νόημα έχουν οι σιωπές μας, όπως λέει, όταν οι άνθρωποι ουρλιάζουν; 

Στις δυτικές κοινωνίες βιώνουμε πια μια υποχρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων σε υποδομές ανίκανες να αντιμετωπίσουν ακραίες φυσικές καταστάσεις κι αυτό το ονομάζουμε κλιματική κρίση προς αποποίηση ευθυνών.

Τίποτε δεν χρηματοδοτείται προς όφελος των κοινωνιών αλλά όλα είναι χρηματιστήριο & commodities, καπιταλισμός της καταστροφής σε βάρος συνανθρώπων μας και πάνω απ’ όλα μπαξίσι, βιλαέτι, ρουσφέτι και ρεγάλο ή με άλλα λόγια ένα μεγάλο αλισβερίσι…

Ο δυτικός πολιτισμός βιώνει μια ανυπέρβλητη κρίση ύστερα από χρόνια υστερικής ανάπτυξης με φούσκες και χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό. 

Βασίλης Λύκος:Ο συστηματοποιημένος αφανισμός των αγροτών