Βασίλης Λύκος
Από τον Epstein στο Κολωνάκι: ο νέος άνθρωπος που θέλει να γίνει Θεός
Υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από τα πάρτι του Epstein, πίσω από τις εμμονές με
τη νεότητα, τα πανάκριβα «wellness» πρωτόκολλα, τα συμπληρώματα, τα
νανογιλέκα, τις θεραπείες «longevity» και τώρα πίσω από την τεχνητή
νοημοσύνη που υπόσχεται να κάνει τον άνθρωπο εξυπνότερο, δυνατότερο,
μακροβιότερο.
Δεν είναι απλώς η αγορά.
Είναι η ιδέα ενός νέου ανθρώπου.
Ενός ανθρώπου που δεν αποδέχεται πλέον τα φυσικά όρια της ύπαρξής του. Που
δεν θέλει απλώς να ζήσει καλύτερα. Θέλει να ζήσει περισσότερο από τους
άλλους. Να γεράσει τελευταίος. Να έχει καλύτερο σώμα, καλύτερο εγκέφαλο,
καλύτερα γονίδια, καλύτερη πρόσβαση στην τεχνολογία.
Και, τελικά, να αγοράσει κάτι που μέχρι σήμερα ανήκε στη σφαίρα του Θεού:
χρόνο.
Ο Epstein δεν είναι η αρχή αυτής της ιστορίας ούτε αποτελεί απόδειξη όλων
των σκοτεινών θεωριών που κυκλοφορούν γύρω του. Είναι όμως ένα
ανατριχιαστικό σύμβολο μιας ελίτ που πίστεψε ότι τα χρήματα μπορούν να
αγοράσουν πρόσβαση σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά επικίνδυνο.
Γιατί από τη φαντασίωση της αιώνιας νεότητας περνάμε σήμερα στη βιομηχανία
της «βελτιστοποίησης» του ανθρώπου.
Το σώμα δεν είναι πλέον απλώς σώμα. Είναι project.
Ο εγκέφαλος είναι hardware. Το DNA είναι κώδικας. Η γήρανση είναι
«πρόβλημα». Ο θάνατος είναι τεχνική εκκρεμότητα. Και η ανθρώπινη αδυναμία
θεωρείται πλέον κάτι που, αν έχεις αρκετά χρήματα, ίσως μπορείς να
διορθώσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι η λεγόμενη αγορά longevity επενδύει σε όλο και πιο
επιθετικές υποσχέσεις. Ακόμη και η ιδέα της μετάγγισης πλάσματος από νέους
ανθρώπους σε ηλικιωμένους έχει μετατραπεί σε εμπορικό προϊόν. Ο FDA έχει
προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι δεν υπάρχει αποδεδειγμένο κλινικό όφελος
για την αντιγήρανση και ότι τέτοιες πρακτικές ενέχουν κινδύνους.
Κι όμως, η αγορά συνεχίζει.
Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο.
Και όποιος μπορεί να πουλήσει έστω και μια μικρή υπόσχεση εναντίον του,
μπορεί να γίνει πάμπλουτος.
Από εκεί μέχρι τα πανάκριβα «wellness» κέντρα των ισχυρών, η απόσταση είναι
μικρή.
Εκεί όπου ο ένας αγοράζει ένα «πρωτόκολλο» για να αισθάνεται δέκα χρόνια
νεότερος, ο άλλος αγοράζει εξελιγμένες εξετάσεις, βιοδείκτες, εξατομικευμένα
συμπληρώματα και θεραπείες που υπόσχονται καλύτερη βιολογική ηλικία.
Και κάπου ανάμεσα στα επιστημονικά δεδομένα και στο marketing εμφανίζεται το
καινούργιο ταξικό σύνορο.
Δεν θα είναι πλέον μόνο πλούσιος και φτωχός.
Θα είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αγοράσει περισσότερη βιολογική ζωή και
εκείνος που απλώς θα πρέπει να συμβιβαστεί με τη δική του.
Αυτό είναι το σημείο όπου η τεχνολογία συναντά την πολιτική.
Γιατί αν η τεχνητή νοημοσύνη, η βιοτεχνολογία, η γενετική και η ιατρική
πρόοδος χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για να ενισχύσουν τις δυνατότητες μιας
μικρής οικονομικής ελίτ, τότε δεν μιλάμε απλώς για πρόοδο.
Μιλάμε για βιολογική ταξική κοινωνία.
Και εδώ ο Aldous Huxley γίνεται ξανά τρομακτικά επίκαιρος.
Στον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο, η εξουσία δεν χρειάζεται να επιβάλλεται μόνο
με τη βία. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται να αγαπούν τον κόσμο στον οποίο έχουν
τοποθετηθεί. Η κοινωνική σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσα από την κατανάλωση,
την απόλαυση, την τεχνολογία και το «soma». Ο ίδιος ο Huxley εξηγούσε
αργότερα ότι το soma λειτουργεί ως πολιτικό εργαλείο επειδή προσφέρει
ευτυχία και ταυτόχρονα απομακρύνει την κοινωνική δυσαρέσκεια.
Ο Huxley δεν προέβλεψε το ChatGPT.
Προέβλεψε κάτι πολύ σημαντικότερο:
ότι η πιο αποτελεσματική εξουσία μπορεί να είναι εκείνη που δεν σε αναγκάζει
να υπακούσεις, αλλά σε κάνει να θέλεις αυτό που η ίδια θέλει.
Σήμερα το «soma» δεν χρειάζεται να είναι χάπι.
Μπορεί να είναι μια οθόνη.
Ένας αλγόριθμος.
Ένα ακριβό wellness πρόγραμμα.
Μια εφαρμογή που μετρά τον ύπνο σου.
Ένα εμφύτευμα.
Ένα AI που σκέφτεται για λογαριασμό σου.
Ένα σώμα που παρακολουθείται 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Και τότε εμφανίζεται η μεγάλη ιδέα του υπερανθρώπου.
Όχι πλέον του ανθρώπου που φιλοσοφικά ξεπερνά τον εαυτό του.
Αλλά του ανθρώπου που τεχνολογικά ξεπερνά τον άνθρωπο.
Περισσότερη μνήμη. Περισσότερη ζωή. Περισσότερη νοημοσύνη. Περισσότερη
δύναμη. Λιγότερος πόνος. Λιγότερη γήρανση.
Μέχρι πού;
Και ποιος θα αποφασίζει ποιος δικαιούται να περάσει στην επόμενη βαθμίδα;
Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν
«βελτιωμένο» άνθρωπο.
Η πραγματική ερώτηση είναι:
ποιος θα έχει την οικονομική δυνατότητα να γίνει αυτός ο άνθρωπος;
Εάν η απάντηση είναι «όποιος πληρώνει», τότε η τεχνολογική επανάσταση μπορεί
να δημιουργήσει την πιο βαθιά ανισότητα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.
Μια ανισότητα όχι μόνο στο εισόδημα.
Αλλά στο ίδιο το σώμα.
Στον εγκέφαλο.
Στον χρόνο ζωής.
Στις δυνατότητες.
Στο μέλλον.
Και τότε ο παλιός διαχωρισμός πλούσιων και φτωχών θα μοιάζει σχεδόν αθώος.
Γιατί μπορεί να φτάσουμε σε μια κοινωνία όπου κάποιοι θα αγοράζουν την
παράταση της ζωής τους, ενώ άλλοι θα παλεύουν να πληρώσουν το ενοίκιο και το
ρεύμα.
Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.
Όχι η επιστήμη.
Όχι η τεχνητή νοημοσύνη.
Όχι η βιοτεχνολογία.
Αλλά η στιγμή που η επιστήμη παύει να υπηρετεί τον άνθρωπο και ο άνθρωπος
αρχίζει να υπηρετεί την αγορά της «τελειοποίησής» του.
Τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν η μηχανή θα γίνει άνθρωπος.
Θα είναι αν ο άνθρωπος θα έχει απομείνει αρκετά άνθρωπος ώστε να πει όχι.
Γιατί ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος του μέλλοντος δεν είναι να κατασκευάσουμε
μια μηχανή που θα γίνει Θεός.
Είναι να δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο που θα πιστέψει ότι, επειδή μπορεί να
αγοράσει τα πάντα, είναι ήδη Θεός.
Υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από τα πάρτι του Epstein, πίσω από τις εμμονές με
τη νεότητα, τα πανάκριβα «wellness» πρωτόκολλα, τα συμπληρώματα, τα
νανογιλέκα, τις θεραπείες «longevity» και τώρα πίσω από την τεχνητή
νοημοσύνη που υπόσχεται να κάνει τον άνθρωπο εξυπνότερο, δυνατότερο,
μακροβιότερο.
Δεν είναι απλώς η αγορά.
Είναι η ιδέα ενός νέου ανθρώπου.
Ενός ανθρώπου που δεν αποδέχεται πλέον τα φυσικά όρια της ύπαρξής του. Που
δεν θέλει απλώς να ζήσει καλύτερα. Θέλει να ζήσει περισσότερο από τους
άλλους. Να γεράσει τελευταίος. Να έχει καλύτερο σώμα, καλύτερο εγκέφαλο,
καλύτερα γονίδια, καλύτερη πρόσβαση στην τεχνολογία.
Και, τελικά, να αγοράσει κάτι που μέχρι σήμερα ανήκε στη σφαίρα του Θεού:
χρόνο.
Ο Epstein δεν είναι η αρχή αυτής της ιστορίας ούτε αποτελεί απόδειξη όλων
των σκοτεινών θεωριών που κυκλοφορούν γύρω του. Είναι όμως ένα
ανατριχιαστικό σύμβολο μιας ελίτ που πίστεψε ότι τα χρήματα μπορούν να
αγοράσουν πρόσβαση σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά επικίνδυνο.
Γιατί από τη φαντασίωση της αιώνιας νεότητας περνάμε σήμερα στη βιομηχανία
της «βελτιστοποίησης» του ανθρώπου.
Το σώμα δεν είναι πλέον απλώς σώμα. Είναι project.
Ο εγκέφαλος είναι hardware. Το DNA είναι κώδικας. Η γήρανση είναι
«πρόβλημα». Ο θάνατος είναι τεχνική εκκρεμότητα. Και η ανθρώπινη αδυναμία
θεωρείται πλέον κάτι που, αν έχεις αρκετά χρήματα, ίσως μπορείς να
διορθώσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι η λεγόμενη αγορά longevity επενδύει σε όλο και πιο
επιθετικές υποσχέσεις. Ακόμη και η ιδέα της μετάγγισης πλάσματος από νέους
ανθρώπους σε ηλικιωμένους έχει μετατραπεί σε εμπορικό προϊόν. Ο FDA έχει
προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι δεν υπάρχει αποδεδειγμένο κλινικό όφελος
για την αντιγήρανση και ότι τέτοιες πρακτικές ενέχουν κινδύνους.
Κι όμως, η αγορά συνεχίζει.
Γιατί η αγορά γνωρίζει κάτι πολύ απλό:
Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο.
Και όποιος μπορεί να πουλήσει έστω και μια μικρή υπόσχεση εναντίον του,
μπορεί να γίνει πάμπλουτος.
Από εκεί μέχρι τα πανάκριβα «wellness» κέντρα των ισχυρών, η απόσταση είναι
μικρή.
Εκεί όπου ο ένας αγοράζει ένα «πρωτόκολλο» για να αισθάνεται δέκα χρόνια
νεότερος, ο άλλος αγοράζει εξελιγμένες εξετάσεις, βιοδείκτες, εξατομικευμένα
συμπληρώματα και θεραπείες που υπόσχονται καλύτερη βιολογική ηλικία.
Και κάπου ανάμεσα στα επιστημονικά δεδομένα και στο marketing εμφανίζεται το
καινούργιο ταξικό σύνορο.
Δεν θα είναι πλέον μόνο πλούσιος και φτωχός.
Θα είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αγοράσει περισσότερη βιολογική ζωή και
εκείνος που απλώς θα πρέπει να συμβιβαστεί με τη δική του.
Αυτό είναι το σημείο όπου η τεχνολογία συναντά την πολιτική.
Γιατί αν η τεχνητή νοημοσύνη, η βιοτεχνολογία, η γενετική και η ιατρική
πρόοδος χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για να ενισχύσουν τις δυνατότητες μιας
μικρής οικονομικής ελίτ, τότε δεν μιλάμε απλώς για πρόοδο.
Μιλάμε για βιολογική ταξική κοινωνία.
Και εδώ ο Aldous Huxley γίνεται ξανά τρομακτικά επίκαιρος.
Στον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο, η εξουσία δεν χρειάζεται να επιβάλλεται μόνο
με τη βία. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται να αγαπούν τον κόσμο στον οποίο έχουν
τοποθετηθεί. Η κοινωνική σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσα από την κατανάλωση,
την απόλαυση, την τεχνολογία και το φθηνό ναρκωτικό «soma» για το πόπολο. Ο
ίδιος ο Huxley εξηγούσε αργότερα ότι το soma λειτουργεί ως πολιτικό εργαλείο
επειδή προσφέρει ευτυχία και ταυτόχρονα απομακρύνει την κοινωνική
δυσαρέσκεια.
Ο Huxley δεν προέβλεψε το ChatGPT.
Προέβλεψε κάτι πολύ σημαντικότερο:
ότι η πιο αποτελεσματική εξουσία μπορεί να είναι εκείνη που δεν σε αναγκάζει
να υπακούσεις, αλλά σε κάνει να θέλεις αυτό που η ίδια θέλει.
Σήμερα το «soma» δεν χρειάζεται να είναι ναρκωτικό χάπι.
Μπορεί να είναι μια οθόνη.
Ένας αλγόριθμος.
Ένα ακριβό wellness πρόγραμμα.
Μια εφαρμογή που μετρά τον ύπνο σου.
Ένα εμφύτευμα.
Ένα AI που σκέφτεται για λογαριασμό σου.
Ένα σώμα που παρακολουθείται 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Και τότε εμφανίζεται η μεγάλη ιδέα του υπερανθρώπου.
Όχι πλέον του ανθρώπου που φιλοσοφικά ξεπερνά τον εαυτό του, που αμφισβητεί
που πονά, που πέφτει, που ξανασηκώνεται, που αγαπά...
Αλλά του ανθρώπου που τεχνολογικά ξεπερνά τον άνθρωπο.
Περισσότερη μνήμη. Περισσότερη ζωή. Περισσότερη νοημοσύνη. Περισσότερη
δύναμη. Λιγότερος πόνος. Λιγότερη γήρανση.
Μέχρι πού;
Και ποιος θα αποφασίζει ποιος δικαιούται να περάσει στην επόμενη βαθμίδα;
Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν
«βελτιωμένο» άνθρωπο.
Η πραγματική ερώτηση είναι:
ποιος θα έχει την οικονομική δυνατότητα να γίνει αυτός ο άνθρωπος;
Εάν η απάντηση είναι «όποιος πληρώνει», τότε η τεχνολογική επανάσταση μπορεί
να δημιουργήσει την πιο βαθιά ανισότητα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.
Μια ανισότητα όχι μόνο στο εισόδημα.
Αλλά στο ίδιο το σώμα.
Στον εγκέφαλο.
Στον χρόνο ζωής.
Στις δυνατότητες.
Στο μέλλον.
Και τότε ο παλιός διαχωρισμός πλούσιων και φτωχών θα μοιάζει σχεδόν αθώος.
Γιατί μπορεί να φτάσουμε σε μια κοινωνία όπου κάποιοι θα αγοράζουν την
παράταση της ζωής τους, ενώ άλλοι θα παλεύουν να πληρώσουν το ενοίκιο και το
ρεύμα.
Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.
Όχι η επιστήμη.
Όχι η τεχνητή νοημοσύνη.
Όχι η βιοτεχνολογία.
Αλλά η στιγμή που η επιστήμη παύει να υπηρετεί τον άνθρωπο και ο άνθρωπος
αρχίζει να υπηρετεί την αγορά της «τελειοποίησής» του.
Τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν η μηχανή θα γίνει άνθρωπος.
Θα είναι αν ο άνθρωπος θα έχει απομείνει αρκετά άνθρωπος ώστε να πει όχι.
Γιατί ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος του μέλλοντος δεν είναι να κατασκευάσουμε
μια μηχανή που θα γίνει Θεός.
Είναι να δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο που θα πιστέψει ότι, επειδή μπορεί να
αγοράσει τα πάντα, είναι ήδη Θεός.
Ολόκληρο το άρθρο στο link https://www.militaire.gr/apo-ton-epstain-sto-kolonaki-o-neos-anthropos-poy-thelei-na-ginei-theos/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.