Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Του Νίκου Κοτζιά 

Κείμενο μου για την κατάσταση στην αριστερά, τους παλιούς και τους νέους υβριστές, την ανάγκη της κριτικής και τη στάση αρχών με αξίες, με πολιτική ουσία και ηθική.

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Οι φορείς της πολεμικής σε κάθε ελεύθερη έκφραση κριτικής για τα τεκτενόμενα και τις συμπεριφορές στην αριστερά, θεωρούν εαυτό ως μοναδική και αποκλειστική λύση, μοναδική συνταγή επιτυχίας. Σημειώνω: όχι την καλύτερη λύση, αλλά «την μόνη δυνατή». 

Όποτε κάποιος αντιστάθηκε στους «μονοδρομικούς» εμφανιζόντουσαν τα τρολ, τα γιουσουφάκια και οι παρέες τους προκειμένου να δολοφονήσουν τον χαρακτήρα του. Τον κατηγορούσαν ότι με την κριτική του δυσκολεύει να κυβερνήσει η υποτιθέμενη υπό διαμόρφωση «κυβερνώσα αριστερά». Το επιχείρημα αυτό ακούστηκε και στο παρελθόν, συνοδευόμενο πάντα με τις ανάλογες βρώμικες επιθέσεις. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το «βρώμικο 1989». Τότε αντιτάχθηκα εντός της ηγεσίας του ΚΚΕ και παραιτήθηκα πρώτος από δεκάδες χιλιάδες συντρόφους και συντρόφισσες για το σχέδιο συμπόρευσης και συγκυβέρνησης με τον Μητσοτάκη πατέρα. Τότε βρεθήκαμε απέναντι σε μια «κυβερνησιμότητα» χωρίς αρχές και χωρίς αξίες που το μόνο που επεδίωκε ήταν να βάλει τον Α. Παπανδρέου φυλακή. Πρώτος άνοιξα δημόσιο μέτωπο στην συμπόρευση με τη δεξιά και για αυτό δέχτηκα το μεγαλύτερο μέρος από τον τότε καταιγισμό ύβρεων και συκοφαντιών, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το 2018 και το «σήμερα». 

Τα ίδια ακούγαμε επί χούντας, ιδιαίτερα ως προς τις προτάσεις του Μαρκεζίνη. Τότε ήμουν μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ. Τα άκουσα το 1977, όταν συνδιοργάνωσα αγώνες, πριν από όλα την ιστορική απεργία της Λάρκο που έσπασε την εισοδηματική πολιτική του Καραμανλή, το 1989-1992 όταν αντιστάθηκα στο «βρώμικο 1989», όπως και το 2007 όταν ανέτρεψα σχέδια της διαπλοκής. Τα άκουσα στις Πρέσπες όπου σήκωσα το μεγαλύτερο βάρος των προσωπικών ύβρεων και 49 δικάσιμες, καθότι έγραψα την Συμφωνία, την διαπραγματεύτηκα και την υπέγραψα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και πολλές άλλες έζησα τις καταιγιστικές επιθέσεις του κυρίαρχου συστήματος αλλά και από φανατικά γιουσουφάκια. Ουδέποτε παραιτήθηκα από αυτό που θεωρούσα σωστό. Πάντα υπερασπίστηκα ότι θεωρούσα ως δίκαιο. Έτσι πράττω και σήμερα. Υπερασπίζομαι την γνώμη μου και αυτό που θεωρώ ως αλήθεια. Και αυτό είναι θέμα συνέπειας και αξιοπρέπειας που φαίνεται να απουσιάζει από τους συκοφάντες της «εγωπάθειας».

Ο στόχος της έντασης στο Αιγαίο

Του Μανώλη Κοττάκη

Την άνοιξη του 2016 η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο ήταν σε έξαρση. Η Ακτοφυλακή της γείτονος δοκίμαζε σε ημερήσια βάση την ψυχραιμία των ημετέρων Αρχών με διαρκή επεισόδια, εμπλοκές, επακουμβήσεις ακόμη και διεμβολισμό σκαφών του Λιμενικού  μας. Το ίδιο συνέβαινε και στον ουρανό με διαρκείς παραβιάσεις και παραβάσεις του εναερίου χώρου μας από τουρκικά μαχητικά. 

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, παρά όσα του καταλογίζονται περί δογματισμού και αρτηριοσκληρωτισμού, είναι ένας κατά βάση ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Με τα κουσούρια του. Ενίοτε τον ενοχλεί η κριτική, ενίοτε όμως στα δύσκολα την αναζητά. Αναζητά γενικώς την άλλη ματιά. 

Γνωρίζοντας τις ισχυρότατες διαφωνίες μου για τους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ στο  Μακεδονικό, δεν δίστασε να με πάρει μαζί του στα Σκόπια, στην κρίσιμη συνάντησή του με τον ομόλογό του Ντιμιτρόφ, ενώ ζήτησε να με έχει απέναντί του σε εκπομπή της ΕΡΤ, λίγο πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Εν γνώσει του ότι θα τον αντέκρουα. Εκείνες τις ημέρες της κρίσης με τους Τούρκους στο Αιγαίο, ο Κοτζιάς ψαχνόταν. 

Είχε μια υποψία ότι η γείτων εξήγαγε ως κρίση τα εσωτερικά της στο Αιγαίο, αλλά δεν είχε την κατάλληλη τεκμηρίωση. Συγκάλεσε, λοιπόν, τότε στον πρώτο όροφο του νεοκλασικού κτιρίου της οδού Ακαδημίας μια sui generis σύσκεψη. Συγκεκριμένα, στη μεγάλη αίθουσα που βρίσκεται αριστερά, μόλις ανέβεις τα αυτοκρατορικά σκαλιά με το παχύ κόκκινο χαλί. 

Ποιος Μητσοτάκης... Τσίπρας - "Μπίμπι" - Κοτζιάς ήταν καρδιακοί φίλοι!

Από Andreas Reos 

Μια μικρή υπενθύμιση για να καταλάβετε το μέγεθος της υποκρισίας. 

Επί Τσίπρα-Κοτζιά, υπογράφτηκε η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ με τον νόμο Ν. 4398/2016.

Θα πρέπει να σας πω, ότι το Ισραήλ έχει υπογράψει στρατιωτική συμφωνία μόνο με δύο κράτη, με την Ελλάδα και τις ΗΠΑ. 

Ο νόμος αυτός προέβλεπε συγκεκριμένα

- «κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ή εκπαιδεύσεις (οι οποίες διεξάγονται είτε μέσα στις αντίστοιχες επικράτειες των μερών είτε έξω από αυτές)», 

- «στρατιωτικές ασκήσεις ή εκπαιδεύσεις του προσωπικού του κράτους αποστολής μέσα στην επικράτεια του κράτους υποδοχής», 

- ακόμα και «χωρίς την άμεση συμμετοχή του προσωπικού του κράτους υποδοχής» 

- «κοινά προγράμματα αμυντικής έρευνας και ανάπτυξης», όπως και «οποιαδήποτε άλλη μορφή αμυντικής συνεργασίας», ενώ έμπαινε βασικός στόχος η «περαιτέρω ενίσχυση (...) της αμυντικής και στρατιωτικής συνεργασίας».

Στο άρθρο 1 της συμφωνίας με το Ισραήλ αναφέρεται ο όρος «στρατιωτικές δραστηριότητες» στις οποίες περιλαμβάνονται «στρατιωτικές ασκήσεις», «εκπαιδεύσεις» ή «επισκέψεις πλοίων/αεροσκαφών» ενώ η παρ.5 του άρθρου αναφέρεται σε «οποιαδήποτε άλλη μορφή αμυντικής συνεργασίας η οποία συμφωνείται μεταξύ των Μερών». Παράλληλα στο άρθρο 2 της συμφωνίας με το Ισραήλ επισημαίνεται πως «σε περίπτωση κατά την οποία τα μέρη συμφωνήσουν ότι απαιτούνται περεταίρω διακανονισμοί προκειμένου να διευθετήσουν επιπρόσθετα ζητήματα των στρατιωτικών δραστηριοτήτων τα μέρη είναι δυνατόν να πραγματοποιούν αυτούς τους διακανονισμούς στο πλαίσιο Συμφωνιών Εφαρμογής σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συμφωνίας»

Ναι, αυτά τα υπέγραψε ο ίδιος ο Τσίπρας, ο οποίος σχετικά προσφάτως είπε ότι πρέπει να επιβληθούν οικονομικές κυρώσεις στο Ισραήλ. 

Μάλιστα, ο νόμος προέβλεπε, ότι οι «Συμφωνίες Εφαρμογής» δεν είναι υποχρεωτικό να δημοσιοποιηθούν ή να εγκριθούν πλέον από την Βουλή». Παράκαμψη της Βουλής ουσιαστικά για να μη γίνει και ντόρος. 

Τρεις πρώην υπουργοί Εξωτερικών στο συνέδριο της «Κ» | Μεταπολίτευση: 50 χρόνια μετά | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην Υπουργοί Εξωτερικών της χώρας, συζητούν με τον Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος και Διευθυντή Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (IGA) Κωνσταντίνο Φίλη και την Καθηγήτρια Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά και Γενική Διευθύντρια του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων Κωνσταντίνα Μπότσιου, τα πιο κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που έχουν σημαδέψει την Ελλάδα, από το 1974 μέχρι και σήμερα. Τη συζήτηση συντόνισε ο Διευθυντής της αγγλόφωνης έκδοσης της εφημερίδας «Η Καθημερινή», Αθανάσιος Έλλις.

Ζητείται "Συναίνεση" για... πλήρη Συνθηκολόγηση!

Του Θανάση Κ. 

 

Η κα Μπακογιάννη είπε ανοικτά πριν λίγες μέρες – σε ημερίδα της «Καθημερινής» για τα 50 χρόνια της «Μεταπολίτευσης» - ότι στην Ελλάδα πρέπει να υπάρξει ευρύτατη «συναίνεση» για να μπορέσουμε να τα βρούμε με την Τουρκία.

Από πρώτη άποψη, η δήλωση είναι «αθώα»...

Άλλωστε, γενικά μιλώντας, η συναίνεση είναι "καλόν πράγμα"...

Αλλά στην Πολιτική – και σε όλες τις εφαρμοσμένες τέχνες – τίποτα δεν είναι όσο «αθώο» φαίνεται από πρώτη άποψη. Ο «διάολος βρίσκεται στην λεπτομέρεια»...

* Μια μικρή "λεπτομέρεια" εδώ, είναι ότι στα ελληνοτουρκικά ΔΕΝ είναι «ζητούμενο» η συναίνεση. ΥΠΑΡΧΕΙ συναίνεση εδώ και δεκαετίες!

Ευρύτατη συναίνεση μάλιστα... 

Όλοι συμφωνούμε ότι η Ελλάδα οφείλει να συζητήσει με την Τουρκία τις «διαφορές» της, αλλά όχι όλα όσα η Τουρκία εμφανίζει κατά καιρούς ως διμερείς «διαφορές». Οφείλει να συζητήσει, αλλά χωρίς να κάνει πίσω από την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως τα προβλέπουν οι Διεθνείς Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο.

  

Και υπάρχει επίσης, πλήρης συμφωνία μέσα στην Ελλάδα, ότι με την Τουρκία ΔΕΝ μπορέσαμε να τα βρούμε ως τώρα, 

- γιατί η Τουρκία θέλει να αναθεωρήσει σε βάρος μας τις Διεθνείς Συνθήκες που έχει η ίδια υπογράψει (όπως οι Συνθήκες της Λοζάνης και του Μοντρέ) 

- και ΔΕΝ αναγνωρίζει η ίδια το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας όσον αφορά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. 

Ο αυτοδιασυρμός του κ. Κοτζιά

23 Οκτωβρίου 2019 10:07

Του Αλέξανδρου Ασωνίτη*

Προκαλεί οπωσδήποτε οίκτο και θλίψη, ο αυτοδιασυρμός του τ. ΥΠΕΞ. Η κυπριακή εφημερίδα Φιλελεύθερος έδωσε βήμα στον ξεχασμένο κ. Κοτζιά τον οποίο, σε πείσμα των γεγονότων, σοβαροί Kύπριοι αναλυτές θεωρούν ότι βοήθησε (φαινομενικώς, ναι) και δεν υπέσκαψε το Κυπριακό που, όπως έχω ξαναγράψει, είχε θέσει ως τρίτο κατά σειρά στόχο του μέτα το ξεπούλημα του Μακεδονικού και των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρο).

Ας δούμε, λοιπόν, πως έκλεισε την συνέντευξή του ο τέως ΥΠΕΞ που στα εθνικά θέματα ανεδείχθη στον αξιότερο διάδοχο της καταστροφικής πολιτικής των Καραμανλή, Αβέρωφ,  Μητσοτάκη αλλά κι αυτών των χουντικών ακόμα, δυστυχώς.

Είπε ο κ Κοτζιάς:

• ·  Είναι φανερή, λοιπόν, η ανάγκη, πρώτον, να κινητοποιηθεί η ελληνική κοινή γνώμη.
•    Να εξέλθει, δεύτερον, η αριστερά από τον ύπνο της για την εξωτερική πολιτική
• ·  Τρίτον, να υπερασπιστεί πριν από όλα η Ελλάδα τα δικαιώματα του Ελληνισμού ως σύνολο.

•    Τέταρτον, να πάρει (σημ: η κυβέρνηση) πρακτικά μέτρα αμυντικής και διπλωματικής αποτροπής μιας δεύτερης μετά το 1974 κατοχής της Κύπρου, αυτή τη φορά ως προς την Αιγιαλίτιδα, δηλαδή την Κυριαρχία στη θάλασσα, καθώς και την ΑΟΖ.

Αυτά λέει ανενδοίαστα  ο κ Κοτζιάς, λες και δεν  είναι:

‘Εργα και ημέρες Κοτζιά και ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη. Γράμμα από την Κομοτηνή

Του Κώστα Καραΐσκου

21 Ιουλίου 2018

Το γεγονός ότι η σημερινή Κυβέρνηση των συριζέων εθνομηδενιστών κρέμεται κυριολεκτικά από 3 ψήφους μειονοτικών βουλευτών της Θράκης τείνουμε γενικώς να το ξεχνάμε. Όπως υποτιμούμε κάπως και το γεγονός ότι οι βουλευτές αυτοί, πέραν των όποιων προσωπικών τους πεποιθήσεων, δέχονται ποικίλες πιέσεις από την Τουρκία όπου αναφέρεται το μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων τους. Έρχεται όμως να μας το θυμίσει με τρόπο οδυνηρό και με αύξουσα επιμονή η θρακική πολιτική της Αθήνας των δύο τελευταίων χρόνων.

Η Κυβέρνηση από το φθινόπωρο του 2016, τουλάχιστον, άρχισε με τρόπο ύπουλο να πριονίζει ό,τι έχει απομείνει όρθιο στην μειονοτική πολιτική της χώρας μας. Υπήρξαν και κάποια βήματα σωστά, οφειλόμενα όχι βεβαίως σε κάποια συριζέικη πρωτοβουλία αλλά στην καθαυτό λειτουργία του κράτους και της νομιμότητας. Από τον περασμένο Δεκέμβρη όμως η κατάσταση έχει ξεφύγει και ό,τι γίνεται στη Θράκη προερχόμενο από την Αθήνα είναι ταυτισμένο με το αιτηματολόγιο της Άγκυρας. Φυσικά δημοσίως οι Τσίπρες, οι Κοτζιάδες και οι Γαβρόγλοι διακηρύσσουν ότι η πολιτική τους στη Θράκη είναι εσωτερικό μας θέμα και κανέναν ρόλο δεν παίζει το τι θα πει ο Ερντογάν, παραλλήλως όμως κάνουν ακριβώς αυτά που απαιτεί ο νεοσουλτάνος (εδώ δεν μπόρεσαν να αρνηθούν την επίσκεψή του στην Κομοτηνή, θα του πούνε όχι στα άλλα;)! Έτσι, και στην κατεύθυνση των δίγλωσσων νηπιαγωγείων προχωράνε (με το ευρωπαϊκό πιλοτικό πρόγραμμα του ΙΕΠ), και τις Διαχειριστικές Επιτροπές των βακουφίων υπονομεύουν με κάθε τρόπο (μηνύσεις, καταγγελίες, οικονομικός στραγγαλισμός…), και τους μουφτήδες κάλεσαν σε παραίτηση για να προχωρήσουν σε εκλογές (άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία)! Ό,τι ζητάει η Άγκυρα υλοποιείται από τους Κουΐσλιγκς της Αθήνας, αλλά ως …δική τους επιλογή. Φυσικά επικαλούνται και τον «διάλογο», αλλοίμονο, τι είναι οι άνθρωποι, τίποτε φασίστες; Τίποτε πουλημένα τομάρια, εξωνημένα κνώδαλα, προσκυνημένα γιουσουφάκια; Όχι, είναι δημοκράτες και αριστεροί κι έχουν προτεραιότητα τον διάλογο (με την Άγκυρα).

Αξίζει να δει κανείς και το πώς υλοποιείται η πολιτική αυτή της Κυβέρνησης τοπικά. Πρώτα διέλυσαν την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στην Κομοτηνή, στο πιο κρίσιμο σημείο της χώρας δηλαδή, χωρίς καμμία δικαιολογία (μάλλον επειδή όντως λειτουργούσε).

Έτσι μένει στην περιοχή αρμόδια για το εθνικό ζήτημα ασφάλειας μόνο η Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Μετά το κωμικοτραγικό πέρασμα του κ. Καφόπουλου, ο οποίος έφυγε μάλλον πριν πληροφορηθεί πού πέφτει η …Κομοτηνή, έχουμε σήμερα επικεφαλής της ΥΠΥ έναν διπλωμάτη που απλώς ακολουθεί τις οδηγίες του «συμβούλου» τον οποίον φύτεψε προ τριετίας ο Ν. Κοτζιάς στη θρακική πρωτεύουσα: ο Γιάννης Μπεληγιάννης, που ήταν διοικητής της ΕΥΠ Κομοτηνής επί σημιτικού Πασόκ, λύνει και δένει κατά βούληση, πάντα στο όνομα του υπουργού – μέντορά του. Έχει δημιουργήσει μιαν άτυπη δομή «βιβλιοθηκών» σε 32 μειονοτικούς οικισμούς, όπου 4 εκπαιδευτικοί ανά χωριό καλούνται να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα κτλ. Καλό ακούγεται αλλά ο τρόπος υλοποίησης, η ανταπόκριση του κόσμου και το τελικό αποτέλεσμα θα κρίνουν την επιτυχία του εγχειρήματος. Μέχρι τότε δεδομένη είναι μόνο η ανάλωση των μυστικών κονδυλίων στο σχέδιο αυτό, το οποίο μάλλον δεν διεκδικεί δάφνες …νομιμότητας. Πέραν αυτού όμως; Το ίδιο κέντρο αποφάσεων («ΠΡΑΤΤΩ») έχει κλείσει κάθε στρόφιγγα προς τις πάγιες ανάγκες των μειονοτικών υπηρεσιών/προσώπων εκείνων που αποδεδειγμένα στήριξαν την νομιμότητα στην πατρίδα μας σε καιρούς πολύ δύσκολους. Ποιος άραγε διοχετεύει τις ανώνυμες καταγγελίες στις δικαστικές Αρχές, ποιος βρίσκει επίσημα έγγραφα του ΥΠΕΞ για να τα στρέψει εναντίον του Σελήμ Ισά, προέδρου της Διαχειριστικής Επιτροπής της Κομοτηνής; Πάντως αυτός ο τελευταίος, που εργάζεται αμισθί (και καταχρεωμένος) επί δύο χρόνια για την αγαπημένη του Ελλάδα, ΔΕΝ διόρισε προ μηνός την κόρη του στο υπουργείο του κ. Κοτζιά – με «εξετάσεις» στην Διπλωματική Ακαδημία -, ΔΕΝ διαχειρίζεται απόρρητα κονδύλια με βάση τις …σεξουαλικές επιλογές των δικαιούχων και ΔΕΝ είναι αυτός που ζήτησε (ανεπιτυχώς) από οποιονδήποτε «μαύρη» οικονομική στήριξη.

Να επανέλθουμε στο Κυπριακό

του Λευτέρη Ριζά

       Έχουμε πολύ καιρό να ασχοληθούμε με το Κυπριακό. Όχι γιατί το ξεχάσαμε ή πιστέψαμε πώς όλα θα πάνε καλά. Αντίθετα δεν πιστεύαμε την αισιοδοξία που έντεχνα καλλιεργούσαν για την κατάληξη των διαπραγματεύσεων στο Crans-Montana. Και που παρά την αποτυχία του, λόγω της στάσης της τουρκικής κυβέρνησης από την μια και του επιτυχημένου ελιγμού του Έλληνα ΥΠΕΞ, κ. Ν. Κοτζιά, δεν είναι λίγοι που προσβλέπουν και εύχονται για την συνέχιση των συνομιλιών και την εξεύρεση μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του.

       Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτές οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες για μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού ήταν και εξακολουθούν να είναι μια μεγάλη απάτη. Συνειδητή ή όχι δεν το συζητάμε τώρα.

       Σε ένα τόσο καθαρό «πρόβλημα», όπως το Κυπριακό δύο λύσεις υπάρχουν (γι αυτό ακριβώς είναι και πρόβλημα: δεν έχει μία λύση): ή δεν αποδέχεσαι την εισβολή και τα αποτελέσματα της και πάνω σε αυτή την απόφαση του χαράζεις την στρατηγική και πολιτική σου ή προσπαθείς να βρεις τρόπους, να επινοήσεις σχέδια και «λύσεις» που αποδέχονται τα αποτελέσματα της εισβολής/κατοχής, βελτιώνοντας τα κάπως.

       Οι πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ – τόσο του Συμβουλίου Ασφαλείας όσο και της ολομέλειας – ήτανε πεντακάθαρες: ζητούσαν να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής / κατοχής και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προηγούμενη κατάσταση της.

       Αυτές τις αποφάσεις η Τουρκία δεν τις έλαβε υπόψη της. Κι όχι μόνον αυτό: προχώρησε και στην δεύτερη εισβολή (Αττίλας ΙΙ) και στην συνέχεια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους  της Βόρειας, κατεχόμενης, Κύπρου (γνωστό ως ψευδοκράτος του Ντενκτάς).

Λίγο αργά (μήπως;) εξανέστη με τον κ. Eide;

Του Αχιλλέα Ομήρου

       Ο υπουργός των Εξωτερικών μας κ. Ν. Κοτζιάς στην σημερινή συνέντευξη του στις εφημερίδες «Νέα Σελίδα» και «Φιλελεύθερος» (της Κύπρου) κάνει πάρα πολύ καλά που ανοιχτά πια επιτίθεται και ξεσκεπάζει τον Ειδικό Σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό, κ. Espen Barth Eide. Είπε μερικά για τον ρόλο του και στην ομιλία του στην Βουλή για τις εξελίξεις στο Κυπριακό (11/7/17). Αλλά στην συνέντευξη του είναι πολύ «επιθετικός». Το ίδιο καλή είναι και η σημερινή ανακοίνωση του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, πάλι για τις δραστηριότητες και το ρόλο του Eide ως ειδικού συμβούλου. 

       Αλλά αν θυμάμαι καλά – θυμάμαι πάρα πολύ καλά γιατί αναγκάστηκα να ανατρέξω στις δημοσιεύσεις του ΟΙΣΤΡΟΥ -  είχαν αναδημοσιευτεί τα άρθρα του καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κ. Μάριου Ευρυβιάδη και της γνωστότατης κ. Φανούλας Αργυρού. 

       Του πρώτου είχε τίτλο «Από τη Νορβηγία στη Λευκωσία: Το «ψώνιο» και τα «ψώνια» και είχε δημοσιευτεί στον «Φιλελεύθερο» 20-5-2015. Της κ. Αργυρού με τίτλο «Είναι ακόμα ανεκτός;» στην «Σημερινή» (30+31-12-2015). 

       Και τα τρία άρθρα τα είχε παρουσιάσει σε άρθρο του ο κ. Ελ. Ριζάς  με τίτλο «Η σιωπή του λαλίστατου ΥΠΕΞ κ. Ν. Κοτζιά» (7-1-2016). 

http://istrilatis.blogspot.gr/2016/01/blog-post_7.html

       Λέω μήπως αργεί το υπουργείο και ο ίδιος ο υπουργός να καταλάβουν και να ενεργήσουν ανάλογα, αυτά που έχουν καταγγελθεί, αποκαλυφθεί, αναλυθεί τεκμηριωμένα χρόνια τώρα νωρίτερα;  

Νίκος Κοτζιάς : Τελικά δεν άντεξε

του Λευτέρη Ριζά

       Τελικά ο υπ. Εξωτερικών μας και βέβαια και ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (εθνο-μηδενιστών και λάϊτ «πατριωτών») φαίνεται πως δεν μπορούν να αντέξουν τις πιέσεις των «συμμάχων» ιμπεριαλιστών για την λύση του Κυπριακού και ούτε να αντισταθούν στην αστραφτερή σκέψη και το απαράμιλλο πολιτικό θάρρος του δοκιμασμένου ανανιστή Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας (μέχρι πότε;) Νίκου Αναστασιάδη.

       Σε χθεσινή συνέντευξη του στην εφημερίδα Real News και στον Β. Σκουρή (22-1-17), με σχετική ευπρέπεια και με το θάρρος και θράσος που τον έχει οπλίσει ο «διαλεκτικός» τρόπος σκέψης του, η θητεία στο ΚΚΕ, τον Γ. Παπανδρέου, το ΙΣΤΑΜΕ, το «Πράττω» και τελευταία στην κυβέρνηση των πολλών «κυβιστήσεων», μας αποκάλυψε, αυτά που προσπαθούσε να κρύψει, τι πραγματικά σκέφτεται ως λύση για το Κυπριακό.

       Η λύση του Κυπριακού λοιπόν θα εξαρτηθεί :

       «Από το αν θα γίνει δυνατό να βρεθεί ένας κοινός παρανομαστής που θα δίνει τα μέγιστα δυνατά δικαιώματα στους τουρκοκύπριους και τη μέγιστη ασφάλεια στους ελληνοκύπριους. Ως προς το τελευταίο αυτό απαιτεί τον τερματισμό της κατοχής της Μεγαλονήσου, την κατάργηση του καθεστώτος των εγγυήσεων, που είναι αποικιακού τύπου, και την απόσυρση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο. Ουδείς, δηλαδή, μπορεί να έχει παρεμβατικά δικαιώματα ως προς την Κύπρο. Η Τουρκία πρέπει να αντιληφθεί ότι στον σύγχρονο κόσμο δεν μπορεί τρίτο κράτος να ελέγχει κράτος-μέλος της ΕΕ».

       Μην σας μπερδέψει το περί τερματισμού της κατοχής της Μεγαλονήσου κλπ. Διερωτηθείτε τι σημαίνει «τα μέγιστα δυνατά δικαιώματα στους τουρκοκύπριους και τη μέγιστη ασφάλεια στους ελληνοκύπριους». Τι σημαίνει τα μέγιστα δυνατά δικαιώματα και ποιος θα τα ορίσει; Η Τουρκοκύπριοι – τα ξαναλέμε κινδυνεύοντας να καταντήσουμε κουραστικοί – ως μειοψηφία / μειονότητα θα έχουν όλα εκείνα τα δικαιώματα που έχουν αναγνωριστεί διεθνώς. Ό,τι λέει ακριβώς το καταστατικό του ΟΗΕ. Δεν μπορούν τα «μέγιστα δυνατά δικαιώματα» να δικαιολογούν δημιουργία ανεξάρτητου κράτους ούτε να επιβάλλουν εκ περιτροπής προεδρία. Για να περάσουν όλα αυτά στις προτεινόμενες λύσεις έχουν φροντίσει να εξισώσουν τις δύο εθνικές ομάδες, να τις χαρακτηρίσουν ισότιμες, πολιτικά ισότιμες. Δηλαδή έχουν εξισώσει το 82% (την ελληνική «κοινότητα») με το 18% (της πάλαι ποτέ κυρίαρχης τουρκικής κοινότητας, που γι αυτό τον λόγο αν και μειοψηφία αποτελούσε την «πλειονότητα», ενώ η ελληνική πλειοψηφία ως καταπιεζόμενη την «μειονότητα»[1]).

Τουρκικές εμμονές στο Μοντ Πελεράν - Μάθημα Κοτζιά στον Άιντα

Σε βήμα «σημειωτόν» καθηλώνει την διαδικασία για το Κυπριακό η Άγκυρα, καθώς στο κρίσιμο ζήτημα των Εγγυήσεων και της Ασφάλειας για το οποίο συναντήθηκαν από την Τετάρτη οι τεχνοκράτες των Εγγυητριών δυνάμεων και των δυο κοινοτήτων, στο Μοντ Πελεράν, αρνήθηκε να καταθέσει γραπτώς τις θέσεις και τις προτάσεις της.

Αντίθετα, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες μας, η τουρκική πλευρά, κατόπιν οδηγιών που είχε μεταφέρει και ο Τούρκος αναπληρωτής πρωθυπουργός Τουγκρουλ Τουρκές παρουσίασε τις γνωστές θέσεις για διατήρηση των επεμβατικών δικαιωμάτων, διατήρηση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί (έστω και με παραλλαγές των παλιών Συνθήκων), αλλά αυτό που προκάλεσε εντύπωση ήταν η εμμονή στο θέμα της εξασφάλισης των τεσσάρων ελευθεριών και για τους Τούρκους πολίτες και μετά την λύση του Κυπριακού.

Η πρόβλεψη είναι να απολαμβάνουν των τεσσάρων ελευθεριών οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, όπως είναι και το ορθό. Η επιμονή της τούρκικης πλευράς να θέτει το ζήτημα αυτό σε συνάρτηση με τα ζητήματα Ασφάλειας εκτιμάται ότι αποσκοπεί στην διατήρηση μοχλών επιρροής και κυρίως στην επίτευξη των στόχων της Τουρκίας στο νησί ως soft power, καθώς με την ελευθερία διακίνησης κεφαλαίων και προσώπων, το καθεστώς Ερντογάν με τους απεριόριστους οικονομικούς πόρους που διαθέτει για την άσκηση εξωτερικής πολίτικης, θα προσπαθήσει να κυριαρχήσει οικονομικά και στο ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος.

Διπλωματική πηγή μας είπε ότι “αυτή είναι η έγνοια τους και όχι οι Τουρκοκύπριοι. Είναι φανερό ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τους Τουρκοκυπρίους όχι προς όφελός τους, αλλά προς όφελος της Τουρκίας”.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Άϊντα θα κάνει δικό του κείμενο και ερωτηματολόγιο την άλλη εβδομάδα το οποίο θα πρέπει να αξιολογηθεί και να απαντηθεί από τα μέρη, αλλά στο πλαίσιο της «εποικοδομητικής ασάφειας» δεν έχει διευκρινισθεί εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις θα αναβαθμισθεί η διαδικασία ώστε να κληθούν να απαντήσουν στα συγκεκριμένα ερωτήματα οι εγγυήτριες δυνάμεις είτε σε επίπεδο ΥΠΕΞ είτε σε ανώτερο επίπεδο.

Η κατάρρευση (;)[1] συνομιλιών και ποιος ευθύνεται

του Λευτέρη Ριζά

       Όπως είναι γνωστό κύκλοι του ενδοτισμού – στην Ελλάδα και την Κύπρο – και παράγοντες του εξωτερικού [ονόματα δεν λέμε, αλλά μπορείτε να φανταστείτε χωρίς να κάνετε  μεγάλο λάθος[, έσπευσαν να αποδώσουν ευθύνες για την κατάρρευση των συνομιλιών – πιο προσεκτικοί παρατηρητές μιλάνε για αποτυχία – στην Ελληνική Κυβέρνηση και πιο συγκεκριμένα σε παρέμβαση του υπουργού Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιά. Στην ηλεκτρονική εφημερίδα TVXS (του δημοσιογράφου και  Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Στέλιου Κούλογλου, παλιού στελέχους του ΕΚΚΕ και επίσης γνωστού λογοκλόπου[2]), δημοσιεύτηκε την Τετάρτη (23/11 και ώρα 12: 29) κατ’ αποκλειστικότητα η είδηση ότι «Βέτο Κοτζιά με απειλή παραίτησης πίσω από το αδιέξοδο στο Κυπριακό» !! Ακολούθησε «χαμός» στα τηλεοπτικά κανάλια και φυσικά οργισμένη διάψευση από τον υπουργό. 
       Στο ίδιο πνεύμα και ο Άριστος Μιχαηλίδης: «Ακόμα και τον Αναστασιάδη τον έβγαλαν απορριπτικό» (Φιλελεύθερος 24/11). Ποιοι; «Κι ακόμα εμφανίζονται «δικοί μας» που ψάχνουν τις αιτίες του αδιεξόδου στο «απορριπτικό μέτωπο», που φωνασκεί, ή στο ελλαδικό Υπουργείο Εξωτερικών, που λέει το αυτονόητο για κατάργηση των εγγυήσεων και βάζει όρους για να συμμετέχει σε διεθνή διάσκεψη ή στον Αναστασιάδη που ζήτησε διάλειμμα μιας βδομάδας κι έχασε ο Ακιντζί τη δυναμική του μέχρι να επιστρέψει στο δεύτερο Μοντ Πελεράν».

---

       Ποιο ήτανε αυτό το «βέτο» του Ν. Κοτζιά που δήθεν οδήγησε σε αποτυχία τις διαπραγματεύσεις στο Μον Πελεράν της Ελβετίας; Ότι ζήτησε «να υπάρξει συμφωνία Ελλάδος- Τουρκίας για τις διεθνείς εγγυήσεις και την ημερομηνία αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, πριν την διεθνή διάσκεψη που θα επικύρωνε την λύση του προβλήματος. Με βάση τα όσα είχαν μέχρι στιγμής συμφωνηθεί, σε πολύ γενικές γραμμές, η αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής θα γινόταν σταδιακά και μετά την επικύρωση της συμφωνίας. Στην προαναφερθείσα φόρμουλα  παρουσιάζεται να είχε συμφωνήσει αρχικά και ο Έλληνας πρωθυπουργός που στη συνέχεια άρχισε να επηρεάζεται από τις θέσεις του κ. Κοτζιά.». Αυτά κατά την «πολύ καλά ενημερωμένη» TVXS[3]. 

Οι αποικιακοί ευνούχοι της Λευκωσίας και ο Νίκος Κοτζιάς,

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ 

Τους φταίει ο Νίκος ο Κοτζιάς τους αποκιακούς ευνούχους της Λευκωσίας για την αποτυχία-φιάσκο της Ελβετίας. Ναί ο Κοτζιάς. Δεν τους φταίει ο “δικός” τους ο Μουσταφά Ακιντζί. Δεν είναι δυνατό να φταίει ο “προοδευτικός” αυτός άνθρωπος που τους έφερε “νέα πνοή”, μια “πολιτική άνοιξη” στον τόπο. Δεν μπορεί να φταίει η μεγάλη αυτή “λευκή ελπίδα” των θιασωτών της τουρκικής ειρήνης στην Κύπρο. 

Μήπως, μήπως λέω, να φταίει ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν; Η άλλη “λευκή ελπίδα” του σουνιτικού Ισλάμ και του τουρκο-ισλαμοφασισμού; Ο αναμορφωτής της Μεγάλης (Μπουγιούκ) Τουρκίας; Είναι αδύνατο να φταίει ένας Μπουγιούκ Ηγέτης. Δεν είναι. Ξεχάστε το και αυτό. 

Μήπως τότε να φταίνε οι ληστρικές και κατακτητικές νοοτροπίες και αντιλήψεις των Τούρκων, διαχρονικά, που υποστηρίζουν πως η ιστορία άρχισε με τις οσμανλικές κατακτήσεις, ευλογημένες από τον Αλλάχ και πως ότι κατακτάται από απίστους στο όνομα του Αλλάχ δεν επιστρέφεται; Δεν γίνεται. Αυτά είναι ρατσιστικά και αντιθρησκευτικά παραμύθια. 

Πως μπορεί να φταίνε αυτοί που έχουν ιερή αποστολή – από τον Αλλάχ τον ίδιο- να μας εξισλαμίσουν ώστε να σωθούν οι ψυχές μας; Ή για να ακριβολογώ – και όπως επιτάσσει το Κοράνι- να μας επαναφέρουν στον “ορθό” δρόμο διότι έχουμε “παραστρατήσει”; Δίοτι είμαστε όλοι τέκνα του Αβραάμ- του πρώτου μουσουλμάνου. Όλοι γεννιόμαστε μουσουλμάνοι, αλλά δεν το γνωρίζουμε. Μας “παραστρατούν” οι ήδη “παραστρατημένοι” γονείς μας. Και επειδή – πάντοτε κατά το Κοράνι- όλοι, για να σωθούμε, πρέπει να πεθάνουμε μουσουλμάνοι, οι ιεροπολεμιστές, δηλ. οι τζιχαντιστές, έχουν “ιερό καθήκον” να μας εξισλαμίσουν, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε έτσι είτε αλλιώς. Είναι δυνατόν να φταίνε αυτοί που θέλουν να μας χαρίσουν την αιώνια ζωή και τη βασίλεια των ουρανών;

Κοτζιάς: Το Κυπριακό πρέπει να λυθεί για να εξυπηρετηθεί ο κυπριακός λαός και όχι γεωπολιτικά συμφέροντα τρίτων

«Εμείς δουλεύουμε σταθερά για την ενότητα της Κύπρου, για τα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Το Κυπριακό πρόβλημα πρέπει να λυθεί όχι για να εξυπηρετηθούν τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα τρίτων, αλλά για να εξυπηρετηθεί μόνο ο κυπριακός λαός, η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιας, προσερχόμενος για να μιλήσει σε εκδήλωση της Κίνησης Ιδεών και Πράξης «Πράττω», της οποίας είναι πρόεδρος, στη Θεσσαλονίκη.

Σε ερώτηση για τις προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν και την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης ο κ. Κοτζιάς έκανε λόγο για "νευρικότητα" από την πλευρά της Τουρκίας και σημείωσε ότι η Ελλάδα πρέπει να αντιδράσει με ψυχραιμία και νηφαλιότητα και να μην αφήσει η νευρικότητα αυτή της Αγκυρας να εκδηλωθεί πάνω στη χώρα μας με τη δημιουργία ανθελληνικού μετώπου.

Μήπως ο Ερντογάν επιθυμεί να επιστρέψουμε στη Συνθήκη των Σεβρών;

Η Τουρκία είναι αναθεωρητική δύναμη είπε ο κ. Κοτζιάς και απευθυνόμενος στον πρόεδρο Ερντογάν έθεσε το ρητορικό ερώτημα, μήπως επιθυμεί να επιστρέψουμε στη Συνθήκη των Σεβρών.

Στη διάρκεια της ομιλίας του και αφού ξεκαθάρισε ότι μιλάει πλέον ως πρόεδρος της Κίνησης «Πράττω» και όχι ως υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Κοτζιάς είπε ότι πολλές πλευρές της Συνθήκης της Λωζάνης δεν έχουν εφαρμοστεί από την Τουρκία. «Να πω ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης η Ίμβρος και η Τένεδος είναι αυτοδιοικούμενες περιοχές; Να πω ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης θα έπρεπε οι 246.000 ομογενείς Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη να είναι σήμερα και 80.000 μουσουλμάνοι στη Θράκη, ενώ σήμερα έχουμε 130.000 μουσουλμάνους -και καλά κάνουν και αβγατίζουν-και 2.500 Ελληνες ομογενείς στην Κωνσταντινούπολη; Εδώ υπήρξε συνέχεια των παραβιάσεων», επισήμανε.

Ο Νίκος Κοτζιάς κρίθηκε επιτυχημένος

του Αχιλλέα Ομήρου

Όπως διαπιστώσαμε ο υπ. Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιάς παρέμεινε στην θέση του. Ασφαλώς γιατί ο πρωθυπουργός τον θεώρησε επιτυχημένο. 

Βεβαίως ο υπ. Εξωτερικών δεν χαράσσει και ασκεί εξωτερική πολιτική μόνος του. Υπάρχει πρωθυπουργός, συναρμόδια υπουργεία – Άμυνας, Οικονομικών, Βιομηχανίας -,το υπουργικό συμβούλιο και φυσικά αρμόδιοι ανώτατοι κρατικοί και κυβερνητικοί λειτουργοί.  Ο κ. Ν. Κοτζιάς πολύ συχνά συνηθίζει να υπερηφανεύεται γιατί αυτός πρώτος χάραξε τις σωστές γραμμές, διατύπωσε πρωτότυπες ιδέες για την επίλυση εθνικών μας προβλημάτων, τότε που υπήρξε σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου στο ίδιο υπουργείο. Ως «θεωρητικός» του ΚΚΕ είχε από τότε «συλλάβει» μερικές προτάσεις, που, αργότερα του δόθηκε η ευκαιρία να τις υποστηρίξει και πρακτικά. 

Μια από αυτές είναι και πρόταση να σταματήσει το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων στην Κύπρο – που ανήκει στις παλιές και κακές εποχές του αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού. Μόνο που κάθε ημέρα ανακαλύπτει κι αυτός και ο πρωθυπουργός του κ. Αλ. Τσίπρας, ότι η Τουρκία – εν προκειμένω ο Ερντογάν – και η φωνή και άνθρωπος της στην Κύπρο, ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας – δηλαδή του ψευδοκράτους της υπό κατοχή Βόρειας Κύπρου – κ. Ακιντζί μένουν σταθερά αμετακίνητη στην  διατήρηση των εγγυητριών δυνάμεων. Άλλωστε ως τέτοια δύναμη, εγγυήτρια, όπως πρόβλεπαν οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και το  Σύνταγμα της Κύπρου, μόνο η Τουρκία έδρασε. Μόλις θεώρησε ότι κινδυνεύουν οι Τουρκοκύπριοι, εισέβαλλε δυο φορές  στρατιωτικά στο νησί, και από τότε δεν το κούνησε. Μπορεί τα αρχικά ψηφίσματα του ΟΗΕ να της ζητούσανε να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής, αλλά δεν έγινε απολύτως τίποτα. Μέχρι που η πάντοτε υποχωρητική κυπριακή ηγεσία συμφώνησε και αποδέχτηκε τα τετελεσμένα: ο Μακάριος υπέγραψε μαζί με τον Ντενκτάς ως λύση την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Λύση για την οποία συμφώνησε και το «αγωνιστικό» ΑΚΕΛ. Που τώρα έχει εκνευριστεί σφόδρα με την υπαναχώρηση του ΚΚΕ, που πια δεν δέχεται αυτή την λύση*.  

Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα... κι αυτό το πουλημένο πολιτικό προσωπικό... αμερικανοτσολιάδες!

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

ΚΑΛΗΜΕΡΑ! Δυστυχώς, παραμένω "προφητικός".... (τι έγραφα προ τριετίας…)

"ΟΒΙΔΙΑΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ"

Στα νειάτα σου, καλώς, είσαι ΚΝίτης. Γράφεις και ένα πόνημα, κακώς, υπέρ της εισβολής των Σοβιετικών τανκ στην Πολωνία.

Σταλινικός, του μηχανισμού από μικρός.

Κάποια στιγμή, σε διώχνουν ή απομακρύνεσαι.

Βρίσκεις δουλειά σε Υπουργείο, αργότερα συναντάς μοιραίο για την χώρα πολιτικό αρχηγό, γίνεσαι κολλητάρι και το κυριότερο: σε κάνει Πρόεδρο του Ινστιτούτου διαμόρφωσης της πολιτικής του κόμματος που ηγείται!

Από Σταλινικός έγινες "εκσυγχρονιστής". Αυτοκριτική: Μηδέν...

Περνούν τα χρόνια, δεν πήρες αυτό που ήθελες, αλλάζει η συγκυρία, φτιάχνεις ένα μαγαζάκι για να διαπραγματεύεσαι το μέλλον σου και ξάφνου, λόγω και της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ ξαναθυμάσαι πως είσαι (και) "κομμουνιστής"! ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΑΙ ΜΕΓΑΛΕ…

* Σημ. (δική μας)...

Γίνεσαι και πανεπιστημιακός καθηγητής στο Ελλαντιστάν...

Η σιωπή του λαλίστατου ΥΠΕΞ κ. Ν. Κοτζιά

Του Λευτέρη Ριζά

       Προχθές – 5/1 – ο υπουργός Εξωτερικών μας κ. Ν. Κοτζιάς συναντήθηκε με τον  Ειδικό Σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό, κ. Espen Barth Eide. Σε αντίθεση με άλλες φορές ο υπουργός μας απέφυγε να κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους.

       Αντίθετα, ο κ. Άϊντα προέβη σε εκτενείς δηλώσεις, περί τα 10 λεπτά, και απάντησε σε μερικές ερωτήσεις.

Ο Σύμβουλος του ΟΗΕ, μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο θέμα των εγγυήσεων, χαρακτηρίζοντάς το «θέμα με διεθνείς διαστάσεις» η λύση του οποίου, τόνισε, πρέπει να κάνει και τις δύο κοινότητες της Κύπρου να αισθάνονται ασφαλείς.

       Για το θέμα των εγγυήσεων και τη θέση της ελληνικής αριστεροδεξιάς κυβέρνησης έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου εδώ στον ΟΙΣΤΡΟ και θα επανέλθω πιο αναλυτικά.

       Για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας καλύτερα το ζήτημα, το ρόλο του Eide και τη σιωπή του ημέτερου υπουργού Εξωτερικών – θα την αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο – αναδημοσιεύουμε δύο άρθρα Κυπρίων: του κ. Μάριου Ευρυβιάδη καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και της κ. Φανούλας Αργυρού γνωστής ερευνήτριας και δημοσιογράφου. Το άρθρο του κ. Μ. Ευρυβιάδη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ενώ της κ. Φ. Αργυρού στην «ΣΗΜΕΡΙΝΗ».

Από τη Νορβηγία στη Λευκωσία: Το «ψώνιο» και τα «ψώνια»

Μάριος Ευρυβιάδης    Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Σας το υπογράφω. Το έχω ψάξει καλά. Ο Νορβηγός είναι ψώνιο... με τον εαυτό του. Για κάτι τύπους σαν αυτόν, οι Αμερικάνοι έχουν μια καταπληκτική φράση: «είναι» λένε, «θρύλος μέσα στο δικό του το μυαλό» (he is a legend in his own mind). Ο Έσπεν Μπαρθ  Άιντα διακατέχεται από το σύνδρομο της μεγαλομανίας το οποίο προσπαθεί μεν να κρύψει αλλά το... «χούι» δεν κρύβεται και, όπως λέει ο λαός, φεύγει και τελευταίο.

Η μεγαλομανία του Άιντα δεν περιορίζεται στην Κύπρο. Του είναι όμως η Κύπρος το απαραίτητο εργαλείο, η αναγκαία συνθήκη, για κάτι πολύ πιο μωροφιλόδοξο. Όπως κάθε Σκανδιναβός ηθικοπλάστης, φαντάζεται τον εαυτό του να τιμάται από τη λεγόμενη Διεθνή Κοινότητα, την Ιnternational Community, γνωστή και ως ΙΝΤCOM (ίδε, Noam Chomsky «The Crimes of «INTCOM», Foreign Policy, September/October, 2002) με την απόλυτη διάκριση για ηθικοπλάστες του είδους του: το Νόμπελ Ειρήνης. Για ένα Νορβηγό, ειδικά, απονομή του Νόμπελ Ειρήνης είναι όπως η καταξίωση του προφήτη στη χώρα του. Ως γνωστό τα Νόμπελ τα καθιέρωσε Σουηδός και τα απονέμει η Σουηδική Ακαδημία. Όμως, για κάποιο λόγο, άφησε εντολή ο αποδέκτης του Νόμπελ Ειρήνης να επιλέγεται από τη Νορβηγία. Και γίνεται από το Κοινοβούλιο της χώρας.

Ο Γ. Καραμπελιάς συνομιλεί με τον Νίκο Κοτζιά (video)

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζητά με τον καθηγητή και συγγραφέα Νίκο Κοτζιά για τις γεωπολιτκές διαστάσεις της ελληνικής κρίσης.

Ν. Κοτζιάς: Στο όνομα του χρέους δεν θα παραιτηθούμε από την κυριαρχία μας

Φωτογραφία από την τελετή παράδοσης και παραλαβής του υπουργείου Εξωτερικών.

27/1/15

"Η Ελλάδα είναι ο σχετικός φωτεινός φάρος σταθερότητας και αυτό πρέπει και οφείλουν να το αντιληφθούν και οι σύμμαχοί μας και οι εταίροι μας ιδιαίτερα εκείνοι οι οποίοι νομίζουν και πιστεύουν ότι μπορούν μέσω του χρέους να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση την Ελλάδα και τη θέση της στο διεθνές σύστημα» δήλωσε ο νέος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς κατά την τελετή παράδοσης – παραλαβής του υπουργείο από τον Ευάγγελο Βενιζέλο.Ο ίδιος τόνισε πως «ήταν πολλοί εκείνοι που παραβίασαν τους κανόνες και προσπάθησαν να μας φέρουν προ τετελεσμένων πριν καν ορκιστεί η κυβέρνηση. Εάν νομίζουν ότι στο όνομα του χρέους θα μας κάνουν να παραιτηθούμε από την κυριαρχία μας για την ενεργή δραστήρια συμβολή στις ευρωπαϊκές πολιτικές κάνει λάθος» είπε και τόνισε πως «θέλουμε να είμαστε Έλληνες πατριώτες, θέλουμε να είμαστε ευρωπαϊστές, θέλουμε να είμαστε παγκόσμιοι διεθνιστές».

Τρία διδάγματα για την Αριστερά προς τη Κυβέρνηση Σωτηρίας

Του Νίκου Κοτζιά

Μετά το πετυχημένο εκλογικό αποτέλεσμα για τον Σύριζα θέλω να μιλήσω ως φίλος για το μεγαλύτερο κόμμα του τόπου, ως ο άνθρωπος που διατύπωσε τη θέση ότι «τίποτα δεν μπορεί να γίνει στη χώρα χωρίς τον Σύριζα», αλλά και τίποτα το ουσιαστικό και αποτελεσματικό «δεν μπορεί να κάνει ο Σύριζα χωρίς τους άλλους», χωρίς «εμάς τους υπόλοιπους». Η ανάλυσή μου έχει ως αφετηρία ότι ναι μεν ο Σύριζα διαθέτει μια αριθμητική και πολιτική πρωτοκαθεδρία αλλά δεν έχει ακόμα αποκτήσει την πολιτική και κοινωνική ηγεμονία. Στην ανάλυση που κάνω, δεν με ενδιαφέρει τόσο η αξιολόγηση αν τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν καλά ή όχι, που ήταν, όσο το ποια είναι τα προς υπέρβαση προβλήματα προκειμένου να υπάρξει μια σταθερή πλειοψηφία για αλλαγή στη χώρα και να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση Σωτηρίας. Εξίσου με ενδιαφέρει και προτείνω μια διαφορετική ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Ανάγνωση από την οποία προκύπτει και το από πού θα αντληθούν κύρια δυνάμεις συγκρότησης της αναγκαίας πλειοψηφίας.

Η ζωή με δίδαξε ότι υπάρχουν τρία είδη κριτικής: α) Τα καλά λόγια και η κολακεία, δύο διαφορετικά πράγματα, τα μαθαίνει κανείς άμεσα. Ο καλάγαθος, αλλά και ο τόσο διαφορετικός κόλακας ότι έχουν να πουν το λένε άμεσα στον ενδιαφερόμενο. Τον κακό λόγο, την ύβρη, την μαθαίνει κανείς επίσης έγκαιρα, κατά κανόνα από τρίτους που του την μεταφέρουν. Το τρίτο είναι είδος δυσεύρετο. Συχνά απουσιάζει. Πρόκειται για τον κριτικό δημιουργικό λόγο. Η κριτική από φίλο που θέλει να βοηθήσει. Ένα φίλο που ποτέ δεν μίλησε για τα προβλήματα που προκύπτουν εν μέσω μάχης. Που δεν είναι, όμως, ούτε στρουθοκάμηλος να παριστάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται αυτό που διαπιστώνει στη διάρκεια της μάχης και δεν μιλώ για αυτά στην ώρα τους. Η δύναμή της αριστεράς όλων των αποχρώσεων πρέπει να είναι η κουλτούρα του διαλόγου, της δημοκρατικής κριτικής, της αφομοίωσης των αλλαγών.