Και εγώ, το σκυλί, τώρα λύσσαξα...

Του Μάνου Λαμπράκη 

Μετά τους πυροβολισμούς που σημειώθηκαν στο χώρο του ΕΦΚΑ και στο Πρωτοδικείο από 89χρονο άνδρα, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ανθρώπων, η πρώτη και αυτονόητη πρόταση δεν μπορεί παρά να είναι μία: η ένοπλη βία είναι απολύτως καταδικαστέα. 

Δεν υπάρχει εδώ καμία ρωγμή ερμηνείας που να επιτρέπει συμψηφισμούς, καμία βιαστική μετατροπή ενός δράστη σε σύμβολο. 

Και όμως, μέσα στο ίδιο υλικό των ρεπορτάζ, υπάρχει ένα γράμμα. 

Και αυτό το γράμμα δεν μπορεί να αγνοηθεί όχι για να αθωώσει, αλλά για να εκθέσει.

«Κύριοι των εφημερίδων, καλημέρα. Είμαι ο Π.Κ. Γεννήθηκα στη Μεσσηνία το 1937 και πήγα στρατιώτης το 1959.

Το 1962 πήγα στο Βερολίνο για δουλειά και σχολείο. Το 1970 ταξίδεψα και εγκαταστάθηκα στο Σικάγο. Το 2005 κατέθεσα στο Σικάγο για σύνταξη και η Αμερική μου έβγαλε σύνταξη σε δύο μήνες. Επίσης, κατέθεσα στο Σικάγο τη γερμανική κάρτα και σε έξι μήνες μου έστειλαν τη μεικτή γερμανική σύνταξη.

Στο ίδιο γραφείο και την ίδια ώρα, μαζί με τις δύο κάρτες, κατέθεσα και το ελληνικό ΙΚΑ: το βιβλιάριο ενσήμων και το βιβλιάριο ασθενείας. Οι Αμερικανοί μου είπαν πως θα στείλουν τα χαρτιά στην Ελλάδα και εμένα μου έδωσαν δύο από τα αντίγραφα και κάποια άλλα χαρτιά. Από τότε που πήγαν στην Ελλάδα, άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα με το ελληνικό ΙΚΑ και με τα ελληνικά δικαστήρια.

Το ελληνικό ΙΚΑ, αυτή η επιτροπή στην πλατεία Αττικής, όταν με κάλεσε στο γραφείο, με έβρισε χυδαία και με αποκάλεσε «γενίτσαρο» που ήρθα στην Ελλάδα τους και ζητάω σύνταξη· τους έβρισα και εγώ. Και το ελληνικό ΙΚΑ, αφού έχει την πένα και η πένα έχει τη δύναμη, μου έκανε πρώτον μια πλαστογραφία και δεύτερον ένα σαμποτάζ, γράφοντας ένα γράμμα στο γερμανικό ΙΚΑ ότι δεν μου δίνουν ελληνική σύνταξη.

ΥΓ: Οι δημόσιες υπηρεσίες, τα ελληνικά δικαστήρια και το ελληνικό ΙΚΑ μου φέρθηκαν εδώ στην Ελλάδα –όπου ήρθα και είμαι 20 χρόνια, με σύνταξη στις ΗΠΑ 2.600 δολάρια τον μήνα, επί 20 χρόνια = πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια– σαν αδέσποτο σκυλί του κλώτσου και του μπάτσου.

Και εγώ, το σκυλί, τώρα λύσσαξα και είμαι λυσσασμένος και θα πάω κάποια μέρα στα γραφεία και θα τους δαγκώσω, να λυσσάξουν και αυτοί.

Ο λυσσασμένος,

Π.Κ.»

Αν αφαιρέσει κανείς την τελική εκτροπή, το γράμμα αυτό δεν είναι μια άναρχη κραυγή. 

Είναι ένα κείμενο με δομή : καταγωγή, μετανάστευση, εργασία, επιστροφή, σύγκρουση. Μια μικρή αφήγηση βίου που διεκδικεί να αναγνωριστεί ως απόδειξη. 

Πως το "πε ο υπουργός Δικαιοσύνης...οποίος τα βάζει με το Κράτος, ισοπεδώνεται

Βασίλης Λαμπόγλου 

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης.

Και θα έπρεπε σήμερα τα  κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης αλλά και οι δικηγορικοι σύλλογοι να είναι "στα κάγκελα."

Μια τεράστια θεσμική εκτροπή λαμβάνει χώρα...

Ο δημόσιος εκβιασμός του έφεδρου ισραηλινού αξιωματικού του IDF πως θα πάρει μαζί του τη κυβέρνηση,είχε αποτέλεσμα(φωτό 4).

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας αποφάνθηκε τη περί μη ανάσυρσης της δικογραφίας των υποκλοπών, παρά τα καταλυτικά νέα στοιχεία που προέκυψαν και η  "εύλογη αρχειοθέτηση της" προκαλεί θυμηδία.

40 μέρες τη μελεταγε τη δικογραφία ο Κύριος Εισαγγελέας και αποφάνθηκε πως δεν συντρέχει κανένας λόγος να ερευνηθεί η απόπειρα ή τέλεση κατασκοπείας σε αυτούς που κρίθηκαν ενοχοι για το ότι έστελναν μηνύματα με το παράνομο λογισμικό Predator στον υπουργό Εξωτερικών, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον πρώην πρωθυπουργό, τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον διευθυντή της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών...και πλήθος άλλων θεσμικών  λειτουργών του πολιτεύματος της χώρας.

Το σκεπτικό του Ανώτατου Εισαγγελέα πως  αφού οι δράστες των υποκλοπών δεν στόχευσαν μόνο τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρο αλλά και τον τηλεπαρουσιαστή Φουρθιώτη, άρα αποκλείεται λογικά η τέλεση του αδικήματος της κατασκοπείας γιατί άτομα σαν τον Φουρθιώτη “δεν θα μπορούσαν να αποτελούν στόχο κατασκόπων” αποτελεί ύβρι στην ιστορία του θεσμού του ανωτάτου δικαστηρίου.

Σημειώνεται πως ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας ήταν εποπτεύων εισαγγελέας της ΕΥΠ όταν αποφασίστηκε η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη. 

Η απόφαση του  ανώτατου Εισαγγελέα μπορεί  να είναι μόνο κατόπιν πολιτικής παραγγελίας της εκτελεστικής εξουσίας και στο μυαλό έρχονται οι εποχές επταετίας του Αρείου Πάγου επί Κωνσταντίνου Κόλλια (ο στρατός δια της κεραυνοβόλου επεμβάσεως εματαίωσεν τον αφανισμό της Ελλάδος. 

Η Επανάστασις έγινε δεκτή μετ’ αγαλλιάσεως)

Ο θαυμαστός ηθικός μας κοσμος

Ο Κύριος Ευστρατίου ηταν κολλητός φίλος της Σακελλαροπουλου !!

Επειδή κατηγορούν την Κοβέσι ας θυμηθούμε μια υπόθεση στην Ελλάδα:

Το 2007, επί νέας δημοκρατίας, η δικαστής Γρεβενών Μαρία Μαργαρίτη αποκάλυψε οίκο ανοχής που λειτουργούσε στο χώρο των δικαστηρίων όπου ανήλικοι κακοποιούνταν σεξουαλικά και πολλές φορές έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθεί από το δικαστικό σώμα. Η κα Μαργαρίτη ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι που η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή την απομάκρυνε βίαια.

Μετά από δεκάδες απειλές, όπως την εισβολή από κακοποιούς στο σπίτι της που την ξύρισαν το κεφάλι, ποινικές κατηγορίες που κατέπεφταν στα δικαστήρια και άλλα πολλά, το 2008 μετά από νέα απεργία πείνας έξω από τον Άρειο Πάγο για 20 ημέρες λύγισε και εισήχθη στο Νοσοκομείο. Το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα σχεδόν ελληνικό ΜΜΕ παρά μόνο από το BBC.

Αντίθετα, η νέα δημοκρατία επέλεξε τον τότε κύριο κατηγορούμενο της Παναγιώτη Ευστρατίου, και τον προήγαγε σε σύμβουλο Επικρατείας τον Ιούλιο του 2004 και σε αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Δεκέμβριο του 2019.

Αρθρο Στέλιου Ράμφου στην «Κ»: Κρέων ή Αντιγόνη;

17.03.2025

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων […]

Το τατουάζ στο χέρι της Μαρίας Καρυστιανού πιθανότατα παραπέμπει στις ψυχές που πέταξαν ψηλά. Οι συγγενείς των θυμάτων, σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο, παρουσιάζουν αντίστοιχη με την Αντιγόνη συναισθηματική συγκέντρωση στην τύχη και την τιμή των δικών τους: Ζητούν επίμονα να μάθουν, συσπειρώνονται, γράφουν τα ονόματα, όμως σέβονται τις ψυχές των θυμάτων και δεν συνθηματολογούν, ούτε φωνασκούν. Με τον πόνο τους πλάθουν κάτι άλλο. [ΙΝΤΙΜΕ / ΘΩΜΑΪΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ]

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων – η νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμός, αδιαφορία, ανευθυνότης κ.τ.ό.

Με βοήθησαν, πρέπει να πω, τα δύο και πλέον χρόνια της συγχύσεως περί τα πράγματα (ουδέν κακόν αμιγές καλού) και με παρηγόρησε η σκέψη πως ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια. Με ώθησε ωστόσο να ξανασκεφθώ την κατάσταση η φορτισμένη εκκρεμότητα την οποία διεμόρφωνε ένα γενικευόμενο αίσθημα κατά της πολιτείας και της δικαιοσύνης της. Αντί να αναδύεται η αλήθεια στο φως, μένει πεισματικά στον βυθό.

Η ψυχική ταύτιση

Δρ. Βασίλης Λύκος: Πρόβατα ή Λύκοι;Η Ελλάδα μπροστά στον Καθρέφτη της Σιωπής

19 Φεβρουαρίου 2026

Είναι μια συζήτηση που δεν χαϊδεύει αυτιά και δεν φοβάται τις λέξεις. Μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για όσα συμβαίνουν γύρω μας — και συχνά περνούν σαν να είναι φυσικά φαινόμενα, σαν να μην μας αφορούν, σαν να μην μπορούμε να τα αλλάξουμε, έδωσε στον 98.4 ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης και Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας Βασίλης Λύκος .

Από το αγροτικό ζήτημα που πνίγεται ανάμεσα σε επιδοτήσεις, αδιέξοδα και πολιτικές σκοπιμότητες, μέχρι τη θεσμική λειτουργία της Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, η συζήτηση αγγίζει τον πυρήνα της εκπροσώπησης και της αξιοπιστίας. Ποιος μιλά για ποιον; Ποιος αποφασίζει; Και τελικά, ποιος λογοδοτεί; Η κουβέντα όμως δεν μένει στα θεσμικά. Περνά στην καρδιά της ιστορικής μνήμης. Στην Καισαριανή — σύμβολο αντίστασης, θυσίας και αξιοπρέπειας. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, η μνήμη συχνά βαραίνει. Και όταν βαραίνει, κάποιοι προτιμούν να τη θάψουν. Όμως χωρίς μνήμη, η κοινωνία γίνεται εύπλαστη. Ξεχνά. Συμβιβάζεται. Συνηθίζει. Και εκεί αρχίζει το πιο επικίνδυνο κομμάτι: η κανονικοποίηση.

Όταν οι σκιές γύρω από κοινωνικά προγράμματα και δημόσιους οργανισμούς δεν προκαλούν πια οργή αλλά έναν αμήχανο αναστεναγμό. Όταν εταιρικές και κρατικές υποθέσεις — από τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ μέχρι τον Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης — συζητούνται για λίγο και μετά χάνονται μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει. Το ερώτημα είναι γιατί δεν αντιδρούμε. Μήπως εθιζόμαστε; Μήπως η «σιωπή των αμνών» δεν είναι πια μεταφορά, αλλά στάση ζωής;

Η κοινωνία που συνηθίζει το σκάνδαλο, σταματά να το βλέπει ως σκάνδαλο. Το μετατρέπει σε «αναμενόμενο». Και όταν το αναμενόμενο γίνεται καθημερινότητα, η δημοκρατία φθείρεται όχι με θόρυβο — αλλά με ψίθυρο.

Γιατί αυτή η ΣΙΩΠΗ για την ΚΙΒΩΤΟ;

Γιώργος Τασιόπουλος 

Γιατί ΣΙΩΠΑ η κοινωνία, οι πολίτες, και κυρίως η Εκκλησία(!!!), όταν τουλάχιστον 7 ανήλικοι ομολόγησαν ότι πιέστηκαν να ψευδομαρτυρήσουν;

Γιατί δεν πρέπει κανείς να αναρωτιέται πώς δομές φιλοξενίας ανηλίκων με τεράστιο έργο,  υποκαθιστούν την ίδια την πολιτεία καθώς αυτή αδυνατεί να το παράσχει;

 Πώς δομές που στήθηκαν με υποδειγματικό τρόπο χωρίς τη συμμετοχή του κράτους πέρασαν σε άλλα χέρια μαζί και το οικονομικό τους απόθεμα και τώρα υπολειτουργούν και διαλύονται με μόνους κερδισμένους τα διορισμένα νέα στελέχη που αποζημιώνονται με υπέρογκα ποσά για τον έργο τους?

Γιατί τέτοια ΣΙΩΠΗ για την απόφαση καταδίκης στον πατέρα Αντώνιο στις ημέρες μας, είμαστε τόσο ευτυχείς για τον τρόπο που επιτελεί το καθήκον της η δικαιοσύνη και χαίρει της εμπιστοσύνης μας;

Μήπως αυτή η ΣΙΩΠΗ γιατί η κυβέρνηση έχει δώσει δείγματα γραφής και με δικαιοσύνη αντιμετώπισε περιπτώσεις φίλων της που κακοποίησαν σεξουαλικά ανήλικους; (Λιγνάδης, Γεωργιάδης, Κολωνός κλπ)

Αν τέτοια ΣΙΩΠΗ είναι η απάντηση της κοινωνίας των πολιτών στο τόσο ΑΔΙΚΟ 

ας μην ψάχνουμε τις αιτίες σε επίορκους κρατικούς λειτουργούς, στην κακή πολιτεία, 

 η πρωταρχική αιτία των όσων κακών συμβαίνουν στην χρεοκοπημένη πατρίδα μας είμαστε ΕΜΕΙΣ η αιτία, τα χειρότερα έρχονται!

«Σε μία Δικαιοσύνη που νοσεί, η ανοχή είναι συνενοχή»! Κείμενο βόμβα από τέως δικαστικό λειτουργό!

21/02/2026

Ο εφέτης Γιάννης Ευαγγελάτος παραιτήθηκε μετά από 20 χρόνια υπηρεσίας και το κείμενο που υπογράφει είναι συγκλονιστικό:

Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι…

Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου.

Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη.

Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε.

Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα».

Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο.

Η ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα δεν είναι συμπτωματική...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Γίνεται όλο και καλύτερο.

Ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό της η Όλγα Κεφαλογιάννη.

Και μας καταθέτει τα παρακάτω...

"Αναφορικά με τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί, θέλω να είμαι απολύτως σαφής:

Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα σε κάθε γονέα να ζητήσει δικαστικά τη μεταρρύθμιση ζητημάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες ζωής ενός παιδιού. 

Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.

Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα.

Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές.

Εσύ τα έλεγες Γιώργο Καραιβαζ...και έφαγες το κεφάλι σου.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στις 25/1/2023 ανώτατος αξιωματικός της Άμεσης Δράσης κατέθεσε στην Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων ότι τον Νοέμβρη του 2021 ο τότε αρχηγός του σώματος, Μιχάλης Καραμαλάκης, του τηλεφώνησε και με απειλητικό τρόπο τον διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι 3 νεαροί που είχαν συλληφθεί για κατοχή ναρκωτικών ουσιών στο Μαρούσι. 

Ο ένας από τους τρεις νεαρούς ήταν συγγενής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Τάκη Θεοδωρικάκου (όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια από σχετική ανάρτηση του υπουργού στα social media πρόκειται για τον γιό του).

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα αναφέρει στην κατάθεσή του ο ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. λίγη ώρα πριν τον καλέσει ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. τηλεφωνικά, αστυνομικοί της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. έκαναν έλεγχο σε τρία άτομα σε παρκάκι στο Μαρούσι. Πάνω τους είχαν βρεθεί 18 γραμμάρια ναρκωτικών ουσιών .

 Οι νεαροί ανέφεραν στους αστυνομικούς ότι τα ναρκωτικά ανήκαν από κοινού σε όλους, ενώ ο γιός του Τ. Θεοδωρικάκου ζήτησε να «μιλήσει με τον υπασπιστή του υπουργού».

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας των δύο ανδρών, ο καταγγέλλων αξιωματικός ρώτησε τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. τι ακριβώς θέλει, με τον δεύτερο να του απαντάει πως επιθυμεί «να καταστραφούν άμεσα οι ποσότητες ναρκωτικών και να μην προσαχθεί κανένας».

Ο ανώτατος αξιωματικός φέρεται να απάντησε στον τότε αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ ότι δεν έχει «καμία αρμοδιότητα ως Διευθυντής της Άμεσης Δράσης» και πως «όλες οι δικογραφίες που σχηματίζονται ενόψει των ελέγχων της Άμεσης Δράσης σχηματίζονται από τα οικεία Τμήματα Ασφαλείας». 

Τότε ο Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ Καραμαλάκης φέρεται να ζήτησε με ύφος «επιτακτικό» από τον ανώτατο αξιωματικό να λύσει το θέμα γιατί δεν μπορεί να «σχηματιστεί δικογραφία για μέλος της οικογένειας του υπουργού».

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την κατάθεση του καταγγέλλοντα αξιωματικού ο Αρχηγός του είπε:

«Κόψε το λαιμό σου και φώναξε τα παιδιά που εμπλέκονται στον έλεγχο και λύσε το θέμα τώρα γιατί δεν μπορεί να σχηματιστεί δικογραφία σε βάρος μέλους της οικογένειας του υπουργού».

Όταν ο καταγγέλλων προσπάθησε να εξηγήσει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ο Αρχηγός τον απείλησε ευθέως. 

Σύμφωνα με την κατάθεση του:

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΜΑΣΚΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για την Αναγέννηση της Ελληνικής Πολιτικής Αυτοσυνείδησης

Η καταγγελία της Μ. Καρυστιανού προς την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι δεν είναι απλώς μια ακόμη πράξη διαμαρτυρίας.

Είναι ένα καίριο ρήγμα στο οικοδόμημα της “ευρωπαϊκής περσόνας”, δηλαδή της εξιδανικευμένης εικόνας της Ευρώπης ως υπεράνω διαφθοράς, αδιαφάνειας και θεσμικής παραλυσίας.

Η Κοβέσι ήταν -και εξακολουθεί να προβάλλεται ως- το σύμβολο της “καθαρής Ευρώπης”, της Ευρώπης που “ελέγχει τους διεφθαρμένους του Νότου”, της Ευρώπης που “βάζει τάξη εκεί όπου τα κράτη μέλη αποτυγχάνουν”.

Όταν, λοιπόν, μια μάνα από την Ελλάδα καταγγέλλει ότι “Η ίδια η Ευρωπαία Εισαγγελέας δεν έκανε το καθήκον της στα Τέμπη”, τότε δεν καταρρέει απλώς ένας θεσμός. Καταρρέει ολόκληρη η ηθική αφήγηση της Ευρώπης, όπως διαμορφώθηκε έντεχνα μέσα σε δεκαετίες, στα μάτια των Ελλήνων.  

Η ευρωπαϊκή περσόνα βασίζεται στο ηθικό κύρος των θεσμών της. Η ΕΕ δεν έχει στρατό, δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική, δεν έχει κοινή κουλτούρα, δεν έχει κοινή γλώσσα.

Αυτό που έχει -και πάνω σε αυτό στηρίζεται- είναι η ηθική υπεροχή των θεσμών της, η εικόνα ότι είναι “ανώτεροι”, “αδιάφθοροι”, “τεχνοκρατικά ορθοί”. Η Κοβέσι ήταν το avatar αυτής της υπεροχής.

Για το Νίκο Ρωμανό με αφορμή τα Χριστούγεννα

Σε μια εξαιρετικά σημαντική ανάρτηση του σήμερα ο Χρήστος Ράμμος παίρνει θέση για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού.

Σε μια εξαιρετικά σημαντική ανάρτηση του σήμερα ο Χρήστος Ράμμος, ανώτατος δικαστής και πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ, παίρνει θέση για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού. Αυτές τις γιορταστικές μέρες η σκέψη μου πήγε φέτος, μεταξύ άλλων κατηγοριών αναξιοπαθούντων [βαρέως ασθενών, πενθούντων, γερόντων, μοναχικών, καταθλιπτικών, φυλακισμένων], για τους οποίους οι γιορτές είναι μάλλον μια επίταση της δοκιμασίας τους παρά πηγή χαράς ή/και εύρεσης κάποιων ψηγμάτων ελπίδας και τρυφερότητας, σε ένα νέο άνθρωπο, το Νίκο Ρωμανό, που παραμένει προφυλακισμένος για πάνω από ένα χρόνο, χωρίς να είναι κατάδικος, χωρίς δηλαδή να έχει διαγνωσθεί και βεβαιωθεί με όλες τις δικονομικές εγγυήσεις της δίκαιης δίκης και συγκεκριμένα με μια, έστω, πρωτοβάθμια αλλά πάντως οριστική δικαστική απόφαση, η ενοχή του.


Μιλάμε, με άλλα λόγια, για ένα έτος -που θα γίνει ενάμιση μετά την πρόσφατη απόφαση του δικαστικού συμβουλίου για την παράταση της επίμαχης προφυλάκισης- στη ζωή ενός νέου ανθρώπου, που, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, είναι πιθανό να αθωωθεί όταν δικαστεί. Δεν ξέρω αν συνειδητοποιούμε πόσο βαρύ είναι όλο αυτό, όταν μάλιστα υπήρχαν στην διάθεση του δικαστικού συμβουλίου, που έλαβε την σχετική απόφαση, ηπιότερα μέτρα, εξασφαλιστικά και αυτά της δημόσιας ασφάλειας, όπως είναι ο κατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση [άρθρα 282 έως 285 και 292 έως 294 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας], ενόψει, μάλιστα, και του τεκμηρίου της αθωότητας ενός ανθρώπου που είναι απλώς κατηγορούμενος και δεν έχει ακόμη δικαστεί επί της ουσίας, τεκμηρίου που είναι μια από τις κορυφαίες κατακτήσεις του νομικού μας πολιτισμού.

Να θυμίσουμε εδώ ότι στο άρθρο 6 §4 του Συντάγματος ορίζεται με σαφήνεια και αδιάστικτα ότι “ Nόμος ορίζει το ανώτατο όριο διάρκειας της προφυλάκισης, που δεν μπορεί να υπερβεί το ένα έτος στα κακουργήματα και τους έξι μήνες στα πλημμελήματα. Σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις τα ανώτατα αυτά όρια μπορούν να παραταθούν για έξι και τρεις μήνες, αντίστοιχα, με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου”.

Η ντροπή των φραπέδων και η κάθαρση

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Χτες, στο ναό της Δημοκρατίας παρακολουθήσαμε σε λάιβ μετάδοση ένα αίσχος, μία ντροπή, την παρωδία ενός παρακράτους που πίνει φραπέ ενώ καίγεται.

Μιλάω για την εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ο μάρτυρας Φραπές έγινε φάρσα και εμείς, μαζί και εγώ, γελώντας κάναμε βάιραλ τις απαντήσεις του...

Όμως έγινε φάρσα και οι άρχοντες γελάνε πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό

Μερικά χρόνια πριν, ένα γειτονικό κράτος δεν είπε απλά ευχαριστώ στο παρακράτος και από έναν αντίστοιχο Φραπέ κατάφερε να περάσει στην κάθαρση.

Στο Μιλάνο, εκεί στα 1992, υπήρχε ένας οίκος ευγηρίας και ορφανοτροφείο με μεγάλο κοινωνικό έργο. 

Δεν ήταν απλά ένα ίδρυμα, ήταν θεσμός με ιστορία από το 1700 όταν ήταν το παλάτι ενός ευγενή.

Πρόεδρος του οίκου ήταν ο Μάριο Κιέζα, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας (PSI).

Ένας επιχειρηματίας που είχε εταιρεία καθαρισμού επεδίωκε να υπογράψει σύμβαση έργου με τον οίκο ύψους 140 εκατομμυρίων λιρών, όμως έπρεπε να δώσει μίζα στον Πρόεδρο ίση με το 10% της σύμβασης.

Ο επιχειρηματίας ήταν τίμιος και δεν το δεχόταν αυτό, έτσι απευθύνθηκε στην αστυνομία. 

Την υπόθεση την ανέλαβε ένας εισαγγελέας ο Αντόνιο Ντιπιέτρο που μαζί με τις αρχές κατέστρωσε σχέδιο παγίδευσης του Προέδρου.

Μπήκε στη Φυλακή ως Αγόρι. Βγήκε έξω ως Γηραιός.

Joseph Ligon — 68 Χρόνια Χαμένα, Ελευθερία στα 83

Ήταν 15 χρονών όταν ο δικαστής είπε ότι θα πέθαινε πίσω από τα κάγκελα.

Ήταν το 1953.

Ήταν μαύρος, φτωχός και παιδί σε μια αίθουσα δικαστηρίου που είχε ήδη αποφασίσει.

Ο Joseph Ligon καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς αναστολή, κατηγορούμενος για έγκλημα όπου άλλοι ήταν υπεύθυνοι για τις δολοφονίες. Πάντα υποστήριζε ότι ποτέ δεν πήρε μια ζωή.

Αλλά στην Αμερική εκείνη την εποχή, δεν είχε σημασία.

Δεν υπήρχαν δεύτερες ευκαιρίες.

Καμία χάρη για ένα αγόρι που χρειαζόταν βοήθεια - όχι φέρετρο.

Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από τσιμέντο και ατσάλι.

Τα εφηβεία του, τα είκοσι του, ολόκληρη η νιότη του - χάθηκε.

δεκαετίες πέρασαν. Ο κόσμος που θυμόταν εξαφανίστηκε.

📌 68 χρόνια.

Ο μακροβιότερος ανήλικος «lifer» στην ιστορία των ΗΠΑ.

Το 2017, τελικά του δόθηκε αναστολή.

Αλλά ο Joseph αρνήθηκε.

Ἡ ΧΔ τό 1968: Τό ἀστικό καθεστώς ἀντίθετο μέ τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ

Τό ἔτος 1968, ένα χρόνο μετά τήν ἐπιβολή τῆς δικτατορίας τῶν Συνταγματαρχῶν, τό καθεστώς προετοίμαζε τήν ἐπιβολή νέου “Συντάγματος”, πού θά ἐγκρινόταν μέ “δημοψήφισμα”, μέ ἀποτέλεσμα ἦταν προδιαγεγραμμένο. Ἡ δράση τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας καί τῶν ὑπόλοιπων κομμάτων εἶχε ἀπαγορευτεῖ, ἡ ἐφημερίδα δέν κυκλοφοροῦσε μέ ἐπιλογή τῶν στελεχῶν της, λόγω τοῦ καθεστῶτος τῆς προληπτικῆς λογοκρισίας. Γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς χουντικῆς προπαγάνδας, κυκλοφόρησε ὡς ἔκδοση τῆς “Χριστιανικῆς Δημοκρατίας” τόν Ἀπρίλιο, τό μικρό βιβλίο μέ τίτλο “Κριτική τοῦ Συντάγματος ὑπό τό φῶς τοῦ Χριστιανισμοῦ”, μέ ὑπογραφή “Χριστιανική Δημοκρατία”. 

Τό σχέδιο “Συντάγματος”εἶχε δοθεῖ στή δημοσιότητα στίς 15 Μαρτίου 1968. Βασικός συντάκτης τοῦ κειμένου τοῦ βιβλίου ἦταν ὁ ἱδρυτής τῆς ΧΔ Νίκος Ψαρουδάκης, ἀλλά αὐτό ἦταν προϊόν συλλογικῆς δουλειᾶς, προκειμένου νά χρησιμέψει ὡς ἐργαλεῖο κατά τῆς ψήφισης τοῦ χουντικοῦ “Συντάγματος”. Τό 32σέλιδο βιβλίο διαδόθηκε ἀπό τά μέλη τῆς ΧΔ, μέ ὅλους τούς κινδύνους πού αὐτό συνεπαγόταν, σέ δικτατορικό καθεστώς.

Ἡ κριτική δέν στέκεται μόνο σέ αὐταρχικές διατάξεις οἱ ὁποῖες κατέλυαν θεμελιώδη δικαιώματα. Μέ ἀφορμή τίς θεσμοθετούμενες ἀπό τή Χούντα ἀπαγορεύσεις ἀκόμα καί διακίνησης ἰδεῶν πού ἀμφισβητοῦσαν τό ἀστικό καθεστώς, τό κείμενο τῆς ΧΔ προχωρᾶ σέ κριτική ἐπί τῆς οὐσίας τοῦ ἀστικοῦ συστήματος, ἀναδεικνύοντας τόν ἀντιχριστιανικό του χαρακτήρα. Μέ ὁρισμένες ἐπισημάνσεις ἐπίκαιρες καί σήμερα (σ.σ. 19-20):

•Τό ἀστικό κοινωνικό καθεστώς δέν εἶναι σάπιο μόνάχα ἐπειδή γεννᾶ τόν κομμουνισμό. Εἶναι σάπιο κυρίως γιατί στέκεται ἐμπόδιο στήν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ στήν κοινωνική ζωή, στήν ἐπικράτηση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ στή γῆ, ὅπως εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ κι ὅπως αἰῶνες τώρα ἡ πιστή ἀνθρωπότητα ζητάει στήν προσευχή της. Πράγματι, ἡ ἀστική κοσμοθεωρία, ἡ ἀστική οἰκονομία, καί τό ἀστικό καθεστώς εἶναι πέρα ὥς πέρα ξένα καί ἀντίθετα πρός τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ -τό Εὐαγγέλιο- προβάλλει τόν Ἠθικό νόμο καί τήν Ἠθική τάξη. Ὁ Ἀστισμός προβάλλει τόν Φυσικό Νόμο καί τή Φυσική Τάξη (ordre naturel)

•Tό Eὐαγγέλιο δίδει προτεραιότητα στή συνείδηση, ὁ ἀστισμός ἀπευθύνεται στό ἔνστικτο.

•Ὁ Χριστιανισμός θεωρεῖ πρώτη ἀξία τή ψυχή καί αὐτήν θέλει νά βοηθήσει. Ὁ ἀστισμός ἀνώτατη ἀξία θεωρεῖ τό χρῆμα (pecunia nervus rei publicae) καί ἀνώτατο ἰδανικό τό ἀτομικό συμφέρον (interêt).

Μονόδρομος εκτροχιασμού

•ΣΤO OΝOΜΑ ΤΗΣ «EΛΕΥΘΕΡΗΣ AΓOΡΑΣ»-

τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ

Ὅταν ξεκίνησαν τὸ Κίνημα καὶ ἡ ἐφημερίδα του πρὶν 72 χρόνια, κατάγγελλαν τὶς δύο ἐκδοχὲς τοῦ ὑλισμοῦ ποὺ ἐπικυριάρχησαν μεταπολεμικά: τὴν ἀστικὴ καὶ τὴ μαρξιστική. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης καὶ ἐλάχιστοι ἄλλοι, ὅπως ὁ Νικόλαος Μπερντιάγιεφ, ἀρνήθηκαν τὰ ψεύτικα διλήμματα καὶ διακήρυξαν ὅτι ἄλλος εἶναι ὁ δρόμος γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη.

Σήμερα, δὲν ὑπάρχουν διλήμματα, ἀλλὰ ὁ μονόδρομος ἑνὸς ἐκτροχιασμένου καπιταλιστικοῦ συστήματος μὲ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλελευθερισμὸ καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση. Τὸ ὁποῖο, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ «ἀντιπάλου δέους», ἔχει ἐπιδοθεῖ σὲ λυσσαλέα ἀποδόμηση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τῶν κατακτήσεων τῶν ἐργαζομένων πρὸς ὄφελος μιᾶς ὅλο καὶ πιὸ μικρῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας κερδοσκόπων.

Στὸ ὄνομα τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς», ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὡς θέσφατο καὶ νέα θεότητα, τὰ πάντα κατεδαφίζονται πρὸς ὄφελος τῶν κερδοσκόπων. Καὶ μάλιστα, τῆς πιὸ παρασιτικῆς ἐκδοχῆς τῆς «ἐπιχειρηματικότητας», στὴν ὁποία δίνονται περιθώρια νὰ κερδοσκοπεῖ, ἐπενδύοντας καὶ συνεισφέροντας έλάχιστα στὴν οἰκονομία:

– Μὲ τὴν αὐξανόμενη ἀπαξίωση τῆς ἀξίας καὶ τῶν συνθηκῶν τῆς ἐργασίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ κατεύθυνση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ὅπως ἔχει ἤδη τονίσει ἡ ΧΔ σὲ ἀνακοίνωσή της ἀπὸ τὸ 2023, ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη «… ἐπαναφέρει τὸ καθεστὼς τοῦ πρώιμου Μεσοπολέμου, δηλαδὴ μέχρι τὶς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1930. Ἐκεῖ εἴχαμε ἀκόμη καὶ παιδιὰ νὰ ἐργάζονται σὲ καθεστὼς ἐξαρτημένης ἐργασίας ὡς “μαθητευόμενοι” 16 ὧρες τὸ 24ωρο…». Τὸ 13ωρο, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀπέργησαν οἱ ἐργαζόμενοι τὴν 1η Ὀκτωβρίου, εἶναι φυσικὴ συνέπεια τῆς πάγιας αὐτῆς πολιτικῆς.

– Μὲ τὴν ἐκχώρηση τῶν ἕτοιμων κοινωφελῶν ὑποδομῶν ποὺ ἔγιναν μὲ χρήματα τοῦ Δημοσίου, μὲ ἐξασφαλισμένη πελατεία τοὺς πολίτες οἱ ὁποῖοι τὶς ἔφτιαξαν καὶ μετατρέπονται σὲ πελάτες τῶν κερδοσκόπων. Ἕνα πανευρωπαϊκὸ φαινόμενο ποὺ ἀναδείχθηκε μὲ τὸ δυστύχημα τῆς γέφυρας Μοράντι στὴ Γένοβα τῆς Ἰταλίας τὸ 2018, ἀλλὰ καὶ ὡς μία ἀπὸ τὶς πολλὲς παθογένειες ποὺ ὁδήγησαν στὸ δυστύχημα τῶν Τεμπῶν.

– Μὲ τὴν ἀσυδοσία τῶν καρτὲλ καὶ τῶν ὀλιγοπωλίων, βασικὴ αἰτία τῆς ἀκρίβειας ποὺ μειώνει τὴν ἀγοραστικὴ δύναμη τῶν πολιτῶν. Σύμφωνα μὲ ρεπορτὰζ τῆς ἱστοσελίδας «Πολίτικο», ποὺ ἔχουμε ἀναπτύξει στὴν ἱστοσελίδα μας, ἐνῶ τὸ 2011 τὸ ποσοστὸ τῶν δημόσιων διαγωνισμῶν μὲ ἕνα μόνο μειοδότη ἦταν 11%, τὸ 2020 ἔχει σκαρφαλώσει στὸ 42%.

Η Κοβέσι ως Ύπατος Αρμοστής

Της Μαρκέλλας Καβαλιεράτου

05/10/2025 

Η Ρουμάνα επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι, συνοδευόμενη από το κύρος μιας ευρωπαίας λειτουργού, κατέφθασε, την περασμένη εβδομάδα, στην Αθήνα όπου συναντήθηκε με υπουργούς και ανώτατους κρατικούς λειτουργούς και έδωσε συνέντευξη τύπου.

Μέσα στην απαξίωση του σημερινού πολιτικού συστήματος και της εξαρτημένης, απ’ αυτό, Δικαιοσύνης πολλοί Έλληνες φαντάζονται ότι επιτέλους βρέθηκε ο άνθρωπος που θα «καθίσει στο σκαμνί» τους ενόχους, θα δικαιώσει τους αδικημένους και θα αποκαλύψει όλα τα πολιτικά και οικονομικά λαμόγια που, εδώ και δεκαετίες, «πίνουν το αίμα» του ελληνικού λαού. Οποία αυταπάτη!

Η Λάουρα Κοβέσι ενεργεί ως Ύπατος Αρμοστής της ΕΕ. Δεν αρκεί η ασφυκτική εξάρτηση της Ελλάδας από την Κομισιόν και τη γραφειοκρατία των Βρυξελών, δεν αρκεί η απόλυτη εξάρτηση από την ΕΚΤ και το Ευρωσύστημα, τώρα έχουμε και τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO).

Όπως σε κάθε κράτος, η Δικαιοσύνη δεν απονέμει το δίκαιο στους πολίτες, αλλά, εφαρμόζει τους νόμους που έχει θεσπίσει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Αυτοί οι νόμοι, που δεν είναι πάντοτε δίκαιοι, αποσκοπούν στην αναπαραγωγή και προστασία του συστήματος από την αμφισβήτησή ή και την ανατροπή του.

Λάουρα Κοβέσι...

Του Δημήτρη Πατέλη 

«🤨 Επειδή μας τάχουν κάνει “τσουρέκια” με τη Ρουμάνα στην καταγωγή αλλά μαντρόσκυλο των Αμερικανικών και Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και των πιο σκοτεινών κύκλων στην Ευρώπη, Λάουρα Κοβέσι, να έχουμε καθαρά τα εξής, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις:

  ➡️ Η κυρία ήρθε στην Ελλάδα με ΜΟΝΑΔΙΚΟ σκοπό να “σπρώξει” την εντολή των αφεντικών της: - “Έξω οι Κινέζοι από την Ελλάδα! Από το Λιμάνι του Πειραιά αρχίζοντας κι από παντού!”. Το δήλωσε άλλωστε ξεκάθαρα και η ίδια!

  ➡️ Όσο για τα περί … Τεμπών, ΟΠΕΚΕΠΕ, Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών, με τα οποία κάποιοι “χαϊδεύουν τ’ αυτιά του κοσμάκη” και καλλιεργούν προσδοκίες, με το συμπάθιο είναι “τρίχες κατσαρές”:  - Η κυρία τα χρησιμοποιεί για να κρατάει απ’ τα αχαμνά το Μητσοτάκη και τους υπουργούς του, μέχρι να πετύχει αυτό που θέλει και να τα … συγκαλύψει μετά!

 ➡️ Η κυρία εξάλλου έχει μεγάλο παρελθόν από … συγκαλύψεις, αρχίζοντας από το ξέπλυμα της ομοτράπεζης (τα ίδια αφεντικά εννοώ…) θείτσας UrSSula Von der Leiden, αφού έστειλε με διάφορα προσχήματα στον κουβά ΟΛΕΣ τις υποθέσεις μίζας, διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας κι απόκρυψης στοιχείων που κατηγορήθηκε, από τα εμβόλια για τον Covid μέχρι τα όπλα! 

Την ίδια προστασία παρείχε και σε ΟΠΟΙΑ άλλη υπόθεση ΚΑΘΕ αξιωματούχου των Βρυξελλών της ίδιας παρέας!

Απ. Αποστόλου: «ΟΠΕΚΕΠΕ- Τέμπη - Κοβέσι, η απογύμνωση του θεσμικού κελύφους μιας Δημοκρατίας των τύπων» (ηχητικό)

Μια συζήτηση-πρόκληση στον 98.4 για το πώς οι μηχανισμοί εξουσίας αποκόπτονται από την κοινωνία και ακυρώνουν την ουσία της Δημοκρατίας

Ο Καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, σε μια συζήτηση-πρόκληση για το πώς οι θεσμοί στην Ελλάδα αλλά και τμήμα της κοινωνίας με ρόλους σε θεσμούς, υπηρεσίες αλλά και τον ιδιωτικό τομέα, έχουν μετατραπεί σε θεραπαινίδες της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας.

Περιγράφει το πώς αυτονομημένοι μηχανισμοί από την κοινωνία, λαμβάνουν αποφάσεις στο όνομα της και έχουν υπαλληλοποιήσει ακόμη και πρόσωπα που υπηρετούν θεσμούς ή θέσεις και ρόλους-κλειδιά. Αυτή η υπαλληλοποίηση θέτει από μόνη της κι ένα κομβικό ερώτημα: ακόμη και η αναθεώρηση του Συντάγματος στο άρθρο 86, μπορεί να γίνει μόνο από ένα πολιτικό σύστημα με τέτοιες λειτουργίες ή πρέπει πρωτίστως να είναι υπόθεση της κοινωνίας;

Η Δημοκρατία και οι θεσμικές της λειτουργίες μετατρέπονται διαρκώς σε έναν τυπικό εξωτερικά τίτλο. Η κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί και να δράσει, αφού την αφορά πρωτίστως την ίδια.

Ο Πάνος Ρούτσι δεν «κάνει απεργία πείνας».

Του Μάνου Λαμπράκη 

Ο Πάνος Ρούτσι δεν «κάνει απεργία πείνας». Ο Πάνος Ρούτσι εκθέτει, με το ίδιο του το σώμα, την αλήθεια μιας πολιτείας που έχει παραιτηθεί από τη Δικαιοσύνη και έχει επιλέξει τον εμπαιγμό ως κανόνα διακυβέρνησης.

 Πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας, στο κέντρο της κρατικής κυριαρχίας, μπροστά στο Κοινοβούλιο, εκεί όπου το Σύνταγμα υποτίθεται ότι καθιστά την αξιοπρέπεια αδιαπραγμάτευτη. Δεν πρόκειται για ιδιωτική απόγνωση αλλά για δημόσια μαρτυρία.

 Για μια βίαιη αποκάλυψη ότι εδώ και δεκαεπτά ημέρες ο χρόνος χρησιμοποιείται ως όπλο εξόντωσης, ότι το κράτος δεν συζητά αλλά αναβάλλει, δεν αναλαμβάνει ευθύνη αλλά αποσύρεται πίσω από την τεχνική της εξάντλησης. Η παθολόγος-λοιμωξιολόγος Όλγα Κοσμοπούλου ήδη απηύθυνε έκκληση να βρεθεί λύση, διότι δεν υπάρχει χρόνος, και αυτό δεν είναι μόνο ιατρική διάγνωση αλλά ηθική καταδίκη ενός καθεστώτος που παρακολουθεί τη φθορά ως διαδικαστικό δεδομένο. Η βιολογική καταστροφή είναι μετρήσιμη, έχει χαθεί περίπου το δεκαοκτώ με είκοσι τοις εκατό της μυϊκής μάζας, η καρδιά κινδυνεύει, οι γιατροί ζητούν διακοπή και νοσηλεία, όμως ο ίδιος επιμένει να συνεχίσει μέχρι να δικαιωθεί, διότι η δικαίωση εδώ δεν είναι ανταμοιβή αλλά αλήθεια. Η πείνα του δεν είναι εργαλείο εκβιασμού, είναι γλώσσα. Η σιωπή του δεν είναι αδυναμία, είναι κατηγορία. Το σώμα του δεν είναι θέμα υγείας, είναι τεκμήριο ενοχής της πολιτείας.

Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους.

 π. Κώστας Λαγός 

Κάποτε, στην επαρχία του Αγίου Νικολάου π, κάποιος καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο. Λίγο πριν την εκτέλεσή του, ο ίδιος ο άγιος έπιασε το χέρι του δημιου και σταμάτησε την εκτέλεση.

Όταν, την εποχή του Μ. Βασιλείου ο φοροεισπράκτορας του Αυτοκράτορα πήγε να επιβάλλει άδικους φόρους, ο Μέγας Βασίλειος τον σταμάτησε και μετά από έντονη διαφωνία και απειλές εκ μέρους του αξιωματούχου, ο τελευταίος έφυγε άπραγος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεσήκωσε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη όταν η αυτοκράτειρα προσπάθησε να αρπάξει το οικόπεδο μιας χήρας. 

Τιμή Αγίων η μίμηση Αγίων έλεγε ο όσιος Παΐσιος και αυτή είναι η απάντηση απέναντι στο δίλημμα, ψευδές και πονηρό κατά τη γνώμη μου, δικαιοσύνη ή νομιμότητα. 

Είναι επίσης η απάντηση, στο πού βρίσκεται η θέση ενός κληρικού όταν κάποιος πολίτης, κάποιος άνθρωπος, πολεμά να βρει το δίκιο του.

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα κατά τη γνώμη μου. Ο Χριστός είπε αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα (το νόμισμα που του έδειξαν), να τα δώσετε στον Καίσαρα και ότι ανήκει στον Θεό να το δώσετε στον Θεό. 

Οι νόμοι φτιάχνονται από τον Καίσαρα, από το κράτος, είναι γραμμένοι από ισχυρούς και αυτούς εξυπηρετούν. Η δικαιοσύνη όμως είναι κάτι που έχει δοθεί από τον Θεό και αποτελεί βασικό στοιχείο της Βασιλείας Του. 

Μη μας μιλάτε άλλο λοιπόν για νόμους, για διατάξεις και παραγράφους. Δε θέλουμε τέτοιου είδους νομιμότητα. Θέλουμε δικαιοσύνη, η οποία είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

"Ο νόμος ουδέποτε έκανε τους ανθρώπους ούτε στο ελάχιστο δικαιότερους και,μέσω του σεβασμού τους γι'αυτόν,ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι αναδεικνύονται καθημερινά σε φορείς αδικίας" μας λέει ο σπουδαίος Αμερικάνος φιλόσοφος Ντ. Θορώ και ζούμε ακριβώς αυτό στη χώρα μας. Ο σεβασμός στον νόμο να μας αναδεικνύει σε φορείς αδικίας. 

Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με τον νόμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με την πολιτεία και το κράτος. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους. Με όποιον τρόπο μπορούμε. Είτε μας φαίνεται λίγο είτε μας φαίνεται πολύ αυτό που τελικά θα κάνουμε, θα πούμε, θα γράψουμε.

Πηγή: https://tragoudiglarou.blogspot.com/2025/09/blog-post_25.html