Ο «Φραπές» εισήχθη… αιφνιδίως στον «Ευαγγελισμό», για να αναβάλει τη δίκη του.

Βασίλης Λαμπόγλου 

 Σκηνές απείρου κάλλους εκτυλίχτηκαν χτες και σήμερα στο τρίγωνο Κολωνάκι-Ευελπίδων-«Ευαγγελισμός», με πρωταγωνιστή τον διαβόητο Γεώργιο -επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής- Ξυλούρη, γνωστό και ως «Φραπέ», εκλεκτό αγροτοπατερικό και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ στην Κρήτη και εκ των πρωταγωνιστών του σκανδάλου της εγκληματικής οργάνωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, και την νομική του υπεράσπιση.

Ο «Φραπές» δικαζόταν (εξ αναβολής) στο 16ο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας με την κατηγορία της απείθειας. 

Είναι μια παράπλευρη δικαστική εμπλοκή του που προέκυψε μετά την άρνησή του να προσέλθει αυτοπροσώπως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που διερευνούσε (λέμε τώρα) το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στα τέλη Νοέμβρη του 2025.

Δεν είναι καμιά σπουδαία ποινική κατηγορία, καθώς ο ένοχος απειλείται με ποινή μέχρι 6 μηνών. 

[Αρθρο 169 ΠΚ – Απείθεια: Με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών τιμωρείται όποιος, ύστερα από νόμιμη πρόσκληση, αρνείται σε κάποιον από τους υπαλλήλους του άρθρου 13, παρ. α’, χωρίς αντίσταση, την υπηρεσία ή συνδρομή που οφείλεται κατά το νόμο ή την είσοδο σε οποιοδήποτε μέρος για να επιχειρηθεί κάποια νόμιμη υπηρεσιακή ενέργεια].

Ομως, επειδή το αδίκημα είναι καραμπινάτο και διαπράχτηκε σε αγαστή συνεργασία (αν όχι υπαγόρευση) με το κυβερνών κόμμα, δε θέλουν να υπάρξει δίκη και καταδίκη, τουλάχιστον όσο διαρκεί η τρέχουσα βουλευτική και κυβερνητική περίοδος. 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΈΛΑΜΨΕ !!!!

Κιβωτός του Κόσμου: Αθώοι ο πατέρας Αντώνιος και δύο συγκατηγορούμενοι του στα Ιωάννινα !

«Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα είναι, ότι σήμερα δικαιώνεται το μεγάλο έργο της Κιβωτού, το οποίο κάναμε χρόνια» δήλωσε ο ιδρυτής της

Κιβωτός του Κόσμου: Αθώοι ο πατέρας Αντώνιος και δύο συγκατηγορούμενοι του στα Ιωάννινα

Αθώοι για όλες τις πράξεις που τους αποδίδονταν κρίθηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου», πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου, η πρώην διευθύντρια της δομής των Ιωαννίνων, Ανδριανή Θεοδωρακοπούλου, και ο παιδαγωγός Πασχάλης Σκορδάς.

Σύμφωνα με ανακοίνωση των συνηγόρων υπεράσπισης την οποία επικαλείται το epirusgate.gr, η αθωωτική απόφαση εκδόθηκε μετά από πολύμηνη ακροαματική διαδικασία και ήταν σύμφωνη με την εισαγγελική πρόταση, καθώς οι αποδιδόμενες πράξεις δεν αποδείχθηκαν. Η υπόθεση αφορούσε καταγγελίες σχετικά με τη μεταχείριση ανηλίκων σε δομή της οργάνωσης στα Ιωάννινα.

Η Ανδριανή Θεοδωρακοπούλου αντιμετώπιζε κατηγορίες για σωματική βλάβη ανηλίκων με μεθοδευμένη πρόκληση ψυχικού πόνου, σύμφωνα με το άρθρο 312 του Ποινικού Κώδικα, καθώς και για παράνομη κατακράτηση και παράνομη βία, βάσει των άρθρων 325 και 330, ενώ ο παιδαγωγός Πασχάλης Σκορδάς κατηγορούνταν για σωματική βλάβη ανηλίκων.

Στον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου αποδιδόταν ηθική αυτουργία στις πράξεις αυτές. Το δικαστήριο, όπως αναφέρουν οι συνήγοροι υπεράσπισης, έκρινε αθώους και τους τρεις κατηγορουμένους μετά την ολοκλήρωση της αποδεικτικής διαδικασίας.

Η τοποθέτηση των συνηγόρων υπεράσπισης

Σε κοινή ανακοίνωση, οι δικηγόροι Δημήτριος Δήμος, Χριστίνα Μάστορα και Γεώργιος Γεωργίου αναφέρουν ότι η απόφαση βασίστηκε στην αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων. «Ο λόγος, επομένως, ανήκει πλέον στη Δικαιοσύνη, η οποία έκρινε με βάση τα αποδεικτικά μέσα και όχι τις εντυπώσεις», τονίζουν.

Οι συνήγοροι υπογραμμίζουν το έργο του πατέρα Αντωνίου μέσω της «Κιβωτού του Κόσμου» από το 1998, σημειώνοντας πως η οργάνωση παρείχε στέγη, φροντίδα και εκπαίδευση σε χιλιάδες παιδιά. Υπενθυμίζουν ότι ο ιδρυτής της οργάνωσης έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη δράση του.

📢 Ο Ρουβίκωνας δικάζεται ως συμμορία

Ο Ρουβίκωνας, στην υπερδεκαετή ιστορία του, βρίσκεται ξανά και ξανά με «θρησκευτική» ευλάβεια σε δύο κατηγορίες σημείων. Από τη μία στα μικρά και μεγάλα μέτωπα των λαϊκών αγώνων και αναγκών, και από την άλλη στα δικαστήρια αντιμετωπίζοντας διώξεις. Εκτός από τις χιλιάδες δράσεις και παρεμβάσεις όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε περάσει τις πόρτες των δικαστηρίων εκατοντάδες φορές.

Το αντιμετωπίζουμε στωικά, συχνά δεν τα δημοσιοποιούμε καν, το βλέπουμε σχεδόν σαν φυσικό φαινόμενο, γιατί τελικά αυτό είναι: ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης.

Γνωρίζουμε πως αυτό που κάνουμε, ειδικά εφόσον πολιτικά επιλέγουμε να λειτουργούμε όχι μόνο «έξω» αλλά και ενάντια στους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, θα έχει αυτό το κόστος. Ο αντίπαλος έχει μια εξουσία να υπερασπιστεί, έχει τεράστια συμφέροντα. Το συμβολικό φορτίο των ενεργειών μας αφαιρεί πολιτικό κεφάλαιο από την κορυφή και το μεταφέρει στη βάση της κοινωνίας. Και τις φορές που οι ενέργειές μας ξεπερνούν τον συμβολισμό και φέρνουν μικρές νίκες, τότε δεν μιλάμε απλά για πολιτικό κεφάλαιο αλλά για απειλή μέσω παραδείγματος. Ασφαλώς και θα μας πάρουν για προσαγωγές, ασφαλώς και θα μας σύρουν σε δίκες. Και δεν είναι μόνο ο αριθμός των δικών, είναι και η εφευρετικότητα στις κατηγορίες. Εκτός από τα κλασικά (π.χ. αντίσταση ή φθορές), μας έχουν συλλάβει για δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα, έχουν ανασύρει νόμους από τη χούντα των συνταγματαρχών για «διέγερση» ή «πρόκληση σε στάση», και πρόσφατα ξεκίνησαν να δοκιμάζουν την τύχη τους με κατηγορίες όπως ο «εκβιασμός» σε μια περίπτωση διεκδίκησης δεδουλευμένων που ένα αφεντικό έκλεψε από τον εργάτη του.

οι εφοπλιστές-αρχαιοφιλοι-αρχαιοκαπηλοι, σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι...

Βασίλης Λαμπόγλου 

Έβλεπα της φωτογραφίες φιλης απο τη Σχοινούσα...

Και τον τοίχο που "προστατεύει το Ακρωτήρι- αρχαιολογικό χώρο του νησιού που ανήκει στην εφοπλιστική  οικογένεια  Παπαδημητρίου.

Αυτον τον τοίχο που εχτισαν το 1980,γκρεμισαν οι κάτοικοι το 1983 με δυναμίτη,που τον ξαναχτισαν οι ιδιοκτήτες και φυλασσετο παλαιότερα από σκυλιά που κυνηγουσαν "παρεισακτους".

Και θυμήθηκα αυτά που ακούγονταν για το νησί,για τα ελικόπτερα και τα γιωτ που συναθροιζοντο επί μέρες στο Ακρωτήρι ,για το νησί "σούπερ μάρκετ " της αρχαιοκαπηλίας,για τα κλειστά αυτιά και μάτια της δημοτικής και λιμενικής αρχής.

Και θυμήθηκα μια παλαιότερη ιστορία...

Της  εφοπλιστικής οικογένειας Παπαδημητρίου, μέλη της οποίας ήταν εμπλεκόμενα στην υπόθεση παράνομης διακίνησης αρχαιοτήτων στη Σχοινούσα.

17/3/24 ...Σύλληψη του Δημήτρη Παπαδημητρίου, ενός εκ των τριών αδελφών της οικογένειας, μετά από έρευνες που έγιναν σε οικίες του κατά τις οποίες εντοπίστηκαν βυζαντινές εικόνες που, σύμφωνα με τις Αρχές, εμπίπτουν στον νόμο περί αρχαιοτήτων. 

Κι όμως κυβερνούν ή ασελγούν σε βάρος της πατρίδας έχοντας ακαταδιωκτο

(Άρθρο 4 παρ. 1): Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Αυτό σημαίνει ότι κανένας πολίτης, κανένας κρατικός λειτουργός και κανένας δικαστής δεν εξαιρείται από την υποχρέωση να τηρεί τους νόμους.

Κι όμως, ακαταδίωκτο στην Ελλάδα λοιπόν έχουν:

1. Μέλη της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων / Εμπειρογνωμόνων Covid-19 (2021)

2. Τραπεζικά Στελέχη / Τραπεζίτες & Μέλη της Διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ (2023): Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το ταμείο διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας του Ελληνικού Κράτους —της περιουσίας μας, δηλαδή.

3. Στελέχη και Διοίκηση της ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων)

4. Μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για το δυστύχημα των Τεμπών (2023)

5. Ακαταδίωκτο για το πόθεν έσχες των καναλαρχών!

Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη ο Πρωθυπουργός. ΕΧΕΙ βρει όλους τους τρόπους να καλυφθεί από παντού! 

Ακαταδίωκτο στους ανθρώπους που έστελναν τον κόσμο να εμβολιαστεί. Στους τραπεζίτες —αλίμονο, τα φιλαράκια του θα άφηνε έτσι;

 Στην ΑΑΔΕ τη δημόσια υπηρεσία που μπορεί να ξεπουλήσει από ένα αγαθό της πατρίδας μας μέχρι ολόκληρη την περιουσία της. 

Στους εμπειρογνώμονες του δυστυχήματος των Τεμπών.

Μια χώρα "Κασιδιάρης"

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο(ευγενική προσφορά της Ντόρας μας),τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...

Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.

Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικων Παπαντωνίου βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες(η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ).

Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους ,την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.

Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του)από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.

Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο  μόνος που γνώριζε  και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.

Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν  τον σεβασμό του Κοσκωτά...

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ξαναμπαίνει στη φυλακή

Ο Αλέκος Γιωτόπουλος και η Δημοκρατία που Εκδικείται 

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Η εξαναγκαστική  επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στην φυλακή μετά από 24  εξοντωτικά χρόνια και λίγες ημέρες ελευθερίας, με πρωτοβουλία ....του Αρείου Πάγου,  και με την "Δημοκρατία να μην συγχωρεί" , ενώ ακόμη και με την  ναζιστική Χρυσή Αυγή  η Δημοκρατία τηρεί τον νόμο, ενώ ελάχιστοι πρωταίτιοι της χούντας δεν πέθαναν  στο σπίτι τους, αποτελεί "ύβριν",   πρωτοφανή σκοταδισμό και βαρβαρότητα. Όνειδος για την Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Ένας άνθρωπος που καταδικάσθηκε άδικα και αναπόδεικτα  αποκλειστικά  με βάση τις  "ομολογίες" άλλων συγκατηγορουμένων του, οι οποίες συχνά αποσπάσθηκαν με "φυσική πίεση" ,για να το  διατυπώσω  ευγενικά ( βλ. Σάββας Ξηρός στον Ευαγγελισμό τον Ιούλιο του 2002).Που εφαρμόστηκε πάνω του σαρωτικά η αρχή της συλλογικής ευθύνης και του αποδόθηκε αυθαίρετα η ηθική αυτουργία για ΟΛΕΣ  τις ενέργειες της 17Ν.   

Ένας  εξαιρετικά σεμνός και αξιοπρεπής άνθρωπος και αντιδικτατορικός αγωνιστής, που ούτε παρακάλεσε  για τίποτε ούτε  έβγαινε στις κάμερες κάθε λίγο  ούτε ικέτευσε, πέρα από το αίτημα για  αυτονόητα δικαιώματά του  όπως το  να σπουδάσει. 

Ένας άνθρωπος, τέλος, και ας το γράψουμε και αυτό που πέρα από ένα στιγμιαίο κίνημα του 2002-2004 ( Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου) δεν είχε πίσω του όλα αυτά τα μολυβένια χρόνια ούτε την Αριστερά ούτε τον αντιεξουσιαστικό χώρο  ούτε "βεντέτες"  και δικηγόρους της Αριστεράς και των κινημάτων,  ούτε κανένα ειδικό κίνημα για τα δικαιώματά του ή την απόλυσή του. Μόνος του, όρθιος,  αξιοπρεπής μέσα στην  έγκλειστη μοναξιά του. Όμορφος ηθικά και πολιτικά. 

Δεν εννοώ ότι όσοι από τους καταδικασμένους  για την υπόθεση της  17Ν  είχαν ένα κίνημα να διεκδικεί τα δικαιώματά τους  έκαναν  κάτι λάθος ή επιλήψιμο ή ότι αυτά τα κινήματα ήταν πολιτικά λάθος. Κάθε άλλο. Θα μείνω, όμως,  πάντοτε με την εύλογη  απορία γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη με τον Αλέκο Γιωτόπουλο, γιατί κανένα "αριστερό"  κίνημα δικαιωμάτων ή αναρχικό ή ό,τι,  δεν τον υποστήριξε. Γιατί ως αιχμάλωτος του κράτους παραδόθηκε από την Αριστερά και την αναρχία στην άγνοια και τη μοναξιά. Επειδή δεν συντήρησε μια ιδέα ή ένα σύμβολο ή μια φαντασίωση που δεν του αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα;   Μάλλον γι'  αυτό.  Είναι επιζήμιο να αγνοείς τις φαντασιώσεις των ανθρώπων σε έναν μεταμοντέρνο  κόσμο προσομοιώσεων. Και να αποφεύγεις το Θέαμα.

Μιχάλης Τρεμόπουλος 

Έψαξα να δω τι είδους διδακτορικό έχει κάνει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και πραγματικά είναι εντυπωσιακό πώς το κατάφερε χωρίς υπολογιστή!

Έκανε τη διατριβή του αποκλειστικά μέσα στις φυλακές, μάλιστα χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή. Και ανακηρύχθηκε ομόφωνα διδάκτορας Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Ο Γιωτόπουλος γεννήθηκε στο Παρίσι το 1944 και ακολούθησε τις περιπλανήσεις του αρχειομαρξιστή πατέρα του Δημήτρη Γιωτόπουλου, περνώντας τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι. Μετά το 1962 επέστρεψε στο Παρίσι και σπούδασε εκεί μαθηματικά και οικονομικά.

Γκώσαμε από τη "Δημοκρατία" τους... καιρό τώρα.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο,τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...

Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.

Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικών Παπαντωνίου (η μεσοτοιχία  των επαύλεων στη Σύρο) βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες (η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ)..

Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους, την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.

Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του) από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.

Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο  μόνος που γνώριζε  και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.

Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν  τον σεβασμό του Κοσκωτά...

Στη χώρα που ο Άρειος Πάγος γνωμάτευε το ορθόν της επανάστασης της Χούντας.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον υπουργό του μέσω υποκλοπής και ο υπουργός το θεώρησε αναγκαίο για το καλό της χώρας.

Και εγώ, το σκυλί, τώρα λύσσαξα...

Του Μάνου Λαμπράκη 

Μετά τους πυροβολισμούς που σημειώθηκαν στο χώρο του ΕΦΚΑ και στο Πρωτοδικείο από 89χρονο άνδρα, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ανθρώπων, η πρώτη και αυτονόητη πρόταση δεν μπορεί παρά να είναι μία: η ένοπλη βία είναι απολύτως καταδικαστέα. 

Δεν υπάρχει εδώ καμία ρωγμή ερμηνείας που να επιτρέπει συμψηφισμούς, καμία βιαστική μετατροπή ενός δράστη σε σύμβολο. 

Και όμως, μέσα στο ίδιο υλικό των ρεπορτάζ, υπάρχει ένα γράμμα. 

Και αυτό το γράμμα δεν μπορεί να αγνοηθεί όχι για να αθωώσει, αλλά για να εκθέσει.

«Κύριοι των εφημερίδων, καλημέρα. Είμαι ο Π.Κ. Γεννήθηκα στη Μεσσηνία το 1937 και πήγα στρατιώτης το 1959.

Το 1962 πήγα στο Βερολίνο για δουλειά και σχολείο. Το 1970 ταξίδεψα και εγκαταστάθηκα στο Σικάγο. Το 2005 κατέθεσα στο Σικάγο για σύνταξη και η Αμερική μου έβγαλε σύνταξη σε δύο μήνες. Επίσης, κατέθεσα στο Σικάγο τη γερμανική κάρτα και σε έξι μήνες μου έστειλαν τη μεικτή γερμανική σύνταξη.

Στο ίδιο γραφείο και την ίδια ώρα, μαζί με τις δύο κάρτες, κατέθεσα και το ελληνικό ΙΚΑ: το βιβλιάριο ενσήμων και το βιβλιάριο ασθενείας. Οι Αμερικανοί μου είπαν πως θα στείλουν τα χαρτιά στην Ελλάδα και εμένα μου έδωσαν δύο από τα αντίγραφα και κάποια άλλα χαρτιά. Από τότε που πήγαν στην Ελλάδα, άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα με το ελληνικό ΙΚΑ και με τα ελληνικά δικαστήρια.

Το ελληνικό ΙΚΑ, αυτή η επιτροπή στην πλατεία Αττικής, όταν με κάλεσε στο γραφείο, με έβρισε χυδαία και με αποκάλεσε «γενίτσαρο» που ήρθα στην Ελλάδα τους και ζητάω σύνταξη· τους έβρισα και εγώ. Και το ελληνικό ΙΚΑ, αφού έχει την πένα και η πένα έχει τη δύναμη, μου έκανε πρώτον μια πλαστογραφία και δεύτερον ένα σαμποτάζ, γράφοντας ένα γράμμα στο γερμανικό ΙΚΑ ότι δεν μου δίνουν ελληνική σύνταξη.

ΥΓ: Οι δημόσιες υπηρεσίες, τα ελληνικά δικαστήρια και το ελληνικό ΙΚΑ μου φέρθηκαν εδώ στην Ελλάδα –όπου ήρθα και είμαι 20 χρόνια, με σύνταξη στις ΗΠΑ 2.600 δολάρια τον μήνα, επί 20 χρόνια = πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια– σαν αδέσποτο σκυλί του κλώτσου και του μπάτσου.

Και εγώ, το σκυλί, τώρα λύσσαξα και είμαι λυσσασμένος και θα πάω κάποια μέρα στα γραφεία και θα τους δαγκώσω, να λυσσάξουν και αυτοί.

Ο λυσσασμένος,

Π.Κ.»

Αν αφαιρέσει κανείς την τελική εκτροπή, το γράμμα αυτό δεν είναι μια άναρχη κραυγή. 

Είναι ένα κείμενο με δομή : καταγωγή, μετανάστευση, εργασία, επιστροφή, σύγκρουση. Μια μικρή αφήγηση βίου που διεκδικεί να αναγνωριστεί ως απόδειξη. 

Πως το "πε ο υπουργός Δικαιοσύνης...οποίος τα βάζει με το Κράτος, ισοπεδώνεται

Βασίλης Λαμπόγλου 

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης.

Και θα έπρεπε σήμερα τα  κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης αλλά και οι δικηγορικοι σύλλογοι να είναι "στα κάγκελα."

Μια τεράστια θεσμική εκτροπή λαμβάνει χώρα...

Ο δημόσιος εκβιασμός του έφεδρου ισραηλινού αξιωματικού του IDF πως θα πάρει μαζί του τη κυβέρνηση,είχε αποτέλεσμα(φωτό 4).

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας αποφάνθηκε τη περί μη ανάσυρσης της δικογραφίας των υποκλοπών, παρά τα καταλυτικά νέα στοιχεία που προέκυψαν και η  "εύλογη αρχειοθέτηση της" προκαλεί θυμηδία.

40 μέρες τη μελεταγε τη δικογραφία ο Κύριος Εισαγγελέας και αποφάνθηκε πως δεν συντρέχει κανένας λόγος να ερευνηθεί η απόπειρα ή τέλεση κατασκοπείας σε αυτούς που κρίθηκαν ενοχοι για το ότι έστελναν μηνύματα με το παράνομο λογισμικό Predator στον υπουργό Εξωτερικών, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον πρώην πρωθυπουργό, τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον διευθυντή της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών...και πλήθος άλλων θεσμικών  λειτουργών του πολιτεύματος της χώρας.

Το σκεπτικό του Ανώτατου Εισαγγελέα πως  αφού οι δράστες των υποκλοπών δεν στόχευσαν μόνο τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρο αλλά και τον τηλεπαρουσιαστή Φουρθιώτη, άρα αποκλείεται λογικά η τέλεση του αδικήματος της κατασκοπείας γιατί άτομα σαν τον Φουρθιώτη “δεν θα μπορούσαν να αποτελούν στόχο κατασκόπων” αποτελεί ύβρι στην ιστορία του θεσμού του ανωτάτου δικαστηρίου.

Σημειώνεται πως ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας ήταν εποπτεύων εισαγγελέας της ΕΥΠ όταν αποφασίστηκε η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη. 

Η απόφαση του  ανώτατου Εισαγγελέα μπορεί  να είναι μόνο κατόπιν πολιτικής παραγγελίας της εκτελεστικής εξουσίας και στο μυαλό έρχονται οι εποχές επταετίας του Αρείου Πάγου επί Κωνσταντίνου Κόλλια (ο στρατός δια της κεραυνοβόλου επεμβάσεως εματαίωσεν τον αφανισμό της Ελλάδος. 

Η Επανάστασις έγινε δεκτή μετ’ αγαλλιάσεως)

Ο θαυμαστός ηθικός μας κοσμος

Ο Κύριος Ευστρατίου ηταν κολλητός φίλος της Σακελλαροπουλου !!

Επειδή κατηγορούν την Κοβέσι ας θυμηθούμε μια υπόθεση στην Ελλάδα:

Το 2007, επί νέας δημοκρατίας, η δικαστής Γρεβενών Μαρία Μαργαρίτη αποκάλυψε οίκο ανοχής που λειτουργούσε στο χώρο των δικαστηρίων όπου ανήλικοι κακοποιούνταν σεξουαλικά και πολλές φορές έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθεί από το δικαστικό σώμα. Η κα Μαργαρίτη ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι που η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή την απομάκρυνε βίαια.

Μετά από δεκάδες απειλές, όπως την εισβολή από κακοποιούς στο σπίτι της που την ξύρισαν το κεφάλι, ποινικές κατηγορίες που κατέπεφταν στα δικαστήρια και άλλα πολλά, το 2008 μετά από νέα απεργία πείνας έξω από τον Άρειο Πάγο για 20 ημέρες λύγισε και εισήχθη στο Νοσοκομείο. Το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα σχεδόν ελληνικό ΜΜΕ παρά μόνο από το BBC.

Αντίθετα, η νέα δημοκρατία επέλεξε τον τότε κύριο κατηγορούμενο της Παναγιώτη Ευστρατίου, και τον προήγαγε σε σύμβουλο Επικρατείας τον Ιούλιο του 2004 και σε αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Δεκέμβριο του 2019.

Αρθρο Στέλιου Ράμφου στην «Κ»: Κρέων ή Αντιγόνη;

17.03.2025

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων […]

Το τατουάζ στο χέρι της Μαρίας Καρυστιανού πιθανότατα παραπέμπει στις ψυχές που πέταξαν ψηλά. Οι συγγενείς των θυμάτων, σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο, παρουσιάζουν αντίστοιχη με την Αντιγόνη συναισθηματική συγκέντρωση στην τύχη και την τιμή των δικών τους: Ζητούν επίμονα να μάθουν, συσπειρώνονται, γράφουν τα ονόματα, όμως σέβονται τις ψυχές των θυμάτων και δεν συνθηματολογούν, ούτε φωνασκούν. Με τον πόνο τους πλάθουν κάτι άλλο. [ΙΝΤΙΜΕ / ΘΩΜΑΪΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ]

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων – η νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμός, αδιαφορία, ανευθυνότης κ.τ.ό.

Με βοήθησαν, πρέπει να πω, τα δύο και πλέον χρόνια της συγχύσεως περί τα πράγματα (ουδέν κακόν αμιγές καλού) και με παρηγόρησε η σκέψη πως ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια. Με ώθησε ωστόσο να ξανασκεφθώ την κατάσταση η φορτισμένη εκκρεμότητα την οποία διεμόρφωνε ένα γενικευόμενο αίσθημα κατά της πολιτείας και της δικαιοσύνης της. Αντί να αναδύεται η αλήθεια στο φως, μένει πεισματικά στον βυθό.

Η ψυχική ταύτιση

Δρ. Βασίλης Λύκος: Πρόβατα ή Λύκοι;Η Ελλάδα μπροστά στον Καθρέφτη της Σιωπής

19 Φεβρουαρίου 2026

Είναι μια συζήτηση που δεν χαϊδεύει αυτιά και δεν φοβάται τις λέξεις. Μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για όσα συμβαίνουν γύρω μας — και συχνά περνούν σαν να είναι φυσικά φαινόμενα, σαν να μην μας αφορούν, σαν να μην μπορούμε να τα αλλάξουμε, έδωσε στον 98.4 ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης και Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας Βασίλης Λύκος .

Από το αγροτικό ζήτημα που πνίγεται ανάμεσα σε επιδοτήσεις, αδιέξοδα και πολιτικές σκοπιμότητες, μέχρι τη θεσμική λειτουργία της Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, η συζήτηση αγγίζει τον πυρήνα της εκπροσώπησης και της αξιοπιστίας. Ποιος μιλά για ποιον; Ποιος αποφασίζει; Και τελικά, ποιος λογοδοτεί; Η κουβέντα όμως δεν μένει στα θεσμικά. Περνά στην καρδιά της ιστορικής μνήμης. Στην Καισαριανή — σύμβολο αντίστασης, θυσίας και αξιοπρέπειας. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, η μνήμη συχνά βαραίνει. Και όταν βαραίνει, κάποιοι προτιμούν να τη θάψουν. Όμως χωρίς μνήμη, η κοινωνία γίνεται εύπλαστη. Ξεχνά. Συμβιβάζεται. Συνηθίζει. Και εκεί αρχίζει το πιο επικίνδυνο κομμάτι: η κανονικοποίηση.

Όταν οι σκιές γύρω από κοινωνικά προγράμματα και δημόσιους οργανισμούς δεν προκαλούν πια οργή αλλά έναν αμήχανο αναστεναγμό. Όταν εταιρικές και κρατικές υποθέσεις — από τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ μέχρι τον Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης — συζητούνται για λίγο και μετά χάνονται μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει. Το ερώτημα είναι γιατί δεν αντιδρούμε. Μήπως εθιζόμαστε; Μήπως η «σιωπή των αμνών» δεν είναι πια μεταφορά, αλλά στάση ζωής;

Η κοινωνία που συνηθίζει το σκάνδαλο, σταματά να το βλέπει ως σκάνδαλο. Το μετατρέπει σε «αναμενόμενο». Και όταν το αναμενόμενο γίνεται καθημερινότητα, η δημοκρατία φθείρεται όχι με θόρυβο — αλλά με ψίθυρο.

Γιατί αυτή η ΣΙΩΠΗ για την ΚΙΒΩΤΟ;

Γιώργος Τασιόπουλος 

Γιατί ΣΙΩΠΑ η κοινωνία, οι πολίτες, και κυρίως η Εκκλησία(!!!), όταν τουλάχιστον 7 ανήλικοι ομολόγησαν ότι πιέστηκαν να ψευδομαρτυρήσουν;

Γιατί δεν πρέπει κανείς να αναρωτιέται πώς δομές φιλοξενίας ανηλίκων με τεράστιο έργο,  υποκαθιστούν την ίδια την πολιτεία καθώς αυτή αδυνατεί να το παράσχει;

 Πώς δομές που στήθηκαν με υποδειγματικό τρόπο χωρίς τη συμμετοχή του κράτους πέρασαν σε άλλα χέρια μαζί και το οικονομικό τους απόθεμα και τώρα υπολειτουργούν και διαλύονται με μόνους κερδισμένους τα διορισμένα νέα στελέχη που αποζημιώνονται με υπέρογκα ποσά για τον έργο τους?

Γιατί τέτοια ΣΙΩΠΗ για την απόφαση καταδίκης στον πατέρα Αντώνιο στις ημέρες μας, είμαστε τόσο ευτυχείς για τον τρόπο που επιτελεί το καθήκον της η δικαιοσύνη και χαίρει της εμπιστοσύνης μας;

Μήπως αυτή η ΣΙΩΠΗ γιατί η κυβέρνηση έχει δώσει δείγματα γραφής και με δικαιοσύνη αντιμετώπισε περιπτώσεις φίλων της που κακοποίησαν σεξουαλικά ανήλικους; (Λιγνάδης, Γεωργιάδης, Κολωνός κλπ)

Αν τέτοια ΣΙΩΠΗ είναι η απάντηση της κοινωνίας των πολιτών στο τόσο ΑΔΙΚΟ 

ας μην ψάχνουμε τις αιτίες σε επίορκους κρατικούς λειτουργούς, στην κακή πολιτεία, 

 η πρωταρχική αιτία των όσων κακών συμβαίνουν στην χρεοκοπημένη πατρίδα μας είμαστε ΕΜΕΙΣ η αιτία, τα χειρότερα έρχονται!

«Σε μία Δικαιοσύνη που νοσεί, η ανοχή είναι συνενοχή»! Κείμενο βόμβα από τέως δικαστικό λειτουργό!

21/02/2026

Ο εφέτης Γιάννης Ευαγγελάτος παραιτήθηκε μετά από 20 χρόνια υπηρεσίας και το κείμενο που υπογράφει είναι συγκλονιστικό:

Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι…

Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου.

Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη.

Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε.

Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα».

Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο.

Η ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα δεν είναι συμπτωματική...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Γίνεται όλο και καλύτερο.

Ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό της η Όλγα Κεφαλογιάννη.

Και μας καταθέτει τα παρακάτω...

"Αναφορικά με τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί, θέλω να είμαι απολύτως σαφής:

Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα σε κάθε γονέα να ζητήσει δικαστικά τη μεταρρύθμιση ζητημάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες ζωής ενός παιδιού. 

Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.

Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα.

Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές.

Εσύ τα έλεγες Γιώργο Καραιβαζ...και έφαγες το κεφάλι σου.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στις 25/1/2023 ανώτατος αξιωματικός της Άμεσης Δράσης κατέθεσε στην Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων ότι τον Νοέμβρη του 2021 ο τότε αρχηγός του σώματος, Μιχάλης Καραμαλάκης, του τηλεφώνησε και με απειλητικό τρόπο τον διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι 3 νεαροί που είχαν συλληφθεί για κατοχή ναρκωτικών ουσιών στο Μαρούσι. 

Ο ένας από τους τρεις νεαρούς ήταν συγγενής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Τάκη Θεοδωρικάκου (όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια από σχετική ανάρτηση του υπουργού στα social media πρόκειται για τον γιό του).

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα αναφέρει στην κατάθεσή του ο ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. λίγη ώρα πριν τον καλέσει ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. τηλεφωνικά, αστυνομικοί της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. έκαναν έλεγχο σε τρία άτομα σε παρκάκι στο Μαρούσι. Πάνω τους είχαν βρεθεί 18 γραμμάρια ναρκωτικών ουσιών .

 Οι νεαροί ανέφεραν στους αστυνομικούς ότι τα ναρκωτικά ανήκαν από κοινού σε όλους, ενώ ο γιός του Τ. Θεοδωρικάκου ζήτησε να «μιλήσει με τον υπασπιστή του υπουργού».

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας των δύο ανδρών, ο καταγγέλλων αξιωματικός ρώτησε τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. τι ακριβώς θέλει, με τον δεύτερο να του απαντάει πως επιθυμεί «να καταστραφούν άμεσα οι ποσότητες ναρκωτικών και να μην προσαχθεί κανένας».

Ο ανώτατος αξιωματικός φέρεται να απάντησε στον τότε αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ ότι δεν έχει «καμία αρμοδιότητα ως Διευθυντής της Άμεσης Δράσης» και πως «όλες οι δικογραφίες που σχηματίζονται ενόψει των ελέγχων της Άμεσης Δράσης σχηματίζονται από τα οικεία Τμήματα Ασφαλείας». 

Τότε ο Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ Καραμαλάκης φέρεται να ζήτησε με ύφος «επιτακτικό» από τον ανώτατο αξιωματικό να λύσει το θέμα γιατί δεν μπορεί να «σχηματιστεί δικογραφία για μέλος της οικογένειας του υπουργού».

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την κατάθεση του καταγγέλλοντα αξιωματικού ο Αρχηγός του είπε:

«Κόψε το λαιμό σου και φώναξε τα παιδιά που εμπλέκονται στον έλεγχο και λύσε το θέμα τώρα γιατί δεν μπορεί να σχηματιστεί δικογραφία σε βάρος μέλους της οικογένειας του υπουργού».

Όταν ο καταγγέλλων προσπάθησε να εξηγήσει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ο Αρχηγός τον απείλησε ευθέως. 

Σύμφωνα με την κατάθεση του:

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΜΑΣΚΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για την Αναγέννηση της Ελληνικής Πολιτικής Αυτοσυνείδησης

Η καταγγελία της Μ. Καρυστιανού προς την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι δεν είναι απλώς μια ακόμη πράξη διαμαρτυρίας.

Είναι ένα καίριο ρήγμα στο οικοδόμημα της “ευρωπαϊκής περσόνας”, δηλαδή της εξιδανικευμένης εικόνας της Ευρώπης ως υπεράνω διαφθοράς, αδιαφάνειας και θεσμικής παραλυσίας.

Η Κοβέσι ήταν -και εξακολουθεί να προβάλλεται ως- το σύμβολο της “καθαρής Ευρώπης”, της Ευρώπης που “ελέγχει τους διεφθαρμένους του Νότου”, της Ευρώπης που “βάζει τάξη εκεί όπου τα κράτη μέλη αποτυγχάνουν”.

Όταν, λοιπόν, μια μάνα από την Ελλάδα καταγγέλλει ότι “Η ίδια η Ευρωπαία Εισαγγελέας δεν έκανε το καθήκον της στα Τέμπη”, τότε δεν καταρρέει απλώς ένας θεσμός. Καταρρέει ολόκληρη η ηθική αφήγηση της Ευρώπης, όπως διαμορφώθηκε έντεχνα μέσα σε δεκαετίες, στα μάτια των Ελλήνων.  

Η ευρωπαϊκή περσόνα βασίζεται στο ηθικό κύρος των θεσμών της. Η ΕΕ δεν έχει στρατό, δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική, δεν έχει κοινή κουλτούρα, δεν έχει κοινή γλώσσα.

Αυτό που έχει -και πάνω σε αυτό στηρίζεται- είναι η ηθική υπεροχή των θεσμών της, η εικόνα ότι είναι “ανώτεροι”, “αδιάφθοροι”, “τεχνοκρατικά ορθοί”. Η Κοβέσι ήταν το avatar αυτής της υπεροχής.

Για το Νίκο Ρωμανό με αφορμή τα Χριστούγεννα

Σε μια εξαιρετικά σημαντική ανάρτηση του σήμερα ο Χρήστος Ράμμος παίρνει θέση για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού.

Σε μια εξαιρετικά σημαντική ανάρτηση του σήμερα ο Χρήστος Ράμμος, ανώτατος δικαστής και πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ, παίρνει θέση για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού. Αυτές τις γιορταστικές μέρες η σκέψη μου πήγε φέτος, μεταξύ άλλων κατηγοριών αναξιοπαθούντων [βαρέως ασθενών, πενθούντων, γερόντων, μοναχικών, καταθλιπτικών, φυλακισμένων], για τους οποίους οι γιορτές είναι μάλλον μια επίταση της δοκιμασίας τους παρά πηγή χαράς ή/και εύρεσης κάποιων ψηγμάτων ελπίδας και τρυφερότητας, σε ένα νέο άνθρωπο, το Νίκο Ρωμανό, που παραμένει προφυλακισμένος για πάνω από ένα χρόνο, χωρίς να είναι κατάδικος, χωρίς δηλαδή να έχει διαγνωσθεί και βεβαιωθεί με όλες τις δικονομικές εγγυήσεις της δίκαιης δίκης και συγκεκριμένα με μια, έστω, πρωτοβάθμια αλλά πάντως οριστική δικαστική απόφαση, η ενοχή του.


Μιλάμε, με άλλα λόγια, για ένα έτος -που θα γίνει ενάμιση μετά την πρόσφατη απόφαση του δικαστικού συμβουλίου για την παράταση της επίμαχης προφυλάκισης- στη ζωή ενός νέου ανθρώπου, που, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, είναι πιθανό να αθωωθεί όταν δικαστεί. Δεν ξέρω αν συνειδητοποιούμε πόσο βαρύ είναι όλο αυτό, όταν μάλιστα υπήρχαν στην διάθεση του δικαστικού συμβουλίου, που έλαβε την σχετική απόφαση, ηπιότερα μέτρα, εξασφαλιστικά και αυτά της δημόσιας ασφάλειας, όπως είναι ο κατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση [άρθρα 282 έως 285 και 292 έως 294 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας], ενόψει, μάλιστα, και του τεκμηρίου της αθωότητας ενός ανθρώπου που είναι απλώς κατηγορούμενος και δεν έχει ακόμη δικαστεί επί της ουσίας, τεκμηρίου που είναι μια από τις κορυφαίες κατακτήσεις του νομικού μας πολιτισμού.

Να θυμίσουμε εδώ ότι στο άρθρο 6 §4 του Συντάγματος ορίζεται με σαφήνεια και αδιάστικτα ότι “ Nόμος ορίζει το ανώτατο όριο διάρκειας της προφυλάκισης, που δεν μπορεί να υπερβεί το ένα έτος στα κακουργήματα και τους έξι μήνες στα πλημμελήματα. Σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις τα ανώτατα αυτά όρια μπορούν να παραταθούν για έξι και τρεις μήνες, αντίστοιχα, με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου”.

Η ντροπή των φραπέδων και η κάθαρση

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Χτες, στο ναό της Δημοκρατίας παρακολουθήσαμε σε λάιβ μετάδοση ένα αίσχος, μία ντροπή, την παρωδία ενός παρακράτους που πίνει φραπέ ενώ καίγεται.

Μιλάω για την εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ο μάρτυρας Φραπές έγινε φάρσα και εμείς, μαζί και εγώ, γελώντας κάναμε βάιραλ τις απαντήσεις του...

Όμως έγινε φάρσα και οι άρχοντες γελάνε πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό

Μερικά χρόνια πριν, ένα γειτονικό κράτος δεν είπε απλά ευχαριστώ στο παρακράτος και από έναν αντίστοιχο Φραπέ κατάφερε να περάσει στην κάθαρση.

Στο Μιλάνο, εκεί στα 1992, υπήρχε ένας οίκος ευγηρίας και ορφανοτροφείο με μεγάλο κοινωνικό έργο. 

Δεν ήταν απλά ένα ίδρυμα, ήταν θεσμός με ιστορία από το 1700 όταν ήταν το παλάτι ενός ευγενή.

Πρόεδρος του οίκου ήταν ο Μάριο Κιέζα, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας (PSI).

Ένας επιχειρηματίας που είχε εταιρεία καθαρισμού επεδίωκε να υπογράψει σύμβαση έργου με τον οίκο ύψους 140 εκατομμυρίων λιρών, όμως έπρεπε να δώσει μίζα στον Πρόεδρο ίση με το 10% της σύμβασης.

Ο επιχειρηματίας ήταν τίμιος και δεν το δεχόταν αυτό, έτσι απευθύνθηκε στην αστυνομία. 

Την υπόθεση την ανέλαβε ένας εισαγγελέας ο Αντόνιο Ντιπιέτρο που μαζί με τις αρχές κατέστρωσε σχέδιο παγίδευσης του Προέδρου.