«ΑΓΑΠΗΣΕ Ο ΑΔΑΜ ΤΗΝ ΕΥΑ Ή ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;»

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Η αγάπη πηγάζει από την αναγνώριση ή από την ικανότητα να αποδεχόμαστε αυτό που δεν είναι δικό μας;

«ΑΓΑΠΗΣΕ Ο ΑΔΑΜ ΤΗΝ ΕΥΑ Ή ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;»

Από το πλευρό της Γένεσης μέχρι τον πλατωνικό μύθο του χαμένου μισού: ίσως αγαπάμε αληθινά μόνο όταν σταματάμε να ψάχνουμε τον εαυτό μας στον άλλον.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Αδάμ κοιτάζει την Εύα και λέει έναν από τους πιο δυνατούς στίχους στη Γένεση: «Αυτό επιτέλους είναι οστό από τα οστά μου και σάρκα από τη σάρκα μου». Είναι μια δήλωση αγάπης, αλλά περιέχει επίσης μια βαθιά ασάφεια. Ο Αδάμ αναγνωρίζει την Εύα επειδή αισθάνεται ότι είναι μέρος του εαυτού του. Αλλά αν αγαπάμε κάποιον επειδή βρίσκουμε κάτι από τον εαυτό μας σε αυτόν, αγαπάμε πραγματικά τον άλλον ή την αντανάκλασή μας; Από τον Πλάτωνα μέχρι τον μύθο του Νάρκισσου, μέχρι τις σύγχρονες σχέσεις που βασίζονται όλο και περισσότερο στη συμβατότητα, την αναγνώριση και την αμοιβαία επιβεβαίωση, η αγάπη φαίνεται να ταλαντεύεται συνεχώς ανάμεσα στην επιθυμία για τον άλλον και την ανάγκη να ανακαλύψει κανείς ξανά τον εαυτό του. Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι κάθε αγάπη γεννιέται με ένα ναρκισσιστικό στοιχείο. Η πραγματική δοκιμασία έρχεται αργότερα: όταν το αγαπημένο πρόσωπο παύει να είναι το «πλευρό» μας, σκέφτεται διαφορετικά, επιθυμεί διαφορετικά και επιβεβαιώνει την αμετάβλητη ετερότητά του. Ίσως τότε να ξεκινά πραγματικά η αγάπη.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος, τετράποδα καὶ ἑρπετὰ καὶ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος. καὶ ἐγένετο οὕτως.

καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.

Γεν. 1 ,26

καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ γῆς γῆς.

καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.

καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ.

καὶ εἶπεν Ἀδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη·

ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.

Μεσσιανισμός: ένας αρχετυπικός αλγόριθμος αυτοκαταστροφής;

Marco Della Luna - 30 Ιουνίου 2026

Πηγή: Italicum

«Εκείνη την ημέρα ο Κύριος έκανε διαθήκη με τον Αβραάμ, λέγοντας: “Στους απογόνους σου δίνω αυτή τη γη, από τον ποταμό της Αιγύπτου μέχρι τον μεγάλο ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη (Γέν. 15:18)”».

Στο Βιβλίο της Εξόδου και στο Δευτερονόμιο, η υπόσχεση γίνεται μια επιχειρησιακή εντολή για την κατάκτηση της γης Χαναάν. Τα σύνορα περιγράφονται λεπτομερώς ώστε να περιλαμβάνουν ορεινές και έρημες περιοχές, επεκτείνοντας τον άξονα προς βορρά (Λίβανος) :

 «Κάθε τόπος που πατάει το πέλμα του ποδιού σας θα είναι δικός σας· από την έρημο μέχρι τον Λίβανο, και από τον ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη, μέχρι τη δυτική θάλασσα [τη Μεσόγειο], η περιοχή σας θα είναι. Δευτερονόμιο 11:24»

Εδώ ο θεολογικός αλγόριθμος καθιερώνει μια αντιστοιχία ένα προς ένα μεταξύ της φυσικής δράσης («το ποδοπάτημα») και των μεταφυσικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, μια έννοια που αντηχεί βαθιά στη σύγχρονη πρακτική των ριζοσπαστικών οικισμών. Και ο Ιεζεκιήλ το επιβεβαιώνει αυτό, καθορίζοντας τις περιοχές της υπόσχεσης. Έτσι, σήμερα θα έπρεπε να διεξάγουμε πόλεμο εναντίον του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας. Είναι όμως πρακτικά εφικτό το σχέδιο Τορά του Μεγάλου Ισραήλ ή «ολόκληρης της Γης του Ισραήλ» (αυτή είναι η εβραϊκή ονομασία), για το οποίο οι Ισραηλινοί πολεμούν, πεθαίνουν και σκοτώνουν τόσους πολλούς, ή μήπως είναι ένας απατηλός μύθος ή μια παγίδα θανάτου για ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή;

Το Άσμα Ασμάτων και η θεία Αγάπη

π. Πλακίδας Ντεσέιγ

 

Στη μνήμη του παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια

Το Άσμα Ασμάτων είναι το κόσμημα της Παλαιάς Διαθήκης και, μαζί με το Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, το κέντρο της θείας Αποκάλυψης.

 

Περιέχει ένα συγκλονιστικό μήνυμα που εκφράζεται με ασυνήθιστη τόλμη: ο Χριστός, μονογενής Υιός του Θεού. τρέφει για την Εκκλησία του, για την Ύπεραγία Μητέρα του, που εικονίζει την Εκκλησία, και για τον καθένα μας, μιαν αγάπη τόσο βαθιά, τόσο δυνατή, τόσο προσωπική όσο και ο νεαρός σύζυγος για την αγαπημένη του. Κάθε χριστιανός καλείται σε αυτό το μυστήριο του γάμου με την Εκκλησία, στην ένωση μαζί της.

 

Αυτή η αγάπη είναι για τον Χριστό, αλλά και για μας, πηγή άμετρης, πλουσιοπάροχης, ανεξάντλητης χαράς.

Ο Χριστός περιμένει από μας μιαν αγάπη όμοια με εκείνη που νιώθει η αγαπημένη για τον αγαπημένο της, μιαν αγάπη που έχει όλη τη δροσιά της πρώτης αγάπης.

Εκστατικός από χαρά, ατενίζει την ομορφιά της συμβίας του, ομορφιά που είναι στην πραγματικότητα έργο δικό του, αντανάκλαση της λαμπρότητάς του -το ίδιο εκστατική από χαρά και κείνη, ατενίζει την ομορφιά του Αγαπημένου της: «ιδού ει καλή, η πλησίον μου, ιδού ει καλή, οφθαλμοί σου περιστεραί» (Ασμ. Ασμ. 1, 14) -«ιδού ει καλός ο αδελφιδός μου και γε ωραίος» (Άσμ. Ασμ. 1,15).

Εκείνος νιώθει χαρά και ευφροσύνη να βρίσκεται μαζί μας, να είναι μαζί μας, αλλά και για μας δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να τον νιώθουμε σύντροφο μας, να είμαστε ένα μαζί του, σε μια διαρκή ανταλλαγή αγάπης, μέσα στην πνοή του Αγίου Πνεύματος που μας θεώνει: «εξεγέρθητι, βορρά, και έρχου, νότε, διάπνευσον κήπον μου και ρευσάτωσαν αρώματά μου» (Ασμ. Ασμ. 4,16)

Παλαιά Διαθήκη Πολεμούμενη και Απολογούμενη

Σεβ. Ιερεμίου Φούντα Μητρ. Γόρτυνος Μεγαλουπόλεως

Αθήνα 2006.

ΟΟΔΕ - Πηγή σε pdf:http://www.imgortmeg.gr/books/palaia_diathiki.pdf

Η παρούσα μελέτη, γραμμένη ως κατήχηση για τον λαό, είναι ανάπτυγμα της κατόπιν εντολής εισηγήσεως την 17-6-2003, στην επιτροπή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας περί της Αρχαιολατρίας, γιατί οι λεγόμενοι «αρχαιολάτρες» πολεμούν σφόδρα την Παλαιά Διαθήκη.

Περιφρονείται η Παλαιά Διαθήκη 

Στις ημέρες μας, αγαπητοί μου αδελφοί Χριστιανοί, γίνεται και αυτό το μεγάλο αμάρτημα, που είναι σαν προδοσία πίστεως: Περιφρονείται και υβρίζεται η Παλαιά Διαθήκη. Το αμάρτημα δε αυτό, την άρνηση της Παλαιάς Διαθήκης, το είπα μεγάλο, ως προδοσία πίστεως, γιατί η Παλαιά Διαθήκη περιέχει την πρώτη αποκάλυψη, που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους· γιατί περιέχει μεγάλες αλήθειες της πίστεώς μας· γιατί μιλάει για την προετοιμασία της ανθρωπότητας για τον ερχομό του Χριστού· γιατί η Παλαιά Διαθήκη, τέλος, είναι η βάση της Καινής Διαθήκης. Πραγματικά, αν απορρίψουμε την Παλαιά Διαθήκη απορρίπτουμε και την Καινή, γιατί αυτή είναι συνέχεια της Παλαιάς. Φαίνεται δε αυτό καθαρά από το α' κεφ. Του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, από την πρώτη δηλαδή σελίδα της Καινής Διαθήκης, όπου έχουμε μια σύντομη αναφορά στην ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης και έπειτα, ως συνέχεια αυτής, αρχίζει η Καινή Διαθήκη με την σάρκωση του Υιού του Θεού, την γέννηση του Ιησού Χριστού. «Προέλαβεν την Καινήν η Παλαιά και ηρμήνευσεν την Παλαιάν η Καινή», λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 1 Η Εκκλησία μας στηρίζεται στην διδασκαλία των Προφητών (στην Παλαιά, δηλαδή, Διαθήκη) και των Αποστόλων (στην Καινή Διαθήκη). Την Κυριακή της ορθοδοξίας (την Α' Κυριακή των Νηστειών) διακηρύσσουμε: «Οι Προφήται (δηλαδή, η Παλαιά Διαθήκη) ως είδον, οι Απόστολοι (η Καινή Διαθήκη) ως δίδαξαν… Ούτω φρονούμεν ούτω λαλούμεν»! Ας λάβουμε δε υπ’ όψιν ότι με την Παλαιά Διαθήκη και μάλιστα κατά την χριστολογική της ερμηνεία είναι ζυμωμένη όλη η λατρεία μας και αυτή η εικονογραφία μας· 2 επομένως είναι αδιανόητο ως Ορθόδοξοι να μιλάμε περιφρονητικά για την Παλαιά Διαθήκη.