Γερομοριάς: ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ..

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

04 Μαΐου 2026

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Μια και γίνεται λόγος για μανιφέστα επίδοξων αρχηγών κομμάτων παραθέτω την ομιλία ενός φωτισμένου Ιεράρχη, του Αναστάσιου Αλβανίας που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί.

Ελπίζω να εμπνεύσει τους πολιτικούς μας όχι μόνο ως θεωρητικός λόγος, αλλά για να γίνει βιωματική πράξη όπως συνέβη και με τον κοιμηθέντα Άγιο Αρχιεπίσκοπο στα πολλά έτη του βίου του!

= = =

Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών

Κεντρική Επιτροπή

Κρήτη, 3.9.2012

Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πασης Αλβανίας

Αναστασίου

Ομοτίμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Επιτίμου Μέλους της Ακαδημίας Αθηνών

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

1. Η οικονομική κρίση που ζούμε σε πολλές χώρες του κόσμου, και ιδιαίτερα εμείς στον Νότο της Ευρώπης, έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπων σε κατάθλιψη και συχνά σε απόγνωση. Σήμερα όλο και περισσότερο συνειδητοποιείται ότι η οικονομική αυτή κρίση είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης κοινωνικής κρίσεως, μιας κρίσεως αξιών.

Αποτελεί συνέπεια μιας θεωρητικής αντιλήψεως σχετικά με τον άνθρωπο και τη φύση, η οποία, στην εποχή του ευδαιμονισμού, κινήθηκε σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από τη χριστιανική. Απωθώντας από τη συνείδηση των ανθρώπων και της κοινωνίας την πίστη στον Θεό, στον Θεό της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της αγάπης, ο σύγχρονος άνθρωπος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αφού δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται.

Ο σεβασμός προς το ανθρώπινο πρόσωπο αντικαταστάθηκε από τη δεσποστεία απροσώπων θεσμών και δυνάμεων.

Ο τονισμός της ελευθερίας του ανθρώπου υπεχώρησε δίνοντας την έμφαση στην απόλυτη ελευθερία της αγοράς. Έτσι, από κοινωνία ελευθέρων προσώπων φθάσαμε στο σημείο ολόκληροι λαοί να γίνονται υποψήφιοι δούλοι απροσώπων ομάδων, ανωνύμων εμπόρων του χρήματος που ρυθμίζουν βασικά τις οικονομίες των λαών, οι οποίοι είναι γνωστοί ως “αγορές”. Αυτές αυτονομούν το χρήμα σαν αφηρημένη “λογιστική” αξία και το εμπορεύονται. Στους πολυσυνθέτους δαιδάλους της παγκοσμιοποιήσεως έχουν δημιουργηθεί νέες δομές του χρηματοπιστωτικού συστήματος μιας “εικονικής οικονομίας” που κανείς κρατικός η άλλος πολιτικός θεσμός δεν ελέγχει. Αντιθέτως, οι αποφάσεις των αγνώστων αυτών παραγόντων, που δρουν με καλυμμένα πρόσωπα, μπορούν να ανατινάξουν κράτη και έθνη και να καταδικάσουν εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και την κοινωνία στην εξαθλίωση. Έτσι, όλη η παγκόσμια οικονομία ζει πλέον μια τρομερή δομική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία αποτελεί την πιο πειστική απόδειξη της κρίσεως αξιών της κοινωνίας.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός (2) στην Ελλάδα της 3ης δεκαετίας του 21ου αιώνα

(Β΄ μέρος: Βασικές μεθοδολογικές προδιαγραφές)

του Ρούντι Ρινάλντι

Στο προηγούμενο σημείωμα, που αφορούσε μια εισαγωγή στο θέμα, τονίσαμε πως ο ηγεμονικός «προσαρμοστικός ρεαλισμός» των κυρίαρχων ελίτ στην χώρα πηγάζει από την ειδική ποιότητα του μεταπρατικού εξαρτημένου χαρακτήρα του κοινωνικού σχηματισμού «Ελλάδα», όπως αυτός αναπτύσσεται, υπάρχει, αναπαράγεται. Η αναζήτηση ενός ριζοσπαστικού ρεαλισμού δεν μπορεί να ξεκινά ούτε από το κενό ούτε από ονειροπολήσεις και νοσταλγικά στερεότυπα, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη προϋπόθεση: η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτυπωθεί ουδέτερα, χωρίς το στοιχείο της οραματικής προβολής.

Πραγματικότητα και οραματική προβολή

Η ανάλυσή της οφείλει να εμπεριέχει μια προοπτική υπέρβασης – μια οραματική κατεύθυνση που, βασισμένη στη μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας και των ιδιομορφιών της, αναδεικνύει τις αντιθέσεις και τα όριά της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε ριζοσπαστικά: να επινοούμε τρόπους επίλυσης των αντιθέσεων και υπέρβασης των περιορισμών που η ίδια η πραγματικότητα θέτει. Επομένως μια πρώτη μεθοδολογική απαίτηση είναι κάθε ανάλυση να ενσωματώνει και τον στόχο, αυτό που επιδιώκεται να πετύχουμε. Δεν αρκεί μια απλή, ουδέτερη «φωτογράφηση» της κατάστασης· απαιτείται η συνειδητή υποκειμενική παρέμβαση σε αυτήν. Σε αυτή τη βάση, αναπτύσσεται μια διαρκής προσπάθεια αναζήτησης δρόμων –μικρών ή μεγάλων, άμεσων ή έμμεσων– που οδηγούν πέρα από το υπάρχον. Και έτσι γεννιέται μια νέα μορφή μαχητικότητας, ικανή να συνδέει την κατανόηση της πραγματικότητας με τη μεταμόρφωσή της.

Η διαπίστωση πως υπάρχει ένα μεγάλο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας θέτει με ειδικούς όρους το τι σημαίνει υπέρβαση και μεταμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.

Σημαίνει επίσης κατανόηση ότι το πεδίο είναι η συνολική πορεία της χώρας μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές μεταβατικό και αβέβαιο περιβάλλον, και με πολύ περιορισμένες δυνατότητες άσκησης μιας άλλης πολιτικής – εντός του σημερινού πλαισίου και συσχετισμού δυνάμεων. Εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα, και σε μεγάλο βαθμό δυσμενές περιβάλλον. Γιατί από το 2010, μετά τη Χρεοκοπία, το καθεστώς που έχει επιβληθεί και η μετάπτωση της χώρας σε μετανεωτερική αποικία δημιουργούν ένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο επίλυσης του Υπαρξιακού Προβλήματος.

ΕΝΔΟΓΕΝΩΣ ΜΕ ΕΞΩΣΤΡΈΦΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 04:10 τα χαράματα:

"Η δημιουργία βαριάς μεταλλουργικής και χημικής βιομηχανίας στην Ελλάδα μπορεί να υποστηριχθεί όχι μονάχα επειδή υπάρχουν σημαντικά ευνοϊκές τεχνικές προϋποθέσεις στη χώρα μας ή γιατί είναι ανάγκη να διαφυλαχθούν οι εσωτερικοί οικονομικοί της πόροι που με τη μορφή συναλλάγματος βγαίνουν αθρόα στο εξωτερικό για να αγοράζονται εκεί μισοκατεργασμένα ή τελειωμένα προϊόντα, αλλά μπορεί, και πρέπει, πρωταρχικά να υποστηριχθεί ως μια από τις βασικές επιδιώξεις της λαϊκής δημοκρατίας για την ολοκλήρωση του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού του τόπου και τη ριζική μετατροπή στη διάρθρωση της οικονομίας του. Η εκβιομηχάνιση της χώρας μπορεί να στηριχθεί και να πραγματοποιηθεί σε γερή τεχνικοοικονομική βάση μονάχα αν δημιουργηθεί βαριά βιομηχανία. [...]"

...Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Δημήτρης Μπάτσης, προτείνοντας από το 1947 το ίδιο μοντελο ΕΝΔΟΓΕΝΟΥΣ ανάπτυξης που έχει ακόμα και σήμερα ανάγκη η χώρα!

Δυο οι άξονες της πρότασης του: η παραγωγή ενέργειας και τα μεταλλεύματα.

Είμαι σίγουρος ότι αν δεν τον είχαν εκτελέσει, σαν σήμερα πριν 74 χρόνια, μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη επειδή τόλμησε να γράψει αυτό το οπισθόφυλλο, πάλι τα ίδια θα έλεγε.

Ίσως να πρόσθετε και την ανάγκη δημιουργίας ενός ενεργειακού νομίσματος αντικρυσμένο με μέρος της αξίας των κοιτασμάτων. Ψηφιακό επί των τεχνολογιών blockchain, για να μην το γλεντάνε όλες οι μαφίες της διαπλοκής των πλυντηρίων του μαύρου χρήματος φυσικά, και με απλους κανόνες δημοκρατικού ελέγχου στην έκδοση και κυκλοφορία του με διαφάνεια. Για να χρηματοδοτηθεί με αυτό ενδογενως και η εργασία, το κοινωνικό κράτος, το ΕΣΥ, η παιδεία και η έρευνα, η πρωτογενής παραγωγή διατροφικών κλπ.

Δηλαδή ένα πρόγραμμά ακριβώς ανάποδο από τον "εκσυγχρονισμό" του Σημίτη ή αυτό που λείπει ακόμα από ΟΛΑ τα προγράμματα των σημερινών υφιστάμενων ή εκκολαπτόμενων κομμάτων, για να γίνεται κατανοητό.

Εντός του ευρώ?

Επιτέλους οι Ελληνικές ψυχές ομιλούν

*Παλαιότερη δημοσίευση

Ανοιχτή επιστολή

προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ. Ερντογάν

Κοινοποίηση στα:

1) Μέλη του ΟΗΕ

2) Μέλη Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

CC: Members of United Nations,

Members of European Parliament,

Media

Μετάφραση Αγγλικού κειμένου:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις. Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας».

Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς!

Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος, Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».

Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη, γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.

Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;

Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού; Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ ελάχιστο την πραγματική ιστορία;

Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας;

Μπορεί να είναι πρότυπο για την Ελλάδα το αναπτυξιακό μοντέλο της Ασίας;

24/02/2026

EPA/FRANCK ROBICHON

ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Τί είναι το αναπτυξιακό κράτος; Το κράτος που ανήκει στο Έθνος και όχι στις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ. Ένα μάθημα από την ανατολή που επανέρχεται στο προσκήνιο με την δραματική κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης.

Το αναπτυξιακό κράτος είναι ένα κράτος στρατηγικά προσανατολισμένο στην εθνική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, το οποίο: διαθέτει ισχυρή, αυτόνομη και αξιοκρατική γραφειοκρατία, καθορίζει μακροπρόθεσμες εθνικές προτεραιότητες, κατευθύνει το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς παραγωγικούς σκοπούς, διατηρεί λειτουργική συνεργασία με την αγορά χωρίς να υποτάσσεται σε αυτή.

Κεντρική του αρχή είναι ότι το κράτος ανήκει στο έθνος — στην ιστορία, στη μνήμη και στο μέλλον του — και όχι σε επιμέρους οικονομικά συμφέροντα. Η θεωρητική και πρακτική μορφή του αναπτυξιακού κράτους αναδείχθηκε κυρίως στην Ανατολική Ασία. Θα δούμε τις περιπτώσεις της Ιαπωνίας και της Κορέας.

Αρχικά στην Ιαπωνία, ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κράτος συγκρότησε ένα πρότυπο εθνικά κατευθυνόμενης ανάπτυξης με βασικό θεσμό το Ministry of International Trade and Industry (MITI). Η προπολεμική ιδεολογία του kokutai (εθνική οντότητα) μετασχηματίστηκε σε αναπτυξιακό εθνικισμό. Το κράτος θεωρήθηκε “φύλακας” της εθνικής ταυτότητας και της συλλογικής ευημερίας. Η οικονομική πρόοδος αντιμετωπίστηκε ως συνέχεια της ιστορικής αποστολής του έθνους.

Η ώρα της αλήθειας για Καθηγητές, Δημοσιογράφους και Διανοούμενους.

Tι κάνουμε ή τι θα γίνουμε με τις Πνευματικές Πόρνες;

Η ώρα της αλήθειας για Καθηγητές, Δημοσιογράφους και Διανοούμενους.

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

=========================================

Ο Άρθουρ Κέσλερ τους ονόμασε "Call Girls". Εμείς, το 2026, τους βλέπουμε να ξεπουλούν τη χώρα για μια θεσούλα στο σύστημα, ενώ ο Λιγνίτης μας μένει θαμμένος και οι μισθοί μας τσακισμένοι.

1. Η Γλώσσα ως Θεμέλιο:

‘Άγαλμα’ vs ‘Statua’

Η ανάσταση ενός έθνους ξεκινά από τις λέξεις του. Ο Έλληνας δεν ονόμασε το γλυπτό ‘statua’ (κάτι που στέκεται), αλλά Άγαλμα – κάτι που προκαλεί αγαλλίαση. Η γλώσσα μας, με τη ρίζα ΜΑ- (Μάθηση, Μνήμη, Μητέρα), είναι ο γεννήτορας της σκέψης. Όταν μας στερούν τη γλώσσα και την αντικαθιστούν με τεχνοκρατικά κλισέ, μας στερούν την ικανότητα να ονειρευόμαστε την ελευθερία μας.

2. Η ‘Προδοσία των Διανοουμένων’ και τα ‘Call Girls’

Ο αγαπημένος μας Άρθουρ Κέσλερ το είχε προβλέψει. Περιέγραψε τους διανοούμενους ως ‘Call Girls’ (ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πνευματικές πόρνες/πουτάνες). Είναι αυτοί που μόλις χτυπήσει το τηλέφωνο από τις Βρυξέλλες, απ’ την ΕΚΤ, από του Μαξίμου ή από κάποιο κόμμα, σπεύδουν να εκλογικεύσουν το έγκλημα. Εκλογίκευση: Η τέχνη του να ντύνεις το Ψέμα με το κοστούμι της Λογικής. Να βαφτίζεις την πείνα ‘δημοσιονομική εξυγίανση’ και την αποβιομηχάνιση ‘πράσινη μετάβαση’.

Λευτέρης Κουσούλης:Στην πολιτική παρακμή η μόνη υπέρβαση τα μειοψηφικά "ηφαίστεια" και η υπέρβαση του δέους

Ο Λευτέρης Κουσούλης, πολιτικός αναλυτής , σύμβουλος στρατηγικής πολιτικής επικοινωνίας και συγγραφέας , σε μια συζήτηση "εκτός κάδρου" , για τα μεγάλα "κάδρα" της γεωπολιτικής, αλλά και την εσωτερική πολιτική κατάσταση, μιλάει για παρακμή με όρους πολιτικής στο δυτικό κόσμο, αλλά και την αισιοδοξία ότι οι οικονομικές και κοινωνικές συγκρούσεις, μπορούν να αναδιατάξουν το σκηνικό εφόσον οι κοινωνίες αποφασίσουν να δουν την πολιτική με ενεργότερο ρόλο συμμετοχής.

Στην Ελλάδα, που έχει τα χαρακτηριστικά μίας καθυστερημένης κοινωνίας, αλλά και σε όλο τον κόσμο , το κρίσιμο είναι αφενός η δυναμική όπως λέει των μειοψηφικών "ηφαιστείων" , αφετέρου η υπέρβαση του δέους της κοινωνίας έναντι συστημάτων εξουσίας και ειδικότερα των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝ

Για να ριζώσει ένα μεγάλο «ναι»

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ένα πράγμα θα κρίνει -περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- την τύχη του κομματικού εγχειρήματος που φαίνεται να προκύπτει από το Κίνημα των Τεμπών: η σχέση του με τον Λαό.

Με τον Λαό όχι ως ακροατήριο, όχι ως χειροκροτητή, αλλά ως συμμέτοχο. Και αυτή η συμμετοχή δεν μπορεί να είναι διακοσμητική. Πρέπει να είναι δομική. Γιατί, το έχουν τα συστήματα αυτό: να βρίσκεις πάντα στο τελικό σου αποτέλεσμα τα μέσα που χρησιμοποίησες για να το πετύχεις.

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα το εγχείρημα αυτό δεν είναι πολιτικό. Είναι ηθικό. Γι' αυτό άλλωστε και η μέχρι σήμερα "πολεμική" στον ηθικό πυρήνα απευθύνεται και αυτόν επιχειρεί με διάφορα κόλπα, ύβρεις και τερτίπια να απο-ηθικοποιήσει.

Αυτό, όμως, το ηθικό κεφάλαιο, τη στιγμή που μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη, κινδυνεύει αναπόφευκτα να φθαρεί. Η ιστορία της Μεταπολίτευσης δείχνει καθαρά ότι τα εγχειρήματα που γεννήθηκαν από κοινωνική ανάγκη, αλλά οργανώθηκαν με λογική κορυφής, κατέληξαν να μοιάζουν με όλα αυτά τα οποία υποσχέθηκαν ότι θα αλλάξουν. Το σύστημα ξέρει να ενσωματώνει πρόσωπα, αλλά δεν μπορεί να ενσωματώσει κινήματα με ρίζες και αυτονομία.

Γι’ αυτό η γείωση στον λαό δεν είναι απλώς θέμα εικόνας. Είναι η μόνη άμυνα απέναντι στην αφομοίωση. Και αυτή η άμυνα δεν μπορεί να είναι κάθετη. Δεν μπορεί να είναι αρχηγική. Μπορεί να είναι μόνο δικτυοκεντρική και οριζόντια.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΕΚΠΝΕΕΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Κάθε πολιτική περίοδος δεν τελειώνει όταν αλλάζουν κυβερνήσεις ή δημιουργούνται νέα κόμματα, αλλά όταν εξαντλείται το νόημα που τη συγκρότησε.

Η Μεταπολίτευση δεν υπήρξε απλώς μια θεσμική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία. Υπήρξε ένα ολόκληρο ιστορικό σύστημα νομιμοποίησης, που στηρίχθηκε σε συγκεκριμένα ανταλλάγματα.

Δηλαδή, πολιτική ομαλότητα αντί για βαθιά ρήξη με το παρελθόν, ευρωπαϊκή ένταξη με όρους υποταγής αντί για εθνική αυτονομία, κατανάλωση αντί για παραγωγή, θεσμική τυπικότητα/κανονικότητα αντί για κοινωνική δικαιοσύνη.

Για δεκαετίες αυτό το σχήμα λειτούργησε. Σήμερα όμως δείχνει καθαρά τα όριά του.

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΡΟΤΑΓΜΑ

Η ψυχοπολιτική από τη Βενεζουέλα στα Τέμπη

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Η αξιοπρέπεια δεν είναι συναίσθημα. Είναι πολιτική συνθήκη.

Αξιοπρέπεια είναι να μη χρειάζεται να απολογείσαι για το δικαίωμά σου να ζεις, να μιλάς και να θρηνείς.

Και όταν αυτή διαρρηγνύεται, κανένα πρόγραμμα, καμία μεταρρύθμιση, καμία υπόσχεση «ανάπτυξης» δεν μπορεί να σταθεί.

Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα με την απαγωγή και τη δημόσια ταπείνωση του εκλεγμένου προέδρου της δεν ήταν απλώς μια διεθνής αυθαιρεσία.

Ήταν μια ωμή απόπειρα ακύρωσης εκείνου που είχε οικοδομηθεί επί χρόνια: της αποκατάστασης της λαϊκής αξιοπρέπειας. Ό,τι χτίστηκε με τον Τσάβες ως αυτοεκτίμηση ενός λαού επιχειρήθηκε να διαλυθεί ως «λάθος», ως «παρέκκλιση», ως κάτι που έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Η ψυχοπολιτική στα καλύτερα της.

Αυτό το μοτίβο δεν είναι ξένο στην ελληνική εμπειρία. Η Ελλάδα των Μνημονίων δεν φτωχοποιήθηκε μόνο υλικά. Ταπεινώθηκε. Παρουσιάστηκε ως ανώριμη, διεφθαρμένη, ανίκανη να αυτοκυβερνηθεί. Οι πολίτες ορίστηκαν ως "τεμπέληδες", μετατράπηκαν σε «αριθμούς», σε «κόστος», σε πρόβλημα προς διαχείριση. Η συλλογική αξιοπρέπεια διαβρώθηκε συστηματικά: με την επιτήρηση, με τη λιτότητα, με τη θεσμική ατιμωρησία, με την αίσθηση ότι «ό,τι κι αν κάνεις, αποφασίζουν άλλοι» και πως «τέτοιος που είσαι, ό,τι και να πάθεις σου αξίζει», αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε» και «όλοι μαζί τους σκοτώσαμε».

ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Η νέα χρονιά δεν έρχεται ως απλή αλλαγή ημερολογίου. Μας βρίσκει, τους περισσότερους, κουρασμένους, πληγωμένους, αλλά όχι ηττημένους. Μας βρίσκει σε μια στιγμή που το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει», αλλά αν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αργή μας εξάντληση, η σιωπηλή συλλογική μας εξόντωση.

Γι’ αυτό το πιο βαθύ και πολιτικό ερώτημα της εποχής δεν είναι τεχνικό, είναι υπαρξιακό:

πώς θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό;

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να ωραιοποιήσουμε το παρελθόν, ούτε να κρυφτούμε πίσω από σύμβολα.

Σημαίνει να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας έκαναν: τη φτωχοποίηση, την απαξίωση της ζωής, την κανονικοποίηση της αδικίας.

Σημαίνει να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς φόβο και χωρίς αυταπάτες. Να αναγνωρίσουμε ότι μας φτώχυναν, μας διαίρεσαν, μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας και να θεωρούμε την αδικία «κανονικότητα».

Αλλά, αυτή η ντροπή δεν είναι δική μας, μας επιβλήθηκε. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και κανένας λαός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του όσο αποδέχεται να ζει σκυφτός.

Ο Δημήτρης Γληνός, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», όταν μιλούσε για «τους προδότες και τα τσακάλια», δεν περιέγραφε απλώς πρόσωπα μιας κατοχικής εποχής. Περιέγραφε έναν διαχρονικό μηχανισμό: εκείνους που, σε στιγμές κρίσης, σπεύδουν να πείσουν τον λαό ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί, ότι «οι ισχυροί είναι ανίκητοι», ότι η σωτηρία περνά μόνο μέσα από την υποταγή.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Θρησκευτικότητα, Πατρίδα, Οικογένεια και το Ρήγμα των Τεμπών

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές όπου μια κοινωνία δεν συγκρούεται απλώς για πολιτικές επιλογές, αλλά για κάτι βαθύτερο, για το τι θεωρεί Ιερό.

Η τραγωδία των Τεμπών και το Κίνημα που γεννήθηκε από αυτήν αποκάλυψαν ακριβώς αυτό. Μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στο βίωμα της κοινωνίας και την κυρίαρχη αφήγηση του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού- είτε στη Δεξιά είτε στην "Αριστερή" εκδοχή του.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία ή ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων.

Όταν μιλάμε για το Ιερό εδώ, δεν μιλάμε για θεοκρατία, ούτε για εθνικισμό, ούτε για πατριαρχικά σχήματα εξουσίας.

Μιλάμε για τρεις θεμελιώδεις άξονες νοήματος που κάθε κοινωνία χρειάζεται για να σταθεί όρθια.

Δηλαδή:

α) Υπαρξιακή θρησκευτικότητα / πνευματικότητα, όχι ως δόγμα εξουσίας, αλλά ως τρόπος να νοηματοδοτείς τον πόνο, τον θάνατο, τη θυσία, τη δικαιοσύνη.

β) Έθνος / Πατρίδα: όχι ως αποκλεισμός του Άλλου, αλλά ως ιστορική συνέχεια, συλλογική μνήμη, κοινή ευθύνη.

γ) Οικογένεια: όχι ως καταναγκαστική κανονικότητα, αλλά ως πρωτογενής δεσμός φροντίδας, απώλειας και ευθύνης.

Αυτά τα τρία δεν είναι «συντηρητικά κατάλοιπα».

Είναι προ-πολιτικά θεμέλια κάθε κοινωνικής συνοχής.

Ένα ισχυρό ρεύμα της σύγχρονης, μεταφιλελεύθερης, "Αριστεράς" και Δεξιάς αντιμετωπίζει και τα τρία με καχυποψία ή και εχθρότητα. Θεωρεί τη θρησκευτικότητα/πνευματικότητα ως ανορθολογισμό, το έθνος ως ακροδεξιά ολίσθηση, την οικογένεια ως φορέα καταπίεσης.

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποϊεροποίηση της δημόσιας ζωής της οποίας τα συμπτώματα βιώνονται στο πετσί όλων μας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική διαχείριση(management), η δικαιοσύνη σε διαδικασία, η κοινωνία σε πληθυσμό προς διοίκηση και η ανθρώπινη ύπαρξη σε αριθμό.

📌 Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού

Από μέρες ήθελα να γράψω κάτι βλέποντας τον διχασμό πολιτικών αντιπάλων και φίλων ως προς το πρόσωπο της κ. Καρυστιανού και την απόφασή της να συμμετέχει πιο ενεργά στην πολιτική ζωή του τόπου.

Τα περισσότερα σχόλια στο πρόσωπό της είναι επαινετικά , θαυμασμού αλλά και πολλά καυστικά, προσβλητικά με κίνητρα διαφορετικά κάθε φορά.
Νομίζω η Μαρία Δεναξά στις επισημάνσεις με καλύπτει απόλυτα, προσεγγίζει με όμορφο τρόπο, με αγάπη και ενσυναίσθηση της ευθύνης το όλο εγχείρημα που μπορεί να είναι μια ευκαιρία απέναντι στο πατριδοφάγο πολιτικό σύστημα, αλλά μια λάθος επιλογή τακτικής, προσώπων να αποβεί καταστροφικό για όλο αυτό τεράστιο κίνημα που γεννήθηκε λόγω του εγκλήματος των Τεμπών που η ίδια επάξια εκπροσώπησε.

Αναδημοσιεύω!

****

📌 Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού

Της Μαρίας Δεναξά

🔴 Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη υπερβεί τα όρια της ηθικής διαμαρτυρίας και αγγίζει πλέον τον πυρήνα της πολιτικής δράσης, καθώς έχει αναδειχθεί σε σύμβολο αγώνα για δικαιοσύνη και διαφάνεια.

🔴 Η πολιτικοποίηση του αγώνα για τα Τέμπη απειλεί βαθιά το υπάρχον σύστημα διαφθοράς και συγκάλυψης, που έχει χτιστεί εδώ και δεκαετίες. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά απολύτως κρίσιμη και μ’ αυτή τη συγκυρία, τη σωστή επιλογή των ανθρώπων που θα τη στελεχώσουν και θα σταθούν δίπλα της από εδώ και στο εξής. Ένα επιτελείο πειθαρχημένο, ακέραιο, αφοσιωμένο, αδιάφθορο και με αντοχές.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ"

Ο Λ α ϊ κ ό ς Π α ρ ά γ ο ν τ α ς ω ς Θ ε μ έ λ ι ο ς Λ ί θ ο ς

του Κ ι ν ή μ α τ ο ς τ ω ν Τ ε μ π ώ ν

και της Ν έ α ς Μ ε τ α π ο λ ί τ ε υ σ η ς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αν η Ιστορία μας διδάσκει κάτι, είναι ότι κανένα καθεστώς δεν αλλάζει χωρίς τον λαό. Και σήμερα, στην Ελλάδα, δεν κρίνονται απλώς νομοσχέδια ή κυβερνητικές θητείες∙ κρίνεται το ίδιο το νόημα της Δημοκρατίας και η ύπαρξη της χώρας ως ιστορικού υποκειμένου.

Το Κίνημα των Τεμπών δεν είναι μόνο διεκδίκηση δικαιοσύνης. Είναι το πρώτο αυθεντικό ρήγμα στη Μεταπολιτευτική τάξη πραγμάτων, στη σχέση κοινωνίας–πολιτικής και στη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Μετά το προδομένο Δημοψήφισμα του 2015, είναι η πρώτη φορά που ο λαός βλέπει ξανά τη δύναμή του.

Αλλά μια νέα Μεταπολίτευση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική. Όχι την παραχώρηση ρόλου, αλλά την επιστροφή της πολιτικής στον λαό.

Η Μεταπολίτευση του ’74 απέτυχε γιατί η κοινωνία ήταν θεατής. Δεν είχε θεσμικό έλεγχο, δεν μπορούσε να ανακαλέσει, να νομοθετήσει, να σταματήσει αντιλαϊκές αποφάσεις. Η δημοκρατία περιορίστηκε στο εκλογικό θέατρο μιας κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Αυτό δεν ήταν δημοκρατία. Ήταν management πληθυσμών.

Η ειδοποιός διαφορά της νέας εποχής πρέπει να είναι η λαϊκή συμμετοχή.

Και αυτό απαιτεί νέους θεσμούς:

• Δεσμευτικά δημοψηφίσματα πολιτών, όπως σε Ελβετία, Ιταλία, Ισλανδία.

• Ανακλητότητα εκλεγμένων, όταν παραβιάζουν τις δεσμεύσεις τους ή εμπλέκονται σε σκάνδαλα.

• Συνελεύσεις πολιτών με δεσμευτική γνωμοδότηση, ήδη εφαρμόσιμες σε Ιρλανδία και Βέλγιο.

• Πλήρη διαφάνεια σε πραγματικό χρόνο, για συμβάσεις, δαπάνες, αποφάσεις.

• Λαϊκό βέτο σε πολιτικές που παραβιάζουν το δημόσιο συμφέρον.

Το Κίνημα των Τεμπών οφείλει να γίνει κίνημα θεσμικής αναγέννησης, όχι μόνο μνήμης. Η Δικαιοσύνη πρέπει να γίνει Δημοκρατία, και η Δημοκρατία Συμμετοχή. Χωρίς συμμετοχή, το κίνημα θα σβήσει, όπως τόσα άλλα.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΤΗΣ ΕE

Post2Post

Η αυτοκαταστροφική έως τώρα πολιτική του “ιερατείου” της ΕΕ υπό την Γερμανία, έχει οδηγήσει ήδη την Ευρώπη σε συνθήκες διάλυσης λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων που συντελούνται από το 21 και μετά.

Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα από την ενεργειακή κρίση, το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ως βαστάζος των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στην Ουκρανία αλλά και από την άνοδο της φιλο-Τραμπικης φιλο-Πουτινικης της ακροδεξιάς σχεδόν σε όλες τις χώρες κράτη-μέλη.

✔️Το μείζον ζητούμενο αποτελεί η ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να προκύψει κάποτε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής που μπορεί να σώσει την Ευρώπη:

🔸Αφενός η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση, μέσω της αλλαγή του τρόπου που θα παράγει το χρήμα. Βάζοντας τέλος στο "κόλπο Νιξον" του 72 με το χρημα-αερα από δάνεια, και με, τη χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις στα κράτη-μέλη, με βάση τα συγκριτικά τους παραγωγικά πλεονεκτήματα. Και με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας ως προς τη χορήγηση αναπτυξιακών πόρων σε κάθε κράτος-μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων, στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση διασπάθισης (όπως και εδω από την Μητσοτάκης ΑΕ).

Έτσι μόνο έχουν, κατά την γνώμη μου, νόημα οι προτάσεις της ομάδας Σπινέλι του Ευρωκοινοβούλιου για αντικατάσταση της αποτυχημένης συνθήκης της Λισαβόνας με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύμφωνο στην βάση των κοινωνικών συγκλισεων.

🔸Κατά δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από την ενεργειακή της εξάρτηση από τις παλιές Μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου.

Γι αυτό, και με δεδομένη την ένδεια της και σε στρατηγικά μέταλλα, (που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για το "όλα από ΑΠΕ)", θα πρέπει να αναθεωρήσει τα ουτοπικά της σχέδια. Και να κερδίσει χρόνο με την αξιοποίηση των μοναδικών αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εναπομένουν σε κράτη μέλη της, αυτά της Κύπρου και της Ελλάδας Και με πρόσβαση τους, μέσα του δίκτυου αγωγών πρόσβασης της και στα ακόμα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (και προσεχώς μπλε υδρογόνου) της Αραβικής χερσονήσου.

Διαφορετικά ο λογαριασμός δεν βγαίνει!

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΜΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ (1971-2025) ΚΑΙ Η ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΤΟΥ "ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ?" ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΏΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΌΜΕΝΗ

Post2Post

🔺️Το 71, μετά την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, ο θείος Σαμ μέσω ενός ημίτρελου ρεμπουμπλικάνου προέδρου, του Νιξον, ανέτρεψε ότι είχε παγιοποιηθει ως κανονικός τρόπος παραγωγής χρήματος τους προηγούμενους δύο αιώνες: τον κανόνα του χρυσού. Από το 72 και μετά το αμερικανικό δολάριο, ως παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα μετά την συμφωνία του Bretton Woods του 1947, παρέσυρε και όλα τα άλλα στο να εκδίδονται μόνο μέσω δανείων και κρατικών χρεών.

Μετά την ενεργειακή κρίση του 74, το αμερικανικό δολάριο άρχισε να εξάγει τον πληθωρισμό των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη μέσω των πετροδολαρίων, που άρχισαν να εκδίδονται ασταμάτητα από τις εμπορικές τράπεζες για να καλύψουν τις ανάγκες χρηματοδότησης είτε πολεμικών συγκρούσεων για την ρύθμιση της τιμής του πετρελαίου, είτε τις ανάγκες επέκτασης ισχυρών βιομηχανιών σε πολυεθνικό επίπεδο.

Στην Μόσχα δεν κατάλαβαν τι έφερναν αυτές οι αλλαγές στις ισορροπίες που είχε επιβάλλει ο Ψυχρός Πόλεμος, με αποτέλεσμα να αρχίσει η κατάρρευση της Σοβιετίας.

🔺️Οι δύο πρώην υπερδυνάμεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, συμφώνησαν πριν να ξεκινήσει η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, στην σύνοδο κορυφής Ρηγκαν-Γκορμπατζόφ το 86 στην Ζυρίχη, να βάλουν την τότε ανερχόμενη ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, "στην μέση" ως ενεργειακά απόλυτα εξαρτημένη από τους δύο και πολύ αδύναμη και στρατιωτικά. Εξαρτημένη είτε από τα πετρέλαια του Κόλπου, που έλεγχε κυρίως ο θείος Σαμ, είτε από το φυσικό αέριο που ελέγχει το Κρεμλίνο.

Η υποχρέωση των ΗΠΑ ήταν να μην απειληθεί ποτέ η Ρωσία από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, που έπρεπε να μείνουν έξω από μια ζώνη ασφαλείας από την Βαλτικη μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, με αντάλλαγμα την πρόσβαση της Δύσης σε ορισμένες σοβιετικής τεχνολογίες που είχαν αναπτυχθεί την δεκαετία του 60, όπως η ΤΟΚΑΜΑΚ επί της οποίας στηρίχθηκαν τα δυτικά πειράματα για την πυρηνική σύντηξη. Συνεχίζονται ακόμα χωρίς απτά αποτελέσματα στο ITER στην Μασσαλία, το Triumph του Καναδά, και πιο πρόσφατα και άλλα στην Μ. Βρετανία και στην Κίνα, όλα να δηλώνουν ότι ίσως πετύχουν το holy grail της καθαρής (χωρίς εκπομπές αερίων η ραδιενέργειας) ενεργειακής τεχνολογίας κατά το 2050.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ:

Του Ντίνου Παπαντωνίου

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ:

σπό τις Επιδοτήσεις και τις Ποσοστώσεις στη Ριζική Αποκέντρωση-Αναγέννηση.

Για δεκαετίες, η ελληνική γεωργία κινήθηκε ανάμεσα σε δύο άκρα: το καρότο των επιδοτήσεων και το καμουτσίκι των ποσοστώσεων.

Ένα πλαίσιο που άλλοτε ενίσχυσε το εισόδημα, αλλά συχνά εγκλώβισε την παραγωγή σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας και σε μια βαθιά εξάρτηση από μηχανισμούς έξω από τον αγρότη και την κοινότητά του.

Σήμερα βρισκόμαστε στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι.

Αυτό που διακυβεύεται πλέον δεν είναι μόνο η βιωσιμότητα της εκμετάλλευσης.Είναι η επιβίωση της αγροτικής οικογένειας,η συνοχή της υπαίθρου,η αυτάρκεια της χώρας,η ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας.

ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΟΛΑ

Στις αγροτικές συγκεντρώσεις, στα χωριά, στις πλατείες, στα καφενεία, η συζήτηση πρέπει να ξεφύγει από τα στενά όρια του “πόσα θα πάρουμε”.Πρέπει να ανοίξει, να γίνει ολιστική, να γίνει πολιτική με την αρχική, κοινωνική σημασία της λέξης.

Μια σύγκριση Ελλάδας-Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα

Του Ανδρέα Σταλίδη

Μια μηχανή σε δύο λεπτά κατανοεί το πρόβλημα, το καταγράφει και προτείνει κατευθύνσεις για να πάει η χώρα μπροστά. Πράγματα που 10 εκατομμύρια Έλληνες είτε δεν βλέπουμε, είτε δεν θέλουμε να δούμε. Με τίποτα όμως.

Για τους βιαστικούς δίνω γρήγορα αυτά τα νούμερα. Οι υπόλοιποι διαβάστε παρακάτω

Η Ελλάδα εξάγει 10.8 δις και εισάγει 10.4 δις με 53 εκ. στρέμματα

Η Ολλανδία εξάγει 124 δις και εισάγει 86 δις. με 18 εκ. στρέμματα.

---------

Θέλω μια σύγκριση Ελλάδας-Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα, δηλαδή αριθμό στρεμμάτων, συνολικές εξαγωγές, συνολικές εισαγωγές (αγροτοκτηνοτρφικών προϊόντων), συνολικές επιδοτήσεις, αριθμό τρακτέρ και ό,τι άλλο νομίζεις

Παρακάτω μια «φωτογραφία» Ελλάδας–Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα, με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία (κυρίως 2023–25, στρογγυλοποιημένα):