Ναι στο διάλογο με όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας.

Άρθρο του κ. Φουρνάρου Ιωάννη

Στην μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

“Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως τις μέρες μας οι εξωελληνικές δυνάμεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελληνισμού, όχι μόνο στην εθνική του ολοκλήρωση, αλλά και στην εσωτερική του πολιτική της Ελλάδας να δίνει συχνά την εντύπωση ότι ανελίσσεται εν απουσία των Ελλήνων”. 

(Νίκος Γ. Σβορώνος “Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας 1975.”)

Το Τουρκικό Πρόβλημα

Στη Μικρά Ασία τον προηγούμενο αιώνα, υπήρξε έντονο το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων προκαλώντας στο εσωτερικό τους τις χριστιανικές , φιλελεύθερες, πολιτισμένες συνειδήσεις για το κύμα βίας, τις σφαγές, τις εξορίες , τα βασανιστήρια μέχρι και τις γενοκτονίες των αυτόχθονων εθνοτήτων των Ποντίων, Ασσυρίων, Αρμενίων της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βέβαια, αυτό το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων εξελισσόταν σε συναλλαγή για παράδειγμα η παραχώρηση της Κύπρου στους

Άγγλους.

Από αυτό το πέρασμα φτάσαμε στη Συνθήκη της Λοζάνης. Για την Ελλάδα η Συνθήκη της Λοζάνης σήμαινε μια συμφωνία “έντιμου συμβιβασμού” με την Τουρκία. Για τα συμφέροντα των μεγάλων
δυνάμεων σήμαινε την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και το πέρασμα από τη λογική των δικαιωμάτων των εθνών στη λογική των δικαιωμάτων των κρατών.

Όπως επίσης δε διαφέρει και πολύ η αλλαγή του ρατσιστικού, βίαιου οθωμανικού μοντέλου εξουσίας από τη σημερινή κρατικοστρατιωτική γραφειοκρατία και ισλαμοφαστική γραφειοκρατία. Οι πιέσεις των λαών, των εθνών και των διαφορετικών θρησκειών συνεχίζονται. Οι μεταστάσεις του Τουρκικού προβλήματος διαχέονται στις χώρες και έθνη της ευρύτερης περιοχής στη Συρία, στην Κουρδία, στη Σομαλία, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στο Αρτσάχ. Αλλά και εντός του Τουρκικού κράτους, στα έθνη και στις θρησκευτικές εθνότητες, αλλά και στους ομοεθνείς πολίτες της, με φυλακές, διώξεις και δολοφονίες.

Evvel Temmuz: Υπεράσπιση της Μνήμης ενός Έθνους

Ο/Η TUNCAY YILMAZ* έγραψε: Το 26ο Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τεχνών Evvel Temmuz, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος μεταξύ 11-14 Ιουλίου, δεν είναι απλώς λίγες μέρες συναυλιών, συζητήσεων ή εκθέσεων. Για είκοσι έξι χρόνια, είναι το όνομα της προσπάθειας ενός λαού σε αυτήν την περιοχή να διατηρήσει τη μνήμη του, να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του και να υπερασπιστεί τη θέλησή του να ζήσει μαζί.

11 Ιουνίου 2026

Tuncay Yılmaz – Μέλος της Αναπτυξιακής Ένωσης Samandag

Στην Τουρκία, τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο η φύση αλλά και η συλλογική μνήμη βρίσκονται υπό μεγάλη πολιορκία.

Οι πόλεις μεταμορφώνονται, οι ακτές λεηλατούνται, οι γλώσσες ξεχνιούνται και η πολιτιστική κληρονομιά καθίσταται αόρατη. Καθώς οι αξίες που αποτελούν την κοινή εμπειρία ζωής μιας κοινωνίας διαβρώνονται μία προς μία, η συλλογική μνήμη των ανθρώπων σβήνεται επίσης σιωπηλά.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις ξεπερνούν τα απλά συνηθισμένα γεγονότα στο ημερολόγιο και μετατρέπονται σε μια μορφή αντίστασης.

Η πρώτη Ιουλίου είναι μία από αυτές.

Το 26ο Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τεχνών Evvel Temmuz, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος μεταξύ 11-14 Ιουλίου, δεν είναι απλώς μια σειρά από συναυλίες, πάνελ ή εκθέσεις που διαρκούν λίγες ημέρες. Για είκοσι έξι χρόνια, είναι το όνομα της προσπάθειας ενός λαού σε αυτήν την περιοχή να διατηρήσει τη μνήμη του, να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του και να υπερασπιστεί τη θέλησή του να ζήσει μαζί.

Οι ρίζες του Evvel Temmuz (Πρώτη Ιουλίου) εκτείνονται πολύ πέρα ​​από την ίδια τη γιορτή. Μέρος της χιλιετιών πολιτιστικής κληρονομιάς της Μεσοποταμίας και της Ανατολικής Μεσογείου, η παράδοση του Temmuz συνδέεται με την αναγέννηση της φύσης, τη γονιμότητα και τη συνέχεια της ζωής. Αυτή η παράδοση, που διατηρείται σε διάφορες μορφές εδώ και αιώνες, έχει παραμείνει ένα σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής μνήμης στο Χατάι, και ιδιαίτερα στην αραβική κοινότητα των Αλαουιτών. Οι συγκεντρώσεις, οι επισκέψεις, τα τραγούδια και οι συλλογικοί εορτασμοί στην ακτή Σαμαντάγ δεν είναι απλώς μια εποχιακή τελετουργία, αλλά και μια έκφραση κοινωνικής ένταξης και κοινής ζωής.

Η σύγκρουση στο Κεμαλικό στρατόπεδο, οι διαφορές Κιλιτσντάρογλου και Οζέλ και η Ελλάδα.

Διονύσης Παντής

Η σύγκρουση στο Κεμαλικό στρατόπεδο, οι διαφορές Κιλιτσντάρογλου και Οζέλ και τι σημαίνουν οι εξελίξεις για την Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι 2/6ου/2026

•Τι συμβαίνει στο κεμαλικό στρατόπεδο μετά την δικαστική απόφαση που επαναφέρει προσωρινά στην Προεδρία του CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) τον Κεμάλ #Κιλιτσντάρογλου; 

•Ποιες οι πολιτικές διαφορές του με τον Οζκούρ
Οζέλ; 

•Τι σημαίνει για την Ελλάδα;

Το ιστορικό – πολιτικό πλαίσιο της κρίσης συνοπτικά:

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το κόμμα δηλαδή που ίδρυσε ο
Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, έχει μακρά παράδοση στην καταπίεση πολιτικών αντιπάλων, αλλά και εθνικών μειονοτήτων.
Δεν ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως ένα από τα κόμματα ενός πολυκομματικού πολιτικού συστήματος, αλλά αντίθετα ως το κυρίαρχο κόμμα διαχείρισης της κεμαλικής εξουσίας στα πλαίσια ενός νέου κράτους που διέπεται από τις αρχές που ανέπτυξε ο ιδρυτής του Κεμάλ (τα έξι βέλη).

Δηλαδή ουσιαστικά το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως το «κρατικό κόμμα» ενός μονοκομματικού πολιτικού συστήματος.
Όταν το κεμαλικό κατεστημένο αποφάσισε να συμπαραταχθεί με τις ΗΠΑ , νικήτριας του Β΄ ΠΠ, εντασσόμενο στη δυτική αντισοβιετική στρατηγική και κατόπιν, να ενταχθεί στο
 ΝΑΤΟ ΗΠΑ (απόφαση που δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δεδομένη), εξαναγκάστηκε στην εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος.
Σύμφωνα με την «ιδεαλιστική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ» για την εξάπλωση της δημοκρατίας (εκτός εάν δεν μας συμφέρει, οπότε ξαναγινόμαστε … ρεαλιστές), η Τουρκία πιέστηκε στο άνοιγμα του πολιτικού της συστήματος.
Σκοπός ήταν επίσης να λειτουργήσει, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, ως ένα «δημοκρατικό» κράτος με ισλαμική θρησκεία, «πρότυπο» στην δύσκολη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής.

Η Κωνσταντινούπολη θα παραμείνει τουρκική και μουσουλμανική, ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν τα βυζαντινά κατάλοιπα: Ερντογ

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προβαίνει σε δηλώσεις μετά τη συνεδρίαση του Προεδρικού Υπουργικού Συμβουλίου στο Προεδρικό Συγκρότημα στην Άγκυρα,

 Τουρκία, 1 Ιουνίου 2026. (Φωτογραφία AA)

Του Newsroom

2 Ιουνίου 2026

Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι η Κωνσταντινούπολη θα παραμείνει τουρκική και μουσουλμανική «μέχρι το τέλος του χρόνου», επικρίνοντας όσους έγραψαν «η καταπίεση άρχισε το 1453» στους τοίχους της πόλης και χαρακτηρίζοντάς τους «βυζαντινά κατάλοιπα».

Μιλώντας μετά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου τη Δευτέρα, ο Ερντογάν είπε ότι ορισμένοι εξακολουθούν να δυσκολεύονται να αποδεχθούν την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά τόνισε ότι η ταυτότητα της πόλης δεν θα αλλάξει.

«Αν και τα βυζαντινά κατάλοιπα που λερώνουν τους τοίχους της Κωνσταντινούπολης με τις λέξεις “η καταπίεση άρχισε το 1453” εξακολουθούν να δυσκολεύονται να το αποδεχθούν, η Κωνσταντινούπολη είναι τουρκική, είναι μουσουλμανική και, με την άδεια του Αλλάχ, θα παραμείνει τουρκική και μουσουλμανική μέχρι το τέλος του χρόνου», είπε ο Ερντογάν.

Η κληρονομιά της άλωσης και η Αγία Σοφία

Ο Ερντογάν είπε ότι η άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν μόνο μια στρατιωτική νίκη, αλλά και ένας μετασχηματισμός που κέρδισε καρδιές και αναδιαμόρφωσε την πόλη.

Η ιστορία - ποινικό μητρώο της Τουρκίας

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1BNjo3PKki/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μια ανατριχιαστική υπενθύμιση της κτηνωδίας

Οι ορφανοί επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων στα Άδανα αναγκάστηκαν να κρατήσουν οθωμανικές σημαίες και να ποζάρουν μπροστά από ένα πορτρέτο του Τζεμάλ Πασά, ενός από τους βασικούς δράστες της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία των γονέων και των οικογενειών αυτών των παιδιών και την καταστροφή 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι.

Ένας από τους ηγέτες των Νεοτούρκων, ο Τζεμάλ Πασάς έγινε διαβόητος για τη σκληρότητα του και ήταν γνωστός ως «Τζεμάλ ο Χασάπης. ” Σήμερα, οι Τούρκοι χρησιμοποιούν αυτή τη φωτογραφία ως υποτιθέμενη απόδειξη ότι δεν δολοφόνησε Αρμένιους, αλλά αντίθετα τους έσωσε ιδρύοντας ορφανοτροφεία για παιδιά της Αρμενίας.

Στην πραγματικότητα, αυτή η εικόνα στέκεται ως μια ανατριχιαστική υπενθύμιση της κτηνωδίας και της υποκρισίας της εποχής της γενοκτονίας, με τα παιδιά της Αρμενίας που είχαν χάσει τους γονείς και τις οικογένειές τους να αναγκάζονται να τιμήσουν έναν από τους ίδιους τους ανθρώπους που ευθύνονται για

Ο Τζεμάλ Πασά δολοφονήθηκε στις 21 Ιουλίου 1922, από τα μέλη της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας Στεπάν Τζαγκιγιάν, Artashes Kevorkian και Bedros Der Boghosian στο πλαίσιο της Επιχείρησης Νέμεσις, της αρμενικής αποστολής για τον εντοπισμό και τη δολοφονία των επιζώντων βασικών δραστών της Γενοκτονίας των Αρμενίων. 

Yalcin Kucuk - Εθνικιστής και κομμουνιστής

‼️ Τούρκοι Κομμουνιστές αποτίουν φόρο τιμής στην κηδεία του Τούρκου σοσιαλιστή Yalcin Kucuk, ο οποίος πολέμησε το 1974 στην Κύπρο τους Έλληνες υπερασπιστές της μεγαλονήσου. Η κηδεία έγινε Μεγάλη Τετάρτη 8 Απριλίου του 2026 με παρουσία Τούρκων στρατιωτικών και μελών του Κομμουνιστικού κόμματος Τουρκίας.

🇹🇷 Μπορεί το ΚΚΤ να έχει κόκκινα σφυροδρέπανα για συμβολο, αλλά είναι και αυτό ένα εθνικιστικό κόμμα που στηρίζει στο 100% όλες τις ιμπεριαλιστικές τακτικές της Τουρκίας ανέκαθεν. Αφού ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποίησε τους Τούρκους Κομμουνιστές για να δομήσει καλές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση την δεκαετία του 1920, εξαφάνισε τους διεθνιστές από το ΚΚΤ και άφησε να δρουν σε αυτό μόνο οι εθνικομπολσεβίκοι.

«Μπράβο Χακάν Φιντάν»…

Ο Σενέρ Λεβέντ εξευτελίζει τον Τούρκο ΥΠΕΞ

Ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ τολμά να σχολιάσει τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού εξωτερικών , με τρόπο που δεν τολμούν πολλοί δικοί μας αλλά ακόμα και οι «φίλοι και σύμμαχοι μας» στην Ε.Ε, στα ΗΕ και στο ΝΑΤΟ. 

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ο δημοσιογράφος μας εκπλήσσει ευχάριστα. 

Πολεμά εδώ και χρόνια ενάντια στην τουρκική κατοχή στην Κύπρο , με κίνδυνο της ζωής του, αλλά δεν πτοείται.   

Αξίζει να διαβάσουμε αυτά που γράφει με το γλαφυρό ύφος του:

«Μπράβο Χακάν Φιντάν!

Προσπαθούμε εδώ και χρόνια να τους το εξηγήσουμε , αλλά δεν τα καταφέρνουμε..

Δεν κατάλαβαν…

Δεν θέλησαν να καταλάβουν

Τους είπαμε ότι είναι εισβολείς

Θύμωσαν

Διώξατε , τους  είπαμε, τους  Ελληνοκύπριους από τη γη, τα σπίτια τους με τη βία των όπλων.

Εξοργίστηκαν

Διώξατε , τους είπαμε, τους Ελληνοκύπριους και εγκαταστήσατε αυτούς που φέρατε στα σπίτια τους. Δεν έφτασε αυτό τους δώσατε και πλαστούς τίτλους ιδιοκτησίας.

Εκνευρίστηκαν

Αυτό είναι ληστεία τους είπαμε

Μας επιτέθηκαν

Μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί;

Ονούρ Τζαν Αϊκούτ

Η συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία έχει περάσει προ πολλού το στάδιο της «οπισθοδρόμησης». Η εικόνα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι αυτή των συστηματικών εκκαθαρίσεων και της οικοδόμησης ενός νέου καθεστώτος αλήθειας. Οι απαγορεύσεις δημοσίευσης γίνονται ρουτίνα, οι περιορισμοί πρόσβασης σε ειδησεογραφικούς ιστότοπους γίνονται κρατικό αντανακλαστικό και οι δημοσιογράφοι κρατούνται και συλλαμβάνονται σε πρωινές εφόδους. Αυτή η σπείρα καταστολής δεν αφορά μόνο την επιθυμία της κυβέρνησης να φιμώσει τους αντιπάλους της. Το πραγματικό ζήτημα είναι η επιθυμία να αποφασιστεί μονομερώς τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γνωρίζει η κοινωνία, και ποιες λέξεις θεωρούνται «νόμιμες» και ποιες «εγκληματικές». Αλλά μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί πραγματικά;

Αν εξετάσουμε το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των εννοιών του Μισέλ Φουκώ, αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η οικοδόμηση ενός «καθεστώτος αλήθειας». 

Στην Τουρκία, όσοι βρίσκονται στην εξουσία επιδιώκουν εδώ και καιρό να εγκαθιδρύσουν ένα μονοπώλιο σε αυτό που συνιστά «αλήθεια» μέσω των νομικών, των μέσων ενημέρωσης και των μηχανισμών ασφαλείας. Ιστορικά, ο τομέας όπου αυτό το μονοπώλιο έχει αμφισβητηθεί περισσότερο και όπου έχει ραγίσει περισσότερο είναι ο κουρδικός τύπος. Διότι σε όλη την ιστορική του διαδρομή, ο κουρδικός τύπος έχει καταφέρει να αναπτύξει εργαλεία και μεθόδους για να διαρρεύσει την αλήθεια ακόμη και πίσω από κλειδωμένες πόρτες, μέσα από ρωγμές σε τοίχους, κλειδαρότρυπες και κάγκελα· ακόμη και από τους τάφους όπου δολοφονήθηκε και θάφτηκε για χάρη της αλήθειας.

Το Κουρδικό ζήτημα στα χρόνια του πολέμου*

Θεοφάνης Μαλκίδης 

«Στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος τούτες τις ημέρες του 1985 μίλησε στον ΟΗΕ για το Κουρδικό ζήτημα»

1.Οι Κούρδοι από την Τουρκία έως το Ιράν

Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Τουρκία από τους Κούρδους το 1984, με τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων στο Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με την εξολόθρευση των Κούρδων της Συρίας από τις τουρκοχρηματοδοτούμενες οργανώσεις, αλλά και με την εμφάνιση του Κουρδικού παράγοντα του Ιράν,  μετά την αμερικανοισραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου, το κουρδικό ζήτημα είναι ξανά στο προσκήνιο.

Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν το 1999 από την Τουρκία, δυστυχώς και με την εμπλοκή της Ελλάδας(…), δημιούργησε νέα δεδομένα για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά την αμερικανική στρατιωτική παρουσία το 2003 και τη οικοδόμηση της ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής στο Ιράκ. Ταυτόχρονα μετά από πίεση της διεθνούς δημοκρατικής κοινότητας για τη μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτσαλάν σε ισόβια κάθειρξη, ολοένα και περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία ζητούν πολιτική λύση για το Κουρδικό, δίνοντας νέες προοπτικές για το μέλλον.

Το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ιράκ, τη Συρία όπου η Τουρκία έχει εισβάλλει και βομβαρδίζει, μαζί με τους συνεργάτες της, κουρδικούς στόχους, αλλά πλέον και στο Ιράν.

Οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στα παραπάνω κράτη και η παρουσία τους αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, δοκιμάζεται συνεχώς από ατιμώρητες Γενοκτονίες, χωρίς όμως να έχουν σταματήσει την απελευθερωτική τους προσπάθεια, την αντίσταση στο αφανισμό στην Τουρκία,  στη Συρία, στο Ιράν,  δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους, του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Η συγκλονιστική ιστορία του Τούρκου εθνικιστή που ανακάλυψε ότι είναι Έλληνας (video)

(Πρώτη δημοσίευση 16.12.2021)

Ο Ιμπραήμ Γιαϊλάλι ήταν τούρκος ριζοσπαστικός εθνικιστής, περήφανος για την εχθρότητά του προς τους Κούρδους και τους άλλους αυτόχθονες λαούς της Μικράς Ασίας.

Μετά τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, ορισμένοι έλληνες του Πόντου έγιναν μουσουλμάνοι και αναγκάστηκαν να δεχτούν τουρκικά ονόματα. Συνεχίζοντας έτσι την πολυετή διαδικασία τουρκοποίησης. Ωστόσο, αυτό αρχίζει να αλλάζει…

Μια περίπτωση κατά την οποία τούρκος πολίτης διαπίστωσε ότι ήταν Ελληνας, είναι ο Γιάννης – Βασίλης Γιαϊλάλι.

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του Π. Σαββίδη, με καλεσμένο τον ίδιο και τον Σάββα Καλεντερίδη, όπου παρουσιάζεται η ιστορία του:

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Γιατί ζήτησα πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα...

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Γιατί ζήτησα πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα...

(Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 17 Φεβρουαρίου 2019)

Η "Μακεδονία της Κυριακής"... συνάντησε το δημοσιογράφο-ακτιβιστή

Του Νίκου Ασλανίδη

Γνωριστήκαμε κάπως ανορθόδοξα... Αυτός δεν ξέρει ελληνικά παρά μόνο τουρκικά... Εγώ δεν ξέρω τουρκικά και δεν έχουμε διερμηνέα... Ευτυχώς η τεχνολογία έδωσε λύση. Βάλαμε στο κινητό τηλέφωνο τον αυτόματο μεταφραστή και λέω μια πρόταση εγώ, μια πρόταση αυτός και η google κάνει το θαύμα της... Μερικές φορές μπορεί να μην είναι ακριβής η μετάφραση και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια αλλά τις περισσότερες φορές καταλαβαινόμαστε...

- Θέλω να μου δώσεις συνέντευξη για τη ζωή σου, λέω στο κινητό.

Διαβάζει την πρόταση και λέει:

- Καλύτερα να βρούμε έναν διερμηνέα για να μην κάνουμε λάθη...

Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί έμεινε πέντε χρόνια στις φυλακές της Τουρκίας γιατί το μοναδικό έγκλημα που διέπραξε ήταν να... ανακαλύψει ότι έχει ελληνική καταγωγή. Γεννήθηκε το 1974 στον οικισμό Γιαϊλά του χωριού Ασάρ της Μπάφρας, στο νομό της Σαμψούντας.

Τον Απρίλιο του 1994 παρουσιάστηκε στον τουρκικό στρατό και κατατάχτηκε στις τουρκικές ειδικές δυνάμεις. όπου εκπαιδεύτηκε ως ελεύθερος σκοπευτής. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στάλθηκε στο Κουρδιστάν όπου σε μία μάχη τραυματίστηκε και έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια Κούρδων, για δύο χρόνια και τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του άρχισε να αναπτύσσει φιλειρηνικά ιδεώδη και να αποστρέφεται τον πόλεμο.

Σταθμός στη ζωή του ήταν η ημέρα που ανακάλυψε την ελληνική του ταυτότητα. Κάποιοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι είχαν έρθει σε επαφή με την οικογένειά του, αποκάλυψαν ότι ο παππούς του ήταν Έλληνας και λεγόταν Κωνσταντίνος και η γιαγιά του Παρασκευή.

Όταν ο Γιαϊλαλί αφέθηκε ελεύθερος και έμαθε για την καταγωγή του, αποφάσισε να αλλάξει το όνομα του από Ιμπραήμ σε Γιάννης Βασίλης. Στη συνέχεια άρχισε να κάνει διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου. Τότε συνελήφθη και έμεινε πάνω από τρεις μήνες έγκλειστος σε στρατιωτικές φυλακές.

Μετά το τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017 φυλακίστηκε για ακόμα μία φορά για δηλώσεις του ενάντια στην πολιτική του Ερντογάν και παρέμεινε έγκλειστος σε τουρκικές στρατιωτικές φυλακές συνολικά πέντε χρόνια.

Τον Ιούλιο του 2018 αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του, που ήταν προγραμματισμένη στις 3 Δεκεμβρίου, αλλά ζήτησε και πήρε αναβολή μέχρι τον Φεβρουάριο. Έτσι, για να μην οδηγηθεί ξανά στις φυλακές, ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί πήρε την απόφαση να φύγει κρυφά και να έρθει στην Ελλάδα. Πριν από δύο βδομάδες πέρασε τον Έβρο και ζήτησε πολιτικό άσυλο.

-Πώς πήρες την απόφαση να ζητήσεις πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα; τον ρωτώ μέσω διερμηνέα...

Για όλες τις δραστηριότητές μου στην Τουρκία δεχόμουν καθημερινά απειλές ακόμη και για τη ζωή μου, τόσο από την τουρκική αστυνομία και στρατονομία όσο και από άγνωστους με απειλητικά μηνύματα. Πλέον ή θα με σκότωναν, ή στην καλύτερη περίπτωση για μένα θα καταδικαζόμουν σε ισόβια. 

Γι’ αυτόν το λόγο επέλεξα να έρθω στην Ελλάδα, στην πατρίδα μου έστω και ως πρόσφυγας. Όπως γνωρίζετε, είμαι απόγονος εκείνων που πριν 2.800 χρόνια ήρθαν και ίδρυσαν όλες τις πόλεις στον Πόντο. Και ως απόγονος αυτών (τι ειρωνεία), 2.800 χρόνια μετά έρχομαι στον τόπο μου, στην πατρίδα μου, στην Ελλάδα ως φυγάς ως πρόσφυγας. Λόγω του αγώνα που έκανα στην Τουρκία για τον ποντιακό λαό, το λαό μας.

-Στις τουρκικές φυλακές πώς ήταν η κράτησή σου;

Μου έκαναν πολλά βασανιστήρια. Φυλακίσεις, ξύλο, απειλές. Δεν ήταν όμως αρκετά ικανά για να με σταματήσουν, να παύσω να αγωνίζομαι. Άλλωστε στη φυλακή μού απάλυναν τον πόνο τα διάφορα γράμματα που λάμβανα από φίλους όπως ο Θεοφάνης Μαλκίδης ή η Δέσποινα και πολλοί άλλοι. 

Την ίδια αγάπη και στοργή μου έδειξαν και τώρα που ήρθα στην Ελλάδα και τους ευχαριστώ πολύ όλους... Το τουρκικό κράτος πρέπει να ξέρει ότι όπου και αν βρίσκομαι, όχι 100 αλλά και 1.000 χρόνια να περάσουν, δεν θα πάψω να αγωνίζομαι για τα δίκαια του ποντιακού λαού. Οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν...

Σενέρ Λεβέντ: είναι και αυτό ένα άρθρο που σε αναγκάζει να βρίσεις

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Δημοσιεύθηκε 29 Ιανουαρίου 2026 

Μόλις κάποιοι σάς πατήσουν στον λαιμό, γεμίζετε με οργή γιατί ο κόσμος μένει σιωπηλός στην κραυγή του πόνου σας. Φωνάζετε. Αλλά κανείς δεν ακούει τη φωνή σας. Σας βιάζουν, σας στήνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα, σας σκοτώνουν. Πάλι δεν ακούν. «Εκεί που τελειώνουν τα λόγια», λέτε. «Πέθανε η ανθρωπιά», λέτε. Έτσι, πεθαίνετε. Στα αφτιά σας τα τελευταία λόγια ενός αιχμαλώτου σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως των Ναζί: 

«Αν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να με ικέτευε να τον συγχωρέσω». 

Οι Κύπριοι βίωσαν αυτό το συναίσθημα. Βίωσαν το συναίσθημα «Θεέ μου, γιατί με άφησες μόνο;». Διότι κανείς δεν άκουσε τις κραυγές τους την ώρα που βιάζονταν. Την ώρα που ρίχνονταν στα πηγάδια πριν καν ξεψυχήσουν και την ώρα που θάβονταν σε ομαδικούς τάφους. Ακόμα και τα μωρά στα σπάργανα έκλαψαν, έκλαψαν και μετά σώπασαν. Βυθίστηκαν στον αιώνιο τους ύπνο από τον οποίο δεν θα ξυπνούσαν ξανά. Βούρκωσαν ακόμα και τα μάτια του στρατιώτη που βρήκε το νεκρό μωρό στην κούνια. Διότι το είχε εγκαταλείψει και εκείνο ο Θεός. Πέθανε ο Θεός.

Και οι γυναίκες. Οι νέες γυναίκες. Περνούν και πάνε με τα βουητά των σφαιρών κρατώντας τα βαριά πολυβόλα τους μέσα στη σκόνη και τον καπνό. Μυρίζει μπαρούτι ο αέρας. Περπατούν πατώντας στα ίχνη που άφησαν οι ερπύστριες των τανκς στους χωματόδρομους. Για πείσμα έκαναν πλεξούδες τα μαλλιά τους. Αν θα τα κόψεις, κόψε τα, ρε κερατά! Ο κόσμος δεν θα σε βοηθήσει. Όσοι φοβούνται τα μαλλιά μιας γυναίκας είναι εχθροί ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ε εσύ, Αλγερινέ ποιητή μου Τάος. Σε θαυμάζω. Τι πρόκληση είναι αυτή(!):

«Το να ανοίξω τα πόδια μου στους σεισμούς,

Το να ανοίξω τα μαλλιά μου στον δυνατό αέρα

Αν προκαλεί ανέμους

Τουρκία και Ισραήλ

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-26 Ιανουαρίου 2026

Η Τουρκία ήταν ανάμεσα στα πρώτα μουσουλμανικά κράτη που αναγνώρισαν το Ισραήλ, το 1949, έναν μόλις χρόνο μετα την ίδρυσή του. Η αναγνώριση αυτή υπήρξε απόρροια του φιλοδυτικού προσανατολισμού της Τουρκίας, που παρέμεινε σταθερός μέχρι και την δεκαετία του 2000. Επί 50 και πλέον έτη η Τουρκία διατήρησε καλές σχέσεις με το Ισραήλ, παρά τις διάφορες αραβοϊσραηλινές πολεμικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν, φροντίζοντας πάντα βέβαια να μην αποξενώνεται από τους Άραβες. Χρυσή εποχή στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ήταν η δεκαετία του 1990, όταν τότε το Ισραήλ διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους για την δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους.

Τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν σταδιακα μετα την αναληψη της διακυβερνησης της Τουρκιας από τον Ερντογάν, το 2002. Το 2008 ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση που έπληξε κυρίως τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και επιτάχυνε την μετάβαση σε έναν μετα-αμερικανικό κόσμο. Τα περιθώρια ελιγμών μεσαίων δυνάμεων, όπως η Τουρκία, αυξάνονται σταδιακά μετά το 2008 καθώς τα κενά ισχύος, που δημιουργούνται σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, επιτρέπουν την αυτονόμηση μεσαίων δυνάμεων από τους Μεγάλους.

Στο νέο πολυπολικό πλέον διεθνές περιβάλλον η Τουρκία άρχισε να διεκδικεί έναν πιο φιλόδοξο ρόλο. Στα πλαίσια αυτά πρέπει να τοποθετηθεί και η χειροτέρευση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Η αλληλεγγύη προς τους μουσουλμάνους και ειδικά τους Παλαιστίνιους ήταν απαραίτητο μέσο για την ικανοποίηση των νέων φιλοδοξιών της Τουρκίας. Προείκασμα της επιδείνωσης των σχέσεων των δυο χωρών ήταν η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του Ερντογάν και του προέδρου του Ισραήλ Σίμον Πέρες στο Νταβός το 2009.Το ρήγμα έγινε βαθύτερο, ένα χρόνο μετά, με την κρίση του φέρυ μποτ «Μαβί Μαρμαρά» στα ανοιχτά των ισραηλινών χωρικών υδάτων. Οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο τους των τελευταίων δεκαετιών.

Η Συρία φλέγεται

Ιμπραήμ Χατζηκαρσλί

Πώς έχουμε φτάσει εδώ; Τι γίνεται στη Συρία εδώ και ένα χρόνο; Και γιατί φαινομενικά σύμμαχοι της Δύσης βάλλουν ο ένας εναντίον του άλλου;

Μόλις ένα χρόνο μετά την πτώση της μπααθικής κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ, η Συρία τυλίγεται ίσως και επίσημα ξανά στις φλόγες του εμφυλίου πολέμου. Στην πραγματικότητα η βία στη συριακή επικράτεια δεν σταμάτησε ποτέ, αφού οι σφαγές Αλαουιτών και Δρούζων μαζί με τις συνεχείς ισραηλινές επιχειρήσεις σημάδεψαν το 2025. Τώρα όμως, οι προοπτικές αλλάζουν αφού οι συνδυασμένες επιθέσεις του SDF (Syrian Democratic Forces), των Δρούζικων πολιτοφυλακών και του ισραηλινού στρατού έχουν αποδυναμώσει πλήρως την κυβέρνηση του Άχμεντ αλ Σαράα (πρώην αλ Τζολάνι) και ο νέος «συριακός στρατός» (στην πραγματικότητα ένα συνονθύλευμα Σουνιτών πολιτοφυλακών) αδυνατούν να απαντήσουν.

Ως εκ τούτου προκύπτουν κάποια ερωτήματα. Πώς έχουμε φτάσει ως εδώ; Τι γίνεται στη Συρία εδώ και έναν χρόνο; Και γιατί οι φαινομενικά σύμμαχοι της Δύσης βάλλουν ο ένας εναντίον του άλλου;

 

Η κόντρα Τουρκίας-Ισραήλ

Για να κατανοήσουμε πλήρως το γιατί η Συρία γίνεται ξανά επισήμως ένα πεδίο μάχης πρέπει να κατανοήσουμε και τη διαμάχη ανάμεσα στις δύο δυνάμεις που επηρεάζουν τη χώρα, και αυτές είναι η Τουρκία και το Ισραήλ.

Έγγραφο αποκαλύπτει τις προθέσεις του Αττίλα: Ο τουρκικός κόσμος να καταστεί κέντρο ισχύος στο παγκόσμιο σύστημα, είναι το σχέδιο του ισλαμιστή Ερντογάν για την ευρύτερη περιοχή

FILE PHOTO: Ο ισλαμιστής Ταγίπ Ερντογάν με τον Μαλαισιανό πρωθυπουργό στο Λευκό Παλάτι, στην Άγκυρα. Φωτογραφία μέσω Χ, Τουρκική Προεδρία, Recep Tayyip Erdoğan, @RTErdogan

08/01/2026

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ* – Λευκωσία

Ενα επεκτατικό και μεγαλεπήβολο σχέδιο επικράτησης του τουρκισμού, έχει καταρτίσει το καθεστώς Ερντογάν. Πρόκειται για στρατηγική επιδίωξη της Άγκυρας, η οποία χαρακτηρίζεται από τη μεγαλομανία του Τούρκου Προέδρου αλλά ταυτόχρονα συνιστά και μια απειλή για όλους όσους η κατοχική δύναμη θεωρεί εμπόδιο στην ενίσχυση και περαιτέρω αναβάθμιση της. Πρόκειται για ένα επεξεργασμένο σχέδιο, η εφαρμογή του οποίου θα υλοποιηθεί διά των δορυφόρων της Τουρκίας, των τουρκογενών κρατών.

Ο στόχος είναι όπως η Τουρκία αποτελέσει ένα μεγάλο και ισχυρό αυτόνομο πόλο στο διεθνές παιχνίδι, με εργαλείο τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ και με ιδεολογία τον επεκτατισμό, τον ιμπεριαλισμό. Μια προσπάθεια που προδήλως «αγγίζει» την Ελλάδα και την Κύπρο.

Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνεται στο «Έγγραφο Οράματος για τον Τουρκικό Κόσμο», που καταρτίστηκε από την Προεδρία Σχέσεων με τον Τουρκικό Κόσμο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στα κεντρικά γραφεία του κόμματος, με τη συμμετοχή του Προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Συνεπώς είναι πολιτική του ίδιου του Τούρκου Προέδρου, του τουρκικού κράτους.

Αυτό που συναφώς προκύπτει από το έγγραφο είναι πως η Τουρκία μέσα από τις προτάσεις, άξονες συνεργασίας, που περιλαμβάνονται στο έγγραφο, στοχεύει να καταστήσει εν πολλοίς τα τουρκογενή κράτη, τουρκικές επαρχίες.
Αν και παραπέμπει σε μια θεσμοθετημένη δομή του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, μέσω της οποίας θα αναπτυχθεί συνεργασία, οι επιδιώξεις είναι προφανείς. Μπορεί να παρουσιασθεί, στο τέλος, ως μια μορφή συνομοσπονδίας, αλλά στην ουσία θα είναι πλήρης η εξάρτηση των κρατών από την Τουρκία.

ΤΙ "ΛΑΔΩΣΕ" Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕ ΤΑ 10δισ ΓΙΑ ΤΑ 20 EUROFIGHTERS AΠΟ ΤΗΝ Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ & ΓΕΡΜΑΝΙΑ

QUIZ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ

ΤΙ "ΛΑΔΩΣΕ" Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕ ΤΑ 10δισ  ΓΙΑ ΤΑ 20 EUROFIGHTERS AΠΟ ΤΗΝ Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ & ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Συγκριτικά,  τα ίδιας τεχνολογίας και περίπου ιδιων δυνατοτήτων 24 μαχητικά αεροσκαφη Rafale, που αγοράστηκαν από την Γαλλία, μας κόστισαν (με καπέλο, συγκριτικά με την τιμή πώλησης τους στην Ινδία και Αίγυπτο) συνολικά περίπου 3,3 δισεκατομμύρια ευρώ. 

🔺️Η αρχική παρτίδα των 18 αεροσκαφών κόστισε γύρω στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ και περιλάμβανε όπλα, εκπαίδευση και υποστήριξη, ενώ για τα έξι επιπλέον αεροσκάφη πληρώθηκαν 1,07 δισεκατομμύρια ευρώ. Συγκεκριμένα:

 ✔️Η πρώτη παρτίδα (18 αεροσκάφη): Περίπου €2,5 δισεκατομμύρια για 12  καινούργια αεροσκάφη και 6 μεταχειρισμένα, τα οποία κάλυψαν και συστήματα όπλων, την εκπαίδευση και τα κόστη υποστήριξης.

✔️Η δεύτερη παρτίδα (6 καινούργια αεροσκάφη): Περίπου €1,07 δισεκατομμύρια, tut compri.

Οπότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα τι "ψώνισε" επιπρόσθετα με τα 7,5 περιπου δισ€ που "φεσώθηκε" ο πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος από τους παραδοσιακούς υποστηρικτές της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος σε σχέση με το:

✔️Πρόγραμμα ReArm και το πρόγραμμα SAFE της ΕΕ (το πώς "τρύπωσε" ή Τουρκία στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα, αναλύθηκε στο https://www.facebook.com/share/p/1FQaFMyNdo/ (με τις δικές μας ευλογίες δια της αδράνειας και των παλινωδιών της κυβέρνησης ΚυΜ):

✔️Στο παζάρι κρίσιμων ενεργειακών πόρων, που εκτυλίσσεται περί μια 5μερη διακυβερνητική για τις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου, το Κυπριακό και τα ενεργειακά deals που μεταφέρει στις αποσκευές της η νέα μας τοποτηρήτρια των business plans της οικογένειας Τραμπ στην ευρύτερη περιοχή.

Όποιος/α βρει την απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα,  κερδίζει μια θέση  στην εξέδρα επισήμων μιας επόμενης παρέλασης τους στην Σαλονίκη.

(Η λύση του quiz, που εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση του ΚυΜ, στα σχόλια #1 και #2 πιο κάτω)

Σώτη Τριανταφύλλου, ιδιαίτερα εύστοχη στα σημερινά ΝΕΑ(σελ41) για την Τουρκία

Από τα ΝΕΑ 19.10.2019

Δυστυχώς τα ΝΕΑ δεν δημοσιεύουν ελεύθερα στο διαδίκτυο τα άρθρα των συνεργατών τους, γι' αυτό και θα αναπαράγω ένα τμήμα από το άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου με τον τίτλο "Το ματς" που περιγράφει με τεκμηριωμένο τρόπο, δίχως υπεκφυγές, τις συνέπειες που έχει η στάση της Τουρκίας.

Συμπεραίνει ότι "ο στόχος της Τουρκίας δεν ήταν να γίνει "μέλος" της Ευρώπης, στόχος της ήταν και παραμένει η κυριαρχία της μέσω της δημογραφίας, της θρησκείας και του πολιτικού ισλάμ, της προοπτικής του χαλιφάτου. Ο κεμαλισμός δεν υπάρχει:η Τουρκία κινείται προς το πακιστανικό μοντέλο μέσα στη γενική αδιαφορία ή μέσα στην τρελή ευρωπαϊκή αισιοδοξία. Η ιστορία της είναι μια σειρά από γενοκτονίες, διπλωματική διπροσωπία, παντουρκισμό, κοινωνικό δαρβινισμό - προπάντων, η Τουρκία εμφορείται από το σύμπλεγμα κατωτερότητας των ελλειμματικών πολιτισμών έναντι της Ευρώπης που εκδηλώνεται με ευθυξία, σπασμωδικότητα, με τον φόβο της ταπείνωσης".

Γράφει λοιπόν η Σώτη Τριανταφύλλου αρχικά: "το χρονικό της μάταιης προσπάθειας για συνεννόηση Ευρώπης-Τουρκίας συμπυκνώνει την ευρωπαϊκή παθολογία και καταδεικνύει την αποτυχία της πολιτικής του κατευνασμού. Ο τουρκο-γερμανός ευρωβουλευτής Βουράλ Εζερ, που εκφράζει με άνεση τις τουρκικές βλέψεις, στρογγυλοκάθεται στα έδρανα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος:

 "Θα ολοκληρώσουμε αυτό που άρχισε ο Σουλεϊμάν με την πολιορκία της Βιέννης το 1529. Θα κατακλύσουμε την Ευρώπη χάρη στους καρπερούς άνδρες μας και στις υγιείς γυναίκες μας. Το 2100 στη Γερμανία θα ζουν 35 εκατομμύρια Τούρκοι και 20 εκατομμύρια Γερμανοί". 

Λεκτικά πολεμοφόδια, θεολογικές γομώσεις

*
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ & ΠΑΡΑΜΟΝΙΜΑ | 09:

Καιρικά σχόλια από τον ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

Τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία; Να εξαναγκάζεις και τον εχθρό σου ακόμη να χρησιμοποιεί τη δική σου γλώσσα, τις δικές σου έννοιες, τη δική σου ρητορική.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εντοπίζει την συμβολική οριστικοποίηση της ήττας του Ancien Régime στην υιοθέτηση από τους αριστοκράτες απολογητές του της γλώσσας του κοσμικού διαφωτισμού. Γύρω στα 1800, ακόμη και οι οπαδοί της ελέω θεού μοναρχίας επιχειρηματολογούν κοσμικά και πεφωτισμένα. Αν θέλουν να ακουστούν, δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς…

Η εξαέρωση της αριστεράς δηλώνεται καθαρά μετά το 1989 με τη νέα ρητορική των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων:

 εγκαταλείποντας την ταξική ανάλυση και την κριτική κατά του πλούτου, οι διάφοροι Μπλαιρ αρχίζουν να πιθηκίζουν το φιλελεύθερο ζαργκόν περί «ευκαιριών» και «ατελεύτητων δυνατοτήτων» του καπιταλισμού.

Σήμερα, ζούμε μια παρόμοια ιστορική στιγμή. Σε μια κυκλική κίνηση, το φιλελεύθερο ζαργκόν ξαναδίνει τη θέση του στην ωμή θεολογία. Δεν υπάρχει θέση για πολιτική λεπτολογία και ανάλυση. Στην κονίστρα δεν πολεμούν πλέον σκληρά συμφέροντα ή εξωραϊσμένες προσδοκίες: γιγαντομαχούν αυτοπροσώπως το Αγαθό και το Πονηρό, οι μάρτυρες και οι εγκληματίες, ο Θεός και οι εχθροί του.

Φυσικά οι ΗΠΑ, η Δύση ολόκληρη, έχουν μακρά παράδοση στην εκκοσμίκευση της θεολογικής γλώσσας του μεσσιανισμού. Όλα τα πολιτικά κινήματα των Νέων Χρόνων είναι μασκαρεμένες θρησκείες. Όμως αυτή η νέα πολιτική η ασκούμενη ουσιαστικά από του άμβωνος είναι ποιοτικά ένα σημείο καμπής.

Ήδη ο γουοκισμός και η πολιτική ορθοέπεια άνοιξαν τον δρόμο προς αυτή την αποκοσμίκευση της πολιτικής και έγιναν άθελά τους η Κερκόπορτα για την εν θριάμβω επιστροφή των ιεροκηρύκων. Οι δικαιωματιστές, μεθυσμένοι από την ισχύ τους, έφτιαξαν μια γλωσσική Ιερά Εξέταση όπου, κατά το πρότυπο της παλαιάς βλασφημίας των θείων, μια και μόνο λέξη κάποτε αρκούσε για να στείλει κάποιον απευθείας στο κολαστήριο. Θυμίζω το προφητικό Ανθρώπινο στίγμα του Φίλιπ Ροθ.

Τώρα λαμβάνουν τα επίχειρα. Διότι τα λεκτικά τους πολεμοφόδια όσο κι αν είναι θεολογικής γομώσεως, απέναντι στην γνήσια, την γυμνή, την φωναχτή θεολογία είναι ανίσχυρα. Τι να σου κάνει η διαρκής δαιμονολογία κατά της «ακροδεξιάς», όταν οι άλλοι σου μιλούν ευθέως για τον Σατανά τον ίδιο;

Νίνα Κασιμάτη: «Δημοκρατία, κράτος δικαίου και συμπεριληπτικός διάλογος στην Τουρκία»

 Νίνα Κασιμάτη στο Συμβούλιο της Ευρώπης: 

Το Τουρκικό κράτος είναι μη συμπεριληπτικό από συστάσεώς του με τη γενοκτονία Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων

[📌Ομιλία σήμερα στην εκτός Ημερησίας Διάταξης συζήτηση με θέμα «Δημοκρατία, κράτος δικαίου και συμπεριληπτικός διάλογος στην Τουρκία» της Βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Αντιπροέδρου της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς Νίνας Κασιμάτη στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, που πραγματοποιείται από 29/9 έως 3/10 στο Στρασβούργο]

Αγαπητοί συνάδελφοι, 

Βρισκόμαστε σήμερα στο Συμβούλιο της Ευρώπης, για να εξετάσουμε το ζήτημα της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του συμπεριληπτικού διαλόγου στην Τουρκία —δηλαδή την έλλειψη όλων των παραπάνω.

Πολλές φορές εδώ, τόσο εγώ εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς όσο και οι περισσότεροι από εσάς, έχουμε εγκαλέσει την Τουρκία για τις μακροχρόνιες παραβιάσεις της διεθνούς νομιμότητας εις βάρος των γειτονικών της χωρών, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Συρία, το Ιράκ, η Αρμενία, αλλά και του κράτους δικαίου εις βάρους των πολιτών της. 

Επανειλημμένα ζητήσαμε από το Τουρκικό κράτος να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τους Κούρδους κ.κ. Σελαχαττίν Ντεμιρτάς και Οσμάν Καβάλα και μας το αρνήθηκε.

Όμως τελικά αυτή η στάση είναι ζήτημα συγκεκριμένων προσώπων ή συνιστά το δομικό πρόβλημα της Τουρκίας; Μήπως η έλλειψη δημοκρατίας, δικαίου και συμπερίληψης είναι εγγενή στοιχεία της «Τουρκικής Δημοκρατίας» ήδη από συστάσεώς της τον 20ό αίωνα όπου γενοκτονήθηκαν οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Ασσύριοι; 

Ας έρθουμε και στο σήμερα με ορισμένα αριθμητικά στοιχεία: Σύμφωνα με τη Γενική Διεύθυνση Φυλακών και Κέντρων Κράτησης της Τουρκίας, την 1η Σεπτεμβρίου 2025 οι έγκλειστοι στις τουρκικές φυλακές ήταν περί τα 419.000 άτομα, εκ των οποίων οι 356.000 ήταν καταδικασμένοι και 62.000 προφυλακισμένοι. Αυτοί οι αριθμοί υπερβαίνουν τη χωρητικότητα των 295.000 θέσεων, γεγονός που αντανακλά όχι μόνο την αύξηση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά και την πολιτική εργαλειοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος από το τουρκικό κράτος.