«ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» 

~Μιχάλης Χαραλαμπίδης~🕯️

✍ Στυλ. Καβάζης

Παρακολουθώντας τους τελευταίους μήνες τη δημόσια ζωή του τόπου, με τις συνεχόμενες αστοχίες, είτε σε δηλώσεις είτε σε πράξεις, δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευσή μου. Όλο και πιο συχνά βλέπουμε μια πολιτική σκηνή που μοιάζει να στερείται οράματος, συνέπειας και ουσιαστικού λόγου. Σε μια εποχή όπου η διαχείριση των εντυπώσεων συχνά υπερισχύει της ουσίας και η πολιτική ένδεια γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, μου ήρθε στο μυαλό ένας άνθρωπος που υπενθύμισε πως υπάρχει και ένας διαφορετικός δρόμος.Ένας άνθρωπος που δεν μέτρησε την πορεία του με αξιώματα, καρέκλες και προσωπικά οφέλη, αλλά με τις αρχές, τις ιδέες και την αγάπη του για την πατρίδα. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε μια σπάνια περίπτωση πολιτικού που παρέμεινε πιστός στις αξίες του, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε ότι θα βρισκόταν απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα.

Ήταν από εκείνους τους ελάχιστους ανθρώπους που ξεπέρασαν τα στενά όρια των κομμάτων, που αρνήθηκαν να υποτάξουν το ήθος τους στις απαιτήσεις της εξουσίας και που αγωνίστηκαν με μοναδικό γνώμονα το καλό της πατρίδας και του λαού τους. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ήταν αναμφίβολα ένας από αυτούς.

Η πολιτική του πορεία δεν μετρήθηκε σε υπουργικούς θώκους ή κομματικά αξιώματα, αλλά στην αταλάντευτη συνέπεια, στην ηθική ακρίβεια και στην πίστη στην αλήθεια. «Όποιος χάσει στο ηθικό επίπεδο, δεν έχει πολιτικό μέλλον», έλεγε κι ο ίδιος το απέδειξε με τη στάση του, μένοντας πάντα στο περιθώριο όταν το πολιτικό σύστημα παραδινόταν στη λογική του προσωπικού συμφέροντος.

Η σκέψη του ξεπερνούσε τα στενά όρια της ελληνικής πολιτικής ζωής. Από την κριτική της μεταπολίτευσης και της αδυναμίας της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, μέχρι την πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης, ο Χαραλαμπίδης κατόρθωνε να βλέπει πέρα από το σήμερα, με όραμα για τη χώρα και τους ανθρώπους της.

Ήταν πατριώτης με πράξεις, όχι μόνο με λόγια. Από την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας ύστερα από δική του πρόταση, μέχρι την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της πόλης Ρωμανία στη Θράκη, η αγάπη του για τον ελληνισμό ήταν βαθιά και ουσιαστική. Δεν ξεχνούσε την ιστορία ούτε την τοπική ταυτότητα μίλησε για την «διατροφική ανασκαφή» της Ελλάδας, για τα προϊόντα που γεννά η γη της Θεσσαλίας, για τη σημασία του τοπικού και του αυθεντικού, προτού όλα αυτά γίνουν μόδα.Μα πάνω απ’ όλα, πίστευε στη δύναμη της παιδείας «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει οικουμενική παιδεία, γιατί δεν υπάρχει ελληνική παιδεία», έλεγε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η αληθινή εκπαίδευση ξεκινά από τις ρίζες, τον πολιτισμό και την ιστορία μας.