Να τι θα πει "λαϊκιστική προπαγάνδα"...

                                               

  

Του Θανάση Κ.

Αυτή η άτυπη προεκλογική περίοδος που ζούμε, έχει και τα... καλά της! 

Μας δίνει την ευκαιρία να δούμε - και να καταλάβουμε - τι σημαίνει αδίστακτος λαϊκισμός και ξεδιάντροπη προπαγάνδα. 

 

* Να ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Που εμπλέκει και την κυβέρνηση και το νέο Κόμμα Τσίπρα. Και αφορά τις συντάξεις. 

 

-- Ο #Τσίπρας ζητάει από την κυβέρνηση να δώσει 13η σύνταξη.

 

-- Η #κυβέρνηση απαντάει ότι ήδη δίνει τη... μισή 13η σύνταξη. Και δεν μπορεί να δώσει την υπόλοιπη τώρα, γιατί θα έχει τεράστιο δημοσιονομικό κόστος. 

 

-- Ο Τσίπρας απαντάει ότι επί των ημερών του δεν μειώθηκαν άλλο οι συντάξεις. 

 

-- Και η κυβέρνηση απαντάει ότι επί την ημερών της δόθηκαν για πρώτη φορά μετά το 2009 αληθινές αυξήσεις στις συντάξεις. 

Ποιός λέει αλήθεια...

Και οι δύο επικαλούνται πραγματικά στοιχεία. 

Και οι δύο λένε ΜΙΣΕΣ αλήθειες.

Και οι δύο διαστρεβλώνουν την #Αλήθεια. 

Και οι δύο εμπλέκονται σε διαξιφισμούς που αποκρύβουν 

και το τι έγινε ως τώρα, 

και το τι συμβαίνει τώρα, 

και το τι πρέπει να γίνει από δω και μπρός...

 

* Ας τα πάρουμε από την αρχή:

-- Πρώτον η κυβέρνηση όντως δίνει για πρώτη φορά ονομαστικές αυξήσεις στις συντάξεις. Μετά το 2023, όταν άρχισε να ανεβαίνει ο πληθωρισμός.

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να ..."εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

Θέλει ο Τσίπρας να κρυφτεί...

Του Θανάση Κ.

  

Η συζήτηση που άνοιξαν οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Σιακαντάρη είναι πολύ πιο αποκαλυπτική απ' όσο ίσως φαντάζονταν οι ίδιοι.

Ο Μπίστης είναι ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς - Κεντροαριστεράς που σήμερα στηρίζει Τσίπρα. 

Και ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος του #ΠΑΣΟΚ που σήμερα επίσης στηρίζει #Τσίπρα. 

Και οι δύο έχουν αποδοκιμάσει σκαιότατα τον Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν. 

 

Τι έγινε τώρα;

* Ο κ. Μπίστης χαρακτήρισε ως «δεξιά» κριτική και «ανέξοδο παλληκαρισμό» την απαίτηση να προχωρήσει η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας - Κύπρου. Η κριτική του στρεφόταν κατά του κ. Ανδρουλάκη, του ΠΑΣΟΚ!

Ο κ. Σιακαντάρης συνεχάρη δημόσια τον κ. Μπίστη, γιατί - όπως είπε - «επιτέλους ειπώθηκαν ορισμένες αλήθειες».

Ύστερα ήλθε η γνωστή διευκρίνιση: αυτά είναι προσωπικές απόψεις του κ. Μπίστη και όχι επίσημες θέσεις του Κόμματος Τσίπρα.

Περίεργη διευκρίνιση.

Γιατί τις απόψεις αυτές κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Τσίπρα, ο κ. Σιακαντάρης, τις είχε μόλις ήδη επικροτήσει δημοσίως. 

Και πάντως ουδείς τις αποδοκίμασε.

Ας αφήσουμε όμως τα πρόσωπα.

* Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ασκείται κριτική στην κυβέρνηση. Κριτική δικαίως ασκείται. Γιατί η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει στο σημείο η Ελλάδα να ξεπλένει κανονικά την Τουρκία, την ώρα που η Άγκυρα επιβάλλει συνεχώς νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας. 

Το πρόβλημα δεν είναι η "κριτική" (του κ. Ανδρουλάκη και όχι μόνο). Το πρόβλημα είναι η Πολιτική (της κυβέρνησης).

Οι κ.κ. Μπίστης και Σιακαντάρης, καίτοι με το Κόμμα Τσίπρα πλέον, ουσιαστικά "υπερασπίζονται" την πολιτική Γεραπετρίτη! 

Κι αποδοκιμάζουν ως "δεξιούς" όσους ασκούν κριτική στην Πολιτική αυτή. 

Πού βρισκόμαστε, πού πάμε - κάτι πρέπει να γίνει!

                                             

                                                                

Του Θανάση Κ.

Σήμερα θα απαντήσουμε με όσο γίνεται πιο απλό τρόπο σε μια σειρά ερωτήματα:

-- Τι πραγματικά έγινε με την ελληνική #οικονομία την εποχή των μνημονίων;

-- Τι έγινε αργότερα; 

-- Τι δεν έγινε;

-- Και πού βρισκόμαστε τώρα...

* Πρώτον: την εποχή των μνημονίων, πέρα όλων των άλλων (κούρεμα χρέους, έλεγχος ελλειμμάτων, αποκατάσταση δημοσιονομικών ισορροπιών κλπ.), έγινε η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση". 

Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι μισθοί-αποδοχές έπεσαν. 

 

-- Για να γίνει η χώρα "ανταγωνιστική", ωστόσο, δεν αρκούσε να πέσουν οι αμοιβές. Έπρεπε ταυτόχρονα να ελεγχθούν και τα άλλα στοιχεία του κόστους, δηλαδή κυρίως το #κόστος Ενέργειας. 

Διότι μια οικονομία με φθηνή εργασία, αλλά πανάκριβη ενέργεια δεν πάει πουθενά. Θα συνεχίσει να βουλιάζει...

 

-- Έπρεπε ακόμα να αποκατασταθεί η δανειοδοτική ικανότητα του τραπεζικού συστήματος. Διότι μια σύγχρονη οικονομία όπου οι τράπεζες δεν δίνουν επαρκή δάνεια, ουσιαστικά είναι μια οικονομία που φυτοζωεί...

Και πάντως δεν πρόκειται να αναπτυχθεί. Μένει συνεχώς πίσω σε σύγκριση με τις υπόλοιπες...

* Κι εδώ έχουμε ένα σύντομο απολογισμό: Το κόστος Εργασίας στην Ελλάδα ελέγχθηκε την εποχή των μνημονίων. 

Ένα θλιβερό "αφήγημα"...

                      

Του Θανάση Κ.

Πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα από οικονομική άποψη;

Η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει ένα "αφήγημα": "Ανάπτυξης", "Ασφάλειας" και ανερχόμενης "Ευημερίας". 

Που πρέπει να συνεχιστεί - και για να συνεχιστεί χρειάζεται "σταθερότητα", δηλαδή διατήρηση της ίδιας κυβέρνησης και της ίδιας Πολιτικής. 

Αυτό είναι συνοπτικά το κυβερνητικό "αφήγημα"...

Μακάρι να ήταν αλήθεια. 

Είναι; 

Θα το κρίνετε μόνοι σας. Στο τέλος...

Η πραγματικότητα είναι ότι στην τελευταία 7ετία, οι συνθήκες υπήρξαν - τελικά - ιδιαίτερα ευνοϊκές. 

Για λόγους που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με την κυβερνητική πολιτική. 

Πράγματι, την τελευταία 7ετία έγιναν τα εξής:

-- Η #Ελλάδα βγήκε από τα #μνημόνια (ήδη από τον Αύγουστο του 2018). 

-- Είχε εκλογές όπου έφυγε η #κυβέρνηση Τσίπρα κι ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, τον Ιούλιο του 2019, 

-- Ήλθε μετά η πανδημία του covid και το παγκόσμιο #lockdown (2020-22). 

-- Kι από τα μέσα του 2022 άρχισε η ανάκαμψη και η εισροή κεφαλαίων του #Ταμείου_Ανάκαμψης, του RePower Europe κλπ. 

Όσα δυσάρεστα συνέβησαν μέχρι τα μέσα του 2022, δεν είναι σωστό να τα "χρεώνουμε" στην κυβέρνηση... 

Αλλά από τις αρχές του 2023 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε

χωρίς μνημόνια πια, 

χωρίς τον χαλινό του lockdown,

με εκτίναξη του τουρισμού 

και με τη μεγαλύτερη πρόσθετη ένεση ξένων κεφαλαίων (από Ευρωπαϊκά κονδύλια) που έχει υπάρξει ποτέ!

 

Τι έγινε σε αυτό το διάστημα; Βελτιώθηκαν οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας!

Αυτό έλειπε και να μην βελτιώνονταν... 

Βελτιώθηκε όμως, και η ΚΑΤΑΤΑΞΗ της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; 

Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! 

Επιδεινώθηκε η θέση της Ελλάδας... 

Και αυτό το χρεώνεται η κυβέρνηση. 

Ο "νέος Πατριωτισμός" και το... μουρουνόλαδο!

          

Του Θανάση Κ.

Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει τελευταία:

Τον "νέο Πατριωτισμό"! 

Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του. 

Πόσο "νέος" όμως είναι; Και πόσο "πατριωτισμός";

* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.

 

-- Η λεγόμενη "Νέα Αριστερά" υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας - πιο woke - άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα "ταξικές" και καθόλου Μαρξιστικές...

 

-- Αντίστοιχα, ο "Νεο-φιλελευθερισμός" απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.

 

-- Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».

Το ερώτημα είναι απλό:

Πρόκειται για "ανανέωση" του πατριωτισμού;

'Η, μήπως, για την άρνησή του;

Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.

Περιγράφει την εγκατάλειψή της.

Ο «νέος Πατριωτισμός» και το… μουρουνόλαδο!

Του Θανάση Κ.

Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει:

Τον “νέο Πατριωτισμό”!

Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του.

Πόσο “νέος” όμως είναι; Και πόσο “πατριωτισμός”;

* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.

— Η λεγόμενη “Νέα Αριστερά” υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας – πιο woke – άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα “ταξικές” και καθόλου Μαρξιστικές…

— Αντίστοιχα, ο “Νεο-φιλελευθερισμός” απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.

— Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».

Το ερώτημα είναι απλό:

Πρόκειται για “ανανέωση” του πατριωτισμού;

‘Η, μήπως, για την άρνησή του;

Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.

Περιγράφει την εγκατάλειψή της.

* Πρώτα-πρώτα, ο Πατριωτισμός δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι πολιτικό σύνθημα.

Δεν είναι επικοινωνιακή κατασκευή.

Είναι η αίσθηση του ανήκειν.

Άλματα στο κενό...

Του Θανάση Κ.

Δεν έγραψα τίποτα για την τραγική αυτοχειρία των δύο #17χρονων κοριτσιών που πήδηξαν μαζί στο κενό και βρήκαν το θάνατο αφού άφησαν πίσω τους μια σπαρακτική αποχαιρετιστήρια επιστολή. 

Ήταν πολύ νωπό ακόμα. Κι ήμασταν πολύ συγκλονισμένοι όλοι. 

Γιατί όλοι μας έχουμε παιδιά που πέρασαν από τις ηλικίες αυτές. 

 

Πέρα όμως από το τραγικό περιστατικό υπάρχει και μια ακόμα τραγωδία: 

οι "ειδήμονες" που σπεύδουν στα κανάλια να εξηγήσουν τι έγινε και πώς μπορεί να αποφευχθεί.

Κι εδώ χάνεται η μπάλα. Εντελώς...

Μεταξύ άλλων αποδίδουν την απόφαση των νεαρών κοριτσιών να δώσουν τέλος στη ζωή τους "στο άγχος των Πανελλαδικών" και γενικότερο στην αναστάτωση μιας εφηβείας που τη βιώνουν χωρίς διέξοδο, χωρίς πρότυπα και χωρίς προοπτική. 

Σωστό ως διαπίστωση σε γενικές γραμμές. 

Αλλά όταν καταλήγουν κάποιοι - όχι όλοι, ευτυχώς - ότι για να μην πηδάνε τα παιδιά μας από τα μπαλκόνια πρέπει να... καταργήσουμε τις #Πανελλαδικές και να μπαίνουν στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, τότε πράγματι χάνεται η μπάλα...

Γιατί αν πρέπει να καταργήσουμε ό,τι αγχώνει τα παιδιά μας, τότε πρέπει να τα μεγαλώσουμε μέσα σε μια γυάλα. 

Κι όσο βρίσκονται στη γυάλα, η ζωή τους δεν θα έχει νόημα. 

Κι όταν τελικά βγουν από τη γυάλα δεν θα μπορούν να επιζήσουν ούτε στιγμή. 

Αυτές οι νοοτροπίες "σκοτώνουν" τα παιδιά!

Το ότι εμείς - οι γονείς τους - δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι, ρόλος μας είναι να τα προετοιμάσουμε σωστά για τις δυσκολίες της ζωής! 

Επιτελικό... ΜΗ κράτος! Δηλαδή, "Μπάχαλο"...

Του Θανάση Κ.

-- Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση των #υποκλοπών, η Κυβέρνηση ισχυρίσθηκε ότι για τις παράνομες "επισυνδέσεις" (#Predator κλπ.) δεν ευθύνεται η ίδια, αλλά κάποιοι "ιδιώτες" που κινήθηκαν "αυτοβούλως" στις παρυφές των κρατικών υπηρεσιών.  

 

-- Όταν μετά το τραγικό δυστύχημα στα #Τέμπη αποκαλύφθηκε ότι έβαλαν τα τρένα να κινούνται με ταχύτητες τριπλάσιες από ό,τι στο παρελθόν, χωρίς τηλεδιοίκηση, ενδοεπικοινωνία και αυτόματη πέδηση, αποκαλύφθηκε ότι το κράτος δεν ήξερε τι έκανε...

 

-- Όταν μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου #ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύφθηκε ότι ΔΕΝ είχαν απλώς δοθεί παράνομα επιδοτήσεις σε κάποιους αγρότες, αλλά ότι είχε φτιαχτεί ολόκληρος μηχανισμός δημιουργίας χιλιάδων ψεύτικων ΑΦΜ, 

σε ψεύτικους "αγρότες", για ψεύτικα "κοπάδια", σε ψεύτικα "βοσκοτόπια" και μοιράστηκαν δεκάδες εκατομμύρια (ίσως και εκατοντάδες), σε ΜΗ αγρότες - και γι' αυτό μπλόκαραν τελικά τα χρήματα στους πραγματικούς δικαιούχους, όταν αποκαλύφθηκε όλο αυτό, καταλάβαμε ότι το κράτος είχε αλωθεί! 

 

Είτε δεν υπάρχει πια κράτος - είτε στο κενό που προέκυψε έχει δημιουργηθεί ένα περίεργο "παρακράτος" ημετέρων. 

Είτε η #κυβέρνηση διέλυσε την όποια δημόσια διοίκηση παρέλαβε, είτε ήταν η ίδια εντελώς ανίκανη να κάνει το παραμικρό. 

Είτε όλα αυτά μαζί...

Τα Κάναμε Όλα Ανάποδα!

 Του Θανάση Κ.

Υπήρχε κάποτε μια απλή οικονομική λογική: όταν πέφτει η διεθνής τιμή της #ενέργειας, πέφτει και το ενεργειακό κόστος της #οικονομίας.

Άρα:

• πέφτει το κόστος παραγωγής, 

• βελτιώνεται η #ανταγωνιστικότητα (στις ενεργειακά αναπτυγμένες οικονομίες), 

• ανακουφίζεται η #βιομηχανία, 

• αυξάνονται οι #επενδύσεις. 

Αυτό ίσχυε παλαιότερα σχεδόν παντού.

Όμως, στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας συνέβη κάτι εντελώς διαφορετικό:

Η τιμή της ενέργειας αποσυνδέθηκε από τις διεθνείς τιμές.

Αποσυνδέθηκε μόνο προς τα κάτω - όταν η διεθνής τιμή πέφτει. 

Αλλά δεν αποσυνδέθηκε προς τα πάνω - όταν η διεθνής τιμή ανεβαίνει!

Και αυτή ίσως είναι "άγνωστη" αιτία της ελληνικής αναπτυξιακής καθίζησης. Γιατί η ακριβή ενέργεια επηρεάζει ασφαλώς τη βιομηχανία, αλλά επηρεάζει και τις "υπηρεσίες". Επηρεάζει αρνητικά τα πάντα!

Ο Πίνακας της Αλήθειας

Έτος Brent ($/βαρέλι) Ρεύμα Χονδρική Ελλάδας (€/MWh) Ρεύμα Λιανική Ελλάδας (€/kWh) Βενζίνη 95 (€/λτ) Diesel (€/λτ) 

Ανίκανοι ή αδίστακτοι;

9/04/2026

Του Θανάση Κ.

Μερικές απλές διαπιστώσεις:

— Η κυβέρνηση αυτή είχε τη μεγαλύτερη στήριξη από τον Τύπο, και τα ΜΜΕ, από οποιαδήποτε προηγούμενη μεταπολιτευτική κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα, ήταν η μόνη που δεν είχε ουσιαστικά αντιπολίτευση απέναντί της! Το Κόμμα που εξελέγη αξιωματική αντιπολίτευση στις τελευταίες εκλογές (2023) κατακερματίστηκε. Και ενώ τα ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος υποχώρησαν κοντά στο μισό (και το εκλογικό σώμα συρρικνώνεται όσο ποτέ στο παρελθόν) κανένα άλλο Κόμμα δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να καλύψει το κενό.

Παρόλη τη στήριξη που είχε η κυβέρνηση αυτή από τον Τύπο, και παρά το γεγονός ότι δεν έχει αντιπολίτευση απέναντι της, τελικά αντιμετωπίζει χιονοστιβάδα σκανδάλων. Κάθε είδους…

— Η τωρινή συγκυρία μπορεί να συγκριθεί μόνο με το 1989, όταν η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου αντιμετώπιζε αλλεπάλληλα σκάνδαλα.

Με μια πολύ μεγάλη διαφορά, ωστόσο: Τότε τα σκάνδαλα καταγγέλλονταν από τον εγχώριο Τύπο και τα εκμεταλλευόταν η εγχώρια Αντιπολίτευση για να φθείρει την τότε Κυβέρνηση. Και το κατάφερε τελικά.

Αυτή τη φορά όμως, ο Τύπος εξακολουθεί να ελέγχεται σε γενικές γραμμές από την Κυβέρνηση, η Αντιπολίτευση εξακολουθεί να μη μπορεί να απειλήσει άμεσα την κυβέρνηση, και τα σκάνδαλα, τώρα πια, τα καταγγέλλει η Ευρωπαία Εισαγγελέας!

Δόξα και Παρακμή...

Του Θανάση Κ.

Μερικές επίκαιρες παρατηρήσεις πάνω σε μια "μακρινή" εθνική επέτειο:

Η Ιστορία της οποίας, όπως θα δούμε, είναι χιλιοειπωμένη, αλλά συνάμα και "άγνωστη". 

Και μας στοιχειώνει συνεχώς, γιατί μας υπενθυμίζει την Παρακμή στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα...

  

* Η Επανάσταση του 1821 είχε τρείς "μοναδικότητες" που δεν τις γνωρίζουμε ή δεν τι θυμόμαστε ή δεν τις συζητάμε - και πάντως σίγουρα δεν τις μαθαίνουμε στα παιδιά μας. 

-- Πρώτον ήταν μια από τις πρώτες "εθνικές επαναστάσεις που έγιναν στις αρχές του 19ου Αιώνα στην ευρύτερη περιοχή μας. 

Και ταυτόχρονα ήταν η μόνη που πέτυχε άμεσα αποτελέσματα. 

Η άλλη ήταν των Σέρβων, επίσης κατά των Οθωμανών, που έγινε το 1804 καταπνίγηκε, ύστερα ξέσπασε ξανά το 1815, και πέτυχε de facto αυτονομία το 1817 στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. H Ανεξαρτησία των Σέρβων επιτεύχθηκε 60 χρόνια αργότερα, το 1878 μετά το Συνέδριο του Βερολίνου.  

Η ολέθρια στρατηγική της… «στρουθοκαμήλου»

6/03/2026 

Του Θανάση Κ.

Επειδή ακούγονται διάφορες ανοησίες περί “μη εμπλοκής” της Ελλάδας στον “Πόλεμο” της Μέσης Ανατολής – από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, αλλά κυρίως από την Αντιπολίτευση και ιδιαίτερα από την “Αριστερά – να κάνουμε μερικές απαραίτητες διευκρινίσεις:

* Πρώτον, δεν εμπλεκόμαστε σε κανένα Πόλεμο.

* Δεύτερον, έχουμε βάσεις στο έδαφός μας. Εμείς έχουμε αμερικανικές βάσεις (στη Σούδα και όχι μόνο) και η Κύπρος έχει Βρετανικές βάσεις.

Τις βάσεις αυτές το Ιράν έχει διακηρύξει ότι τις έχει στο στόχαστρο των πυραύλων του και των drones.

Κι εμείς έχουμε υποχρέωση να συνδράμουμε στην άμυνα αυτών των βάσεων που βρίσκονται σε ελλαδικό και κυπριακό έδαφος. Τελεία. Και παύλα…

Δεν είναι “εμπλοκή” να αμύνεσαι σε επιθέσεις που επαπειλούνται επί του εδάφους σου…

* Τρίτον, έτσι κι αλλιώς ο κίνδυνος “ελληνικής εμπλοκής” ήταν υπερβολικός. Εδώ ειπώθηκαν πραγματικά τερατολογίες. Όλος αυτός ο θόρυβος έγινε για ένα ιρανικό drone που έπληξε τελικά βρετανική βάση στο Ακρωτήριο προκαλώντας περιορισμένες υλικές ζημίες. Και άλλα τρία με τέσσερα ιρανικά drones τα οποία καταρρίφθηκαν από ελληνικά F-16 και βρετανικά πολεμικά αεροσκάφη πάνω από τον Λίβανο. Οι Βρετανοί διαψεύδουν και αυτό το τελευταίο, βέβαια…

* Τέταρτον, από τη στιγμή που η Κύπρος υπέστη “επίθεση” (έστω και επί των Βρετανικών βάσεων που επισήμως δεν αποτελούν επικράτεια της Κύπρου, ούτε καν της ΕΕ) η ΕΕ έχει συμβατική υποχρέωση να συνδράμει την Κύπρο.

Πολύ περισσότερο η Ελλάδα, η οποία εκτός του ότι είναι κράτος μέλος της ΕΕ, είναι ή ίδια και “εγγυήτρια δύναμη” στην Κύπρο.

Είσαι το Χάος!

Του Θανάση Κ. 

Η δήλωση Σαμαρά, από την Καλαμάτα ότι ΔΕΝ υπάρχει δίλημμα "Μητσοτάκη ή Χάος", γιατί είναι ο ίδιος ο #Μητσοτάκης που φέρνει το #Χάος, προκάλεσε μεγάλο εκνευρισμό στην κυβέρνηση. 

Η οποία με διάφορους υπουργούς και διάφορους κονδυλοφόρους της προσπάθησε να "απαντήσει"...

Κι έκανε πολύ καλά που απάντησε. 

Γιατί έτσι, μόνη της ενίσχυσε την πεποίθηση ότι έχουν "Τρικυμία εν Κρανίω" 

- και φέρνουν το Χάος...

 

* Πρώτα-πρώτα επιχείρησαν "συγκρίσεις" ανάμεσα στην περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά (2012-15) και την περίοδο διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη (μετά το 2019). Δηλαδή συγκρίνουν την περίοδο όπου ο Σαμαράς ανέλαβε τη χώρα γονατισμένη από το πρώτο Μνημόνιο, με την περίοδο που η χώρα είχε βγει από τα Μνημόνια. Κι επωφελήθηκε στη συνέχεια από το Ταμείο Ανάκαμψης και της ΕΕ (μετά το lockdown της πανδημίας). 

Συνέκριναν δύο εντελώς διαφορετικές εποχές. 

Και την πάτησαν και σε αυτό όπως θα δούμε...

-- Κι ύστερα συνέκριναν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις την περίοδο Σαμαρά με την περίοδο Κυριάκου Μητσοτάκη - κι εδώ την πάτησαν πολύ χειρότερα. 

Όπως θα δούμε έκαναν μεγάλο λάθος που μπήκαν σε τέτοιες "συγκρίσεις". 

Σε όλα αυτά υπάρχει η εύκολη απάντηση, η πολύ εύκολη απάντηση - και η πιο σοβαρή απάντηση. Δεν αντέχουν καμία από αυτές...

* Ας αρχίσουμε από την εύκολη απάντηση:

-- Επί Μητσοτάκη έγιναν τα Τέμπη, σκοτώθηκαν 57 παιδιά και δύο χρόνια μετά κατέβηκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα 2 εκατομμύρια κόσμου - οι περισσότεροι που έχουν κατέβει ποτέ με βάση το Διεθνή Τύπος  -να διαμαρτυρηθούν για τη συγκάλυψη που γίνεται!

Και τρία χρόνια μετά το ατύχημα η δίκη δεν έχει αρχίσει ακόμα...

Ο Τσάμπας πέθανε! Η Μαρία Αντουανέτα ζει...

 

Του Θανάση Κ. 

 

Σύμφωνα με το μύθο, το 1789, όταν εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι στο Παρίσι φωνάζοντας "ψωμί-ψωμί", η τότε Βασίλισσά τους, η Αυστριακή Μαρία Αντουανέτα αναρωτήθηκε έκπληκτη, τι ζητάνε οι εξεγερμένοι.

-- Ψωμί ζητάνε, Μεγαλειοτάτη, της απάντησαν οι αυλικοί. 

Δεν έχουν να φάνε...

-- Τι; δεν έχουν ψωμί; Και γιατί δεν τρώνε... παντεσπάνι;

(Το οποίο είναι πολύ ακριβότερο από το ψωμί και ήταν τότε εντελώς απρόσιτο για τους πάμφτωχούς που πεινούσαν στους δρόμους). 

 

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η φράση αυτή δεν ειπώθηκε ποτέ έτσι! Αναφέρεται κατά λέξη στις "Εξομολογήσεις" του Ρουσώ, κείμενο που γράφηκε 20 χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση και αποδίδεται σε μια μη κατονομαζόμενη τότε "μεγάλη πριγκίπισσα". Τον καιρό που το έγραφε αυτό ο Ρουσώ, η Μαρία Αντουανέτα ήταν μικρό παιδάκι και βρισκόταν στην Αυλή του πατέρα της, στην Βιέννη... 

Αλλά έγινε απολύτως πιστευτή γιατί απέδιδε απολύτως αυτό που ο λαός της Γαλλίας είχε αντιληφθεί ως τραγική άγνοια της Αντουανέτας, για όσα συνέβαιναν γύρω της. Άγνοια που υποκρύπτει αδιαφορία και αλαζονεία...

Εμείς στραβά αρμενίζουμε...

Του Θανάση Κ. 

Αν μέχρι προχθές τολμούσε κανείς να πει φωναχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε, θα τον χαρακτήριζαν λαϊκιστή, αντί ευρωπαίο, "ακραίο"... 

Τώρα, όμως, η δήλωση αυτή βγήκε από το στόμα του καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ #Μερτς, και ακούστηκε στο #Νταβός, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε τα τελευταία χρόνια, απέτυχε.

Σπαταλήσαμε τεράστιο δυναμικό – στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη – μέσα σε υπερβολική ρύθμιση, γραφειοκρατία και καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων.

Η ενιαία αγορά δημιουργήθηκε για να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός οικονομικός χώρος στον κόσμο. Αντί γι’ αυτό, η Ευρώπη κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής στην υπέρ  ρύθμιση. Και αυτό πρέπει να τελειώσει.»

Η διαπίστωση αυτή δεν ακούστηκε από τους εχθρούς της Ευρώπης. 

Ακούστηκε από τον ίδιο τον πυρήνα της!

Kαι τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν πλήρως: Στα 22 χρόνια που λειτουργεί το ευρώ, η #Ευρώπη έχασε πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στην παγκόσμιο ΑΕΠ. Ήταν πρώτη (πολύ κοντά στις ΗΠΑ) με 31% και τώρα έχει μόλις 18%...

Πολύ πίσω από τις ΗΠΑ πλέον (26-27%)...

 

* Αλλά η παρακμή της Ευρώπης δεν εξηγείται μόνο από γραφειοκρατία και υπέρ-ρύθμιση. Έχει και δύο ακόμα αιτίες που την επιτάχυναν τα τελευταία χρόνια:

Το #Green_Deal και ο πόλεμος στην #Ουκρανία. Κι εδώ  η Η Ευρώπη επέλεξε μόνη της, πολιτικές που αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικές:

Η Τέλεια καταιγίδα!

 

Του Θανάση Κ. 

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν ξεσπάνε μόνο στην Ελλάδα - σαρώνουν ολόκληρη την Ευρώπη! Και δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αποσπασματικές. 

Δεν οφείλονται σε ένα «μέτρο», σε μια «λάθος απόφαση» ή σε κάποια πρόσκαιρη δυσαρέσκεια. Είναι το αποτέλεσμα μιας σπάνιας ιστορικής σύμπτωσης εξελίξεων - μιας τέλειας καταιγίδας - όπου οικονομικές, περιβαλλοντικές, θεσμικές και γεωπολιτικές πιέσεις - και συσσωρευμένες στρεβλώσεις - έπεσαν σχεδόν ταυτόχρονα πάνω στον ευρωπαϊκό Πρωτογενή τομέα.

Την τελευταία διετία, οι αγρότες σε Ολλανδία, Βέλγιο, Γαλλία και αλλού βρίσκονταν ήδη στους δρόμους. Όχι για «παραπάνω επιδοτήσεις», αλλά διεκδικώντας να συνεχίσουν να παράγουν! Να συνεχίσουν να υπάρχουν...

* Οι περιβαλλοντικοί περιορισμοί του Green Deal, η εκτίναξη του ενεργειακού κόστους, και η υπέρ-ρύθμιση (over-regulation) της αγροτικής παραγωγής είχαν μετατρέψει την ευρωπαϊκή Γεωργία σε πεδίο ιδεολογικών πειραματισμών, αποκομμένων από την πραγματικότητα της αγοράς και της επισιτιστικής ασφάλειας.

-- Παράλληλα, την τελευταία χρονιά κατέστη σαφές ότι η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) θα συρρικνωθεί κι άλλο. Από θεμέλιος λίθος της Κοινής Αγοράς - όταν απορροφούσε σχεδόν το 70% του κοινοτικού προϋπολογισμού - έχει περιοριστεί σήμερα περίπου στο 25%, με σαφείς τάσεις περαιτέρω μείωσης, ώστε να «απελευθερωθούν πόροι» για νέες εξοπλιστικές και γεωπολιτικές προτεραιότητες. Δηλαδή: λιγότερη στήριξη στον Ευρωπαίο αγρότη, ακριβώς τη στιγμή που το κόστος του εκτοξεύεται.

 

-- Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, στην Ελλάδα έσκασε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Που αφορά την εσωτερική διαχείριση, τη θεσμική ανεπάρκεια και τις ελληνικές στρεβλώσεις στις επιδοτήσεις - φαινομενικά άσχετα με τα βαθύτερα αίτια που πυροδοτούν εκρήξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη...

Προς στιγμήν το ελληνικό αγροτικό ζήτημα έμοιαζε να εγκλωβίζεται εκεί, με την προσδοκία ότι θα εκτονωθεί, αν «λυθεί το θέμα εδώ».

Πετροβολώντας τον Σμαραγδή...

 

Του Θανάση Κ. 

Την ταινία του Σμαραγδή «Καποδίστριας» δεν την είδα. Ακόμα…

Άλλωστε τα εισιτήρια είναι sold out.

Είδα στο διαδίκτυο κάποια πολύ σύντομα αποσπάσματα, άκουσα να τη συζητάνε με πάθος γνωστοί μου που πρόλαβαν και την είδαν και διάβασα πλήθος κριτικές…

Δεν θα γράψω για την ταινία, λοιπόν... 

Θα γράψω για τις κριτικές της ταινίας.

Και για την πρωτοφανή απήχησή της, παρά τις κριτικές.

* Πρώτον.

Ήδη κάνει ρεκόρ εισιτηρίων.

Σε τέσσερις μέρες παίχθηκε σε 90 αίθουσες και έκοψε 145 χιλιάδες εισιτήρια – τον μεγαλύτερο αριθμό πρώτων ημερών από τις «Σειρήνες του Αιγαίου» (2005).

Ήδη προστέθηκαν άλλες 32 αίθουσες και παίζεται σε περίπου 120, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί.

Τις επόμενες τρείς μέρες ήδη ξεπερνά τις 250 χιλιάδες εισιτήρια!

Μετριοπαθείς εκτιμήσεις προεξοφλούν πώς σύντομα θα ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια.

Μια ταινία που πολεμήθηκε πριν υπάρξει, της κόπηκε χρηματοδότηση και «πυροβολείται» από κριτικούς πριν ακόμα προβληθεί...

Αληθινό ιστορικό ρεκόρ!

Κι αυτό κάτι λέει.

* Δεύτερον.

Οι επαγγελματίες κριτικοί την κατηγορούν για «εύκολη χρήση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων» και για «αγιογραφία».

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αυτό θεωρείται "κατηγορία".

Ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Ταρκόφσκι είναι αγιογραφία. Γεμάτη θρησκευτικούς συμβολισμούς. 

Ο Αϊζενστάιν στον «Ιβάν τον Τρομερό» χρησιμοποιεί ωμούς εθνικούς συμβολισμούς για να δικαιολογήσει απερίγραπτη σκληρότητα «για το καλό της χώρας».

Ο Αλέξης στη χώρα των Λωτοφάγων...

 

Του Θανάση Κ.

Ο μυθικός Οδυσσέας, καθώς περιπλανιόταν για την Ιθάκη του, έφτασε κάποτε με τα πλοία του στη Χώρα των Λωτοφάγων. 

Εκεί ζούσε ένας ειρηνικός λαός που φίλευε τους επισκέπτες με ένα γευστικό καρπό, τον λωτό - ένα ναρκωτικό που προκαλούσε λησμοσύνη και απάθεια. Όσοι το έτρωγαν ξέχναγαν ποιοί ήταν, ξέχναγαν που πήγαιναν και ήθελαν να μείνουν για πάντα εκεί. 

Όταν το αντελήφθη ο Οδυσσέας έφυγε αμέσως με τα πλοία του. 

Στη συνέχεια της περιπλάνησής του έφτασε στη χώρα των Λαιστρυγόνων. Αυτοί ήταν άγριοι και ανθρωποφάγοι. Εξουδετέρωσαν με τεράστιους βράχους τα πλοία του Οδυσσέα εκτός από το δικό του που κατάφερε και προσορμίστηκε. Από εκεί τον οδήγησαν στον βασιλιά τους Αντιφάτη, ο οποίος έφαγε επί τόπου ένα σύντροφό τους και κυνήγησε τους υπόλοιπους που έτρεξαν στο πλοίο τους, επιβιβάστηκαν και κατάφεραν να σωθούν. 

Ο Αλέξης #Τσίπρας στην δική του #Ιθάκη, τα...έμπλεξε. 

Έγινε ο ίδιος Λαιστρυγόνας και βάλθηκε να εξοντώνει - εκ των υστέρων - όλους τους τότε συνεργάτες του. Με μια "συντροφοκτονία" που δεν έχει προηγούμενο. 

Κι ύστερα έμπλεξε την Ιθάκη με τη Χώρα των Λωτοφάγων. Και περιγράφει πώς κατά τη διάρκεια της διαδρομής του έφαγε τον λωτό, ξέχασε για πού είχε ξεκινήσει και που ήθελε να πάει, και παρέμεινε για πάντα εκεί. 

Δηλαδή μεταλλάχθηκε...

Κι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό: Πώς ο ίδιος έγινε #Λωτοφάγος. 

Έχουν δίκιο! Να πανικοβάλλονται...

Του Θανάση Κ.

Λοιπόν, να πω και κάτι να σας αιφνιδιάσω:

Έχει δίκιο η κυβέρνηση Μητσοτάκη που πανικοβάλλεται από τη συνέντευξη Σαμαρά στον Αντ1 την περασμένη Κυριακή...

Απόλυτο δίκιο! 

Το σωστό να λέγεται...

Τους αιφνιδίασε όχι με αυτά που είπε. Άλλωστε, τα περισσότερα τα έχει ξαναπεί - και τα επαναλαμβάνει σταθερά εδώ και χρόνια...

Τους "αιφνιδίασε" για τους εξής λόγους:

* Πρώτον, τη συνέντευξή του την είδαν "απροσδόκητα" πολλοί, πάρα πολλοί...

Παρ’ ό,τι προεξοφλούσαν πως "θα πάει άπατη", λόγω ώρας που προβλήθηκε, την είδαν πολύ πάνω από μισό εκατομμύριο τηλεθεατές, ζωντανά από τους δέκτες της τηλεόρασης! Βάσει την επίσημων στοιχείων τηλεθέασης...

Χώρια όσοι την έβλεπαν από τους υπολογιστές ή τα κινητά τους στα ζωντανά link από το σταθμό...

Κι από τότε την είδαν τουλάχιστον άλλοι τόσοι από το YouTube και από διάφορες σελίδες στα social media. 

Και φυσικά, οι προβολές της συνέντευξης συνεχίζονται...

Όταν ένα εκατομμύριο κόσμος κάθεται σήμερα και βλέπει μια πολιτική συνέντευξη, διάρκειας μίας ώρας και 47 λεπτών συνολικά (107 λεπτά χωρίς διακοπές ενδιάμεσα), αυτό σημαίνει ότι ο Σαμαράς πέτυχε ήδη μιαν "επικοινωνιακή νίκη" χωρίς προηγούμενο. 

Ο λόγος του έφτασε ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ στην κοινωνία. 

* Συνήθως οι πολιτικοί μιλάνε στη Βουλή όπου τους παρακολουθούν οι παρόντες βουλευτές συν μερικές εκατοντάδες που βλέπουν το κανάλι της Βουλής. Ή σε μια δημόσια ανοικτή εκδήλωση που τους ακούνε μερικές χιλιάδες παριστάμενοι...

Από εκεί και ύστερα ο λόγος τους φτάνει "διαμεσολαβημένος" από τα επίσημα media - μερικές ατάκες, κάποια πολύ σύντομα αποσπάσματα (sound bites) μαζί με άμεσα ή έμμεσα σχόλια.

Ποτέ δεν φτάνει ολόκληρος - επί μίαν ώρα και 47 λεπτά, μάλιστα - στο ευρύ κοινό, στην κοινωνία. 

Αυτή τη φορά έφτασε! Ακέραιος...

Και χωρίς περικοπές και "φίλτρα". 

Κάτι τέτοιο ΔΕΝ έχει συμβεί ΠΟΤΕ ως τώρα...