Που οφείλεται η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία και που οδηγείται;

Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία φέρνουν στην επιφάνεια προβλήματα που συσσωρεύονταν πριν εμφανιστούν οι πρώτοι αποκλεισμοί σχολείων: υποβάθμιση της εκπαίδευσης, οικονομική ανασφάλεια και δυσπιστία απέναντι στην πολιτική εξουσία. Το μαθητικό αίτημα για αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης συναντήθηκε με την αγανάκτηση για την ακρίβεια και τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών. Αυτή η συνάντηση εξηγεί τη διεύρυνση των κινητοποιήσεων και τη δυσκολία να αντιμετωπιστούν με μία μεμονωμένη κυβερνητική παραχώρηση.

Η αφετηρία του μαθητικού κύματος εντοπίζεται στο λύκειο Σεντ-Εξιπερί του Κρετέιγ, στα προάστια του Παρισιού. Μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο αποκλεισμός της 21ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την εξάπλωση της διαμαρτυρίας. Οι μαθητές ζητούσαν κάλυψη των κενών εκπαιδευτικών, αντικατάσταση των απόντων και καλύτερες υποδομές. Στα αιτήματα προστέθηκαν η επιβάρυνση των ωρολογίων προγραμμάτων και η ανασφάλεια γύρω από το Parcoursup, το σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Μέσα σε περίπου δέκα ημέρες, οι αποκλεισμοί εξαπλώθηκαν από τα παρισινά προάστια σε πολλές περιοχές της χώρας. Η Le Monde περιγράφει μια κινητοποίηση που αναπτύχθηκε αυθόρμητα στα λύκεια, ενισχύθηκε από τα κοινωνικά δίκτυα και στη συνέχεια προσέλκυσε πανεπιστημιακές κοινότητες. Η συσσωρευμένη εμπειρία της σχολικής καθημερινότητας ήταν αρκετή για να προκαλέσει την έκρηξη, χωρίς να προηγηθεί κάποια νέα μεταρρύθμιση.

Στις 6 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το TIME, περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις, με γονείς, εκπαιδευτικούς και συνδικαλιστές να πλαισιώνουν τους μαθητές. Η εκπαιδευτική διαμαρτυρία αποκτούσε πλέον ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη.

Γαλλία: Σκλαβιά, ανισότητα, εμφύλιος

«Η φαντασία στην εξουσία,

φώναξε ο Μάης του ’68

αλλά τούτος εδώ

ξεπέρασε την πάσα φαντασία»

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία δεν είναι τόσο απλές όσο θέλουν να τις παρουσιάζουν ορισμένες ερμηνείες. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν συλλήβδην ως εκδηλώσεις κυνισμού, μηδενισμού ή μιας νεολαίας που έχει χάσει κάθε αξία. Μια τέτοια ανάγνωση μετατρέπει ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο σε ηθικό πρόβλημα και αποφεύγει το ουσιαστικό ερώτημα: τι έχει οδηγήσει μια ολόκληρη γενιά να αμφισβητεί τόσο βαθιά την κοινωνία στην οποία μεγαλώνει;

Δεν μιλάμε για μετανάστες που δυσκολεύονται να ενταχθούν. Οι περισσότεροι από τους νέους που βρίσκονται στο επίκεντρο αυτών των εντάσεων είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Γαλλία και όχι μόνο στο Σεν-Ντενί, αλλά αντιμέτωποι με κοινωνικούς αποκλεισμούς και με την εμπειρία ότι δεν αναγνωρίζονται ως ισότιμα μέλη της. Και η κρίση δεν αφορά αποκλειστικά τις φτωχές συνοικίες. Η ανασφάλεια, η ματαίωση και η αμφιβολία για το μέλλον διαπερνούν διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, ακόμη κι αν εκδηλώνονται με άνισους τρόπους.

Η παρέμβαση του παλαίμαχου δημοσιογράφου Εντουί Πλενέλ υπέρ των μαθητών που κινητοποιούνται στη Γαλλία φωτίζει μια κρίσιμη πλευρά αυτής της πραγματικότητας, την εκπαίδευση ως πεδίο κοινωνικής ανισότητας. Όταν υπάρχουν σχολεία χωρίς επαρκείς εκπαιδευτικούς, άνισες υποδομές, υπερφορτωμένα προγράμματα και μηχανισμοί προσανατολισμού που γεννούν αδικίες, η ισότητα παύει να είναι αυτονόητη υπόσχεση. Χαρακτηριστικά, ο Πλενέλ αντιπαραθέτει τις συνθήκες των σχολείων της περιφέρειας του Παρισιού με εκείνες του κέντρου, αναδεικνύοντας το βάθος των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος ή τουλάχιστον η αφορμή της γενικευμένης αναταραχής. Όταν η μόρφωση δεν εγγυάται πραγματικές ευκαιρίες, όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή και όταν η κοινωνία αντιμετωπίζει ορισμένους νέους ως ανεπιθύμητους, η υπόσχεση του μέλλοντος χάνει την αξιοπιστία της, ειδικά όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη επιβεβαιώνει και δεν απεμπολεί τις ανισότητες. Για μια γενιά που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, η οργή μπορεί να γίνει τρόπος έκφρασης μιας βαθύτερης απόρριψης.

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Περικλής Νεάρχου 

Η κριση στη Γαλλία, σύμπτωμα της οποίας ειναι η εκρηξη στη Μέση Εκπαίδευση , εχει τρεις κύριες παραμέτρους.

Η πρώτη εχει σχέση με την κοινωνική και οικονομική κατάσταση στη χώρα και την απογοήτευση και οργή της νέας γενιας, που βλέπει να υποθηκεύονται οι προοπτικές της ζωης και του μέλλοντος της.

Η δεύτερη εχει σχέση με τη μαζική παράνομη μετανάστευση και τις συνέπειές της , που εκδηλώνονται, μεταξύ αλλων, στα παιδιά της δεύτερης και της τρίτης γενιας των μεταναστων , τα οποια εχουν πολύ δυναμική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις.

Η τρίτη ειναι η συγκυρία του πολέμου στην Ουκρανία και η πλήρης ρήξη της Ευρώπης με τη Ρωσία,που εχει βαρύτατες επιπτώσεις στούς τομεις της ενέργειας και των αμυντικων δαπανων.Οι τελευταιες αφορουν αφ ' ενος τη βοήθεια προς την Ουκρανία που ανέρχεται σε πολύ μεγάλα ποσά και αφ ' ετέρου τον επενεξοπλισμό της Ευρώπης.Οι δαπάνες αυτές ανταγωνίζονται , προφανως , αλλες κοινωνικές και οικονομικές προτεραιότητες. 

Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης δεν επεβλήθη μόνο απο την αναγωγή της Ρωσίας σε αμεσο κίνδυνο για την ΕυρωπαΊκή ασφάλεια, αλλά και απο την αλλαγή της Αμερικανικης πολιτικης, επι Προέδρου Τράμπ, και τις πιέσεις του για μεγαλύτερη συνεισφορά των Ευρωπαίων στην κοινή αμυνα του ΝΑΤΟ.

Η σύγκλιση των τριων αυτων παραγόντων κατέστησε πολύ δυσχερή τη διαχείριση των προβλημάτων και την επίλυσή τους.Ενας λόγος παραπάνω ειναι ο κατακερματισμός του πολιτικου σκηνικου και η βαθειά μετάλλαξή του.Ενα παράδειγμα ειναι το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.  

Έρχονται δύσκολες μέρες

του Κώστα Στούπα από το liberal.gr

Aυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Γαλλία δεν είναι «μαθητικές κινητοποιήσεις». Είναι σκηνές από το κοντινό μέλλον της Δύσης.

Σχεδόν 1.000 λύκεια αποκλεισμένα σε μία μέρα, πάνω από 5.000 προσαγωγές σε μία εβδομάδα, ένα λύκειο στη Νάντη κλειστό μετά από εμπρησμό. Η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι η αφορμή. Πέρυσι ήταν οι περικοπές του προϋπολογισμού και το «Bloquons tout», το 2023 ο θάνατος του 17χρονου Ναέλ Μερζούκ στη Ναντέρ. Και το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Τα επεισόδια που ακολούθησαν τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ το 2020 ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Όταν η αφορμή αλλάζει κάθε χρόνο και το αποτέλεσμα μένει ίδιο, η αιτία βρίσκεται αλλού.

Γάλλοι, όχι μετανάστες

Όσοι προτείνουν απελάσεις δεν έχουν καταλάβει το πρόβλημα. Πολλοί από τους νέους των προαστίων που βλέπουμε στις οθόνες είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς. Οι παππούδες τους ήρθαν νόμιμα πριν από 50-60 χρόνια, όταν τους καλούσαν τα εργοστάσια. Οι ίδιοι μιλούν μόνο γαλλικά και δεν έχουν δει ποτέ τον τόπο καταγωγής τους. Το βασικότερο: οι περισσότεροι δεν έχουν βγει καν από το προάστιό τους.

Το θεωρώ βασικότερο, γιατί στις δυτικές κοινωνίες υπάρχει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που δεν έχει φύγει ποτέ από τον τόπο όπου γεννήθηκε. Ο πληθυσμός αυτός νιώθει εγκαταλειμμένος από μια κοινωνία που τρέχει να προλάβει τις αλλαγές που επιβάλλει εδώ και δεκαετίες ο νόμος του Μουρ*1.

Η Γαλλία και οι πτυχιούχοι στην εκούσια τύφλωση

Το πιο εντυπωσιακό στα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία είναι η αδυναμία κατανόησης του γενικότερου νοήματός τους, τουλάχιστον στα μέρη μας. Ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερες καθηγητριούλες που παραπονιούνται επειδή οι μαθητές αντιδρούν στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, της μαντίλας, των φουστών και ούτω καθεξής· εν ολίγοις, θεωρούν ότι πρόκειται για μια βολική, προσχηματική διαμαρτυρία, χωρίς πραγματικούς λόγους και, επομένως, καταδικαστέα καθεαυτή.

Αν υπήρχε μια περασμένη εποχή, όπως τά «βράδια των Χριστιανοδημοκρατών», θα ήταν δική τους. Έπειτα, υπάρχουν οι αμετανόητοι κήρυκες της τάξης, οι καναπεδάκηδες που είναι «εναντίον» —κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίνος—, αλλά πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ενώ οι ίδιοι παραγεμίζουν το στομάχι τους με μπισκότα Mulino Bianco και αποφαίνονται: «είναι όλοι κάγκουρες» (maranza). Έπειτα υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν κάθε παρασκήνιο και είναι βέβαιοι ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν ένα σενάριο γραμμένο από τις ολιγαρχίες..

Εν τω μεταξύ, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης παραμένουν, ως συνήθως, σιωπηλά ή απλώς επισημαίνουν, ενίοτε με υπόγειο τρόπο, τις οπτικά πιο χρήσιμες στιγμές για να καταδικάσουν τους διαδηλωτές.

Η ΓΑΛΛΙΑ ΒΡΑΖΕΙ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΡΩΓΜΗΣ;

Βασίλης Λύκος

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να καούν τα σχολεία για να καταλάβουμε ότι κάτι έχει σπάσει.

Δεν χρειάζεται να κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους για να αντιληφθούμε ότι η κοινωνική πίεση έχει όρια.

Και δεν χρειάζεται να φτάσει μια δημοκρατία στο σημείο της σύγκρουσης κράτους και κοινωνίας για να καταλάβουμε ότι η κοινωνική ειρήνη δεν είναι αυτονόητη.

Η Γαλλία αυτές τις ημέρες μας δίνει ένα σκληρό μάθημα.

Περισσότερα από 350 λύκεια βρέθηκαν στο επίκεντρο κινητοποιήσεων μαθητών, με βασικά αιτήματα τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τις συνθήκες στα σχολεία και την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι κινητοποιήσεις συναντήθηκαν με ευρύτερες απεργίες εργαζομένων απέναντι στον προϋπολογισμό και στις περικοπές.

Και όταν η κοινωνική πίεση συναντά την οικονομική ανασφάλεια, την ακρίβεια και την αίσθηση ότι το κράτος δεν ακούει, η απόσταση από την ειρηνική διαμαρτυρία μέχρι τη σύγκρουση μπορεί να γίνει επικίνδυνα μικρή.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της Γαλλίας.

Όχι ότι «έρχεται το 1789». Αλλά ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την κοινωνική ανοχή.

Και τώρα ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Κοινωνία υπό διάλυση – Το Παρίσι στις φλόγες χωρίς αφορμή

04/06/2026

ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ

Ή ευκαιρία για εκδήλωση ρατσιστικού, αντιδυτικού μίσους; Ή τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και εμείς στρουθοκαμηλίζοντας αποφεύγουμε να κάνουμε την “μετάφραση”;

Μετά τη νίκη της ομάδας “Παρί Σεν Ζερμέν” στις 30/5/2026 οι “Γάλλοι” φίλαθλοι για να “γιορτάσουν”, προχώρησαν σε μεγάλες καταστροφές του κέντρου του Παρισιού ειδικά στις περιοχές των Ηλυσίων Πεδίων, του Τροκαντερό και του Πύργου του Άιφελ. Εκτός από το Παρίσι παρόμοιοι “πανηγυρισμοί»” έλαβαν χώρα σε 71 γαλλικές πόλεις.

Οι συζητήσεις που επακολούθησαν όχι μόνο σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και δικαιοσύνης, αλλά και στο θέμα της κοινωνικής συνεκτικότητας της γαλλικής κοινωνίας, είναι ενδεικτικές της παρακμής και της αποσάθρωσης των συνεκτικών κοινωνιών του παρελθόντος.

Ακόμα κι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, μετά από 10 χρόνια στην εξουσία, φαίνεται να εκνευρίστηκε με την κατάσταση που έχει ανεχτεί και ενδεχομένως έχει δημιουργήσει το καθεστώς του. Βέβαια, από την πλευρά του ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών δήλωσε πως όλα είναι υπό έλεγχο και πως «ήταν ένα υπέροχο κλίμα ευδαιμονίας με λίγα δυστυχώς έκτροπα από κάποιους χούλιγκαν». Φαίνεται πως δεν είχε προλάβει να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο Μακρόν και από σφάλμα προέβησαν σε αντίθετες δηλώσεις…

Η Γαλλία, διαβάζουμε, θα αλλάξει τον νόμο ώστε το σεξ να μη θεωρείται συζυγικό καθήκον στον γάμο.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η Γαλλία, διαβάζουμε, θα αλλάξει τον νόμο ώστε το σεξ να μη θεωρείται συζυγικό καθήκον στον γάμο.

Μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν σημαίνει ότι μέχρι τώρα ο/η σύζυγος ήταν υποχρεωμένη από τον νόμο να κάνει σεξ με τον έταιρο σύζυγο και αν αρνιόταν μπορούσε να καλέσει την αστυνομία να τη "συνετίσει". 

Αυτά μονό στις ταινίες του Λάνθιμου συμβαίνουν. Απλώς ήταν λόγος διαζυγίου και το διαζύγιο έβγαινε με υπαιτιότητα του συζύγου - αρνητή σεξ.

Πολλοί θα βρουν το μέτρο απελευθερωτικό – το κράτος δεν έχει καμία δουλειά στο κρεβάτι των ανθρώπων. Αναμφίβολα.

Στην πραγματικότητα, το κράτος έρχεται να επικυρώσει μια αλλαγή που έχει συμβεί στην κοινωνία προ πολλού.

Αν αφήσουμε κατά μέρος τις φαντασιακές επενδύσεις, ο γάμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια συμφωνία αμοιβαίας, συναινετικής «χρησιμοποίησης» του σώματος του άλλου, επικυρωμένη από το κράτος, με σφραγίδες και πρωτόκολλα. 

Αν αυτό εκλείψει, τότε ο γάμος γίνεται απλώς μια συγκατοίκηση χωρίς benefits - μένουμε μαζί για το ενοίκιο.

Η Γαλλία αποσυντίθεται ακολουθεί το δρόμο της Ελλάδας.

Της Μαρίας Δεναξά

🇫🇷 🇬🇷Είναι απερίγραπτη η πολιτική κατάσταση και η κατάσταση γενικότερα στη Γαλλία. Οι λέξεις–κλισέ «χάος», «πολιτικός σεισμός», «πρωτόγνωρη κατάσταση» δεν μπορούν να περιγράψουν επακριβώς αυτό που συμβαίνει.


🔴Ο κόσμος είναι ανάστατος και ανήσυχος, καθώς βλέπει τη χώρα να μεταλλάσσεται και να καταρρέει στα χέρια ενός ανθρώπου που, εκτός από τυχοδιώκτης, αποδεικνύεται κι επικίνδυνος — όχι μόνο για τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της.


🔴Παρακολουθώντας δημοσιογραφικά την αποσύνθεση της Ελλάδας, την τραγική φτωχοποίηση των Ελλήνων, τις μεθόδους παραπληροφόρησης, την τακτική της χειραγώγησης, την καταστροφή του κοινωνικού ιστού, των κοινωνικών δομών και των κοινωνικών κεκτημένων, αλλά κι ό,τι έχει να κάνει με την πολιτική αξιοπρέπεια και τη δημοκρατική συνείδηση, δεν μπορώ παρά να επιβεβαιώσω αυτό που κάποιοι έλεγαν — και εξακολουθούν να πιστεύουν: πως η χώρα μας αποτέλεσε το πειραματόζωο της λιτότητας, των μνημονίων, των προγραμμάτων περικοπών και «διάσωσης», για να δοκιμαστούν οι αντοχές ενός λαού και η αποτελεσματικότητα των ατελείωτων μέτρων, που δεν είναι τελικά τίποτε άλλο παρά η μεθοδική μεταφορά του πλούτου των κοινωνιών μας προς εκείνες τις αχανείς μαύρες τρύπες της εξουσίας και κυρίως του κεφαλαίου.


🔴 Αυτό το πείραμα λοιπόν, που εφαρμόστηκε με τεράστια επιτυχία στη χώρα μας, διαλύει τώρα και τη Γαλλία. Τέθηκε σε εφαρμογή σε αρχικό στάδιο επί Σαρκοζί, το συνέχισε ο Ολάντ και το ολοκληρώνει -με περίσσιο κυνισμό και θράσος-ο Μακρόν.


🔴Δυστυχώς, η απάτη και η εξαπάτηση από τους περισσότερους άνδρες και γυναίκες πολιτικούς, εντός κι εκτός Ελλάδας, δύσκολα μπορούν να διακριθούν από ανθρώπους που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους μέσα στο συστηματικό «διαίρει και βασίλευε», το οποίο έχει γίνει τρόπος διακυβέρνησης. Κι ακόμη πιο δύσκολα, όταν η πνευματική νωθρότητα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κοινωνική απραξία, μέσα στην οποία έχουν χαθεί τα αντανακλαστικά της κριτικής σκέψης, της αμφισβήτησης και του αγωνίζεσθαι.


🔴Τα χειρότερα λοιπόν έπονται, γιατί ο κόσμος (είτε πρόκειται για Γάλλους, είτε για Ελληνες) εξουθενωμένος και αποστραγγισμένος από τις “κρίσεις” τους έχει ήδη παραδοθεί, χωρίς καν να το καταλάβει!
Σ’ αυτό ακριβώς πόνταραν!

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1Bpej18NVq/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μαρία Δεναξά: Η Γαλλία φλέγεται

Η Γαλλία «φλέγεται» από τις κοινωνικές αντιδράσεις ,καθώς οι πολίτες καλούνται να υποστούν περικοπές μνημονίου, χωρίς η Γαλλία να έχει μπει επισήμως σε μνημόνιο. Το ύψος των περικοπών φθάνει τα 40 δις και οι Γάλλοι είναι στους δρόμους, έχοντας απέναντι τους έναν απαξιωμένο πρόεδρο, τον Εμμανουέλ Μακρόν. 

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις σχεδόν το 80% δεν τον θέλει. Κι όμως παραμένει στη θέση του καθώς και στη Γαλλία όπως και στην Ελλάδα εναλλακτική πρόταση δεν φαίνεται να υπάρχει προς το παρόν.

Η Μαρία Δεναξά, έμπειρη δημοσιογράφος και για πολλά χρόνια ανταποκρίτρια ελληνικών μέσων ενημέρωσης στο Παρίσι (σήμερα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και της ΕΣΤΙΑΣ) ,μιλά στο militaire channel και αναλύει όσα γίνονται στη Γαλλία. Η συνέντευξη μαγνητοσκοπήθηκε λίγες ώρες πριν από τις σημερινές μεγάλες διαδηλώσεις ,

ΓΑΛΛΙΑ - ΜΑΡΙΑ ΔΕΝΑΞΑ

ΜΑΡΙΑ ΔΕΝΑΞΑ

📌Eπειδή η κατάσταση ξέφυγε στη Γαλλία παρακάτω το σημερινό μου άρθρο στην εφημερίδα @DimokratiaGr όπου εξηγώ προς τα που πάει η κατάσταση και ποιος είναι  ενορχηστρωτής της 👇

🔴 Με τα νεύρα των Γάλλων αλλά και των αντιπάλων του παίζει ο Εμμανουέλ Μακρόν.

Μετά το σχεδόν πραξικοπηματικό ελιγμό πριν από ενάμιση χρόνο -όταν, παρακάμπτοντας ουσιαστικά τη λαϊκή βούληση μέσω μικροπολιτικών τεχνασμάτων, διόρισε κυβέρνηση και πρωθυπουργό απόλυτα ευθυγραμμισμένους με την αντικοινωνική και φιλοευρωπαϊκή ατζέντα του- όλα δείχνουν πως οδεύουμε σε μια παραλλαγή του ίδιου σεναρίου.

🔴 Παρά τις επίμονες εκκλήσεις τόσο της κοινωνίας όσο και της αντιπολίτευσης για τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και την παραίτηση του ίδιου του Γάλλου προέδρου, ο αντιδημοφιλής Εμμανουέλ Μακρόν με επιδεικτικό τρόπο και προκλητική αδιαλλαξία, διόρισε πρωθυπουργό έναν άνθρωπο της επιλογής του: τον Σεμπαστιάν Λεκορνί, που μέχρι χθες ήταν υπουργός Αμυνας.  Ενας διορισμός ηχηρό μήνυμα πως δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τη βαθιά αντιλαική και σκληρά νεοφιλελεύθερη πολιτική γραμμή του.  O Λεκορνί είναι ο πέμπτος πρωθυπουργός του Μακρόν μέσα σε λιγότερο από δυο χρόνια και καλείται να βρεί τρόπους συνεννόησης με τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να στηρίξουν τον αντιλαικό προυπολογισμό του 2026.

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να διαβάσετε το άρθρο 

Η Γαλλία σε λιτότητα! Μα πως την πάτησαν οι Γάλλοι;

Σπύρος Στάλιας

Η Γαλλία πριν υιοθετήσει το ευρώ, ήταν η μόνη πλεονασματική χώρα από αυτές που συγκρότησαν μετά την ευρωζώνη.   

Μετά την υιοθέτηση του ευρώ η Γαλλία, μαζί με σχεδόν όλες τις χώρες της ευρωζώνης, έγινε ελλειμματική, πλην Γερμανίας και Ολλανδίας αν δεν κάνω λάθος.

Γιατί έγινε ελλειμματική και χρωστάει στις αγορές; 

Μα πως να συνυπάρξεις με την παραγωγικότητα της Γερμανίας,   όταν παραδίδεις την νομισματικη πολιτική σου στην ΕΚΤ, και το νόμισμα σου, το ευρώ, είναι ξένο νόμισμα (δεν το εκδίδεις). 

Τα ελλείμματα δεν είναι πια, μόνο από το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, αλλά και από τα δημόσια ελλείμματα και από τα ιδιωτικά χρέη, γιατί όλα μετατράπηκαν σε ευρώ, σε ξένο νόμισμα,  το ευρώ. 

Αυτά τα ελλείμματα καθώς αυξάνονταν, λόγω της πλημμελούς λειτουργείας της ΕΚΤ, στον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος,  σιγά σιγά γίνονται τεράστια και μη βιώσιμα. 

Έτσι η απώλεια ελέγχου της νομισματικής πολιτικής, περιορίζει πια την ικανότητα της Γαλλίας να αντιδράσει σε στιγμές οικονομικής δυσπραγίας, που έχει αιτία το ευρώ.

Ποια είναι η κατάσταση στη Γαλλία αυτή την στιγμή με όρους ευρώ;

Υψηλό Δημόσιο Χρέος: Ο δείκτης δημόσιου χρέους της Γαλλίας είναι πάνω από 100% του ΑΕΠ, θέτοντας σε κίνδυνο τη δημοσιονομική σταθερότητα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ότι ο δείκτης δημόσιου χρέους της Γαλλίας θα αυξηθεί στο 116% το 2025 και στο 118,4% το 2026.

Δημοσιονομικό Έλλειμμα: Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γαλλίας προβλέπεται να παραμείνει υψηλό, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προβλέπει έλλειμμα 5,6% το 2025 και 5,7% το 2026. 

Είναι κάτι κορίτσια μας εκεί "στα ξένα "....

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Είναι κάτι κορίτσια μας εκεί "στα ξένα " που αρνούνται να μιλήσουν γαλλικά,αγγλικά,τευτονικα...και περιμένουν πότε θα ανταμώσουν ξανά τη γενέθλια γη, από την οποία τόσο βίαια αποσπάστηκαν, για να ακουστεί -μόνο  τότε -η φωνή τους.

Η Κιστιφορος κόρη στο Καίμπριτζ,

η Καρυατις στο Βρετανικό Μουσείο,η Νίκη της Σαμοθράκης στο Λούβρο,η Αφροδίτη της Μήλου...

Η τελευταία ,ήταν μια τέτοια  μέρα του 1820  που ο Γιώργοs Κεντρωτάς  έσκαβε στο πεζούλι του και έβγαζε πέτρες από αρχαία ερείπια που υπήρχαν εκεί.

Τον βοηθούσε  ο 18χρονος γιος του Αντώνης και ο 20χρονος ανιψιός του.

Λίγο πιο μακριά Γάλλοι αξιωματικοί  - σε συνήθη εντεταλμένη αποστολη-έκαναν ανασκαφές προς εύρεση  αρχαίων ερειπίων .

Καθώς ο Κεντρωτάς βρήκε πελεκημένο μάρμαρο έτρεξαν να τον βοηθήσουν δύο Γάλλοι ναύτες που συμμετείχαν στις γειτονικές ανασκαφές.

Ο Κεντρωτάς προσπάθησε να ξανακαλύψει το άγαλμα γιατί φοβήθηκε ότι οι Γάλλοι θα το άρπαζαν ή θα απαιτούσαν να το αγοράσουν φτηνά.

Οι  Γάλλοι δεν «ξεκολλούσαν» με τίποτε από την περιοχή και τον πίεζαν να συνεχίσουν όλοι μαζί το σκάψιμο, ώσπου βρέθηκε και το δεύτερο τμήμα του αγάλματος, οπότε πια ο Κεντρωτάς δεν μπορούσε να παριστάνει τον ανήξερο, αλλά ούτε και να περιφρουρήσει το έργο που είχε βρει στο χωράφι του.

Αφρική: Το Παρίσι αποχωρεί, η Μόσχα έρχεται!

Η Γαλλία συνεχίζει να υφίσταται την μια ήττα μετά την άλλη, αδυνατώντας να προσαρμοστεί σε ένα νέο γεωπολιτικό σενάριο στο οποίο η ηγεμονία της ανήκει στο παρελθόν.

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ρωσία συνεχίζει να επεκτείνει την επιρροή της στην Αφρική, ενώ η Γαλλία υποχωρεί κομμάτι-κομμάτι από μια ήπειρο που για δεκαετίες θεωρούσε το κατώφλι της. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών παρουσιάζει επίσημα ένα νέο Τμήμα αφιερωμένο στις σχέσεις με την Αφρική, μια πρωτοβουλία που επιβεβαιώνει την αυξανόμενη κεντρική θέση της ηπείρου στην εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου.

 Στην τελετή θα παραστεί επίσης ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ένα ακόμη σημάδι της σημασίας που αποδίδει η Μόσχα σε αυτή τη νέα εγκατάσταση. Είναι η εδραίωση μιας στρατηγικής που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετό καιρό: ενίσχυση των δεσμών με τις αφρικανικές χώρες μέσω στρατιωτικής βοήθειας, εμπορικών συμφωνιών, ελάφρυνσης του χρέους και ενεργειακής συνεργασίας, ενώ η Ευρώπη, και η Γαλλία ειδικότερα, παρακολουθούν αβοήθητα την πτώση της ιστορικής της επιρροής. 

Συνεχίζεται η μείωση της Γαλλικής επιρροής στην Υποσαχάρια Αφρική

Ποιες θα είναι οι αντιδράσεις και οι αντενδείξεις από το Παρίσι και τον Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος πρέπει να διαχειριστεί κι ένα μεγάλο χάος μέσα στη χώρα του;

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Συνεχίζεται η μείωση της Γαλλικής επιρροής στην Υποσαχάρια Αφρική, πέρσι γράφαμε εδώ για τις Χώρες της ζώνης Σαχέλ: “…στις χώρες της περιοχής όπου προέκυψαν διάφορα πραξικοπήματα και ανατροπές, που συγκλόνισαν την Υποσαχάρια περιοχή τα τελευταία χρόνια, που εκτός των άλλων, ενίσχυσαν την Ρωσική παρουσία. Κυβερνητικές ανατροπές που εξάλειψαν τη γαλλική παρουσία από τις περισσότερες: 

Μετά από δέκα χρόνια αντιτρομοκρατικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στη ζώνη Σαχέλ, η Γαλλία είναι παρούσα σε αυτήν την περιοχή μόνο στο Τσαντ με χίλιους στρατιώτες. Ο Νίγηρας ειδικότερα, ήταν πάντα κεντρικό σημείο στη μάχη κατά του τζιχαντισμού, και παρόλο που η νέα κυβέρνηση δεν έχει δείξει ακόμη ενδιαφέρον να μετατοπίσει τον πολιτικό της άξονα προς τη Ρωσία, υπάρχει η προοπτική η Μόσχα να ενισχύσει την παρουσία της. Θυμίζουμε ότι σε άλλες χώρες της Ζώνης Σαχέλ, υπάρχουν ήδη πολιτοφύλακες της ομάδας Wagner, όπως στο Μάλι…” (*).

Σειρά τώρα παίρνουν το Τσαντ και η Σενεγάλη, όπου αρνούνται την παραμονή των γαλλικών βάσεων στα εδάφη τους, ενώ πιθανά κλείνουν το μάτι στην (ρώσικη) Wagner.

Όσον αφορά την Σενεγάλη, η Γαλλία εξακολουθεί να έχει στρατιωτική παρουσία στη χώρα, 64 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της. Μιλώντας πρόσφατα στο Γαλλικό Πρακτορείο, ο πρόεδρος Φαγιέ, ο οποίος εξελέγη τον Μάρτιο 2024, δήλωσε ότι η Γαλλία θα πρέπει να κλείσει τη βάση της εκεί. «Η Σενεγάλη είναι μια ανεξάρτητη χώρα, είναι μια κυρίαρχη χώρα και δεν αποδέχεται την παρουσία στρατιωτικών βάσεων», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η Γαλλία κατά τις επιθυμίες των «νεοφεδουαρχών» θα οδηγήσει την Ευρώπη σε πόλεμο με την Ρωσία;

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΙΜΟΣ

Εξαιρετικά επικίνδυνη είναι η εμπλοκή της Γαλλίας στην ενορχηστρωμένη από το ΝΑΤΟ σύγκρουση στην Ουκρανία με τις ειδικές της δυνάμεις να είναι παρούσες στο μέτωπο από την έναρξη της ειδικής επιχείρησης της Ρωσίας

Υπάρχουν λόγοι γι’ αυτήν την συμπεριφορά της Γαλλίας, που εκτός της δυναμικής αποβιομηχάνισης που αντιμετωπίζει, έχει σοβαρότατα προβλήματα – πέραν των οικονομικών και κοινωνικής συνοχής, που εμφανίζονται με αφορμή κάθε λαϊκό ξέσπασμα, όταν το κοινωνικό μεσόστρωμα αντιδρά στην νεοταξικού χαρακτήρα πολιτική του «εκλεκτού της δυστοπίας» προέδρου Μακρόν.


Ο πρώτος λόγος είναι η άρρηκτη πρόσδεση του Γάλλου προέδρου με μια από τις νεοφεουδαρχικές οικογένειες του πλανήτη (δυναστεία των Ρότσιλντ), της οποίας η επιθυμία είναι – η νεοφεουδαρχική αντίληψη του κόσμου – να εμποδίσει πάση θυσία την αλλαγή του ιστορικού στάτους στον πλανήτη από τις αναδυόμενες και στην ουσία στην πράξη υφιστάμενες νέες υπερδυνάμεις της Ανατολής .

Ο Γάλλος πρόεδρος υπήρξε στέλεχος των οικονομικών δομών που συγκροτούν αυτήν την δυναστεία και τους οφείλει εν πολλοίς το γεγονός της πολιτικής του διαδρομής, κατά την οποία εμφανίστηκε σαν κομήτης στην πολιτική Γαλλική σκηνή και κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος στις εκλογές του 2017, εν μεσω ενός σπαρασσόμενου πολιτικού συστήματος στην χώρα


Ανομολόγητη αλήθεια, που όμως την επαληθεύουν οι πολιτικές πρακτικές νεοταξικού χαρακτήρα του απερίγραπτου Μακρόν

Ο Σινορωσικός άξονας ισχύος στο οικονομικό, ενεργειακό και στρατιωτικό επίπεδο, αποτελεί τον ενεργό εφιάλτη των νεοφεουδαρχών – «κατόχων του κόσμου», όπως θεωρούν τον εαυτό τους, μια μικρή αριθμητικά κάστα κροίσων του άλλοτε Δυτικού κόσμου.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η αυξημένη υποστήριξη της Ρωσίας σε κινήματα ανεξαρτησίας στην Αφρική, κίνηση που ουσιαστικά διαλύει ό,τι έχει απομείνει από τη γαλλική νεοαποικιακή αυτοκρατορία στην ήπειρο.

Θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη η επανασύνδεση με το Θεό

Σε ενδιαφέρον άρθρο του στην γαλλική εφημερίδα “Λα Κρουά”, ο Πρόεδρος της οικολογικής κίνησης Alter Kapitae Γκαμπριέλ Μαλέκ (ΦΩΤΟ) αναδεικνύει την επικινδυνότητα του υλισμού και τη σημασία της επαναφοράς του Θεού στη ζωή μας, ως προϋπόθεση για να μπεί σε νέα βάση το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και την προστασία του περιβάλλοντος. Επικεντρώνει ιδιαίτερα στο Ευαγγέλιο. Επικαλούμενος ευαγγελικά χωρία, τονίζει ότι ο αντικαπιταλιστικός αυτός λόγος είναι ένα από τα βασικά μηνύματα του Ευαγγελίου. Η άποψη αυτή έχει αξία, επειδή η επανασύνδεση με το Θεό και η απόρριψη του υλισμού ως αναγκαιότητα για την επιβίωση του ανθρώπου αναδεικνύεται δια της οδού της πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης.

Τονίζει μεταξύ άλλων:

Η οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου ικανού να συμφιλιώσει τον σεβασμό των ορίων αντοχής του πλανήτη και των θεμελιωδών στοιχείων που συγκροτούν μια κοινωνία απαιτεί επανασύνδεση με τη θρησκεία και ανάσταση του Θεού που ο θριαμβευτής καπιταλισμός νόμιζε ότι είχε διαγράψει.

Στο πλαίσιο της αλματώδους ανάπτυξης της εμπορικής κοινωνίας στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Νίτσε διατύπωσε τη φράση «Ο Θεός είναι νεκρός», ως διαπίστωση του ραγδαίου αποχριστιανισμού όσο και της ζωηρής κριτικής του στη θρησκευτικότητα.

Μπροστά στην τρομερή αποτελεσματικότητα της βιομηχανικής τεχνολογίας, η ηθική και η θρησκευτική μεταφυσική έχασαν την επιρροή τους, για να αντικατασταθούν σταδιακά από μια τυφλή πίστη στην «ιερή αγορά»
Ωστόσο, αυτή η ατυχής ανθρώπινη τάση να θεοποιεί την καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη έχει φτάσει σε ιλιγγιώδη ύψη με τη νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του 1980. (…)

Ενόψει της «μεγάλης θλίψης» [Κατά Ματθαίον κδ’ 21], είχε πει ο Ιησούς στους μαθητές του ότι «ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς..» [Κατά Ματθαίον κδ’ 21]; Αντιμέτωποι με αυτόν τον μαινόμενο και κενό νοημάτων υλισμό, οι άνθρωποι παραμένουν ωστόσο σε αναζήτηση της πνευματικότητας. Για να προσπαθήσουν να αντισταθμίσουν αυτή την έλλειψη, ξεπηδούν οδηγοί προσωπικής ανάπτυξης. Η υπερβολική ομφαλοσκόπηση, απλώς ενισχύει τον ατομικισμό μας και συμβάλλει στη διάσπαση του κοινωνικού ιστού.
Μια θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη

O Κριστόφ Γκιλλουί για την άνοδο της Λεπέν και την πολιτική κρίση στη Γαλλία

από Άρδην - Ρήξη 27 Ιουλίου 2024

«Με τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, ο Μακρόν επεδίωξε όχι τόσο να απαντήσει στη δημοκρατική κρίση όσο να την κάνει αόρατη»

Συνέντευξη στον Alexandre Devecchio για την Le Figaro. Δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 130-131 που κυκλοφορεί στα περίπτερα.

Για τον γεωγράφο Κριστόφ Γκιλλουί, η μεγάλη άνοδος της Εθνικής Συσπείρωσης στις ευρωεκλογές οφείλεται σε ένα υπαρξιακό κίνημα αμφισβήτησης της «Γαλλίας των από πάνω». Σε αυτό το πλαίσιο, η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης μοιάζει με μια φυγή προς τα μπρος που θα μπορούσε επίσης να είναι και ένα ριψοκίνδυνο στοίχημα.

LE FIGARO: Η λίστα της Εθνικής Συσπείρωσης προηγήθηκε κατά πολύ στις ευρωεκλογές, οδηγώντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ζητήσει αιφνιδιαστικά τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης. Πρόκειται για επιβεβαίωση της διάγνωσης που κάνετε ήδη στο πρώτο σας βιβλίο, Fractures françaises (Γαλλικά ρήγματα);

CHRISTOPHE GUILLUY: Σήμερα, μετά από αρκετές δεκαετίες αποκρυστάλλωσης των γεωγραφικών, κοινωνικών και πολιτισμικών ρηγμάτων, δεν θα μιλούσα πλέον για «ρήγματα», αλλά για ένα πραγματικό σχίσμα, ένα πολιτισμικό σχίσμα ανάμεσα στις λαϊκές και μεσαίες τάξεις και, όχι πλέον μόνο τις «ελίτ» ή το «1%», αλλά με τον «κόσμο των από πάνω», τον κόσμο των ενσωματωμένων ή ανώτερων κατηγοριών.

Με αυτή τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης –της οποίας το αφήγημα σχεδιάστηκε μυστικά από έναν πυρήνα επικοινωνιολόγων στο Μέγαρο των Ηλυσίων–, ο Εμμανουέλ Μακρόν δεν ενδιαφέρεται τόσο να απαντήσει σε αυτό το σχίσμα όσο να το καταστήσει αόρατο. Σε αντίθεση με τους σοφούς Κινέζους, μας δείχνει το δάκτυλο τη στιγμή ακριβώς που μπορούμε να δούμε το φεγγάρι.

Ωστόσο, αυτό το πολιτισμικό σχίσμα βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης της δημοκρατίας και της αντιπροσώπευσης που παρατηρούμε στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι το πρωταρχικό αίτιο –που ποτέ δεν λήφθηκε υπόψη– της απώλειας ζωτικότητας και νοήματος που βλέπουμε στη Δύση. Τα ρήγματα στη Γαλλία έχουν δημιουργήσει πολιτισμικές και γεωγραφικές φούσκες που δεν μιλούν πλέον την ίδια γλώσσα. Το πρόβλημα είναι ότι, σε αντίθεση με ό,τι νομίζουν οι «ευφυείς ηλίθιοι» (έκφραση του Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ) που μας κυβερνούν, η πλειοψηφία των απλών ανθρώπων δεν είναι υπεράριθμοι αλλά αποτελούν τη ζωογόνο δύναμη των κοινωνιών.

Αυτό το σχίσμα εξηγεί την αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να αντιληφθούν το ουσιώδες: την αλλαγή της φύσης του κινήματος που οδηγεί σε μια τιτάνια και υπαρξιακή διαμαρτυρία. Αυτό το κίνημα δεν καθοδηγείται από ένα κόμμα, ένα συνδικάτο ή από διανοούμενους, αλλά από μια βαθιά αίσθηση οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού αποκλεισμού. Και καθώς αυτό το μοντέλο δεν είναι ούτε οικονομικά ούτε ανθρωπολογικά βιώσιμο, δημιουργεί αυτή τη διαχρονική διαμαρτυρία.

Πόσες έδρες θα έπαιρναν τα κόμματα στην Ελλάδα με το εκλογικό σύστημα Βρετανίας-Γαλλίας

ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ

Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, οι αναλύσεις των αποτελεσμάτων των βρετανικών και των γαλλικών εκλογών παρουσίασαν αυτό που ήθελαν ή/και που νομίζουν ότι συνέβη και όχι αυτό που όντως συνέβη. Διαβάσαμε και ακούσαμε για συντριπτική νίκη των Εργατικών, στην Βρετανία, αλλά η αλήθεια είναι ότι έλαβαν το 65% των εδρών μόνον με το 33% των ψήφων.

Μάλιστα, πήραν λίγες περισσότερες ψήφους από αυτές των προηγούμενων εκλογών, αλλά κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών λόγω του συστήματος των μονοεδρικών περιφερειών, το οποίο λειτουργεί ως πλειοψηφικό. Ο πραγματικός νικητής των εκλογών είναι ο Nigel Farage, πρωτεργάτης του Brexit, το κόμμα του οποίου, όμως, έλαβε μόνον το 0,8% των εδρών (5 έδρες) παρ’ ότι έλαβε το 14% των ψήφων!

Ακόμη και από τα μικρά, τοπικά, κόμματα μόνον το SINFEIN, των αποσχιστών της Βορείου Ιρλανδίας (πολιτικός κλάδος του IRA), ευνοήθηκε από το μονοεδρικό σύστημα, λόγω συγκεντρώσεως των ψηφοφόρων του σε συγκεκριμένες κομητείες. Στον πίνακα, που ακολουθεί παρατίθενται τα αποτελέσματα των βρετανικών εκλογών. Στην αριστερή στήλη είναι οι έδρες που έλαβαν τα κόμματα βάσει του ισχύοντος εκλογικού συστήματος, στο κέντρο είναι το ποσοστό ψήφων κάθε κόμματος, ενώ στην δεξιά στήλη οι έδρες που θα ελάμβαναν με σύστημα απλής αναλογικής. Παρ’ ότι ο υπολογισμός της απλής αναλογικής σε ενιαία περιφέρεια δεν μπορεί να αποδώσει τους ακριβείς συσχετισμούς, οι διαφορές είναι τέτοιες που καταδεικνύουν την τεράστια στρέβλωση της λαϊκής βουλήσεως που προκαλεί το πλειοψηφικό σύστημα.

ΕΔΡΕΣ Ποσοστό ΕΔΡΕΣ
Πλειοψηφικό Ψήφων ΚΟΜΜΑ Αναλογική
412 34% Εργατικοί 220
121 24% Συντηρητικοί 156
72 12% Φιλελεύθεροι 78
9 3% Εθνικό Κόμμα Σκωτίας 19
7 1% SIN FEIN (Ιρλανδοί) 6
14 4% ΔιάφοροιΙρλανδοί 26
5 14% Reform – Φάρατζ 91
4 1% PC – Ουαλοί 7
4 7% Πράσινοι 45
648 100% 

Σύνολον 648