Του Βασίλη Λαμπόγλου
Ένας άγγλος ναύτης του πλοίου «Γένοβα» αφηγείται:
"Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν αδιάκοπα και κατά διαστήματα τούς συνόδευαν ομαδικές επευφημίες τόσο δυνατές που δεν τις έπνιγε ούτε ο βρυχηθμός των κανονιών!
Στο πλοίο μας , ήταν δυο αγόρια 14 και 16 χρόνων, ο Φίσερ και ο Άντερσον που υπηρετούσαν στο βεστιάριο.
Και τα δυο τους στέκονταν εκεί όμορφα και καθαροντυμένα.
Ο Φίσερ ήταν όλος υγεία, με ροδοκόκκινα μάγουλα και μακριά μαύρα μαλλιά που έπεφταν μπροστά στα μεγάλα μαύρα μάτια του.
Πιασμένα τα δυό τους χέρι-χέρι, εκεί στο κιγκλίδωμα, ύψωναν κι αυτά τις φωνούλες τους μαζί με τις επευφημίες των ανδρών. Γέμιζα το κανόνι μου όταν άκουσα μια τσιριχτή φωνή και γυρίζοντας είδα τον Φίσερ να κείτεται νεκρός.
Τραυματισμένος είχε πέσει κι ο Άντερσον. Σύρθηκε μέχρι το κορμί του αγαπημένου του φίλου, έχωσε το κεφάλι στο στήθος του και έβγαλε την πιο διαπεραστική κραυγή που άκουσα ποτέ μου.
Με μεγάλη δυσκολία χωρίσαμε τον μικρό Άντερσον από το κορμί του συντρόφου του. Μας εκλιπαρούσε να μην του πάρουμε τον «αγαπημένο του Νεντ».
Περιτριγυρισμένοι από το θάνατο, ήταν αδύνατο να μην επηρεαστούμε απ’ αυτή τη σκηνή, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς παρά να τους χωρίσουμε με τη βία.
Αποθέσαμε τον Φίσερ στον κοινό σωρό των σκοτωμένων που περίμεναν τον υγρό τάφο τους".
Και ο Καθηγητής Χαράρι :
Το 1821, οι Έλληνες εξεγέρθηκαν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οικονομικοί κύκλοι του Λονδίνου είδαν την ευκαιρία. Πρότειναν στους αρχηγούς των εξεργεμένων να εκδώσουν ανταλλάξιμα Ελληνικά Επαναστατικά Ομόλογα στο χρηματιστήριο του Λονδίνου.
Οι Έλληνες θα αποπλήρωναν τα ομόλογα με τόκο, αν και όταν, κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους.
Η αξία των Ελληνικών Επαναστατικών Ομολόγων ανέβαινε και έπεφτε στο χρηματιστήριο του Λονδίνου ανάλογα με τις στρατιωτικές επιτυχίες και αποτυχίες στα πεδία της μάχης.
Με τη διαφαινόμενη ήττα των επαναστατών, οι ομολογιούχοι αντιμετώπιζαν το ενδεχόμενο να χάσουν τα πάντα.
