Οι BRICS είναι το μόνο μέτρο κατά του αμερικανικού δεσποτισμού

Έλενα Μπάσιλε

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Η 18η Σύνοδος Κορυφής των BRICS, που γιορτάζει την εικοστή επέτειό τους, πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί. Για την Φιλελεύθερη Τάξη (την ιδεολογία των δύο δεκαετιών μονοπολικότητας, η οποία παρόλα αυτά συνεχίζει να επηρεάζει τις ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις και μεγάλο μέρος της αληθινής αριστεράς), είναι μια συγκέντρωση αυταρχικών καθεστώτων και ελαττωματικών δημοκρατιών, που αμφισβητούν τη Δύση χωρίς συγκεκριμένα αποτελέσματα, εστιάζοντας στην οικονομική και τεχνολογική συνεργασία.

Για πολλούς από εμάς, ωστόσο, οι BRICS αντιπροσωπεύουν τό Κατέχον, το Αυγουστινιανό φρένο στον Αντίχριστο, το χάος και την αναρχία. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε να αντικαταστήσουμε την αμερικανική αυτοκρατορία με μια κινεζική ή ρωσική αυτοκρατορία ή μια που μοιράζεται μια επιτροπή αυταρχικών μεγάλων δυνάμεων.

Η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία έχουν τις δικές τους ιστορίες, έχουν επιτύχει θετικά αποτελέσματα και έχουν υποστεί ήττες και πισωγυρίσματα, όπως ακριβώς και οι δυτικές χώρες. Ωστόσο, αντιπροσωπεύουν μια θετική τάση στο διεθνές πλαίσιο, καθώς επικαλούνται τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενάντια στην δεσποτική και μονομερή αλαζονεία του λεγόμενου καλοπροαίρετου ηγεμόνα, τις βασικές αρχές του πολυμερισμού που δημιούργησαν οι νικήτριες δυνάμεις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το αντιαποικιακό κίνημα αποτελεί έναν αναγνωρισμένο αγώνα για μια πιο δίκαιη διεθνή τάξη. Δυστυχώς, η παγκόσμια διακυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε από τη Δύση και την Αμερικανική Αυτοκρατορία έχει οδηγήσει σε έναν νέο αποικισμό, διπλά μέτρα και σταθμά και τώρα προστατευτισμό ενάντια στις ίδιες τις αρχές του ελεύθερου εμπορίου που είναι εγγενείς στη φιλελεύθερη θεωρία. Οι χώρες BRIC, που δημιουργήθηκαν το 2006, έγιναν BRICS με τη Νότια Αφρική το 2010 και, έχοντας φτάσει τα 10 μέλη το 2024 -συνεργασίες που επεκτείνονται στην πλειονότητα του παγκόσμιου Νότου- επιδεικνύουν μια ιδιαίτερη ζωτικότητα, βασισμένη στην ανοιχτότητα και την συμπερίληψη, τη δικαιοσύνη και την ισότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη και το εμπόριο, τα λιμάνια, τις υποδομές και την τεχνολογική συνεργασία.

Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

Γιορτάζουν την 250ή επέτειο απειλώντας με σφαγή

Μόλις χθες, στο αποκορύφωμα των εορτασμών για την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ είχε την καλή λογική να πει ότι κατά τη διάρκεια των τελετών κηδείας που λαμβάνουν χώρα στην Τεχεράνη για τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ -που δολοφονήθηκε από αμερικανικά όπλα- θα μπορούσε για άλλη μια φορά να εξαλείψει ολόκληρη την ιρανική ηγεσία, όλους παρόντες στις νεκρώσιμες τελετές, μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ είναι ένα άτομο πιο δυσάρεστο από τα κακά σκύλου στις σόλες των παπουτσιών του, και ότι τώρα έχει κατακλυστεί από έναν ασταθή και ανίατο παθολογικό ναρκισσισμό, αλλά θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι πρόκειται για απλό ατύχημα: δεν μπορείς να πεις ορισμένα πράγματα χωρίς ένα κοινό που με κάποιο τρόπο εκτιμά αυτές τις εκρήξεις ή δεν βλέπει τον παραλογισμό τους. Αλλά αυτό ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό της Αμερικής και της ολιγαρχίας της, η οποία -πολύ λανθασμένα- παρουσιάζεται ως ένα παγκόσμιο μοντέλο δημοκρατίας. Και σήμερα δείχνει σαφή σημάδια παρακμής δεδομένης της πραγματικής κατάστασης, με το πλουσιότερο 10% να ελέγχει την κυβέρνηση και να αγωνίζεται να προστατεύσει τον πλούτο του, ενώ το υπόλοιπο 90% καταπίνεται από τις αμαρτίες της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας διακήρυξε ότι «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι », ότι οι κυβερνήσεις αντλούν τις εξουσίες τους από τη λογική και τη «συγκατάθεση των κυβερνωμένων» και ότι ο λαός έχει καθήκον να «αλλάξει ή να καταργήσει» οποιαδήποτε κυβέρνηση που θίγει τα «αναφαίρετα» δικαιώματά του στη «ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας». 

Για μια νέα αποικιοκρατία. ΤΙΝΑ και ιστορικός αναθεωρητισμός

Το Σεπτέμβριο του 2017 ο Μπρους Γκίλλεϊ (Bruce Gilley), καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ, με διδακτορικό και μεταπτυχιακό στα Πανεπιστήμια του Πρίνστον και της Οξφόρδης αντίστοιχα, δημοσιεύει το άρθρο «Για την υπεράσπιση της αποικιοκρατίας» (Case for colonialism) στο γνωστό επιστημονικό περιοδικό Third World Quarterly.[1] Ερευνητικές ομάδες κοινωνικών επιστημόνων από διάφορα μέρη του κόσμου συλλέγουν υπογραφές και γράφουν κείμενα όπου ζητούν να αποσυρθεί το άρθρο του -ύμνος υπέρ της αποικιοκρατίας. Τελικά παραπάνω απ᾽ τα μισά μέλη της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού παραιτούνται, εφόσον αποδεικνύεται ότι το άρθρο είχε εγκριθεί χωρίς να έχει προηγουμένως περάσει από όλα τα προβλεπόμενα στάδια αξιολόγησης. Παρόλ᾽ αυτά εκπρόσωποι του Πανεπιστημίου, στο οποίο εργάζεται, τον υπερασπίζονται στη βάση της ελευθερίας του λόγου που πρέπει να διέπει την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Στο πνεύμα των καιρών

Ο Γκίλλεϊ είναι σίγουρα μια ακραία περίπτωση, όμως δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Λόγω της πρωτοφανούς προκλητικότητας του άρθρου του όχι μόνο ως προς την ουσία των ιστορικών επιχειρημάτων και πολιτικών προτάσεων αλλά και ως προς τις διατυπώσεις που περιέχει, μπορεί να φαίνεται μια εξαίρεση σε μια τυχαία στιγμή. Όμως δεν είναι ούτε εξαίρεση, ούτε τυχαία. Πατάει γερά στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη σκέψη και πρακτική με πρόταγμα το ΤΙΝΑ,[2] για να πει χωρίς περιστροφές και προσχήματα αυτό που οι άλλοι είτε δεν τολμούν είτε θεωρούν περιττό. Γι’ αυτόν και για τους ομοϊδεάτες του, ακαδημαϊκούς και policy makers, είναι η κατάλληλη στιγμή, το ιστορικό momentum για την εκ των υστέρων δικαίωση και ενδεχομένως ακόμα και παλινόρθωση της αποικιοκρατίας.

Πίσω απ’ τα λεγόμενα του Γκίλλεϊ διαβάζουμε την ανοχή της Αμερικής του Τραμπ απέναντι στην κανονικοποίηση της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Διαβάζουμε τις πρόσφατες αντιφατικές δηλώσεις του Μακρόν ότι «η αποικιοκρατία στην Αλγερία ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» (προεκλογικά) αλλά ταυτόχρονα «η Αφρική έχει πολιτισμικά προβλήματα» (μετεκλογικά), ακολουθώντας τον προκάτοχό του Σαρκοζί, ο οποίος το 2007 είχε δηλώσει ότι «η τραγωδία στην Αφρική είναι ότι δεν έχει ολοκληρωτικά εισαχθεί στην ιστορία», αναφερόμενος στον ελλιπή εκσυγχρονισμό της. Εδώ η ιστορία ταυτίζεται με την πρόοδο από μια αποκλειστικά ευρωκεντρική σκοπιά. Διαβάζουμε ακόμα την ανησυχία των ηγεσιών της Δύσης απέναντι στην όχι πλέον ανερχόμενη αλλά καθιερωμένη δύναμη της Κίνας, που επενδύει εκτεταμένα σε υποδομές και εκμετάλλευση γης στην Αφρική αλλά και στην ίδια την Ευρώπη.
Για τις λέξεις και τα πράγματα

" Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και ανταγωνισμός" κατά το ΚΚΕ

Του Δημήτρη Μπελαντή 

"Ριζοσπάστης" σημερινό άρθρο.Γραφει ότι η ανακωχή και επικείμενη  συμφωνία Ιράν -ΗΠΑ αναβάλλει για κάποιον καιρό την "ιμπεριαλιστική σύγκρουση".  Και ότι οι ΗΠΑ είναι σε σύγκρουση "με τους ανταγωνιστές τους" , εννοείται το  έτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ Ρωσία - Ιραν- Κίνα .

Σε απλά ελληνικά ,κατά την  ιδιάζουσα διάλεκτο του ΚΚΕ, δεν είχαμε μια ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια ανεξάρτητη χώρα, και βασική εστία της αντίστασης κατά των ΗΠΑ και του Σιωνισμού στην περιοχή όπως το Ιραν.Αλλα μια σύγκρουση ισοδύναμων  η συμμετρικών η εξίσου άθλιων  ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τώρα πήρε μια  πρόσκαιρη αναστολή.Δεν είχαμε ήττα του  ενός και μόνου ιμπεριαλισμού αλλά  περίπου ....ενίσχυση του ιρανικού ιμπεριαλισμού.

Δηλαδή, να μην τολμήσουμε να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ ,αφού τους νίκησε το ιμπεριαλιστικό Ιράν. " Δεν επιλέγουμε μεταξύ ιμπεριαλιστών".Αυτή δεν είναι η γραμμή ;; 

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, σε ποιες χώρες έχει εισβάλλει  στρατιωτικά το... ιμπεριαλιστικό Ιράν, που  ακριβώς κάνει εξαγωγή κεφαλαίου, ποιες εργατικές τάξεις εκτός των συνόρων του εκμεταλλεύεται, ποιους ξένους πόρους καταληστευει, πως μετέχει στο ιμπεριαλιστικό  μοίρασμα του κόσμου, που έγραφε ο Βλαδίμηρος; Η φτάνει που έχει σχέσεις με τον Πούτιν και τον Σι  για να γίνει ιμπεριαλιστικό; Πολύ υλιστική ανάλυση.

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, η μόνη περίπτωση να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραηλ είναι να νικήσει το κόκκινο  εκστρατευτικό σώμα που θα στείλει στην Δυτική Ασία η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ; Με στρατάρχη τον Κουτσούμπα ; 

Είναι ο νόμος!

Lorenzo Merlo - 31 Μαΐου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Κομβικό σημείο μιας διαδρομής που, από τις διακηρύξεις του Δικαιώματος στην Ευτυχία, μας έχει οδηγήσει στη Βεβαιότητα της Τιμωρίας .

Τα παιδιά το ακούν, αλλά, απορροφημένα στα παιχνίδια της νιότης τους, δεν δίνουν σημασία. Ωστόσο, αφομοιώνουν τον τύπο μέχρι που, ως ενήλικες, μετά από χίλιες άλλες υποσυνείδητα κρυφές απαντήσεις, αποφασισμένοι και πεπεισμένοι, τον βγάζουν από το καπέλο τους, επιβεβλημένος από την κουλτούρα στην οποία μεγάλωσαν και η οποία τα διαμόρφωσε. Σε αυτό το σημείο, το «είναι ο νόμος της αγοράς», δεν είναι πλέον απλώς μια απλή υπαρξιακή αλήθεια που ισορροπεί συνεχώς μεταξύ ανάγκης και διαθεσιμότητας, ούτε καν το τοκογλυφικό τέχνασμα κάποιου απατεώνα με μανικετόκουμπα και μια Rolls-Royce· είναι ο αέρας, απαραίτητος για τη ζωή.

Αν μια μητέρα το χρησιμοποιούσε απέναντι στο παιδί της, θα είχαμε μετατρέψει την ανθρωπότητα σε ένα ξεπουλημένο Πανοπτικόν για ισόβιους φυλακισμένους από τη βρεφική ηλικία.

Στον μονολιθικό πυλώνα του νόμου της αγοράς, οι δρόμοι του αποικισμού επιλέχθηκαν ολιγαρχικά. Για ορισμένους, με μπούκλες και habit dégagé, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια προφανής συνέπεια της δικής τους ανωτερότητας και της ανωτερότητας του λαού τους. Για αυτούς, ο αποικισμός δεν ήταν λεηλασία αλλά απλώς η αρπαγή ό,τι ήταν απαραίτητο σε αντάλλαγμα για την εκπολιτιστική δράση που παρείχαν σε Νέγρους, Ιρλανδούς, Ινδούς, Άραβες, Ινδιάνους, και ούτω καθεξής. Η λίστα είναι γεωγραφικά περιεκτική και ιστορικά εκτενής.

Αν, με τα λεηλατημένα λάφυρα, τα χείλη του χάσματος του πλούτου που χώριζε τους αποικιοκράτες από τους αποικιοκρατούμενους άνοιγαν αδυσώπητα, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να πυροδοτούν απελευθερωτικές επαναστάσεις, από αυτό το ανοιχτό άνοιγμα οι κραυγές της αδικίας συνεχίζουν να ακούγονται. Κραυγές που δεν διαπερνούν τις άνετες μρ διπλά τζάμια καμπίνες των Rolls-Royce, ούτε καν τα τριζάτα των μικρών αυτοκινήτων.

Η ασύμμετρη απειλή της ψυχοπολιτικής μπουρδολογίας!

03/04/2026

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ο πρόσφατος πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν έχει δώσει την ευκαιρία σε πολλούς εξειδικευμένους γεωπολιτικούς αναλυτές να εκθέσουν τις απόψεις τους. Μαζί τους εμφανίστηκαν και απόστρατοι αξιωματικοί που έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια για να πουν “τα δικά τους”.

Δίπλα σ’ αυτούς οι πολίτες είχαν επίσης την ευκαιρία να ακούσουν και αρκετούς άλλους “εμπειρογνώμονες”: Όχι μόνο ιστορικούς, πολιτικούς επιστήμονες ή δημοσιογράφους, αλλά και ψυχολόγους. Από τον αχταρμά των πληροφοριών και των ερμηνευτικών προσεγγίσεων του πολέμου δημιουργήθηκε μια Βαβέλ, ένα βουητό πολυγλωσσίας, ενδεχομένως μια “χάβρα”, που μάλλον συσκοτίζει, παρά διαφωτίζει το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Ίσως, η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της χάβρας ήταν η πρόσφατη συζήτηση που οργάνωσε ο έγκριτος δημοσιογράφος Γιώργος Σαχίνης με τον εξίσου έγκριτο γεωπολιτικό αναλυτή Κώστα Γρίβα και τον ιστορικό Γιώργο Μαργαρίτη, με “μαϊντανό”, τον –κατά δήλωσή του– κοινωνικό και αναπτυξιακό ψυχολόγο κ. Ανδρουλιδάκη. Ο πολιτικά μάλλον συμπαθής αυτός ψυχολόγος, με αρκετές δημοκρατικές και πατριωτικές σε γενικές γραμμές ευαισθησίες, διακρίνεται τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο ιδίως, για τις συχνές, μακροσκελείς παρεμβάσεις του περί πολλών κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων της επικαιρότητας.

Κι αυτό, είναι θετικό. Αυτό που αντίθετα, δεν είναι καθόλου θετικό, είναι η καταχρηστική, κάποτε και ασυνάρτητη χρήση που κάνει ο κ. Ανδρουλιδάκης πολλών όρων και εννοιών που προέρχονται επιστημολογικά από την ψυχολογία ή την ψυχανάλυση, για την ερμηνεία κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων ή και αντίστροφα. Όρων και εννοιών που προέρχονται από τις πολιτικές επιστήμες, ή την ιστορία για την κατά αναλογία ερμηνεία διαφόρων ψυχολογικών γεγονότων ή συλλογικών στάσεων και συμπεριφορών.

Η ΣΥΡΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΙΡΑΝ; Μέρος 1ο

από τον Ντον Κούρζιο Νίτολια(Don Curzio Nitoglia)

Ο Τζουλιέτο Κιέζα (1 ) στο βιβλίο του με τίτλο Putinfobia (Μιλάνο, Piemme, 2016)2 )) έγραψε ότι «τον Οκτώβριο του 2015, η επέμβαση της Ρωσίας του Πούτιν στη Συρία άλλαξε ολόκληρο το διεθνές τοπίο» (ό.π., σελ. 176).

«Η ανατροπή του Σύριου Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο κύριος στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, αποτράπηκε [από τον Πούτιν, αλλά μόνο μέχρι το 2024, επιμ.]» (σελ. 159).

Ο συγγραφέας προβλέπει ότι με το τέλος της προεδρίας Ομπάμα [Νοέμβριος 2016, επιμ.] ο κόσμος θα βρεθεί «στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου » (σελ. 177).

Μέχρι τώρα, είναι κατανοητό ότι «σχεδόν ολόκληρος ο δυτικός συνασπισμός (σίγουρα οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ) συμμετείχε άμεσα στην υποστήριξη, τη χρηματοδότηση και τη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους (ISIS), […] το οποίο άρχισε να υποχωρεί μόνο όταν επλήγη σοβαρά από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς (2015, επιμ.)» (σελ. 179).

Δεδομένου ότι η Ρωσία του Πούτιν αντιτίθεται (μαζί με το Ιράν πάνω απ' όλα) στην οικοδόμηση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης υπό την ηγεσία του Ισραήλ/ΗΠΑ, «δύο υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να κλιμακώσουν τη σύγκρουση στη Συρία, η οποία περιλαμβάνει άμεση επέμβαση των ΗΠΑ, ίσως σε συνεργασία με την Τουρκία, εντός συριακού εδάφους (για να προχωρήσουν στη συνέχεια στο Ιράν και στη συνέχεια στη Ρωσία, συντ.). Οι περίφημες «μπότες επί του εδάφους». Ο πρώτος που το έκανε ήταν ο αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν [...], ο δεύτερος ο Άστον Κάρτερ , επικεφαλής του Πενταγώνου. [...]. Ο Ομπάμα δεν είναι πλέον ο μόνοςπου λαμβάνει αποφάσεις, οι νεοσυντηρητικοί [...] θέλουν μια σύγκρουση με τη Ρωσία και την Κίνα » (σελ. 184).

Το Ιράν δεν αμύνεται απλώς

Augusto Sinagra - 14 Μαρτίου 2026

Πηγή: Αουγκούστο Σιναγκρά

Από την εποχή των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν ή την εποχή του Αττίλα, ηγέτη των Ούννων, δεν έχουμε ξαναδεί την απροκάλυπτη χυδαιότητα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Τη χυδαιότητα μιας ύπουλης επίθεσης ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Ποτέ πριν δεν είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Λέγεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Αυτό δεν είναι αλήθεια: το διεθνές δίκαιο συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών δεν είναι πλέον πολιτικοί, αλλά απλώς γκάνγκστερ που επιβιώνουν με νευροπάθειες και εμμονή με το σύνδρομο της «Άπω Δύσης». Αναφέρομαι στην Άγρια Δύση.

Αυτοί οι γκάνγκστερ ισχυρίζονται ότι ενεργούν για να υπερασπιστούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι τέτοια δικαιώματα στερούνται συνεχώς σε κράτη πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σκεφτείτε τη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Ένας γκάνγκστερ είναι πάντα ψεύτης, και ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει χωρίς ντροπή ότι ο στόχος ήταν να ανατραπεί το σιιτικό ισλαμικό καθεστώς του Ιράν για να απελευθερωθεί ο ευγενής λαός της Περσίας από την καταπίεση.
Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1953, όταν ο έντιμος Πρόεδρος Μοχάμεντ Μοσαντέκ ανέλαβε τα ηνία του ιρανικού κράτους. «Έκανε το λάθος» να εθνικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου, επιστρέφοντας αυτόν τον πλούτο στον ιρανικό λαό, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμορία των τσακαλιών που ονομάζονταν «Επτά Αδελφές» (οι αγγλοαμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες).

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Η παγίδα του «κακού ηγέτη»

Αλ Τζαζίρα

Η μετατροπή των ηγετών σε σύμβολα του κακού καθιστά ευκολότερο να δικαιολογηθεί η παρέμβαση, ενώ παράλληλα καθιστά ευκολότερο να αγνοηθούν οι συνέπειες.

Πενθούντες κρατούν αφίσες που απεικονίζουν τον Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεξιά στις αφίσες, τον διάδοχο του εκλιπόντος πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, αριστερά στις αφίσες, ως ανώτατο ηγέτη, κατά τη διάρκεια της κηδείας ανώτερων Ιρανών στρατιωτικών αξιωματούχων και πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας στην Τεχεράνη, Ιράν, Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2026 [AP Photo/Vahid Salemi]

Από τον Σομντίπ Σεν

Ασιατικές Σπουδές στην Αφρική στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Σήμερα βρισκόμαστε για άλλη μια φορά παγιδευμένοι σε αυτό που θα ήθελα να ονομάσω «παγίδα του κακού ηγέτη», ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη διεθνή πολιτική, όπου η πτώση - ή κατά καιρούς η παράνομη εξάλειψη - ενός κακοποιού ηγέτη αντιμετωπίζεται ως θρίαμβος της ελευθερίας, ενώ οι βαθύτερες πολιτικές πραγματικότητες που παρήγαγαν αυτόν τον ηγέτη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.

Η παγίδα είναι παραπλανητικά απλή. Ένας ηγέτης κάπου στον κόσμο αποκτά τη φήμη του αυταρχικού, διεφθαρμένου ή καταπιεστικού. Το ιστορικό του γίνεται ευρέως γνωστό: οι δημοκρατικοί θεσμοί υποβαθμίζονται, οι επικριτές φιμώνονται, οι διαμαρτυρίες καταστέλλονται και ο ανεξάρτητος τύπος κατακρίνεται. Όταν ένας τέτοιος ηγέτης αμφισβητείται, απομακρύνεται, συλλαμβάνεται ή δολοφονείται, η στιγμή αυτή παρουσιάζεται ως νίκη για την ελευθερία.

Η ηθική σαφήνεια αυτής της αφήγησης είναι σαγηνευτική. Ένας κακός ηγέτης έχει πέσει. Φαίνεται ότι έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ωστόσο, αυτή η σαφήνεια συχνά μας τυφλώνει σε πολύ πιο περίπλοκα ερωτήματα σχετικά με το διεθνές δίκαιο, τις γεωπολιτικές συνέπειες και το μακροπρόθεσμο μέλλον των εμπλεκομένων κοινωνιών.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη δολοφονία του δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Λίγοι θα αμφισβητούσαν τον καταπιεστικό χαρακτήρα της 36χρονης ηγεσίας του.

Η βαρβαρότητα του ιρανικού κράτους είναι έκδηλη εδώ και δεκαετίες. Από τα τέλη Δεκεμβρίου, οι αρχές έχουν καταστείλει βίαια τις διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο που απαιτούν «θεμελιώδεις και διαρθρωτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους μετάβασης σε ένα δημοκρατικό σύστημα που σέβεται τα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Δεν πρόκειται μόνο για μια περιφερειακή κατάρρευση, αλλά για μια παγκόσμια.

Filippo Bovo - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Στο Ιράν, ο διορισμός του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου του μαρτυρικού Αλί, ως νέου Ανώτατου Ηγέτη έχει χαιρετιστεί με λαϊκή υποστήριξη που δεν φαίνεται να ταιριάζει με τις περιγραφές που έχουν δώσει μέχρι στιγμής τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ συνεχίζουν να παρέχουν ευφημιστικά ανεπαρκή κάλυψη της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην περιοχή, έχουν ωστόσο καταφέρει να ισχυριστούν ότι «οι ενέργειες του Τραμπ έχουν αντικαταστήσει μόνο μια παλαιότερη εκδοχή του Χαμενεΐ με μια νεότερη» (CNN). 

Ωστόσο, το να λέμε ότι αυτό ήταν «το μόνο αποτέλεσμα» εξακολουθεί να μοιάζει με ψέμα: τι γίνεται με την ανθρωπιστική ζημιά (για παράδειγμα, τα 168 νεκρά κορίτσια στο Μινάμπ, ένα πραγματικό έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε σύμφωνα με ένα σενάριο που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Γάζα: πρώτα χτυπιέται ο στόχος, στη συνέχεια, 40 λεπτά αργότερα, όταν η επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χτυπιέται ξανά, αυξάνοντας τους αριθμούς· και στη συνέχεια, επιπλέον, αρνείται κάθε ευθύνη, αποδίδοντάς την στο μέρος που δέχτηκε την επίθεση, σαν να ήθελε να εφαρμόσει μια «ψεύτικη σημαία»: μια άλλη ιδιαιτερότητα, κι αυτή, της ισραηλινο-αμερικανικής «μεθόδου»), ή ακόμα και την οικονομική ή πολιτική ζημιά.

Δεν θα είναι εύκολο να διαπραγματευτεί κανείς με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ειδικά τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να αποσυρθούν από τη σύγκρουση με μια ακόμη παρασκηνιακή συμφωνία που θα σώσει εν μέρει το πρόσωπό (τους): η επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου σκότωσε όχι μόνο τον πατέρα του, αλλά και τη μητέρα του, τη σύζυγό του, τον γιο του, την αδερφή του, τον κουνιάδο του και τα παιδιά τους, καθώς και τον πατέρα ενός άλλου κουνιάδου. Όλοι έγιναν μάρτυρες. Η κατάσταση δεν ήταν διαφορετική για τη χώρα του: 1.205 άμαχοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων 195 ανηλίκων, τοξικές βροχές έπληξαν 10 εκατομμύρια ανθρώπους (βομβαρδισμός των διυλιστηρίων πετρελαίου της Τεχεράνης με το προκύπτον τοξικό νέφος), καθώς και η καταστροφή 8.000 σπιτιών, 265 σχολείων, 36 εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης, 15 βιβλιοθηκών, καθώς και 350 τζαμιών και 8 ιστορικών και πολιτιστικών χώρων (4 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Ο βομβαρδισμός μαθητών στο Ιράν από τις ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων από τις ΗΠΑ μετά την επίθεση στο Μάι Λάι. Ο ισραηλινός βομβαρδισμός της αποθήκης πετρελαίου της Τεχεράνης αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πράξη χημικού πολέμου εναντίον άμαχου πληθυσμού στην ιστορία. Ασύλληπτο νέο βάθος βαρβαρότητας» έγραψε πρόσφατα ο Τζέισον Χάικελ…

Το πρόσφατο χτύπημα δεξαμενών πετρελαίου στην Τεχεράνη δημιούργησε ένα μεγάλο τοξικό νέφος που κάλυψε εκατομμύρια ανθρώπους για πολλές ώρες ή και ημέρες. 

Πέρα από τη ρύπανση του αέρα, αυτά ακριβώς τα χτυπήματα δημιουργούν συνθήκες μόνιμης και επικίνδυνης, για τη δημόσια υγεία,  ρύπανσης του νερού και του εδάφους. Η συστηματική δηλητηρίαση του αέρα, των υδάτων και του εδάφους δεν αποτελεί «παράπλευρη απώλεια». Βλέπουμε ότι και στην περίπτωση της Τεχεράνης, ΗΠΑ και Ισραήλ ακολουθούν ακριβώς την ίδια στρατηγική που ακολούθησαν στη Γάζα. Μέσω ενός σφοδρού βιομηχανικού πολέμου, η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται σταδιακά σε μια αβίωτη no man’s land, επιβεβαιώνοντας ότι η υπέρτατη μορφή κυριαρχίας πάνω σε έναν τόπο είναι η ικανότητα να τον καθιστάς μόνιμα εχθρικό για την ίδια τη ζωή.

Όπως ακριβώς το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να παράγει και να αποβάλλει βιομηχανικά σκουπίδια στις περιφέρειες του κόσμου, έτσι και ο βιομηχανικός πόλεμος του 21ου αιώνα μεταβολίζει συνειδητά τον ζωτικό χώρο του «εχθρού» σε τοξικά απόβλητα. Η Τεχεράνη βιώνει την απόλυτη αντικειμενοποίηση: μια πόλη, οι φυσικοί της πόροι και οι κάτοικοί της αντιμετωπίζονται ως απόβλητα, έτοιμα προς απόρριψη στη χωματερή του δυτικού πολιτισμού…

«Άκρως επικίνδυνος»: Η ρητορική του Χέγκσεθ για το μακελειό στο Ιράν προκαλεί φόβο

8 Μαρτίου 2026

Θρασύς και πολεμοχαρής, ακουγόταν περισσότερο σαν καρικατούρα κάποιου νταή παρά σαν σοβαρός πολιτικός άνδρας. «Θάνατος και καταστροφή από τον ουρανό όλη μέρα», καυχιόταν ο Πιτ Χέγκσεθ, φορώντας γραβάτα και μαντιλάκι στο πέτο στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, καθώς μιλούσε σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο. «Αυτή δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια δίκαιη μάχη, και δεν είναι δίκαιη μάχη. Τους χτυπάμε ενώ είναι πεσμένοι κάτω, κι έτσι ακριβώς πρέπει».

Ο 45χρονος Χέγκσεθ, πρώην τηλεπαρουσιαστής του Fox News και νυν επικεφαλής του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, έχει αναδειχθεί αυτή την εβδομάδα το πρόσωπο του πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους επικριτές του, που προειδοποιούν ότι ο υπουργός Άμυνας -ο οποίος εύστοχα μετονομάστηκε σε «υπουργός Πολέμου»- μετέτρεψε ταχύτατα το Πεντάγωνο σε ορμητήριο μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής σταυροφορίας, όπως γράφει ο Guardian.

Επιδεικνύοντας αντριλίκι, χριστιανικό εθνικισμό και κυνική αδιαφορία για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών, υποστηρίζουν, η παιδαριώδης τηλεοπτική συμπεριφορά του Χέγκσεθ έχει στόχο να ικανοποιήσει την επιθυμία του Τραμπ για έναν πολεμοκάπηλο αντάξιο της «ανδρόσφαιρας». Εικόνα που ενίσχυσε το ανατριχιαστικό βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που παρεμβάλλει αποσπάσματα από χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ όπως τα Braveheart, Gladiator, Superman και Top Gun με πλάνα του Χέγκσεθ και πραγματικό οπτικό υλικό από θανατηφόρα πλήγματα των επιθέσεων κατά του Ιράν.

«Ο Πιτ Χέγκσεθ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Ένας λευκός χριστιανός εθνικιστής που έχει στη διάθεσή του το οπλοστάσιο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και λευκή επιταγή από τον πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύει σφαγή όπου θέλει και εναντίον όποιου θέλει», σχολιάζει δεικτικά η Τζανέσα Γκόλντμπεκ, διευθύνουσα σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης υπεράσπισης δικαιωμάτων Vet Voice Foundation.

ΟΙ ΗΠΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΑΓΕΝΗΣ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Ian wellens

Αυτό το βιβλίο - "Under The Eagle" της Jenny Pearce - κυκλοφόρησε το 1981 και πρέπει να το έχω διαβάσει περίπου εκείνη την εποχή. Για έναν νεαρό στα 20 του που μόλις άρχισε να σκέφτεται την παγκόσμια πολιτική, ήταν ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα. Είναι η ιστορία του πώς οι ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιήσει τη δύναμή τους για να ελέγξουν και να κυριαρχήσουν σε άλλες χώρες προς συμφέρον -πάντα- του εαυτού τους. Σε μία μόνο περιοχή του κόσμου: τη Λατινική Αμερική.

 Μια άλεση και αδυσώπητη ιστορία παρεμβολών, πραξικοπημάτων, επιβεβλημένων στρατιωτικών δικτατοριών, άρνησης δικαιωμάτων, εκπαιδευμένων από τις ΗΠΑ, εξεγέρσεις τρομοκρατών, δολοφονιών και βασανιστηρίων συνδικαλιστών, ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτόχθονων ηγετών, οικονομικού πολέμου μέσω μονομερών (και παράνομων) κυρώσεων κ.ο.κ.α, έμαθα σε αυτές τις σελίδες πώς η αυτοκρατορία των ΗΠΑ - και είναι μια αυτοκρατορία - λειτουργεί.

Είναι μια νηφάλια σκέψη να συνειδητοποιήσουμε ότι όλος αυτός ο τρόμος δεν περιορίστηκε στην (συγγνώμη) "πίσω αυλή" της Αμερικής. Έχει επαναληφθεί - έχει εκπέμπει ακτινοβολία σε κάθε ήπειρο και κάθε γωνιά του κόσμου. Μερικά μέρη έχουν περάσει ακόμα χειρότερα - απλά σκεφτείτε το Βιετνάμ, το Λάος και την Καμπότζη. Ή το εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο σκοτώθηκε από πιστό σύμμαχο των ΗΠΑ (και δικτάτορα, φυσικά) στρατηγό Σουχάρτο στην Ινδονησία το 1965.

Ό,τι και να συμβεί, αυτός ο πόλεμος σηματοδοτεί το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026
Vincenzo Costa

Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι οι Αγγλοσιωνιστές θα κέρδιζαν αυτόν τον πόλεμο. Τι και ποιος θα είχε κερδίσει; Η Δύση; Το διεθνές δίκαιο; Η λογική;

Ένας αιμοδιψής τρελός που εξόντωσε γυναίκες και παιδιά στη Γάζα θα είχε κερδίσει.
Ένας παιδόφιλος που βρίσκεται τώρα σε πλήρη παραλήρημα, χωρίς πλέον επαφή με τον πραγματικό κόσμο.

Ένας φανατικός Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ που θέλει τον Τρίτο Ναό και πιστεύει ότι κάποιο είδος παρουσίας πρόκειται να συμβεί.
Οι αιρέσεις των ευαγγελικών φανατικών που συγκεντρώθηκαν στον Λευκό Οίκο για να προσευχηθούν για και γύρω από τον Τραμπ, έναν διεστραμμένο.

Μερικοί φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ελευθερία συνίσταται στην επιβολή της μυθολογίας τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εν τω μεταξύ, οι τιμές μεταφοράς LNG έχουν αυξηθεί από 40.000 δολάρια σε 300.000 δολάρια την ημέρα.

Ιμπεριαλιστικός πόλεμος με τα λάβαρα της ηθικής!

03/03/2026

EPA/WAEL HAMZEH

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Ίσχυε ανέκαθεν στο παρελθόν και το διαπιστώνουμε ξανά τις τελευταίες ημέρες στην αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν. Όταν ο δυτικός ιμπεριαλισμός επιτίθεται στρατιωτικά, αυτό, όπως ισχυρίζονται όλοι οι ταγοί του, πραγματοποιείται μόνο για το γενικό καλό της ανθρωπότητας, για την ελευθερία και τη δημοκρατία, για την ειρήνη και κυρίως για τα ανθρώπινα δικαιώματα των καταπιεσμένων.

Στην ιστορία καταγράφονται όμως επ΄ αυτού συχνά άλλες πραγματικότητες. Στη δυτική πολιτική, τουλάχιστον την μεταπολεμική (αλλά και γενικώς) ο πραγματικός πολεμικός στόχος είναι κατά κανόνα τα συμφέροντα των κρατών και μάλιστα στη βάση της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος τους. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, είναι μόνο κάποια παραδείγματα στην ευρύτερη περιοχή μας. Τα υπόλοιπα που ακούγονται, όπως για την υπερίσχυση του ηθικού ζητήματος επί του νομικού σε τέτοιους πολέμους, αποτελεί πρωτίστως προπαγανδιστικό τέχνασμα και ακατάσχετος περί δικαίου μοραλισμός, που συχνά συνοδεύεται με ψεύτικες ιστορίες και παραπληροφόρηση – και μάλιστα στη “λογική” των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Όμως, εν προκειμένω, το ερώτημα παραμένει. Αποτελεί η καταφανής έλλειψη δικαίου σε μια συγκεκριμένη, αυταρχική αλλά κυρίαρχη χώρα, από τις πολλές δεκάδες που υπάρχουν στην υφήλιο, φιλικές και μη στη Δύση, αιτία για την κήρυξη πολέμου εναντίον της από τους αυτοαναγορευόμενους “Δίκαιους” (και ισχυρούς) αυτού του κόσμου; Η αλήθεια είναι ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι αυταρχικό, εξτρεμιστικό και σκληρό.

Γροιλανδία: Το δράμα μιας χώρας που παλεύει με το ρατσισμό και τον αφανισμό - Λαμπρινή Θωμά

Την Γροιλανδία μας την «σύστησε» ο Τραμπ…Δυστυχώς…Το χειρότερο είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι το μοναδικό δράμα που έχει ζήσει ο λαός της Γροιλανδίας. Έχει ζήσει πολύ χειρότερα και πολύ πιο δραματικά γεγονότα…Ρατσισμό και συστηματική προσπάθεια εξαφάνισης τους από τους «πολιτισμένους» Δανούς! Όχι τα «παλιά τα χρόνια». 

Αυτή η απάνθρωπη τακτική διήρκησε μέχρι το 1992! Ο τρόπος που προσπάθησαν να περιορίσουν τον πληθυσμό με στόχο να τον ελέγξουν ή και να τον εξαφανίσουν είναι αποτρόπαιος.

57.000 άνθρωποι έχουν απομείνει στην Γροιλανδία ,μετά απ’ όλα αυτά . Και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ…
Μόνο ένα ελληνικό μέσο ενημέρωσης , μία δημοσιογράφος μ΄ έναν οπερατέρ- φωτογράφο τόλμησαν να ταξιδέψουν στην Γροιλανδία και τα όσα κατέγραψαν είναι απλά συγκλονιστικά.

 Το The Pressproject με τη δημοσιογράφο Λαμπρινή Θωμά και τον οπερατέρ-φωτογράφο Νίκο Βεντούρα με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ μας εξηγούν τι είχε συμβεί, τι συμβαίνει και τι έρχεται στην Γροιλανδία. Στο στούντιο του militaire channel η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά.

Πρώην πράκτορας CIA: Πληρώσαμε εκατ. σε πολιτικούς, ΜΚΟ, δημοσιογράφους για να διαλύσουμε τη Γιουγκοσλαβία

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2016 

(Παλιό αλλά άξιο υπενθύμισης καθώς οι αποκαλύψεις Epstein καλά κρατούν, ο Τραμπ μεγαλουργεί, οι Πρέσπες του Αιγαίου ξεκινούν και όπως και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας πάντα για να συμβεί το κακό θα υπάρξει διχασμός και φιλήκοοι των ξένων - στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί - δυστυχώς.

Σχόλιο ιστολογίου: Συνέντευξη - υπενθύμιση για το πως περίπου λειτουργεί η μεθόδευση της διάλυσης εθνών και κρατών. Αυτές οι τακτικές που περιλαμβάνουν: δόλιο δανεισμό με υπέρογκα χρέη, υποκινούμενους αλυτρωτισμούς, προβοκάτσιες, μετακινήσεις πληθυσμών, εξαγορές προσώπων, δολοφονίες κ.α. είναι τα όπλα για την επίτευξη των στόχων της παγκόσμιας απάνθρωπης εκμεταλλευτικής κάστας ελαχίστων φυσικών προσώπων.

Τόσο τώρα στις δύσκολες στιγμές που βιώνουμε όσο και για αυτές που πολύ πιθανό να ακολουθήσουν θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

Αίσθηση προκαλούν οι αποκαλύψεις στις οποίες προέβη ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ και συγγραφέας πολλών βιβλίων που φανερώνουν τα μυστικά της υπηρεσίας, αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του υιού του Τζόρτζ Μπους, του τζούνιορ.

Έχει πολλάκις συλληφθεί και κρατηθεί όπως αναφέρει στο σάιτ του ο Μιχάλης Ιγνατίου. Ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.

Ως πράκτορας της CIA ο Μπέιρ εργάστηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1991-94 και στη Μέση Ανατολή. Από την αποχώρησή του από την υπηρεσία και μετά έχει πολλάκις κατηγορήσει την κυβέρνηση Μπους ότι προκαλούσε πολέμους για το πετρέλαιο.

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύει και το ebritic.com, ο Μπέιρ προέβη σε εκπληκτικές αποκαλύψεις:

«Στη Γιουγκοσλαβία πήγα στις 12 Ιανουαρίου 1991, με ελικόπτερο, στο Σεράγεβο. Δουλειά μας ήταν να επιτηρούμε τους υποτιθέμενους Σέρβους τρομοκράτες ώστε να μην επιτεθούν στην πόλη. Μας είχαν ενημερώσει για μια οργάνωση με την ονομασία Ανώτερη Σερβία, η οποία σχεδίαζε βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη λόγω της επιθυμίας της Βοσνίας να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία.

»Στην πραγματικότητα αυτή η οργάνωση ούτε καν υπήρχε. Οι επικεφαλής μας, μας έλεγαν ψέματα. Η αποστολή μας ήταν απλώς να προκαλέσουμε πανικό στους πολιτικούς στη Βόσνια, να τους πείσουμε ότι επίκειται σερβική επίθεση. Η αποστολή αυτή τελείωσε για μένα σε δύο εβδομάδες. Ανέλαβα νέα στη Σλοβενία. Η επιχείρηση στη Βοσνία διήρκεσε έναν μήνα και είχε κωδική ονομασία Ίστινα (αλήθεια).

»Πήγα στη Σλοβενία διότι είχαμε πληροφορίες ότι σκόπευε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Διαθέσαμε μερικά εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ορισμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κομμάτων της αντιπολίτευσης και διαφόρων πολιτικών.

»Πολλοί πράκτορες που διαφωνούσαν εξαφανίζονταν όταν αρνούντο να εκτελέσουν αποστολές προπαγάνδας κατά των Σέρβων. Προσωπικά είχα εκπλαγεί από τα ψέματα τα οποία μας έλεγαν οι επικεφαλής και οι πολιτικοί μας. Πολλοί πράκτορες καλλιεργούσαν την προπαγάνδα χωρίς να γνωρίζουν τι κάνουν. Ο καθένας μας γνώριζε μόνο ένα μέρος της υπόθεσης και μόνο αυτοί που δημιούργησαν την όλη υπόθεση γνώριζαν το σύνολό της, δηλαδή οι πολιτικοί.

Ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Του Διονύση Σκλήρη

Αντιγράφω από τους προτεινόμενους Προγρ. Άξ. της Συντονιστικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος για τον σύγχρονο καπιταλισμό - ιμπεριαλισμό (σύνδεσμος ΕΔΩ):

"Οι εξαρτημένες χώρες διακρίνονται, επιπλέον, σε

 (α) αυτές που είναι σε ανοιχτή σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, είτε βρίσκονται υπό την εξουσία των κομμουνιστικών κομμάτων, είτε διότι τυγχάνει μια κυρίαρχη πολιτικά μερίδα της εθνικής τους αστικής τάξης να επιθυμεί μια (πιο) ανεξάρτητη, εθνική ανάπτυξη και την άνοδο στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και σε

 (β) αυτές που υποτάσσονται και ενσωματώνονται στην ιμπεριαλιστική στρατηγική, είτε διότι δεν υπάρχει μερίδα της αστικής τάξης με προσδοκίες εθνικής ανεξαρτησίας, είτε γιατί αυτή δεν κυριαρχεί πολιτικά. 

Η ιστορική και σύγχρονη εμπειρία των περιπτώσεων που χώρες υπό αστική εξουσία συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό δείχνει ότι η περίπτωση αυτή αφορά κυρίως χώρες που βασίζονται σε σπάνιους φυσικούς πόρους, κυρίως ενεργειακούς (π.χ. πετρέλαιο και φυσικό αέριο), τις γεωπροσόδους από τους οποίους η εθνική αστική τάξη επιθυμεί να καρπωθεί προνομιακά (έναντι των ιμπεριαλιστών ανταγωνιστών), ενώ τις αξιοποιεί για τη σύναψη συμμαχιών με τις εργατικές και λαϊκές τάξεις (π.χ. σημερινή Ρωσία, Ιράν, μέχρι πρόσφατα η Συρία και η Λιβύη,  Βενεζουέλα και άλλες χώρες της Λατ. Αμερικής, χώρες του Σαχέλ όπως η Μπουρκίνα Φάσο κ.α.· συνήθως είναι το κράτος ή/και ο στρατός αυτός που αναλαμβάνει κυρίαρχο πολιτικό ρόλο ή και την ίδια την οικονομική διαχείριση των πόρων αυτών μέσω της εθνικοποίησής τους). 

Η εθνική ανεξαρτησία των χωρών αυτών είναι εξαιρετικά επισφαλής στην πορεία του ιστορικού χρόνου, στον βαθμό που δεν ανακύπτει μια επαναστατική διαδικασία σε αντιιμπεριαλιστική -με τη στρατηγική έννοια της εργατολαϊκής εξουσίας- ή σοσιαλιστική κατεύθυνση, καθώς οι αστικές ηγεσίες εμπλέκονται σε έναν διμέτωπο αγώνα εναντίον και του ιμπεριαλισμού και των εγχώριων υποτελών τάξεων. Μάλιστα, είναι ακριβώς σε τέτοιες χώρες που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις με τη μορφή των “έγχρωμων” (αντ)επαναστάσεων, οι οποίες αξιοποιούν έντεχνα υπαρκτές κοινωνικές αντιθέσεις, ταξικές, εθνικές ή θρησκευτικές."

Τα παραπάνω δεν είναι "συνωμοσιολογία", ούτε "γεωπολιτική" με αδιαφορία για τις "ταξικές σχέσεις".

Περιγράφει τις ανταγωνιστικές σχέσεις κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων με ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ. 

Μόλις διάβασα ότι οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχουν τα 2/3 της ιρανικής οικονομίας σε ανάρτηση του Διονύσιος Σκλήρης από άρθρο του στο Βήμα.